Αρχείο για Απρίλιος 2012

ΖΗΤΩ η Παγκόσμια Εργατική Πρωτομαγιά

Απρίλιος 30, 2012

 

Χρόνια πολλά συνάδελφοι  και συναγωνιστές.

Με τη νίκη!

Advertisements

Τα κράτη δανείζονται για να δώσουν πίστωση στις τράπεζες- Κώστας Λαπαβίτσας

Απρίλιος 30, 2012

Με την ευκαιρία της  έκδοσης  του βιβλίου Crisis in the Eurozone του Κώστα Λαπαβίτσα από τις εκδόσεις Verso, σας παρουσιάζουμε μία συνέντευξή του στην Natalia Aruguete  από το περιοδικό La HAINE * μεταφρασμένη στα ελληνικά και μια ραδιοφωνική συνέντευξη στον Matthew Rothschild  στο The Progressive magazine Download

Συνέντευξη στη Natalia Aruguete**  

Ευρωπαική έκδοση  :La Haine 26/4/2012

Ο Κώστας Λαπαβίτσας, μαρξιστής οικονομολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, μας  μίλησε σταράτα  για την Ευρωπαϊκή κρίση, και ιδιαίτερα για την ελληνική κρίση .  Υποστηρίζει ότι στην  Ελλάδα το πρόβλημα είναι το δημόσιο χρέος ,στην Ιρλανδία το χρέος των τραπεζών, στην Πορτογαλία τα ιδιωτικά δάνεια και οι υποθήκες. Επισημαίνει ότι η ευρωπαϊκή κρίση, η οποία ξεκίνησε ως κρίση στην περιφέρεια, τώρα κινείται προς τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης. Ο Κ.Λαπαβίτσας λέει ότι η ελληνική οικονομία είναι ήδη σε ύφεση που θα βαθύνει περισσότερο και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι :

»Eάν οι Έλληνες  αποδεχθούν ένα μισθό 300 ευρώ το μήνα, σύνταξη των 150 ευρώ, 20 τοις εκατό ανεργία, έλλειψη θέσεων εργασίας για τους νέους, δηλαδή εάν επιθυμούν να μετατραπούν σε μια μικρή περιθωριακή χώρα ,σε μια ασήμαντη γωνιά της Ευρώπης τόπο διακοπών ,τότε μπορούν να μείνουν στην Ένωση. Αν δεν το δέχονται και επιθυμούν ένα καλύτερο μέλλον, θα πρέπει να εγκαταλείψουν το ευρώ.»

Ποια είναι η κύρια αιτία της κρίσης στην Ευρώπη;

 -Η βαθύτερη αιτία είναι η δομή του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος, το οποίο δημιουργεί διαφορές μεταξύ των χωρών του κέντρου  και των  περιφερειακών χωρών. Συγκεκριμένα δημιουργεί χρέος σε χώρες της περιφέρειας σε σχέση με τις χώρες του κέντρου. Αλλά η μορφή που παίρνει αυτό το πρόβλημα διαφέρει για κάθε περιφερειακή χώρα.

 Για παράδειγμα;

 -Στην περίπτωση της Ελλάδα, το πρόβλημα είναι το δημόσιο χρέος. Στην Ιρλανδία, το χρέος των τραπεζών. Στην Πορτογαλία, τα ιδιωτικά δάνεια και οι υποθήκες. Μια πολύ σημαντική διαπίστωση  είναι ότι η ευρωπαϊκή κρίση, η οποία ξεκίνησε ως κρίση στην περιφέρεια, τώρα κινείται προς χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, όπου το χρέος γίνεται  το επίκεντρο της κρίσης. Τώρα το χρέος είναι σημαντικό, αλλά είναι το επιφαινόμενο άλλων τάσεων.

