Αρχείο για Φεβρουαρίου 26, 2012

Το μέλλον μας είναι η δραχμή όσο και αν την ξορκίζουμε – Κώστας Λαπαβίτσας

Φεβρουαρίου 26, 2012

  Μουσείο Μπρούκλιν:» Η χαμένη δραχμή» ,James Tissot

Πηγή: isotimia.gr

Συνέντευξη στον Σπύρο Αλεξίου

Ο Κώστας Λαπαβίτσας είναι από τις πρώτες φωνές που ακούστηκαν για χρεοκοπία και επιστροφή στην δραχμή, όταν και τα δύο θέματα αποτελούσαν ταμπού, μετά το ξέσπασμα της ελληνικής δημοσιονομικής κρίσης. Ο καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, μαζί με την ομάδα του RMF (Research on Money and Finance), έχουν προχωρήσει σε έρευνες και μελέτες για τις επιπτώσεις του ευρώ στις περιφερειακές οικονομίες και τα δομικά προβλήματα του κοινού νομίσματος.

Υποστηρίζουν δυναμικά και κόντρα στο ρεύμα, την λύση της επιστροφής στη δραχμή, για την ανάκτηση της χαμένης ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Στην συνέντευξή του στην «Ι» μας περιγράφει τις απαραίτητες διεργασίες, τους κινδύνους που θα αντιμετωπίσουμε, αλλά και τις λύσεις που θα πρέπει να δοθούν. Και προειδοποιεί πως το νέο Μνημόνιο, όχι μόνο μας οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια σε ασύντακτη χρεωκοπία ή πολυετή δραματική ύφεση, αλλά και η λεγόμενη «ανασυγκρότηση» του κράτους με απολύσεις θα οδηγήσει σε διάλυση του. Και θα αποτελέσει το πρόσφορο έδαφος για την δημιουργία άνομων παρακρατικών θυλάκων μέσα στους κρατικούς θεσμούς, που θα νέμονται την εξουσία του. Σήμερα, που ξαναμπαίνουν στο τραπέζι –σταδιακά- όλα τα ζητήματα ταμπού, οι ενδελεχείς μελέτες του RMF και του Κώστα Λαπαβίτσα, όσο και αν διαφωνεί κανείς μαζί τους για τις πολιτικές επιλογές, μπορούν να αποτελέσουν την άκρη του νήματος για να δούμε τι μας περιμένει στο μέλλον και να προετοιμαστούμε.

Το τελευταίο Μνημόνιο δεν φαίνεται να έχει πείσει τις αγορές, τους επενδυτές, ούτε καν αυτούς που το υπέγραψαν. Πιστεύετε ότι το νέο σχέδιο διάσωσης μπορεί να βγάλει την Ελλάδα από την τροχιά της κατάρρευσης;

‘Οχι. Δεν νομίζω ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο. Θα δούμε στην πράξη πού θα καταλήξει τo PSI, κι αν θα κατορθώσει η χώρα να αποφύγει και την τεχνική αθέτηση πληρωμών. Δεν είναι διόλου σίγουρο ότι δεν θα γίνει κάτι τέτοιο. Αλλά, και με τις καλύτερες προοπτικές, το Μνημόνιο θα οδηγήσει το χρέος στο 120% το 2020. Οι υποθέσεις που έχουν γίνει για να φτάσει εκεί, είναι τόσο ακραίες, και είναι τόσο πολλές οι αστάθμητες μεταβλητές, ώστε είναι πολύ πιθανό το χρέος να εκτραπεί, και να φτάσει στο 160% το 2020.

Αλλά, ακόμα και στο 120% να είναι το χρέος, παραμένει μη βιώσιμο. Διότι, πρώτον, μια οικονομία του μεγέθους της ελληνικής δεν μπορεί να αντέξει χρέος τέτοιου ύψους. Και, δεύτερον, το χρέος στο 120% κατά το 2020, θα το κατέχει ο επίσημος δανειστής, ο οποίος θα έχει και προτεραιότητα στην αποπληρωμή του. Ως εκ τούτου, η Ελλάδα δεν θα μπορεί να επιστρέψει στις αγορές, γιατί ποιος ιδιώτης δανειστής θα αγοράσει κρατικά χαρτιά, όταν ξέρει ότι θα έχει προτεραιότητα κάποιος άλλος; Όταν μάλιστα το χρέος θα προσεγγίζει τα 250 δισ.;

Άρα, θα χρειαστεί και πάλι αναδιάρθρωση, η οποία θα είναι πιο δύσκολη, καθώς θα είναι ο επίσημος δανειστής μέσα. Επίσης, εξίσου σημαντικό είναι ότι τα μέτρα που συνοδεύουν το PSI είναι εντελώς απίθανο να φέρουν αποτέλεσμα. Πρώτον, διότι όσον αφορά τη σταθεροποίηση, επιβάλλουν λιτότητα πάνω στη λιτότητα, οπότε οι συνθήκες θα γίνουν ακόμη δυσκολότερες για την οικονομία. Η συρρίκνωση φέτος θα είναι επίσης πολύ μεγάλη, κάτι που θα συνεχιστεί. Πρόκειται λοιπόν για μέτρα παράλογα.

