Ελευθεροτυπία. Δεν υπήρξε ποτέ η εφημερίδα των συντακτών .Μπορεί να γίνει!

Λυκούργος Κομίνης : Η κρίση του ελληνικού τύπου, εκδ. ΚΑΚΤΟΣ, 1985.

Αναδημοσίευση από τη Λέσχη 

Πολύτιμη είναι η εκ των έσω μαρτυρία του Λυκούργου Κομίνη για την κρίση του ελληνικού τύπου, παρόλο που μέσα σε μια 20ετία οι γενικές συνθήκες έχουν αλλάξει δραματικά. Το απόσπασμα που αναρτάται σήμερα αφορά στην Ελευθεροτυπία ή στην ‘’εφημερίδα των συντακτών’’, όπως αλλιώς έχει περάσει στη συνείδηση του κόσμου. Τα γραπτά του Κομίνη, αν διαβαστούν με κριτική απόσταση, δίνουν μια άλλη άποψη – τη δική του -, για τα όσα συνέβαιναν τότε, που δεν διαφέρουν πολύ και από τα σημερινά φαινόμενα συναλλαγής-ίντριγκας και παρασκηνίων στην (πάλαι ποτέ ή ουδέποτε;) “εφημερίδα των συντακτών”. Τα κείμενα του Λ. Κομίνη, ίσως να μπορούν να συμβάλλουν σήμερα ,στη συζήτηση για την κρίση στον Τύπο και τα ΜΜΕ για την αποφυγή των ίδιων λαθών από τους εργαζόμενους και τους συνδικαλιστές. Ένα από τα θέματα που θίγονται στο βιβλίο η αυτοδιαχείριση.

Το ζήτημα της αυτοδιαχείρισης της ‘’Ε’’ το άκουσα για πρώτη φορά το καλοκαίρι στο Σύνταγμα των Αγανακτισμένων, από αναγνώστες και μη, φίλους και μη , της Ελευθεροτυπίας. Με εντυπωσίασε η βεβαιότητα ότι σε περίπτωση που η “εφημερίδα των συντακτών” περνούσε στα χέρια των εργαζομένων, θα διπλασίασε την κυκλοφορία της και θα μπορούσε να στηριχτεί από την κοινωνία των πολιτών με κάθε τρόπο. Συζητήθηκε αρκετά και μάλλον έχει βάση -τουλάχιστον ως προς την πρόθεση της κοινωνίας- η διαπίστωση. Μακάρι να επαληθευτεί.

Δεν υπήρξα ποτέ φανατική της “Ε’’ καθώς τη θεωρούσα εφημερίδα πολιτικής βαριετέ, αλλά όσο νάναι επηρεάστηκα από τους συναγωνιστές και τις συναγωνίστριες που τη δεκαετία του ’90 κυκλοφορούσαν με τα κομματικά τους έντυπα και την Ελευθεροτυπία παραμάσχαλα. Το επέβαλε η πτώση όλων των τειχών και εξ αυτού και οι νέες ανάγκες. Tότε κάποιοι άστεγοι και πένητες αριστεροί, μέσα στην παραζάλη της ήττας, έβλεπαν ακόμη και τη γέννηση του homo eleftherotypicus. Αποφεύγοντας τις υπερβολές, απέκτησα αναγνωστικό πάθος για τον Ιό και την τέως Βιβλιοθήκη. Μέχρι εκεί. Δεν χολόσκασα και πολύ για το λογοτεχνικό κενό της Παρασκευής (κακώς), αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι αυτό που με σοκάρισε είναι η καρατόμηση του Ιού, αλλά και το γεγονός ότι δεν άνοιξε ρουθούνι στην ‘’εφημερίδα των συντακτών’’. Τι στο καλό, πού ήταν όλοι αυτοί οι δημοκράτες και αριστερόφρονες δημοσιογράφοι που βροντούσαν κι άστραφταν στην εφημερίδα ; Λίγες υπογραφές συναδέλφων κι αυτές αδημοσίευτες, αφήστε τη λάσπη και τον πόλεμο κατά μέρος. Αγαπούλα, πούλα.

Σε ένα τέτοιο κλίμα δεν μπορεί κανείς να φανταστεί εύκολα μια αυτοδιαχειριζόμενη ‘’Ε’’ .Πόσο μάλλον οι ίδιοι οι εργαζόμενοι που βιώνουν την άθλια εργασιακή πραγματικότητα. Επειδή όμως σήμερα αυτό το θέμα καίει, θα ήταν μια ευκαιρία να εξεταστεί από τους εργαζόμενους και τους συνδικαλιστές, αποφεύγοντας τρικλοποδιές σαν αυτές που θα διαβάσετε στο κείμενο του Λυκούργου Κομίνη .

Και για να πω την αμαρτία μου, πιστεύω ότι η προσπάθεια για αυτοδιαχείρηση είναι μια κάποια λύση για τη γενικότερη ύφεση του κινήματος, που ελπίζουμε ότι είναι παροδική , με άγνωστες ακόμη συνέπειες. Χρειαζόμαστε μια νίκη. Έστω κι αν είναι μικρή, έστω κι αν διαρκέσει λίγο.

Α.Κ.

Explore posts in the same categories: ΜΜΕ, Πολιτική

Ετικέτες: ,

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: