Αρχείο για Απρίλιος 2012

ΖΗΤΩ η Παγκόσμια Εργατική Πρωτομαγιά

30 Απριλίου, 2012

 

Χρόνια πολλά συνάδελφοι  και συναγωνιστές.

Με τη νίκη!

Τα κράτη δανείζονται για να δώσουν πίστωση στις τράπεζες- Κώστας Λαπαβίτσας

30 Απριλίου, 2012

Με την ευκαιρία της  έκδοσης  του βιβλίου Crisis in the Eurozone του Κώστα Λαπαβίτσα από τις εκδόσεις Verso, σας παρουσιάζουμε μία συνέντευξή του στην Natalia Aruguete  από το περιοδικό La HAINE * μεταφρασμένη στα ελληνικά και μια ραδιοφωνική συνέντευξη στον Matthew Rothschild  στο The Progressive magazine Download

Συνέντευξη στη Natalia Aruguete**  

Ευρωπαική έκδοση  :La Haine 26/4/2012

Ο Κώστας Λαπαβίτσας, μαρξιστής οικονομολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, μας  μίλησε σταράτα  για την Ευρωπαϊκή κρίση, και ιδιαίτερα για την ελληνική κρίση .  Υποστηρίζει ότι στην  Ελλάδα το πρόβλημα είναι το δημόσιο χρέος ,στην Ιρλανδία το χρέος των τραπεζών, στην Πορτογαλία τα ιδιωτικά δάνεια και οι υποθήκες. Επισημαίνει ότι η ευρωπαϊκή κρίση, η οποία ξεκίνησε ως κρίση στην περιφέρεια, τώρα κινείται προς τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης. Ο Κ.Λαπαβίτσας λέει ότι η ελληνική οικονομία είναι ήδη σε ύφεση που θα βαθύνει περισσότερο και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι :

»Eάν οι Έλληνες  αποδεχθούν ένα μισθό 300 ευρώ το μήνα, σύνταξη των 150 ευρώ, 20 τοις εκατό ανεργία, έλλειψη θέσεων εργασίας για τους νέους, δηλαδή εάν επιθυμούν να μετατραπούν σε μια μικρή περιθωριακή χώρα ,σε μια ασήμαντη γωνιά της Ευρώπης τόπο διακοπών ,τότε μπορούν να μείνουν στην Ένωση. Αν δεν το δέχονται και επιθυμούν ένα καλύτερο μέλλον, θα πρέπει να εγκαταλείψουν το ευρώ.»

Ποια είναι η κύρια αιτία της κρίσης στην Ευρώπη;

 -Η βαθύτερη αιτία είναι η δομή του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος, το οποίο δημιουργεί διαφορές μεταξύ των χωρών του κέντρου  και των  περιφερειακών χωρών. Συγκεκριμένα δημιουργεί χρέος σε χώρες της περιφέρειας σε σχέση με τις χώρες του κέντρου. Αλλά η μορφή που παίρνει αυτό το πρόβλημα διαφέρει για κάθε περιφερειακή χώρα.

 Για παράδειγμα;

 -Στην περίπτωση της Ελλάδα, το πρόβλημα είναι το δημόσιο χρέος. Στην Ιρλανδία, το χρέος των τραπεζών. Στην Πορτογαλία, τα ιδιωτικά δάνεια και οι υποθήκες. Μια πολύ σημαντική διαπίστωση  είναι ότι η ευρωπαϊκή κρίση, η οποία ξεκίνησε ως κρίση στην περιφέρεια, τώρα κινείται προς χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, όπου το χρέος γίνεται  το επίκεντρο της κρίσης. Τώρα το χρέος είναι σημαντικό, αλλά είναι το επιφαινόμενο άλλων τάσεων.

 Ποιων;

 -Αναπτύσσονται  δύο βασικές τάσεις. Η  πρώτη είναι η διατήρηση της συσσώρευσης του ελλείμματος. Οι ώριμες οικονομίες (του κέντρου ) αντιμετωπίζουν προβλήματα  δυναμικής του καπιταλισμού τους  και πρέπει να βρουν νέους τομείς, που θα δώσουν λύση στο πρόβλημα της κεφαλαιοποίησης: το ποσοστό κέρδους δεν πέφτει , αλλά  και δεν αυξάνεται. Αυτό αποδεικνύει την αδυναμία τους να συνεχίσουν. Υπάρχει στασιμότητα των μισθών στη Γερμανία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η δεύτερη τάση είναι η χρηματιστικοποίηση*. Δεδομένου ότι το κεφάλαιο έχασε την παραγωγική   δυναμική του, η χρηματιστικοποίηση κερδίζει έδαφος και  αρχίζει να παρεμβαίνει σε περιοχές που δεν είχε παρέμβει. Το ισχύον καθεστώς είναι αδύναμη παραγωγή και  υψηλό χρέος. Είναι μια κούρσα προς τη δημιουργία φούσκας.

(περισσότερα…)

Συγκέντρωση κεφαλαίου και πολυκλαδικοί όμιλοι στην ελληνική οικονομία

30 Απριλίου, 2012

 

Ένα νέο σημαντικό βιβλίο για την ελληνική οικονομία

«Συγκέντρωση κεφαλαίου και πολυκλαδικοί όμιλοι στην ελληνική οικονομία», εκδόσεις-εκτυπώσεις «Κ.Γ.Παπούλιας»

Του Γιάννη Τόλιου*

Στην τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα και στο μεταίχμιο του 21ου, στην ελληνική οικονομία επήλθαν, υπό την επίδραση τεχνολογικών και παραγωγικών αναδιαρθρώσεων και επιτάχυνσης των διαδικασιών «ευρωπαϊκής ενοποίησης» και εφαρμογής του νεοφιλελεύθερου μοντέλου διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος, σημαντικές κεφαλαιακές αναδιαρθρώσεις και ανακατατάξεις στη μονοπωλιακή δομή, εντατικές διαδικασίες συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης κεφαλαίου και δημιουργία μεγάλων για τα ελληνικά δεδομένα πολυκλαδικών-πολυεθνικών ομίλων, οι οποίοι ασκούν αποφασιστικό ρόλο στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας.

 Ειδικότερα στο νέο βιβλίο εξετάζονται οι αλλαγές στο επίπεδο συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης κεφαλαίου και κυριότερων γνωρισμάτων των μεγαλύτερων πολυκλαδικών ομίλων στην ελληνική οικονομία, στους τομείς «κατασκευών», «ναυτιλίας», «μεταφορών – επικοινωνιών», «μέσων μαζικής επικοινωνίας», «εμπορίου», «τουρισμού» και «διαφόρων» υπηρεσιών. Το νέο βιβλίο αποτελεί στην ουσία το δεύτερο μέρος μιας ευρύτερης εργασίας («τριλογίας») με γενικό τίτλο: «Συγκέντρωση Κεφαλαίου, Οικονομικοί Όμιλοι και Διαπλεκόμενα Συμφέροντα στην Ελληνική Κοινωνία».

 Η έκδοση της μελέτης σε τρία βιβλία, δεν ακολούθησε τη «λογική ροή» της μελέτης, αλλά έγινε με βάση τις δυνατότητες έκδοσης τους. Το πρώτο βιβλίο, το οποίο κυκλοφόρησε το 1999 από τις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα» με τον τίτλο «Συγκέντρωση Κεφαλαίου, Οικονομικοί Όμιλοι και Οικονομική Ελίτ» αναφέρεται στις σύγχρονες τάσεις ανάπτυξης του κεφαλαίου και ειδικότερα στις διαδικασίες και επίπεδο συγκέντρωσης κεφαλαίου και οικονομικών ομίλων στη Βιομηχανία και στην Αγροτική Οικονομία. Αντίστοιχα το τρίτο βιβλίο, που κυκλοφόρησε το 1998 από τις εκδόσεις «Αντ.Ν.Σάκκουλα» με τίτλο «Συγκέντρωση Κεφαλαίου, Τραπεζικοί και Ασφαλιστικοί Όμιλοι στην Ελληνική Κοινωνία», αναφέρεται στο σύγχρονο ρόλο των τραπεζών και χρηματοπιστωτικών ομίλων, τόσο γενικά όσο ειδικότερα στην ελληνική οικονομία, που με διορατικό τρόπο επισημαίνει πολλά από τα συντελούμενα στη σημερινή χρηματοπιστωτική και γενικότερη οικονομική κρίση της ελληνικής κοινωνίας.

(περισσότερα…)

Επιτακτική η συνεργασία των Αριστερών δυνάμεων σήμερα – Γιώργος Ρούσης

30 Απριλίου, 2012

 

«Η έξοδος από την ΕΕ και το ευρώ είναι ο μοναδικός δρόμος που οδηγεί σε διέξοδο» τονίζει ο Γιώργος Ρούσης, επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και καθηγητής Πολιτικής Θεωρίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, μιλώντας στο tvxs.gr. Σχετικά με τις συνεργασίες στο χώρο της Αριστεράς ο Γιώργος Ρούσης τονίζει πως υπάρχουν δυνάμεις με τις οποίες μπορεί να συνεργαστεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη βάση της προγραμματικής της θέσης, μεταξύ άλλων το ΚΚΕ, δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και το αριστερό ρεύμα του ΣΥΝ, ενώ επισημαίνει πως αν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ «δεν επιδιώξει να υπερβεί το σημερινά όρια της, θα οδηγηθεί στη σήψη, και θα αναπαράγει σεχταρισμούς που πολύ ορθώς καταγγέλλει».

Μάλιστα ο Γιώργος Ρούσης τονίζει πως αν και οι διαφορές ανάμεσα στις συνιστώσες της Αριστεράς είναι υπαρκτές, η κρισιμότητα της κατάστασης επιτάσσει την προώθηση της αναγκαίας συνεργασίας των Αριστερών δυνάμεων.

Αναφερόμενος στο διακύβευμα των εκλογών αναφέρεται στην «παραπλανητική» διαφοροποίηση των πολιτικών δυνάμεων σε «μνημονιακές και αντιμνημονιακές», που τοποθετεί «στο ίδιο μετερίζι εχθρικές μεταξύ τους δυνάμεις». Όπως επισημαίνει αυτό που θα πρέπει να προβάλει η Αριστερά ως διαφοροποίηση είναι η «φιλοκαπιταλιστική ή αντικαπιταλιστική» θέση των πολιτικών δυνάμεων.

Ολόκληρη η συνέντευξη του Γ. Ρούση στο tvxs.gr

Γιατί στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Τι διαφορά έχει από τα υπόλοιπα κόμματα της Αριστεράς;

Αν και η προεκλογική περίοδος προσφέρεται για να αναδειχτούν οι διαφορές ανάμεσα στις συνιστώσες της Αριστεράς, οι οποίες είναι υπαρκτές, εκτιμώ ότι η κρισιμότητα της κατάστασης επιτάσσει να προβάλλονται εκείνα τα στοιχεία που μπορεί να προωθήσουν την αναγκαία συνεργασία αυτών των δυνάμεων.

Από αυτήν λοιπόν τη σκοπιά, δηλαδή τη σκοπιά της συνεργασίας και της μετωπικής στρατηγικής, η διαφορά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τις στον α’ ή β’ βαθμό αντικαπιταλιστικές-αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις –διότι οι δυνάμεις της Αριστεράς ή θα είναι τέτοιες ή δεν θα είναι αριστερές- είναι οι ακόλουθες:

Απέναντι στη λογική του ΚΚΕ, «το μοναστήρι να είναι καλά», της ηγεσίας του -διότι άλλες οι βουλές του κόσμου του -, το ΚΚΕ, αρνείται όχι μόνον το μέτωπο, όχι μόνον την όποια συντονισμένη κοινή δράση, όχι μόνον την όποια συνεργασία, όχι μόνον την κοινή παρουσία ή και τον διάλογο με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, αλλά ακόμη –κατά δήλωση του Μάκη Μαϊλη- και την έννοια της Αριστεράς,

Απέναντι σε ένα ΣΥΡΙΖΑ του οποίου από τη μια ο ηγετικός του πυρήνας, και δη ο πρόεδρος του, στην κυριολεξία οπορτουνιστικά, υιοθετεί μια δίχως αρχές ετερόκλητη συνεργασία με τους πάντες-προχθές ακόμη και με τον Καμμένο- φτάνει να γευτεί λίγη κυβερνητική εξουσία , και από την άλλη η αριστερή του τάση είναι εγκλωβισμένη σε μια σχιζοφρενική αντίφαση ανάμεσα στην προηγούμενη κυρίαρχη τάση και τις δικές της διακηρύξεις, απέναντι σε διάφορες άλλες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που προτάσσουν την καθαρότητα τους και την αντιπαραθέτουν με μια μετωπική πολιτική. (περισσότερα…)

Είναι η δραχμή διαρθρωτική αλλαγή;- Παύλος Παπαδόπουλος

30 Απριλίου, 2012

»’Η έξοδος από την ευρωζώνη, την οποία προβάλλουν ως φόβητρο, εξαρτάται λιγότερο από το αποτέλεσμα των εκλογών και περισσότερο από τα συμφέροντα του Βερολίνου. Αν ποτέ γίνει, θα συνοδευθεί από πρόγραμμα στήριξης της δραχμής από το ΔΝΤ, στο οποίο η Ελλάδα είναι επίσης ισότιμο μέλος. Οπως έδειξε η τελευταία τριετία, δεν χρειαζόμαστε τη δραχμή για να καταστραφούμε, αφού χάρη στους πολιτικούς μας μπορούμε άριστα να καταστραφούμε μέσα στην ευρωζώνη.»

Εφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ

 Οι ηγεσίες του ΠαΣοΚ και της Νέας Δημοκρατίας γνωρίζουν ότι μόνο ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος μπορεί να συγκριθεί με το μνημόνιο από την άποψη της επίδρασης στην ελληνική οικονομία. Η λιτότητα μείωσε την κατανάλωση, εκτόξευσε την ανεργία, βάθυνε την ύφεση και θρυμμάτισε τη συναίνεση που είναι προϋπόθεση για την προώθηση των διαρθρωτικών αλλαγών. Η μεγέθυνση της ύφεσης ανέστειλε τις επενδύσεις, ματαίωσε τις ιδιωτικοποιήσεις και σάπισε τις τράπεζες, οι οποίες, φορτωμένες με «κόκκινα» δάνεια και «κουρεμένα» κρατικά ομόλογα, περιόρισαν τη χρηματοδότηση της οικονομίας. Οταν επικρατούν τέτοιες συνθήκες, καμία οικονομία δεν ανακάμπτει, ακόμη και αν πραγματοποιηθούν όλες οι διαρθρωτικές αλλαγές μέσα σε μία νύχτα.

Μαζί με τους Ελληνες, οι Ιρλανδοί, οι Ισπανοί, οι Πορτογάλοι, ακόμη και οι Γάλλοι, αντιλαμβάνονται ότι η πρόταση της Γερμανίας για την Ευρώπη ισοδυναμεί με τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Δεν το αντιλαμβάνονται στο ΠαΣοΚ και στη ΝΔ όπου δεν έχουν τίποτε να προτείνουν πέρα από αμήχανες διακηρύξεις και δεν έχουν τίποτε να προσφέρουν πέρα από… τον Πύρρο Δήμα (ΠαΣοΚ) και τον Αντώνη Ρέμο (ΝΔ).

Οι κορυφαίοι έλληνες πολιτικοί δείχνουν να έχουν συμβιβαστεί με την απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας, αδυνατούν να συλλάβουν ότι η Ελλάδα παραμένει ισότιμη με τους εταίρους της και δεν διαθέτουν ούτε το θάρρος ούτε την ικανότητα ούτε τη φιλοδοξία να αρθρώσουν και να υποστηρίξουν έναν τεκμηριωμένο, σθεναρό και συμπαγή ελληνικό λόγο για την αντιμετώπιση της κρίσης.

(περισσότερα…)

Οι 200 της Πρωτομαγιάς.Μια ανέκδοτη προσωπική μαρτυρία της Ρίτας Μπούμη-Παπά

30 Απριλίου, 2012

Το Νοέμβρη του 1985 η «ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ» (μηνιαία επιθεώρηση τέχνης, τεύχος 25), ένα πολύ καλό περιοδικό της εποχής για θέματα πολιτισμού, έφερε στο φως της δημοσιότητας ένα κείμενο της Ρίτας Μπούμη Παπά για τη σφαγή των 200 κομμουνιστών από τους Γερμανούς καταχτητές στην Καισαριανή, την 1η Μάη 1944. Μια συγκλονιστική  μαρτυρία της ποιήτριας που «έζησε» η ίδια τη θυσία των παλληκαριών από το σπίτι της που βρισκόταν λίγα μόλις μέτρα από το Σκοπευτήριο.
Η μεταφορά στο πληκτρολόγιο έγινε χωρίς να γνωρίζουμε πότε ακριβώς γράφτηκε το κείμενο (δεν αναφέρεται ούτε στο περιοδικό). Απ’ όσο όμως είναι γνωστό, δεν εκδόθηκε ποτέ σε βιβλίο με άλλα έργα της.

 «Αν στη μεταπολεμική ελληνική κατάσταση δεν επικρατούσαν, χάρη στην υποστήριξη των ξένων, οι δυνάμεις εκείνες που κατά τη διάρκεια της γερμανοϊταλικής στρατιωτικής κατοχής ανέχτηκαν παθητικά τον εχθρό και τα εγκλήματά του ή και συνεργάστηκαν κιόλας μαζί του, αν εύρισκε την οφειλόμενη δικαίωση ο αγώνας της εθνικής αντίστασης των Ελλήνων και ζυγιζόταν σαν την πιο πολύτιμη και ακριβή  ύλη το αίμα ηρώων και μαρτύρων που έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά της πατρίδας σύμφωνα με τις ιστορικές παραδόσεις μας, αν τέλος δεν αντικρίζαμε με τόση παγερή αδιαφορία τα δάκρυα των αμέτρητων απορφανισμένων θυμάτων, η Πρωτομαγιά του 1944, θ΄αντιπροσώπευε μια από τις Μεγάλες Παρασκευές του Έθνους μας, και ο χώρος του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής, τον πιο ιερό Γολγοθά του.

 Ο χαρακτηρισμός Γολγοθάς δε δίνεται ούτε αψήφιστα ούτε σαν σχήμα λόγου. Έχουμε ζυγίσει το βάρος του, επί μια ολόκληρη τετραετία, όταν στην καταιγίδα της κατοχής είχαμε απαγγιάσει σ’ ένα υπόγειο, εκατό μέτρα απ’ το Σκοπευτήριο και μας ξυπνούσαν κάθε αυγή, οι κραυγές των μελλοθανάτων, που τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο και αποχαιρετούσαν τον κόσμο, οι ριπές των εκτελεστικών αποσπασμάτων και οι ξηρές χαριστικές βολές. Είναι αυτή η σύμπτωση που μας έκανε να ζήσουμε το μαρτύριο της σφαγής των διακοσίων, μια γελαστή και ηλιόλουστη  μέρα γεμάτη λουλούδια και πουλιά. Μαζί μας παρακολούθησαν τη σφαγή και δυο άλλοι φίλοι διανοούμενοι που κατοικούσαν κι αυτοί στην ίδια τούτη συνοικία. Ο Κωστής Μεραναίος και ο Γιώργος Βασιλόπουλος, διευθυντής του θαρραλέου περιοδικού «Καλλιτεχνικά Νέα», που τολμούσε να εκδίδεται στα χρόνια της Κατοχής.

(περισσότερα…)

1919.Η πρώτη οργανωμένη και μαζική Πρωτομαγιά

30 Απριλίου, 2012

Η πρώτη οργανωμένη και μαζική Πρωτομαγιά γιορτάστηκε στον Ρέντη με το νέο ημερολόγιο, παρά τον στρατιωτικό νόμο και τα εμπόδια  των κρατικών αρχών

 Η Πρωτομαγιά, ως διεθνής μέρα της εργατικής τάξης, αλληλεγγύης των εργατών όλου του κόσμου και «επιθεώρησης των δυνάμεων του προλεταριάτου», ουσιαστικά καθιερώθηκε στη χώρα μας πριν από 90 χρόνια. Η πρώτη οργανωμένη και μαζική εργατική Πρωτομαγιά γιορτάστηκε το 1919. Μάλιστα, όχι την 1η Μαϊου, αλλά στις 18 Απριλίου, σύμφωνα με το νέο ημερολόγιο κι όχι το παλιό, που ίσχυε ακόμη στη χώρα. Η καινοτομία προκάλεσε κακεντρεχή σχόλια…

Από τότε ακριβώς η «μέρα της εργατιάς» άρχισε να γιορτάζεται με γενική απεργία και μαχητικές διαδηλώσεις σε όλη τη Ελλάδα. Οι προηγούμενοι γιορτασμοί (1890-94) ήταν υπόθεση σχετικά λίγων σοσιαλιστών (Καλλέργης, Δρακούλης) στην Αθήνα, ενώ το επόμενο διάστημα ήταν περιορισμένοι, όταν γιορτάζονταν (Θεσσαλονίκη 1909-1912, Αθήνα 1912 και 1916).

Ο εορτασμός του 1919 οργανώθηκε από τη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος και το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος, που είχαν ιδρυθεί τον προηγούμενο χρόνο (Οκτώβριος – Νοέμβριος 1918).

Γιορτή με απεργία

 Η ΓΣΕΕ από το ιδρυτικό της ακόμη συνέδριο είχε θεσπίσει ότι θα γιορτάζεται η Πρωτομαγιά με απεργία, ακολουθώντας το νέο ημερολόγιο για λόγους διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Την περίοδο που ετοιμάζεται ο εορτασμός στην Ελλάδα ισχύει ακόμη ο στρατιωτικός νόμος, η κυβέρνηση Βενιζέλου συμμετέχει με στρατεύματα στη διεθνή επέμβαση για κατάπνιξη της σοσιαλιστικής επανάστασης στη Ρωσία, ενώ διεξάγονται συνομιλίες για τη συνθήκη τερματισμού του Α Παγκοσμίου Πολέμου στο Παρίσι. Η Ελλάδα ετοιμάζεται για τη μικρασιατική εκστρατεία και εκείνες τις μέρες παίρνει το «πράσινο φως» για την απόβαση στη Σμύρνη (Μάιος 1919).

Οι διαφορετικές απόψεις για τα μεγάλα θέματα της χώρας διαπερνούν και τη νεοσύστατη ΓΣΕΕ. Η διοίκηση, που αναδείχτηκε στο καταστατικό της συνέδριο (250 αντιπρόσωποι που εκπροσωπούσαν 65.000 εργάτες), ελέγχεται από τη βενιζελική παράταξη. Μειοψηφούν οι σοσιαλιστές, που ανήκουν στο ΣΕΚΕ.

(περισσότερα…)

Η ταυτόχρονη λιτότητα οδηγεί σε πανευρωπαϊκή κρίση- Στέργιος Σκαπέρδας

30 Απριλίου, 2012

skiaperdasaa

Ο καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια Irvine, κ. Στέργιος Σκαπέρδας μιλάει στο Capital.gr για τις επιπτώσεις του PSI και του μνημονίου και παράλληλα αναλύει τις εναλλακτικές επιλογές της Ελλάδας, υπογραμμίζοντας ότι η συνταγή της λιτότητας οδηγεί την Ε.Ε. στην καταστροφή. 

Συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Μαριόλη 

Κύριε Σκαπέρδα, Πιστεύετε ότι μπορεί να υπάρξει έξοδος από την κρίση, παραμένοντας στο ευρώ; 

Θα είναι πολύ δύσκολο να γίνει κάτι τέτοιο. Αυτό που μπορεί να γίνει για να αντιστραφεί το κλίμα είναι να δημιουργήσει η ΕΚΤ έναν πληθωρισμό της τάξης άνω του 4%. Αυτό θα αρχίσει να κάνει το δημόσιο χρέος βιώσιμο, όμως η αποστολή της ΕΚΤ είναι να κρατάει τον πληθωρισμό σε χαμηλά επίπεδα. Και δεν εννοώ τις πράξεις μακροπρόθεσμης χρηματοδότησης, τα LTRO, γιατί τα χρήματα αυτά δεν πηγαίνουν στην πραγματική οικονομία. Θα πρέπει να δοθούν χρήματα στα κράτη με τη μορφή “helicopter drop”, όπως έλεγε και ο Μίλτον Φρίντμαν για το τι θα έπρεπε να γίνει στη Μεγάλη Ύφεση. Θα πρέπει δηλαδή να διατεθούν πολλά κεφάλαια για να έρθει ανάπτυξη ξανά. 

Το θέμα είναι ότι η συγχρονισμένη λιτότητα που υιοθέτησε η Ευρωζώνη οδηγεί σε κρίση όλες τις χώρες της ένωσης. Όποιος έχει δει από κοντά άλλες παρόμοιες κρίσεις καταλαβαίνει ότι η πολιτική που ακολουθείται είναι τρελή. Ήδη βλέπουμε ότι οι Ολλανδοί – υπέρμαχοι της θέσπισης ορίων στα ελλείμματα – έχουν πρόβλημα περικοπής δαπανών και αύξησης των εσόδων και δεν ξέρουν πως να το κάνουν. Το μόνο που καταφέρνουν οι πολιτικές της Ευρωζώνης είναι να μεταθέτουν το πρόβλημα για αργότερα χωρίς να δίνεται ουσιαστική λύση. 

Έχετε ταχθεί αρκετές φορές υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Επιμένετε σε αυτή τη θέση και μετά την ολοκλήρωση του PSI; 

Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η ανεργία δεν θα έφτανε πάνω από το 20% αν είχαμε παραμείνει στη δραχμή, γιατί αναγκαστικά οι κυβερνήσεις θα ήταν πιο συγκρατημένες – το ευρώ τις έκανε πιο ανεύθυνες, κάτι που δεν το περίμενε κανείς – και γιατί η χώρα θα είχε τη δυνατότητα υποτίμησης. Το γεγονός ότι λόγω του ευρώ δεν μπορεί να γίνει εξωτερική υποτίμηση παίζει μεγάλο ρόλο για την βαθιά ύφεση που περνάμε και δυστυχώς θα συνεχίσουμε να βιώνουμε. 

Πλέον η έξοδος από το ευρώ θα είναι πιο περίπλοκη για έναν βασικό λόγο. Γιατί όλο το χρέος είτε έχει γίνει επίσημο προς χώρες της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, είτε σε ένα μικρότερο ποσοστό του 20% υπόκειται στο αγγλικό δίκαιο. Αυτό σημαίνει ότι είναι πιο δύσκολο να μετατραπεί σε δραχμές, γεγονός που καθιστά την έξοδο από την Ευρωζώνη πιο πολύπλοκη. Ωστόσο εκτιμώ ότι τελικά αυτό θα το αποφασίσει ο ελληνικό λαός, το πολιτικό σύστημα, αλλά ίσως μετά από συνεχιζόμενη οδυνηρή οικονομική και κοινωνική διολίσθηση. 

Τελικά, προσωπικά νομίζω πως η έξοδος από το ευρώ είναι η λιγότερο χειρότερη λύση, όμως πρόκειται για μία “συγκρουσιακή” λύση, καθώς κατά πάσα πιθανότητα θα αναγκασθεί η χώρα να έρθει σε σύγκρουση με τους εταίρους της. Η μεγαλύτερη ευκαιρία που είχαμε ήταν μέχρι την συμφωνία για το PSI και τη δεύτερη δανειακή σύμβαση. Χωρίς να γίνει δημόσιος διάλογος, η χώρα δέθηκε χειροπόδαρα για πολλά χρόνια. 

(περισσότερα…)

Η άνοδος της Χρυσής Αυγής και η θεωρία των δύο άκρων – Πολυμέρης Βόγλης

29 Απριλίου, 2012

 «Να καθαρίσουμε τους φασίστες της χώρας μας». Aφίσα του ισπανικού Εμφυλίου, 1937

 Εφημ. ΑΥΓΗ , ΕΝΘΕΜΑΤΑ 29 Απριλίου 2012 

«Η Ελλάδα στη διάρκεια του πολέμου, χωρίς να έχει την ευθύνη γι’ αυτό, η ευθύνη ανήκει στην Ιταλία, ήταν από την πλευρά των συμμάχων. Σήμερα θα πρέπει επιτέλους χωρίς φόρτιση συναισθηματική να προβληματισθούμε σοβαρά εάν αυτή ήταν η σωστή επιλογή. Ο Γερμανικός Εθνικοσοσιαλισμός και η Νέα Ευρώπη των WAFFEN SS ήταν ένα Μήνυμα Φωτεινό σε μία σκοτεινή εποχή, που πιστεύω πως ο ελληνισμός θα έπρεπε να έχει δεχτεί».

Ν. Γ. Μιχαλολιάκος

 

του Πολυμέρη Βόγλη*

Πολιτικοί και αρθρογράφοι, τις τελευταίες εβδομάδες, έχουν καταφύγει σε μια ιδιότυπη θεώρηση της τρέχουσας πολιτικής πραγματικότητας: τη «θεωρία των δύο άκρων». Η σταθερή άνοδος της Αριστεράς και η πιθανολογούμενη είσοδος της Χρυσής Αυγής στη Βουλή έχει δώσει την ευκαιρία σε διάφορους πολιτικούς αναλυτές να υποστηρίξουν ότι η πολιτική κρίση τροφοδοτεί τα «άκρα» και, επιπλέον, ότι τα δύο «άκρα» του πολιτικού φάσματος συγκλίνουν στην αμφισβήτηση του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της Ελλάδας, τον λαϊκισμό κλπ. Η «θεωρία των δύο άκρων» συνδέεται με μια άλλη τρέχουσα διχοτομική αντίληψη της πολιτικής πραγματικότητας, ότι στην Ελλάδα υπάρχουν δύο «κόμματα»: το κόμμα του ευρώ, της σύνεσης και της υπευθυνότητας και το κόμμα της δραχμής, της οργής και του λαϊκισμού. Διαφέρει, ωστόσο, από αυτή, γιατί επιδιώκει να συσχετίσει δύο πολιτικούς χώρους, οι οποίοι είναι αντιδιαμετρικά αντίθετοι, και μάλιστα να χρεώσει την άνοδο της Ακροδεξιάς στην πολιτική της Αριστεράς.

Η «θεωρία των δύο άκρων» στην ουσία εξομοιώνει την Αριστερά και την Ακροδεξιά ως επικίνδυνες δυνάμεις αποσταθεροποίησης του πολιτικού συστήματος. Το έδαφος για την εξομοίωση της Αριστεράς με την Ακροδεξιά καλλιεργήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες μέσα από την εξομοίωση του ναζισμού και του κομμουνισμού, ως των δύο ολοκληρωτικών ιδεολογιών και καθεστώτων που ήταν υπεύθυνα για την εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων και αντιπροσώπευσαν τη μέγιστη απειλή για τη δημοκρατία και το φιλελευθερισμό. (περισσότερα…)

Μπροστά στις εκλογές της 6ης Μαϊου – Σταύρος Μαυρουδέας

29 Απριλίου, 2012

» H ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 6 Μαϊου είναι η χρήσιμη ψήφος για τους αγωνιστές του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Όχι γιατί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενσαρκώνει την αναγκαία λύση αλλά γιατί, σε σύγκριση με τις ηγεσίες του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ, την παρεμποδίζει λιγότερο. Ιδιαίτερα γιατί μπορεί να σηματοδοτήσει ότι η αναγκαία μετεκλογική ανασυγκρότηση της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος πρέπει να έχει αριστερό πρόσημο και να μην είναι μία καταστροφική στροφή προς τα δεξιά (κερδισμένων και χαμένων από τις εκλογές), όπως το όχι πολύ μακρινό 1989 έχει πικρά διδάξει.»

Του Σταύρου Μαυρουδέα*, 29 Απριλίου 2012

 1. Οι εκλογές της 6ης Μαϊου 2012 είναι μία από τις πιο κρίσιμες μεταπολιτευτικές (πιθανά και μεταπολεμικές) εκλογικές αναμετρήσεις και ο λαϊκός παράγοντας πρέπει να παρέμβει καθοριστικά σ’ αυτές και να σημαδέψει τις μετέπειτα εξελίξεις. Μέσα στην πιο βαθειά ίσως μεταπολεμική καπιταλιστική οικονομική κρίση (που έχει ήδη μετατραπεί σε κοινωνική και πολιτική κρίση) το σύστημα επιδιώκει, με νύχια και με δόντια, να ελέγξει την κατεύθυνση της ελληνικής κοινωνίας. Δεσμευμένο στα πλαίσια της ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής ενοποίησης (και από επιλογή αλλά και από αδυναμία) υλοποιεί την στρατηγική καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης των Μνημονίων, παρά τα σημαντικά κόστη που επιφορτίζεται και αυτό και φυσικά επιδιώκοντας να φορτώσει το σύνολο των βαρών στον κόσμο της εργασίας. Ιδιαίτερα στις εκλογές αυτές, παρά την δραματική εξασθένιση του, επιδιώκει να στηρίξει ένα «μεταλλαγμένο δικομματισμό»: τα δύο βασικά καθεστωτικά κόμματα (η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ) μαζί με τα άμεσα διαθέσιμα δεκανίκια τους (ιδιαίτερα το ΛΑΟΣ και η ΔΗΜΑΡ) να αθροίσουν όσο το δυνατόν περισσότερες ψήφους. Στην επιλογή αυτή συμπλέουν και τα περισσότερα ηγεμονικά ιμπεριαλιστικά κέντρα και ιδιαίτερα οι ΗΠΑ και οι ηγεμονικές ευρωπαϊκές δυνάμεις. Ταυτόχρονα προσπαθούν να στηρίξουν και διάφορα κυριολεκτικά «ρετάλια» (π.χ. ΔΗΣΥ) αλλά και διάφορους ουρανοκατέβατους τυχοδιώκτες (μερικές φορές ακόμη και με αριστερό προσωπείο) που μπορεί να φανούν χρήσιμοι στο μέλλον. Έτσι στο άμεσο μετεκλογικό μέλλον το σύστημα επιδιώκει να συνεχισθεί αδιατάρακτη η σημερινή κατεύθυνση της συμμετοχής στην καταστροφική ευρωπαϊκή «Μεγάλη Ιδέα» του και οι δεσμεύσεις της χώρας στα πλαίσια της. Ιδιαίτερα προετοιμάζεται ώστε να έχει έστω μία στοιχειώδη εκλογική νομιμοποίηση για να επιβάλλει την λαίλαπα νέων αντιλαϊκών μέτρων του Ιουνίου για οποία έχει δεσμευθεί ήδη. Φυσικά από την άλλη ενισχύει συνεχώς τον θεσμικό και τεχνικό μηχανισμό καταστολής και βυσσοδομεί – μαζί με τους ξένους πάτρωνες – ακόμη και για αντιδημοκρατικές λύσεις. Ο λαϊκός παράγοντας πρέπει να ακυρώσει την κατεύθυνση του συστήματος. Είναι σημαντικό ιδιαίτερα τα 2+2 κόμματα του «μεταλλαγμένου δικομματισμού» να πέσουν όσο το δυνατόν πιο χαμηλά στις εκλογές.

(περισσότερα…)

Η άσωτη Ολλανδία

29 Απριλίου, 2012

  »Μετά τις τράπεζες, ο άλλος μεγάλος κίνδυνος για την οικονομία είναι τα στεγαστικά δάνεια. Αν νομίζουμε ότι τα πλέον χρεωμένα νοικοκυριά βρίσκονται στην Ισπανία, Ιρλανδία και Ελλάδα, κάνουμε μεγάλο λάθος. Δεν υπάρχει πιο χρεωμένος λαός από τους Ολλανδούς, με το επίπεδο χρέους στο διπλάσιο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Στα χρόνια των παχέων αγελάδων οι τράπεζες χορηγούσαν δάνεια ως και στο 125% της αξίας του ακινήτου, καλύπτοντας γενναιόδωρα από τα έξοδα ανακαίνισης, μέχρι και την επίπλωση, καθώς και ένα καινούργιο αυτοκίνητο, ασορτί με το γκαράζ. Με τον κίνδυνο επίτασης της κρίσης, λόγω επιβολής περαιτέρω μέτρων λιτότητας, περίπου 300,000 δανειολήπτες θα βρεθούν προ του κινδύνου να χάσουν το σπίτι τους.»