Πέραν αυτού, τα αναπτυξιακά μέτρα που περιλαμβάνονται, όπως η απελευθέρωση των επαγγελμάτων και η συντριβή του εργατικού εισοδήματος, δεν είναι δυνατό να οδηγήσουν σε ταχύρρυθμη ανάπτυξη.

Όλες αυτές οι απιθανολογίες είναι πρωτόλεια επιχειρήματα σπουδαστών προπτυχιακών στα Οικονομικά. Είναι αδύνατον να οδηγήσουν σε συστηματική ανάπτυξη. Οι υποθέσεις εργασίας, που γίνονται από όσους κατάρτισαν το Μνημόνιο, φαίνεται να δείχνουν ότι, με τις ευνοϊκότερες προοπτικές, η ανάπτυξη που θα πετύχει η Ελλάδα θα είναι, μέχρι το 2020, της τάξεως του 2,5%. Αυτό το ποσοστό δεν μεταφράζεται σε ανάπτυξη που μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα για τη χώρα. (περισσότερα…)

Για την Ελλάδα ήρθε η ώρα της λογοδοσίας.

Φεβρουαρίου 26, 2012

του   Piergiorgio Odifreddi           

Για την  Ελλάδα ήρθε η ώρα της λογοδοσίας. Το Κοινοβούλιο ετοιμάζεται να ενδώσει απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα, της αποκαλούμενης τρόικας που αποτελείται  από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η κοινωνία των πολιτών διαμαρτύρεται με εκδηλώσεις βίας  απέναντι από το Κοινοβούλιο. Ο Πρωθυπουργός Παπαδήμος, το alter ego του δικού μας Monti, δήλωσε ότι “ο βανδαλισμός και η καταστροφή δεν έχουν καμία θέση στην δημοκρατία”, τις ίδιες λέξεις χρησιμοποίησε χθες, προληπτικά, ο πρόεδρό μας Napolitano.

Φυσικά, οι (αν)ήθικοι αυτουργοί της τρόικας, και φυσικοί αυτουργοί  της ελληνικής κυβέρνησης, παρουσιάζουν τα μέτρα που ετοιμάζονται να υιοθετήσουν ως  “αναγκαία  και αναπόφευκτα – τις ίδιες λέξεις που έχουμε ακούσει και εμείς, κατά κόρον, από το πραξικόπημα της 9 Νοεμβρίου 2011 μέχρι σήμερα. Και αυτά τα μέτρα (άκουσον,άκουσον!) περιλαμβάνουν: “Μια ριζική μεταρρύθμιση στην αγορά εργασίας, μέσω μιας ριζικής  απελευθέρωσης. Μια μείωση της τάξης του 20% στον εγγυημένο κατώτατο μισθό και περικοπή των συντάξεων. Μια δραστική συρρίκνωση στις δαπάνες του δημοσίου τομέα, όπως τα νοσοκομεία και η τοπική αυτοδιοίκηση καθώς και το ξεπούλημα των χρυσαφικών της οικογένειας , δηλαδή την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, όπως είναι τα κρατικά  μερίδια στο πετρέλαιο, το  αέριο, το νερό και τα κρατικά λαχεία”.

Αυτά τα μέτρα δεν αποκαλούνται “λιτότητα” ή “θυσίες”, αλλά καταστροφή του κοινωνικού κράτους και ξεπούλημα του δημοσίου σε ιδιώτες. Αυτά έχουν το ίδιο περιεχόμενο, την ίδια κατεύθυνση και εμπνέονται από την ίδια νοσηρή ιδεολογία, των  “μεταρρυθμίσεων” που και η δική μας κυβέρνηση προσπαθεί να υιοθετήσει . Και μέχρι τώρα, ο πρώην-κυρίαρχος λαός μας, δείχνει  να τα  αποδέχεται , με μεγαλύτερο πνεύμα  ανοχής, και με λιγότερο    πνεύμα επιβίωσης, από εκείνο του ελληνικού λαού.

 Στην χθεσινή επιφυλλίδα του ,στην Repubblica,  ο Ευγένιος Σκάλφαρι ,μιλώντας για τις συνέπειες μιας πιθανής στάσης πληρωμών της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας έγραφε ότι: “Η πτώχευση δύο ή τριών χωρών της Ευρωζώνης  θα έχει πολύ σοβαρές επιπτώσεις στο διεθνές τραπεζικό σύστημα, αναγκάζοντας τα εθνικά Κράτη να εθνικοποιήσουν πλήρως ή εν μέρει ένα σημαντικό μέρος του τραπεζικού τους συστήματος ”. Αλλά, αυτό θα μπορούσε να εκληφθεί ως  ελπίδα και όχι ως απειλή !

 Γιατί  είναι πια  ξεκάθαρο ότι οι τράπεζες έχουν μεγάλο μέρος ευθύνης για την παγκόσμια κρίση, αφού άνοιξαν τον δρόμο για  τοκογλυφικούς ελιγμούς  σε δύο φάσεις : αρχικά, χρηματοδοτώντας και αγοράζοντας ένα μεγάλο μέρος του δημοσίου χρέους από τα κράτη, και μετά, απειλώντας τα ότι θα απαιτήσουν την επιστροφή τους. Οι άνθρωποι των τραπεζών στην κυβέρνηση, στην  Ελλάδα και την Ιταλία, μας εξηγούν πως πρέπει να συναινέσουμε στον εκβιασμό, πληρώνοντας λύτρα από το ξεπούλημα του κράτους. Οι διαδηλωτές της Αθήνας αποδεικνύουν , πράγματι , ότι μπορούμε  να πούμε  όχι στους τοκογλύφους, ακόμα και όταν μας  σημαδεύουν με το πιστόλι στον κρόταφο, και είναι έτοιμοι να πιέσουν τη σκανδάλη.

Πηγή: http://odifreddi.blogautore.repubblica.it/2012/02/13/la-grecia-brucia/ 

Ελλάδα: Μία χώρα καταστρέφεται μπροστά στα μάτια μας- Στάθης Κουβελάκης

Φεβρουαρίου 26, 2012

Le Nouvel Observateur 13-02-2012

Συνέντευξη του Στάθη Κουβελάκη στον Louis Morice

Οι δρόμοι έχουν πάρει φωτιά στην Ελλάδα. Περίπου 100.000 άνθρωποι διαδήλωσαν την Κυριακή 12 Φλεβάρη ενάντια στο νέο σχέδιο λιτότητας που ψηφίστηκε στη Βουλή. Ο Στάθης Κουβελάκης, καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας στο King’s College του Λονδίνου, ειδικός στα ελληνικά πολιτικά ζητήματα, αναλύει αυτό το πραγματικό κοινωνικό τραύμα.

Το σχέδιο λιτότητας που ψηφίστηκε χθες το βράδυ στο κοινοβούλιο μπορεί να το δεχτεί η ελληνική κοινωνία;

 – Νομίζω ότι έχουμε φτάσει σε οριακό σημείο. Η κοινωνική κατάσταση της χώρας είναι πρωτόγνωρη στη μεταπολεμική Δυτική Ευρώπη. Η Ελληνική πραγματικότητα δεν μπορεί να συγκριθεί παρά μόνο με τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του ’30, τόσο ως προς το βάθος της ύφεσης όσο και ως προς τα ποσοστά της ανεργίας. Σχεδόν το 30% του πληθυσμού ζει σήμερα κάτω από το όριο της φτώχειας.

Οι δρόμοι της Αθήνας και των μεγάλων πόλεων έχουν γίνει εντελώς αγνώριστοι. Αμέτρητα καταστήματα έκλεισαν τα δύο τελευταία χρόνια. Ο λαός έχει εξαντληθεί. Η απώλεια εισοδημάτων και μισθών είναι ανυπόφορη, με πρώτο το δημόσιο τομέα, αλλά και τον ιδιωτικό. Οι νέοι φόροι είναι πραγματική επίθεση ενάντια στο λαό. Η πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας βυθίζεται στην άβυσσο.

Αυτό που αποσυντίθεται επίσης στην Ελλάδα, είναι το κράτος, οι πιο βασικές δημόσιες υπηρεσίες. Τα βιβλία δεν έχουν ακόμη μοιραστεί φέτος στα σχολεία. Η κατάσταση στον τομέα της υγείας είναι ολότελα καταστροφική. Τα νοσοκομεία έχουν τεράστιες ελλείψεις ακόμη και σε φάρμακα. Πρόκειται για τριτοκοσμικές συνθήκες. Η Αθήνα και οι ελληνικές πόλεις μοιάζουν ολοένα και λιγότερο με ευρωπαϊκές πόλεις, και όλο περισσότερο με ρημαγμένες πολιτείες του παγκόσμιου Νότου.

Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η οργή των δρόμων;
– Υπάρχει ένα τεράστιο κοινωνικό τραύμα. Ο ελληνικός λαός δεν μπορεί πλέον να το ανεχθεί. Τα νέα μέτρα αποτελούν πραγματική πρόκληση. Η μείωση του κατώτατου μισθού κατά 22% είναι μια πράξη τρέλας. Η περικοπή δισεκατομμυρίων από τις κρατικές δαπάνες ενώ βρισκόμαστε σε πλήρη ύφεση είναι πράξη αυτοκτονίας. Οι επίσημες προβλέψεις που συνοδεύουν το σχέδιο αυτό δείχνουν ότι τίποτα από όλα αυτά δεν είναι βιώσιμο. Πρόκειται για καταστροφή της χώρας για τις επόμενες δεκαετίες.

Κατά τη γνώμη μου, υπάρχει εδώ μια σκόπιμη στρατηγική, ώστε να προκληθεί χάος από την πλευρά εκείνων που επιβάλουν αυτά τα σχέδια στο λαό, και πρώτα πρώτα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. (περισσότερα…)