 Ποιων;

 -Αναπτύσσονται  δύο βασικές τάσεις. Η  πρώτη είναι η διατήρηση της συσσώρευσης του ελλείμματος. Οι ώριμες οικονομίες (του κέντρου ) αντιμετωπίζουν προβλήματα  δυναμικής του καπιταλισμού τους  και πρέπει να βρουν νέους τομείς, που θα δώσουν λύση στο πρόβλημα της κεφαλαιοποίησης: το ποσοστό κέρδους δεν πέφτει , αλλά  και δεν αυξάνεται. Αυτό αποδεικνύει την αδυναμία τους να συνεχίσουν. Υπάρχει στασιμότητα των μισθών στη Γερμανία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η δεύτερη τάση είναι η χρηματιστικοποίηση*. Δεδομένου ότι το κεφάλαιο έχασε την παραγωγική   δυναμική του, η χρηματιστικοποίηση κερδίζει έδαφος και  αρχίζει να παρεμβαίνει σε περιοχές που δεν είχε παρέμβει. Το ισχύον καθεστώς είναι αδύναμη παραγωγή και  υψηλό χρέος. Είναι μια κούρσα προς τη δημιουργία φούσκας.

(περισσότερα…)

Συγκέντρωση κεφαλαίου και πολυκλαδικοί όμιλοι στην ελληνική οικονομία

Απρίλιος 30, 2012

 

Ένα νέο σημαντικό βιβλίο για την ελληνική οικονομία

«Συγκέντρωση κεφαλαίου και πολυκλαδικοί όμιλοι στην ελληνική οικονομία», εκδόσεις-εκτυπώσεις «Κ.Γ.Παπούλιας»

Του Γιάννη Τόλιου*

Στην τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα και στο μεταίχμιο του 21ου, στην ελληνική οικονομία επήλθαν, υπό την επίδραση τεχνολογικών και παραγωγικών αναδιαρθρώσεων και επιτάχυνσης των διαδικασιών «ευρωπαϊκής ενοποίησης» και εφαρμογής του νεοφιλελεύθερου μοντέλου διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος, σημαντικές κεφαλαιακές αναδιαρθρώσεις και ανακατατάξεις στη μονοπωλιακή δομή, εντατικές διαδικασίες συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης κεφαλαίου και δημιουργία μεγάλων για τα ελληνικά δεδομένα πολυκλαδικών-πολυεθνικών ομίλων, οι οποίοι ασκούν αποφασιστικό ρόλο στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας.

 Ειδικότερα στο νέο βιβλίο εξετάζονται οι αλλαγές στο επίπεδο συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης κεφαλαίου και κυριότερων γνωρισμάτων των μεγαλύτερων πολυκλαδικών ομίλων στην ελληνική οικονομία, στους τομείς «κατασκευών», «ναυτιλίας», «μεταφορών – επικοινωνιών», «μέσων μαζικής επικοινωνίας», «εμπορίου», «τουρισμού» και «διαφόρων» υπηρεσιών. Το νέο βιβλίο αποτελεί στην ουσία το δεύτερο μέρος μιας ευρύτερης εργασίας («τριλογίας») με γενικό τίτλο: «Συγκέντρωση Κεφαλαίου, Οικονομικοί Όμιλοι και Διαπλεκόμενα Συμφέροντα στην Ελληνική Κοινωνία».

 Η έκδοση της μελέτης σε τρία βιβλία, δεν ακολούθησε τη «λογική ροή» της μελέτης, αλλά έγινε με βάση τις δυνατότητες έκδοσης τους. Το πρώτο βιβλίο, το οποίο κυκλοφόρησε το 1999 από τις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα» με τον τίτλο «Συγκέντρωση Κεφαλαίου, Οικονομικοί Όμιλοι και Οικονομική Ελίτ» αναφέρεται στις σύγχρονες τάσεις ανάπτυξης του κεφαλαίου και ειδικότερα στις διαδικασίες και επίπεδο συγκέντρωσης κεφαλαίου και οικονομικών ομίλων στη Βιομηχανία και στην Αγροτική Οικονομία. Αντίστοιχα το τρίτο βιβλίο, που κυκλοφόρησε το 1998 από τις εκδόσεις «Αντ.Ν.Σάκκουλα» με τίτλο «Συγκέντρωση Κεφαλαίου, Τραπεζικοί και Ασφαλιστικοί Όμιλοι στην Ελληνική Κοινωνία», αναφέρεται στο σύγχρονο ρόλο των τραπεζών και χρηματοπιστωτικών ομίλων, τόσο γενικά όσο ειδικότερα στην ελληνική οικονομία, που με διορατικό τρόπο επισημαίνει πολλά από τα συντελούμενα στη σημερινή χρηματοπιστωτική και γενικότερη οικονομική κρίση της ελληνικής κοινωνίας.

(περισσότερα…)

Επιτακτική η συνεργασία των Αριστερών δυνάμεων σήμερα – Γιώργος Ρούσης

Απρίλιος 30, 2012

 

«Η έξοδος από την ΕΕ και το ευρώ είναι ο μοναδικός δρόμος που οδηγεί σε διέξοδο» τονίζει ο Γιώργος Ρούσης, επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και καθηγητής Πολιτικής Θεωρίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, μιλώντας στο tvxs.gr. Σχετικά με τις συνεργασίες στο χώρο της Αριστεράς ο Γιώργος Ρούσης τονίζει πως υπάρχουν δυνάμεις με τις οποίες μπορεί να συνεργαστεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη βάση της προγραμματικής της θέσης, μεταξύ άλλων το ΚΚΕ, δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και το αριστερό ρεύμα του ΣΥΝ, ενώ επισημαίνει πως αν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ «δεν επιδιώξει να υπερβεί το σημερινά όρια της, θα οδηγηθεί στη σήψη, και θα αναπαράγει σεχταρισμούς που πολύ ορθώς καταγγέλλει».

Μάλιστα ο Γιώργος Ρούσης τονίζει πως αν και οι διαφορές ανάμεσα στις συνιστώσες της Αριστεράς είναι υπαρκτές, η κρισιμότητα της κατάστασης επιτάσσει την προώθηση της αναγκαίας συνεργασίας των Αριστερών δυνάμεων.

Αναφερόμενος στο διακύβευμα των εκλογών αναφέρεται στην «παραπλανητική» διαφοροποίηση των πολιτικών δυνάμεων σε «μνημονιακές και αντιμνημονιακές», που τοποθετεί «στο ίδιο μετερίζι εχθρικές μεταξύ τους δυνάμεις». Όπως επισημαίνει αυτό που θα πρέπει να προβάλει η Αριστερά ως διαφοροποίηση είναι η «φιλοκαπιταλιστική ή αντικαπιταλιστική» θέση των πολιτικών δυνάμεων.

Ολόκληρη η συνέντευξη του Γ. Ρούση στο tvxs.gr

Γιατί στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Τι διαφορά έχει από τα υπόλοιπα κόμματα της Αριστεράς;

Αν και η προεκλογική περίοδος προσφέρεται για να αναδειχτούν οι διαφορές ανάμεσα στις συνιστώσες της Αριστεράς, οι οποίες είναι υπαρκτές, εκτιμώ ότι η κρισιμότητα της κατάστασης επιτάσσει να προβάλλονται εκείνα τα στοιχεία που μπορεί να προωθήσουν την αναγκαία συνεργασία αυτών των δυνάμεων.

Από αυτήν λοιπόν τη σκοπιά, δηλαδή τη σκοπιά της συνεργασίας και της μετωπικής στρατηγικής, η διαφορά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τις στον α’ ή β’ βαθμό αντικαπιταλιστικές-αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις –διότι οι δυνάμεις της Αριστεράς ή θα είναι τέτοιες ή δεν θα είναι αριστερές- είναι οι ακόλουθες:

Απέναντι στη λογική του ΚΚΕ, «το μοναστήρι να είναι καλά», της ηγεσίας του -διότι άλλες οι βουλές του κόσμου του -, το ΚΚΕ, αρνείται όχι μόνον το μέτωπο, όχι μόνον την όποια συντονισμένη κοινή δράση, όχι μόνον την όποια συνεργασία, όχι μόνον την κοινή παρουσία ή και τον διάλογο με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, αλλά ακόμη –κατά δήλωση του Μάκη Μαϊλη- και την έννοια της Αριστεράς,

Απέναντι σε ένα ΣΥΡΙΖΑ του οποίου από τη μια ο ηγετικός του πυρήνας, και δη ο πρόεδρος του, στην κυριολεξία οπορτουνιστικά, υιοθετεί μια δίχως αρχές ετερόκλητη συνεργασία με τους πάντες-προχθές ακόμη και με τον Καμμένο- φτάνει να γευτεί λίγη κυβερνητική εξουσία , και από την άλλη η αριστερή του τάση είναι εγκλωβισμένη σε μια σχιζοφρενική αντίφαση ανάμεσα στην προηγούμενη κυρίαρχη τάση και τις δικές της διακηρύξεις, απέναντι σε διάφορες άλλες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που προτάσσουν την καθαρότητα τους και την αντιπαραθέτουν με μια μετωπική πολιτική. (περισσότερα…)

Είναι η δραχμή διαρθρωτική αλλαγή;- Παύλος Παπαδόπουλος

Απρίλιος 30, 2012

»’Η έξοδος από την ευρωζώνη, την οποία προβάλλουν ως φόβητρο, εξαρτάται λιγότερο από το αποτέλεσμα των εκλογών και περισσότερο από τα συμφέροντα του Βερολίνου. Αν ποτέ γίνει, θα συνοδευθεί από πρόγραμμα στήριξης της δραχμής από το ΔΝΤ, στο οποίο η Ελλάδα είναι επίσης ισότιμο μέλος. Οπως έδειξε η τελευταία τριετία, δεν χρειαζόμαστε τη δραχμή για να καταστραφούμε, αφού χάρη στους πολιτικούς μας μπορούμε άριστα να καταστραφούμε μέσα στην ευρωζώνη.»

Εφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ

 Οι ηγεσίες του ΠαΣοΚ και της Νέας Δημοκρατίας γνωρίζουν ότι μόνο ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος μπορεί να συγκριθεί με το μνημόνιο από την άποψη της επίδρασης στην ελληνική οικονομία. Η λιτότητα μείωσε την κατανάλωση, εκτόξευσε την ανεργία, βάθυνε την ύφεση και θρυμμάτισε τη συναίνεση που είναι προϋπόθεση για την προώθηση των διαρθρωτικών αλλαγών. Η μεγέθυνση της ύφεσης ανέστειλε τις επενδύσεις, ματαίωσε τις ιδιωτικοποιήσεις και σάπισε τις τράπεζες, οι οποίες, φορτωμένες με «κόκκινα» δάνεια και «κουρεμένα» κρατικά ομόλογα, περιόρισαν τη χρηματοδότηση της οικονομίας. Οταν επικρατούν τέτοιες συνθήκες, καμία οικονομία δεν ανακάμπτει, ακόμη και αν πραγματοποιηθούν όλες οι διαρθρωτικές αλλαγές μέσα σε μία νύχτα.

Μαζί με τους Ελληνες, οι Ιρλανδοί, οι Ισπανοί, οι Πορτογάλοι, ακόμη και οι Γάλλοι, αντιλαμβάνονται ότι η πρόταση της Γερμανίας για την Ευρώπη ισοδυναμεί με τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Δεν το αντιλαμβάνονται στο ΠαΣοΚ και στη ΝΔ όπου δεν έχουν τίποτε να προτείνουν πέρα από αμήχανες διακηρύξεις και δεν έχουν τίποτε να προσφέρουν πέρα από… τον Πύρρο Δήμα (ΠαΣοΚ) και τον Αντώνη Ρέμο (ΝΔ).

Οι κορυφαίοι έλληνες πολιτικοί δείχνουν να έχουν συμβιβαστεί με την απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας, αδυνατούν να συλλάβουν ότι η Ελλάδα παραμένει ισότιμη με τους εταίρους της και δεν διαθέτουν ούτε το θάρρος ούτε την ικανότητα ούτε τη φιλοδοξία να αρθρώσουν και να υποστηρίξουν έναν τεκμηριωμένο, σθεναρό και συμπαγή ελληνικό λόγο για την αντιμετώπιση της κρίσης.

(περισσότερα…)

Οι 200 της Πρωτομαγιάς.Μια ανέκδοτη προσωπική μαρτυρία της Ρίτας Μπούμη-Παπά

Απρίλιος 30, 2012

Το Νοέμβρη του 1985 η «ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ» (μηνιαία επιθεώρηση τέχνης, τεύχος 25), ένα πολύ καλό περιοδικό της εποχής για θέματα πολιτισμού, έφερε στο φως της δημοσιότητας ένα κείμενο της Ρίτας Μπούμη Παπά για τη σφαγή των 200 κομμουνιστών από τους Γερμανούς καταχτητές στην Καισαριανή, την 1η Μάη 1944. Μια συγκλονιστική  μαρτυρία της ποιήτριας που «έζησε» η ίδια τη θυσία των παλληκαριών από το σπίτι της που βρισκόταν λίγα μόλις μέτρα από το Σκοπευτήριο.
Η μεταφορά στο πληκτρολόγιο έγινε χωρίς να γνωρίζουμε πότε ακριβώς γράφτηκε το κείμενο (δεν αναφέρεται ούτε στο περιοδικό). Απ’ όσο όμως είναι γνωστό, δεν εκδόθηκε ποτέ σε βιβλίο με άλλα έργα της.

 «Αν στη μεταπολεμική ελληνική κατάσταση δεν επικρατούσαν, χάρη στην υποστήριξη των ξένων, οι δυνάμεις εκείνες που κατά τη διάρκεια της γερμανοϊταλικής στρατιωτικής κατοχής ανέχτηκαν παθητικά τον εχθρό και τα εγκλήματά του ή και συνεργάστηκαν κιόλας μαζί του, αν εύρισκε την οφειλόμενη δικαίωση ο αγώνας της εθνικής αντίστασης των Ελλήνων και ζυγιζόταν σαν την πιο πολύτιμη και ακριβή  ύλη το αίμα ηρώων και μαρτύρων που έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά της πατρίδας σύμφωνα με τις ιστορικές παραδόσεις μας, αν τέλος δεν αντικρίζαμε με τόση παγερή αδιαφορία τα δάκρυα των αμέτρητων απορφανισμένων θυμάτων, η Πρωτομαγιά του 1944, θ΄αντιπροσώπευε μια από τις Μεγάλες Παρασκευές του Έθνους μας, και ο χώρος του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής, τον πιο ιερό Γολγοθά του.

 Ο χαρακτηρισμός Γολγοθάς δε δίνεται ούτε αψήφιστα ούτε σαν σχήμα λόγου. Έχουμε ζυγίσει το βάρος του, επί μια ολόκληρη τετραετία, όταν στην καταιγίδα της κατοχής είχαμε απαγγιάσει σ’ ένα υπόγειο, εκατό μέτρα απ’ το Σκοπευτήριο και μας ξυπνούσαν κάθε αυγή, οι κραυγές των μελλοθανάτων, που τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο και αποχαιρετούσαν τον κόσμο, οι ριπές των εκτελεστικών αποσπασμάτων και οι ξηρές χαριστικές βολές. Είναι αυτή η σύμπτωση που μας έκανε να ζήσουμε το μαρτύριο της σφαγής των διακοσίων, μια γελαστή και ηλιόλουστη  μέρα γεμάτη λουλούδια και πουλιά. Μαζί μας παρακολούθησαν τη σφαγή και δυο άλλοι φίλοι διανοούμενοι που κατοικούσαν κι αυτοί στην ίδια τούτη συνοικία. Ο Κωστής Μεραναίος και ο Γιώργος Βασιλόπουλος, διευθυντής του θαρραλέου περιοδικού «Καλλιτεχνικά Νέα», που τολμούσε να εκδίδεται στα χρόνια της Κατοχής.

(περισσότερα…)

1919.Η πρώτη οργανωμένη και μαζική Πρωτομαγιά

Απρίλιος 30, 2012

Η πρώτη οργανωμένη και μαζική Πρωτομαγιά γιορτάστηκε στον Ρέντη με το νέο ημερολόγιο, παρά τον στρατιωτικό νόμο και τα εμπόδια  των κρατικών αρχών

 Η Πρωτομαγιά, ως διεθνής μέρα της εργατικής τάξης, αλληλεγγύης των εργατών όλου του κόσμου και «επιθεώρησης των δυνάμεων του προλεταριάτου», ουσιαστικά καθιερώθηκε στη χώρα μας πριν από 90 χρόνια. Η πρώτη οργανωμένη και μαζική εργατική Πρωτομαγιά γιορτάστηκε το 1919. Μάλιστα, όχι την 1η Μαϊου, αλλά στις 18 Απριλίου, σύμφωνα με το νέο ημερολόγιο κι όχι το παλιό, που ίσχυε ακόμη στη χώρα. Η καινοτομία προκάλεσε κακεντρεχή σχόλια…

Από τότε ακριβώς η «μέρα της εργατιάς» άρχισε να γιορτάζεται με γενική απεργία και μαχητικές διαδηλώσεις σε όλη τη Ελλάδα. Οι προηγούμενοι γιορτασμοί (1890-94) ήταν υπόθεση σχετικά λίγων σοσιαλιστών (Καλλέργης, Δρακούλης) στην Αθήνα, ενώ το επόμενο διάστημα ήταν περιορισμένοι, όταν γιορτάζονταν (Θεσσαλονίκη 1909-1912, Αθήνα 1912 και 1916).

Ο εορτασμός του 1919 οργανώθηκε από τη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος και το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος, που είχαν ιδρυθεί τον προηγούμενο χρόνο (Οκτώβριος – Νοέμβριος 1918).

Γιορτή με απεργία

 Η ΓΣΕΕ από το ιδρυτικό της ακόμη συνέδριο είχε θεσπίσει ότι θα γιορτάζεται η Πρωτομαγιά με απεργία, ακολουθώντας το νέο ημερολόγιο για λόγους διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Την περίοδο που ετοιμάζεται ο εορτασμός στην Ελλάδα ισχύει ακόμη ο στρατιωτικός νόμος, η κυβέρνηση Βενιζέλου συμμετέχει με στρατεύματα στη διεθνή επέμβαση για κατάπνιξη της σοσιαλιστικής επανάστασης στη Ρωσία, ενώ διεξάγονται συνομιλίες για τη συνθήκη τερματισμού του Α Παγκοσμίου Πολέμου στο Παρίσι. Η Ελλάδα ετοιμάζεται για τη μικρασιατική εκστρατεία και εκείνες τις μέρες παίρνει το «πράσινο φως» για την απόβαση στη Σμύρνη (Μάιος 1919).

Οι διαφορετικές απόψεις για τα μεγάλα θέματα της χώρας διαπερνούν και τη νεοσύστατη ΓΣΕΕ. Η διοίκηση, που αναδείχτηκε στο καταστατικό της συνέδριο (250 αντιπρόσωποι που εκπροσωπούσαν 65.000 εργάτες), ελέγχεται από τη βενιζελική παράταξη. Μειοψηφούν οι σοσιαλιστές, που ανήκουν στο ΣΕΚΕ.

(περισσότερα…)