Πηγή: CYNICAL

Η Ολλανδία θα είναι η πέμπτη, προς το παρόν, χώρα της Ευρωζώνης, που πιασμένη στο δόκανο της λιτότητας, εισέρχεται σε περίοδο πολιτικής αναταραχής. Προηγήθηκαν η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιταλία, η Ελλάδα, (με την κυβέρνηση Παπαδήμου), ενώ στα σκαριά για αλλαγή κυβέρνησης βρίσκονται επίσης η Γαλλία και η Ελλάδα για δεύτερη φορά.

 Μετά από συνομιλίες αρκετών εβδομάδων, με επίκεντρο την ανάγκη επιβολής νέων μέτρων λιτότητας 16 δις ευρώ, τη Δευτέρα που μας πέρασε ο κεντροδεξιός συνασπισμός υπό τον πρωθυπουργό Mark Rutte έλυσε τους χαλαρούς δεσμούς της διετούς συγκυβέρνησης, από τη στιγμή που το ακροδεξιό μέλος υπό τον Geert Wilders, κηρύσσοντας καπετανάτο, αρνήθηκε να συμπράξει στο «λάθος». Σαν πρόσχημα έφερε τα επιπρόσθετα βάρη που θα επωμιζόταν ο ήδη δοκιμαζόμενος μέσος Ολλανδός και συνταξιούχος, υπό την προϋπόθεση φυσικά ότι δεν θα ήταν μουσουλμάνος. Αλλά αυτό το τελευταίο το σκέφτηκε μόνο και δεν το ξεστόμισε. Προς το παρόν.

 Η πρόγνωση των οικονομικών επιτελείων ότι για το τρέχον έτος το έλλειμμα θα σκαρφάλωνε στο 4.6% του ΑΕΠ, 1.6 μονάδες πάνω από το ιερό νούμερο του 3%, δεν ήταν μόνο ότι θορύβησε την κυβέρνηση, αλλά την έφερε και σε μεγάλη αμηχανία. Πιθανόν και σε ντροπή. Πρώτα, με τι μούτρα θα αντικρίζει πλέον τη Γερμανία, και δεύτερο πώς θα συνεχίζει να επιτιμά αφ’ υψηλού την ασωτία του Νότου, και να κουνάει με έπαρση το σκιάχτρο της αποπομπής από την Αγία Ευρωζώνη, τη στιγμή που θα έχει λερώσει και τη δική της φωλιά; (περισσότερα…)

Νέο βιβλίο του Τσόμσκι για το κίνημα των καταλήψεων

29 Απριλίου, 2012

Tην Πρωτομαγιά κυκλοφορεί το νέο βιβλίο του Νόαμ Τσόμσκι με τίτλο «Οccupy». Με την ευκαιρία αυτής της έκδοσης, ο Αμερικανός διανοητής έδωσε συνέντευξη στον Τζόσουα Χόλαντ, σε διαδικτυακό ραδιόφωνο, από την οποία δημοσιεύουμε χαρακτηριστικά αποσπάσματα.

Για το Ίντερνετ

Τα εναλλακτικά ΜΜΕ προσφέρουν μια πλατιά ποικιλία επιλογών που μέχρι χθες δεν ήταν δυνατές, όπως την πρόσβαση στον ξένο Τύπο. Από την άλλη μεριά, το Ιντερνετ θυμίζει τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. Εδώ βρίσκονται τα πάντα, αλλά πρέπει να ξέρεις τι γυρεύεις. Αν δεν το ξέρεις, η βιβλιοθήκη μπορεί να σου είναι άχρηστη. Είναι σαν να θέλεις να σπουδάσεις βιολογία. Δεν αρκεί να μπεις στη βιβλιοθήκη του Τμήματος Βιολογίας του Χάρβαρντ. Πρέπει να υπάρχει κάποια βάση, μια αντίληψη για το τι έχει νόημα και τι δεν έχει. Δεν εννοώ ένα άκαμπτο μοντέλο, αλλά τουλάχιστον κάποιο πλαίσιο αναφοράς.

Οι περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν πελαγωμένοι στο Διαδίκτυο. Ασφαλώς εδώ μπορεί κανείς να βρει πράγματα με αξία και σημασία, αλλά πρέπει να ξέρεις πού θα τα γυρέψεις κι επίσης πρέπει να έχεις ένα πλαίσιο ανάλυσης, κάποια κριτήρια για να ξεχωρίσεις το σημαντικό μέσα από τον ωκεανό των σκουπιδιών.

Aυτό προϋποθέτει ένα οργανωμένο κίνημα. Και αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε μόνοι μας, αλλά μόνο μαζί με άλλους. Πρέπει να δοκιμάζεις τις ιδέες σου και να βλέπεις τις αντιδράσεις των άλλων. Πρέπει να οξύνεις την αντίληψή σου. Ναι, υπάρχει κάποια αλληλεπίδραση στο Ίντερνετ, αλλά αυτή τείνει να συγκεντρώνεται στην επιφανειακή πλευρά των πραγμάτων.

Για τη μοντέρνα φτώχεια

(Ο δημοσιογράφος παρατηρεί ότι η οικονομική στέρηση είναι σχετική και ότι οι Αμερικανοί που σήμερα ζουν κάτω ή στο όριο της φτώχειας είναι πολύ πιο εύποροι από το 80-90% του παγκόσμιου πληθυσμού. Επομένως, αφού πολύ λίγοι άνθρωποι λιμοκτονούν στις ΗΠΑ, ποιος ήταν ο σπινθήρας που τροφοδότησε το κίνημα του Οccupy;)

(περισσότερα…)

Μαρξισμός και Ιστορία

29 Απριλίου, 2012

του Χαράλαμπου Κουρουνδή

Το εγχείρημα να γραφεί και να ερμηνευθεί η πορεία του ανθρώπου στη γη με βάση κάποιο ενιαίο σχήμα δεν είναι πρόσφατο, από τον Γκεοργκ Χέγκελ μέχρι τον Όσβαλντ Σπέγκλερ και τον Άρνολντ Τόυνμπη, για να θυμηθούμε μόνο τρεις από όσους ανέλαβαν αυτό το εγχείρημα στη νεωτερική εποχή. Στην εποχή μας, ακόμα και εκλαϊκευμένες ή λιγότερο φιλόδοξες επιστημονικά απόπειρες έχουν καταφέρει να αναδειχθούν σε best-seller, αποδεικνύοντας μ’ αυτόν τον τρόπο το αυξημένο ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού για την Ιστορία. Η κυκλοφορία στα ελληνικά από τις εκδόσεις Τόπος της «Λαϊκής Ιστορίας του κόσμου» του Κρις Χάρμαν αποτελεί μία σπουδαία συμβολή σ’ αυτή την αναζήτηση από τη σκοπιά του ιστορικού υλισμού.
 
Το συγκεκριμένο βιβλίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στα αγγλικά το 1999, σ’ ένα ιδεολογικό κλίμα το οποίο καθοριζόταν ασφυκτικά τόσο από τη νεοφιλελεύθερη αλαζονεία που διακήρυσσε διά στόματος του Φράνσις Φουκουγιάμα το «τέλος της Ιστορίας», όσο και από τη μεταμοντέρνα ρητορική για το «τέλος των μεγάλων αφηγήσεων». Αξίζει λοιπόν να εξεταστεί η έννοια του ιστορικού υλισμού και η συγκεκριμένη χρήση του ως μεθόδου από τον συγγραφέα.
 
Η έννοια του ιστορικού υλισμού
.
O ιστορικός υλισμός βασίζεται στην αντίληψη ότι όλοι οι κοινωνικοί θεσμοί μπορούν να κατανοηθούν ως προϊόντα της υλικής πραγματικότητας, μέσα βέβαια από μια μακρά και αντιφατική διαδρομή[1]. Στην ιστορία υπάρχει ενότητα, στο πλαίσιο της οποίας η σημασία του οικονομικού παράγοντα θεωρείται καίρια, χρειάζεται όμως να προσδιοριστεί η έννοια και η σημασία του, να οριοθετηθούν δηλαδή οι έννοιες της οικονομικής και κοινωνικής υποδομής («βάση») και η πολιτικο-ιδεολογική υπερδομή («εποικοδόμημα»). Η διάκριση μεταξύ «υποδομής» και «υπερδομής» ή «βάσης» και «εποικοδομήματος» δεν συνιστά μια διάκριση ανάμεσα σε δύο κατηγορίες θεσμών με τους οικονομικούς θεσμούς από τη μία πλευρά και τους πολιτικούς, νομικούς και ιδεολογικούς από την άλλη, αλλά μεταξύ σχέσεων που είναι άμεσα συνδεδεμένες με την παραγωγή και άλλων που δεν είναι[2]. Με άλλα λόγια, πρόκειται για μια διάκριση ανάμεσα σε κοινωνικές σχέσεις που υπόκεινται σε άμεσες αλλαγές καθώς αλλάζουν οι παραγωγικές δυνάμεις, και σε κοινωνικές σχέσεις που είναι σχετικά στατικές και μη επιδεχόμενες αλλαγές. Αυτή η φαινομενικά αυτονόητη θέση έχει ως συνέπεια την απόρριψη της άποψης ότι ένας κοινωνικός σχηματισμός συνιστά μια αδιαφοροποίητη ολότητα όπου τα πάντα αλληλοκαθορίζονται[3]. Σύμφωνα με τη διατύπωση του Μαρξ, η επιστημονική ιστορία πρέπει να ξεκινά «από την υλική παραγωγή της άμεσης ζωής και να καταλαβαίνουμε τη μορφή επικοινωνίας, που συνδέεται μ’ αυτή και δημιουργείται απ’ αυτό τον τρόπο παραγωγής … σαν βάση όλης της ιστορίας και να τη δείξουμε στη δράση της σαν κράτος, να εξηγήσουμε μέσω αυτής όλα τα διαφορετικά θεωρητικά προϊόντα και μορφές συνείδησης … και να παρακολουθήσουμε τη γέννησή τους και την ανάπτυξή τους απ’ αυτή τη βάση, πράγμα ασφαλώς που θα επιτρέψουμε να παρουσιάσουμε το θέμα στην ολότητά του (και επομένως την αμοιβαία επίσης δράση αυτών των πλευρών ανάμεσά τους)»[4].
 
Κατά συνέπεια, οι αλλαγές στην παραγωγή παίζουν κεντρικό ρόλο στην ιστορική διαδικασία μακροπρόθεσμα, καθώς θέτουν όρια στις εξελίξεις που προκύπτουν στο εποικοδόμημα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το τελευταίο καθρεφτίζει παθητικά τις εξελίξεις στην οικονομική βάση, αφού υπάρχει μεγάλο περιθώριο ανάπτυξης πολιτικών και ιδεολογικών παραγόντων με τους δικούς τους ρυθμούς οι οποίοι επηρεάζουν με τη σειρά τους την οικονομία.
 
Όπως τόνισε ο Έγκελς, «σύμφωνα με την υλιστική αντίληψη της ιστορίας, ο καθοριστικός παράγοντας στην ιστορία, σε τελευταία ανάλυση, είναι η παραγωγή και η αναπαραγωγή της πραγματικής ζωής… Η οικονομική κατάσταση είναι η βάση, αλλά τα διάφορα στοιχεία του εποικοδομήματος, οι πολιτικές μορφές της ταξικής πάλης και τα αποτελέσματά της (δηλαδή τα Συντάγματα που διαμορφώνει μια νικηφόρα τάξη μετά από μια επιτυχημένη μάχη κλπ., οι νομικές μορφές και ακόμα οι αντανακλάσεις όλων αυτών των πραγματικών συγκρούσεων στα μυαλά αυτών που συμμετέχουν, οι πολιτικές, δικαστικές, φιλοσοφικές θεωρίες, οι θρησκευτικές αντιλήψεις και η περαιτέρω εξέλιξή τους σε θεωρητικά συστήματα), επίσης εξασκούν την επιρροή τους πάνω στην πορεία των ιστορικών συγκρούσεων και σε πολλές περιπτώσεις κυριαρχούν στον καθορισμό της μορφής τους»[5]. Επομένως, ο καθορισμός των παραγωγικών σχέσεων που επικρατούν σε έναν ορισμένο κοινωνικό σχηματισμό δεν είναι παρά το σημείο εκκίνησης για την προσπάθεια κατανόησής της. Η συνολική κατανόηση κάθε κοινωνικού σχηματισμού προκύπτει από τη γνώση του τρόπου αλληλεπίδρασης μεταξύ βάσης και εποικοδομήματος. Με τα λόγια του Γκράμσι «η βάση και το εποικοδόμημα σχηματίζουν ένα ‘ιστορικό μπλοκ’ δηλαδή το πολύπλοκο, αντιφατικό και ασύμφωνο σύνολο των δομών του εποικοδομήματος είναι η αντανάκλαση του συνόλου των σχέσεων παραγωγής»[6].
.
 
Η εφαρμογή του ιστορικού υλισμού στην πράξη από τον Κρις Χάρμαν
 
Ο Χάρμαν δεν αντιλαμβάνεται τον ιστορικό υλισμό ως ένα είδος «πασπαρτού», που είναι δυνατό να προσφέρει όλες τις απαντήσεις στα ιστορικά προβλήματα χωρίς τον κάματο της συγκεκριμένης ιστορικής έρευνας. Το κόκκινο νήμα που διατρέχει το έργο του είναι ακριβώς η αντίληψη του Μαρξ ότι «οι άνθρωποι κάνουν την ίδια τους την ιστορία τους, δεν την κάνουν όμως κάτω από ελεύθερες συνθήκες που διάλεξαν μόνοι τους, μα κάτω από συνθήκες που βρέθηκαν άμεσα, που δόθηκαν και κληρονομήθηκαν από το παρελθόν»[7]. Στο σημείο αυτό έχει σημασία να υπενθυμιστεί η επαναδιατύπωση αυτής της φράσης από τον Λεβί Στρως, κατά τον οποίο «οι άνθρωποι φτιάχνουν τη δική τους ιστορία, αλλά δεν γνωρίζουν ότι την φτιάχνουν»[8]. Ο Χάρμαν κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση: επιμένει διαρκώς ότι η ανθρωπότητα διαμορφώθηκε με βάση τη δράση και τις επιλογές ζωντανών ανθρώπων, «με σάρκα και οστά». Με τα λόγια του ίδιου, «το άτομο ή η ιδέα μπορούν να παίξουν έναν ορισμένο ρόλο λόγω της προγενέστερης υλικής εξέλιξης της κοινωνίας, του τρόπου με τον οποίο οι άνθρωποι εξασφαλίζουν τα προς το ζην, και της δομής των τάξεων και των κρατών. Ο σκελετός δεν είναι το ίδιο πράγμα με τον ζωντανό οργανισμό. Όμως χωρίς τον σκελετό το σώμα δε θα είχε καμιά στερεότητα και δεν θα μπορούσε να επιβιώσει. Η κατανόηση της υλικής «βάσης» της Ιστορίας είναι ουσιώδης, αλλά όχι επαρκής προϋπόθεση για να κατανοήσουμε όλα τα άλλα»[9]. Έτσι, κρατάει αποστάσεις τόσο από τον ιδεαλισμό, όσο και από τον «μηχανιστικό» υλισμό, αναδεικνύοντας με την ιστορική του έρευνα την ύπαρξη ή μη εναλλακτικών λύσεων σε κρίσιμες περιόδους της ιστορίας.
 
Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίο εξετάζει την εποχή της πρώτης εμφάνισης «σύγχρονων» ανθρώπων. Οι άνθρωποι των «πρωτόγονων κομμουνιστικών κοινωνιών» ζούσαν βέβαια σε σπηλιές, διέφεραν όμως από τα ζώα στο ότι χρησιμοποιούσαν εργαλεία για να διαμορφώσουν το περιβάλλον τους με βάση τις ανάγκες τους[10]. Το μεγάλο άλμα έγινε με τη «νεολιθική επανάσταση», που σηματοδοτεί την ανακάλυψη της καλλιέργειας της γης και την εξημέρωση κάποιων ζώων, η οποία με τη σειρά της οδήγησε στη δημιουργία των πρώτων πόλεων.
 
Έτσι, άνοιξε ο δρόμος για τεράστιες κοινωνικές αλλαγές. Δημιουργήθηκε πλεόνασμα τροφής, το οποίο ήταν δυνατό να αποθηκευθεί και έδωσε με τη σειρά του κίνητρα για τη διεξαγωγή πολέμων, ενώ ταυτόχρονα κάποιοι άνθρωποι άρχισαν να ξεχωρίζουν από τους άλλους, ασχολούμενοι με τη «διοίκηση» της κοινότητας στο σύνολό της. Αυτές οι διαδικασίες σηματοδότησαν τη μεγαλύτερη τομή στην ιστορία του ανθρώπινου είδους.
 
Το 3.000 π.Χ. περίπου εμφανίζονται τα πρώτα κράτη και οι ταξικές διαιρέσεις στην Μεσοποταμία και την Αίγυπτο, που συνοδεύονται από την τάση να θεωρούνται πλέον οι γυναίκες ως κατώτερες από τους άνδρες, την περίφημη «ιστορική ήττα του γυναικείου φύλου» σύμφωνα με τον Ένγκελς. Αυτές οι κοσμοϊστορικές αλλαγές εξηγούνται από τον Χάρμαν ακριβώς ως προϊόντα της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων που οδήγησαν σε αλλαγές στις παραγωγικές σχέσεις μεταβάλλοντας την κοινωνική διάρθρωση στο σύνολό της.
.
 
Η ενδεχομενικότητα της ταξικής πάλης
 
Μία από τις πιο διάσημες φράσεις του Μαρξ βρίσκεται στην αρχή του Κομμουνιστικού Μανιφέστου: «μέχρι τώρα η ιστορία όλης της κοινωνίας είναι ιστορία ταξικών αγώνων. Ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, βαρόνος και δουλοπάροικος, μάστορας και κάλφας, με δύο λόγια καταπιεστής και καταπιεζόμενος, βρίσκονταν σε συνεχή αντίθεση μεταξύ τους, σ’ έναν αδιάκοπο πόλεμο, άλλοτε κρυφό, άλλοτε φανερό, που κάθε φορά τέλειωνε ή με τον επαναστατικό μετασχηματισμό ολόκληρης της κοινωνίας ή με την κοινή καταστροφή των αντιμαχόμενων τάξεων»[11]. Ωστόσο, πολύ συχνά, τόσο στην ιστορία, όσο και στις πολιτικές και κοινωνικές επιστήμες, η συγκεκριμένη τοποθέτηση έχει υποτιμηθεί ή έχει καταγραφεί ως ένα ρητορικό σχήμα.
 
Ο Χάρμαν τοποθετείται στον αντίποδα αυτών των αντιλήψεων. Ερμηνεύει με γλαφυρό τρόπο την πτώση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας με βάση την παρακμή του δουλοκτητικού τρόπου παραγωγής. Αυτό το αρχετυπικό παράδειγμα «καταστροφής των αντιμαχόμενων τάξεων» περιγράφεται με τα πιο μελανά χρώματα, καθώς τη διάλυση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ακολούθησε ο Μεσαίωνας που σήμαινε αιώνες χάους και βαρβαρότητας στην Ευρώπη, με κατάρρευση του πολιτισμού, καταστροφή των πόλεων και επιστροφή της κοινωνίας σε καθυστερημένες μορφές αγροτικής παραγωγής.
 
Αντίθετα, το πιο κλασσικό παράδειγμα επαναστατικού μετασχηματισμού της κοινωνίας ως καρπού της πάλης των τάξεων συνιστά η μετάβαση από το φεουδαρχικό στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Αυτή η αλλαγή δεν πραγματοποιήθηκε από τον ισλαμικό πολιτισμό που άνθησε από το 750 μέχρι το 1250 μ.Χ. περίπου διότι η κρατική μηχανή απορροφούσε το πλεόνασμα που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για την ανάπτυξη της παραγωγικής βάσης της κοινωνίας, πιέζοντας αφόρητα τους αγρότες και περιορίζοντας έτσι την αγορά για τους εμπόρους και τους βιοτέχνες.
 
Το καθοριστικό βήμα προς τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής δεν έγινε ούτε στην Κίνα, όπου το κράτος του ασιατικού τρόπου παραγωγής, το οποίο έλεγχε τη γη, τα κανάλια και τους υδατοφράχτες, εμπόδισε βίαια την ανάπτυξη των νέων τρόπων παραγωγής που προωθούσαν οι έμποροι και οι βιοτέχνες. Όπως εύστοχα έγραψε στην παρουσίαση του βιβλίου του Χάρμαν ο Γιάννης Ασδραχάς, «Τα γνωστά στερεότυπα για τη φεουδαρχία, το Βυζάντιο, το Ισλάμ, τους λαούς και τους πολιτισμούς στην Αφρική –και φυσικά για την αποικιοκρατία– ανατρέπονται με λογικές διαδικασίες… Στο ταξίδι του στον χρόνο και την ανθρωπότητα σταθμεύει σε όλες τις μορφές εξουσίας χωρίς να ακολουθεί το μονοπάτι του δυτικού πολιτισμού που αφήνει στο περιθώριο τις μεγάλες εξελίξεις που πραγματοποιήθηκαν παράλληλα σε άλλα σημεία της υφηλίου»[12].
 
Η μετάβαση στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής πραγματοποιήθηκε τελικά στην Ευρώπη και μόνο ύστερα από σειρά επαναστατικών αγώνων. Στον πρώτο γύρο των αστικών επαναστάσεων, η αστική τάξη κατάφερε να επικρατήσει στην Αγγλία και στην Ολλανδία, όχι όμως και στη Γαλλία και τη Γερμανία. Η μάχη ανάμεσα στους φεουδάρχες και την αστική τάξη κρίθηκε σ’ ένα δεύτερο και καθοριστικό γύρο επαναστάσεων, που ξεκίνησε με την αμερικανική επανάσταση του 1776 και κλιμακώθηκε με τη γαλλική επανάσταση. Πρωταγωνιστικό ρόλο σ’ αυτήν την εξέλιξη έπαιξαν οι γιακωβίνοι και βέβαια οι λαϊκές μάζες του Παρισιού.
 
Όπως όμως υπογραμμίζει ο Χάρμαν, η ανατροπή των γιακωβίνων το 1794 δεν έσβησε τις κατακτήσεις της επανάστασης, αφού το Θερμιδώρ ήταν εσωτερική αντίδραση στη βάση της ίδιας της αστικής επανάστασης και όχι επιστροφή στο Παλαιό Καθεστώς. Η «Παλινόρθωση» του 1815 δεν ήταν πια εφικτό να εμποδίσει την κυριαρχία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.
.
 
Ο ρόλος του «υποκειμενικού παράγοντα»
 
Πώς όμως αναλαμβάνονται οι πρωτοβουλίες που ξεκινούν τα άλματα στην Ιστορία; Ένας διάσημος μοναχικός ταξιδιώτης του 19ου αιώνα σημείωνε μελαγχολικά: «Τελικά η Δημοκρατία μου φαίνεται γερασμένη. Ποιος ξέρει; Ίσως η Πρόοδος δεν κατορθώνεται παρά μόνο από μια αριστοκρατία ή ένα άτομο. Η πρωτοβουλία έρχεται πάντοτε από τα πάνω! Ο λαός είναι ανήλικος, ό,τι κι αν λένε»[13].
 
Στον αντίποδα αυτής της άποψης, η μαρξιστική θεωρία, χωρίς βέβαια να αρνείται το ρόλο του ατόμου και της προσωπικότητας στην Ιστορία, εστιάζει περισσότερο το ενδιαφέρον της στην ύπαρξη και τη δράση των πολιτικών κομμάτων. Ο Α. Γκράμσι αποδίδει τη σπουδαιότητα και τη σημασία τους τονίζοντας ότι «τα κόμματα είναι αυτά που επεξεργάζονται τις νέες ολοκληρωμένες αντιλήψεις, δηλαδή ενοποιούν θεωρία και πρακτική μέσα από μια πραγματική ιστορική διαδικασία»[14]
 
Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα γι’ αυτό από την επανάσταση του 1917 στη Ρωσία. Εκεί, η ανατροπή του Τσάρου το Φλεβάρη δεν σήμανε το τέλος αλλά την αρχή μιας επαναστατικής διαδικασίας η οποία κορυφώθηκε τον Οκτώβρη όταν η εργατική τάξη, με την πολύτιμη συνεισφορά του Λένιν και των μπολσεβίκων, κατάφερε να ανατρέψει και την ίδια την αστική κυβέρνηση. Βέβαια, σε μεγάλο βαθμό ακριβώς εξαιτίας της έλλειψης αυτού του «υποκειμενικού παράγοντα», σε καμία άλλη χώρα εκτός από τη Ρωσία η έφοδος της εργατικής τάξης στον ουρανό δεν στέφθηκε από επιτυχία, με τίμημα την απομόνωση του εργατικού κράτους και την επικράτηση του σταλινισμού
 
Ωστόσο, η ρωσική επανάσταση αποτέλεσε μοναδικό πρότυπο της διαλεκτικής αλληλεξάρτησης ανάμεσα στους τρεις βασικούς παράγοντες: την ηγεσία του Λένιν, το επαναστατικό κόμμα που συσπείρωνε την εργατική πρωτοπορία και το σύνολο της εργατικής τάξης[15].
 
Ο Χάρμαν επιμένει ιδιαίτερα ότι η ανθρώπινη ιστορία και ιδιαίτερα ο 20ος αιώνας αποδεικνύει ότι η έκβαση των κοινωνικών συγκρούσεων στο μέλλον θα εξαρτηθεί κυρίως από την έκταση στην οποία θα αναδυθεί στο πλαίσιο της διευρυμένης πλέον εργατικής τάξης, ένας πυρήνας ανθρώπων που κατανοούν πώς πρέπει να δώσουν αυτή τη μάχη και γνωρίζουν πώς να συσπειρώσουν ευρύτερες δυνάμεις στην κατεύθυνση της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.
Άλλωστε, η ζωή του ίδιου του συγγραφέα αφιερώθηκε συνειδητά σ’ αυτήν την προσπάθεια, καθώς από τα φοιτητικά του χρόνια στο London School of Economics υπήρξε επαναστάτης σοσιαλιστής, μέλος του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (SWP) στη Βρετανία. Γι’ αυτό και στο τέλος του βιβλίου παραθέτει τη φράση του ιρλανδού επαναστάτη σοσιαλιστή Τζέιμς Κόνολι «οι μόνοι αληθινοί προφήτες είναι εκείνοι που πλάθουν το μέλλον».
Είναι σαφές ότι το έργο του Χάρμαν δεν αξιώνει τα εύσημα κάποιας ούτως ή άλλως ανέφικτης και γι’ αυτό επίπλαστης και απατηλής «αντικειμενικότητας». Εξάλλου, τα γεγονότα «δεν υπάρχουν και δεν μπορούν να υπάρχουν σε καθαρή μορφή, αφού πάντα διαθλώνται στο μυαλό εκείνου που τα καταγράφει»[16]. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια άρνηση της θεμελιώδους για να υπάρξει η ιστορική επιστήμη διάκρισης μεταξύ «αυτού που είναι» και «αυτού που δεν είναι»[17]. Αντίθετα, ο Χάρμαν καταβάλλει συνειδητή προσπάθεια ώστε τα γεγονότα και η ερμηνεία τους να αλληλοδιαπλέκονται σ’ ένα διαρκή και γόνιμο διάλογο, ώστε να αποφεύγεται τόσο η Σκύλλα του υποκειμενισμού, όσο και η Χάρυβδη του αντικειμενισμού. Έτσι, πετυχαίνει να αποτυπώσει και να ερμηνεύσει την αλληλουχία των γεγονότων που διαμόρφωσαν το σύγχρονο κόσμο και μ’ αυτόν τον τρόπο να συμβάλει στην κατανόηση του γιατί και του πώς μπορεί αυτός να αλλάξει. Παρά τη μελωδική διαμαρτυρία του Sting: «history will teach us nothing»…
………………………………………………..


[1] Με τα λόγια του Γκ. Λούκατς, Ιστορία και ταξική συνείδηση, Οδυσσέας, Αθήνα 2001, σελ. 329, «η Ιστορία είναι ακριβώς ιστορία της αδιάκοπης ανατροπής των μορφών αντικειμενικότητας που πλάθουν την ύπαρξη του ανθρώπου».

[2] Βλ. Κ. Χάρμαν, Μαρξισμός και ιστορία. Βάση και εποικοδόμημα, Μαρξιστικό βιβλιοπωλείο, Αθήνα 2009, σελ. 34-35.

[3] Βλ. Κ.Θ. Δημαρά και Ν. Σβορώνου, Η μέθοδος της ιστορίας. Ιστορικά και αυτοβιογραφικά σχόλια, Συνεντεύξεις με τους Στ. Πεσμαζόγλου και Ν. Αλιβιζάτο, Άγρα, Αθήνα 1995, σελ. 145-146, όπου ο Ν. Σβορώνος τονίζει ότι «η ιστορία είναι να ιεραρχήσεις και να μπορέσεις να καταλάβεις ποιός είναι ο πρωταρχικός [παράγοντας], ποιός είναι ο δευτερογενής και, κυρίως, πώς αρθρώνονται μεταξύ τους».

[4] Βλ. Κ. Μαρξ, Η Γερμανική ιδεολογία, τ. Α΄, Gutenberg, Αθήνα 1997, σελ. 87.

[5] Βλ. το περίφημο γράμμα του Έγκελς στον Μπλοχ στις 21/9/1890 σε Α. Καλλίνικος, Οι επαναστατικές ιδέες του Μαρξ, Εργατική δημοκρατία, Αθήνα 1998, σελ. 113.

[6] Α. Γκράμσι, Ιστορικός υλισμός, μτφρ Τ. Μυλωνόπουλου, Οδυσσέας, Αθήνα 2008, σελ. 62.

[7] Κ. Μαρξ, Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, Θεμέλιο, Αθήνα 1986, σελ. 15.

[8] C. Levi-Strauss, Anthropologie structurale, Agora, Librairie Plon, Paris 1974, σελ. 37.

[9] Κ. Χάρμαν, Λαϊκή ιστορία του κόσμου. Από την εποχή του λίθου έως και τη νέα χιλιετία, μτφρ. Ε. Αστερίου, Τόπος, Αθήνα 2012, σελ. XIV.

[10] Βλ. και την κλασσική μελέτη της Ρ. Λούξεμπουργκ, Η πρωτόγονη κομμουνιστική κοινωνία, Κοροντζή, Αθήνα 2007.

[11] Κ. Μαρξ, Φ. Ένγκελς, Το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, Θεμέλιο, Αθήνα 1999, σελ. 45-46.

[12] Γ. Ασδραχάς, «Η Λαϊκή ιστορία του κόσμου. Από την εποχή του λίθου έως και τη νέα χιλιετία», Εξπρές, 11 Μαρτίου 2012.

[13] Γκ. Φλωμπέρ, Η αισθηματική αγωγή, μτφρ. Π. Μουλλά, Οδυσσέας, Αθήνα 1981, σελ. 404.

[14] Α. Γκράμσι, ό.π., σελ. 27.

[15] Όπως επισήμανε ο Λ. Τρόσκι, Ιστορία της ρώσικης επανάστασης, α΄ τόμος, Αλλαγή, Αθήνα 1984, σελ. 10, «μονάχα με τη μελέτη των πολιτικών προτσέσων μέσα στις μάζες μπορεί να κατανοήσει κανείς το ρόλο των κομμάτων και των ηγετών».

[16] Ε. Καρ, Τι είναι ιστορία;, Σκέψεις για τη θεωρία της ιστορίας και το ρόλο του ιστορικού, Γνώση, Αθήνα 1999, σελ. 35.

[17] Βλ. Ε. Hobsbawm, Για την ιστορία, Θεμέλιο, Αθήνα 1998, σελ. 10-11.

…………………………………

Πηγή:  http://ilesxi.wordpress.com/

 Το άρθρο από το  περιοδικό “ΕΝΕΚΕΝ”

ΕΛ.ΑΣ.: ναζιστικού τύπου διαπόμπευση μιας 22χρονης

29 Απριλίου, 2012

Κατά τον Μεσαίωνα, ο λεπρός έπρεπε να φέρει ένα κουδούνι ώστε να προειδοποιούνται οι υγιείς για την παρουσία του. Εικόνα από χειρόγραφο του 14ου αιώνα.

Πηγή: mediaoasis

Η υγειονομική σεξοβόμβα βρέθηκε και εξουδετερώθηκε από σεξο-πυροτεχνουργούς της Ελληνικής Αστυνομίας.Τέσσερις έγχρωμεςφωτογραφίες της 22χρονης οροθετικής Ρωσίδας δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα, όπως και το ονοματεπώνυμό της και το όνομα της μάνας και του πατέρα της.

 Ντροπή στα ΜΜΕ και στους ιστότοπους που αναδημοσίευσαν τις φωτογραφίες της ντροπής με τίτλους όπως: “Ορίστε η Ρωσίδα που σκόρπιζε το θάνατο”.

Μια μοντέρνα εκδοχή του μετακατοχικού ξυρίσματος της γυναικείας κεφαλής έδωσε η ΕΛ.ΑΣ. Πρακτική των νικητών του πολέμου μεν, αποκρουστική για τα σημερινά δεδομένα δε.

Σαν να μην έχουν περάσει χιλιετίες από τότε που οι λεπροί στιγματίζονταν και μάλιστα με τις ευλογίες της Παλαιάς Διαθήκης: «O λεπρός πρέπει να φοράει σχισμένα ρούχα, να μην έχει κάλυμμα στο κεφάλι, να κρύβει τα χείλη του και να κραυγάζει ‘‘ακάθαρτος, ακάθαρτος!’’» (Λευιτικόν, 13: 45-47).

(περισσότερα…)

Η αναγκαιότητα συντακτικής συνέλευσης και η ολοκλήρωση του κύκλου της μεταπολίτευσης

29 Απριλίου, 2012

_DSC00034

Δυο δρόμοι ανοίγονται ενώπιον κάθε λαού σε ό,τι αφορά τους συνταγματικούς και πολιτικούς θεσμούς: ή θα συρρικνωθεί η δημοκρατία παραπέρα προκειμένου να ληφθούν χωρίς πολλές αντιδράσεις τα σκληρά οικονομικά μέτρα που μεταφέρουν το βάρος της κρίσης στους κοινωνικά αδύναμους ή θα διευρυνθεί και ουσιαστικοποιηθεί η δημοκρατία έτσι ώστε ο λαός να γίνει πραγματικά εκείνος που αποφασίζει για το τι είδους οικονομικές πολιτικές πρέπει να ακολουθηθούν.

Αντί για πρόλογο

Δημήτρης Καλτσώνης(επιμ।), Η συνταγματική αναθεώρηση του 1975 -Τα Ελληνικά Συντάγματα τ. ΙΙ-, Αθήνα, εκδ. Ξιφαράς, σελ. 7-14*

Ο παρών τόμος που ο αναγνώστης κρατά στα χέρια του περιλαμβάνει τις τροπολογίες και προτάσεις που κατέθεσαν οι βουλευτές τόσο της συμπολίτευσης όσο και των κομμάτων της αντιπολίτευσης κατά την αναθεωρητική διαδικασία του 1975. Η συγκέντρωση και μελέτη των υλικών αυτών δεν έχει μόνο ιστορική αξία. Είναι, αντίθετα, άμεσα χρήσιμη για τις σημερινές αναζητήσεις και προβληματισμούς. Τούτο δεν συμβαίνει επειδή γενικά τα ιστορικά διδάγματα είναι συχνά πολύτιμα για την εξαγωγή συμπερασμάτων για το σήμερα.

Η αναθεωρητική διαδικασία του 1975 αποτέλεσε ένα σημαντικό σταθμό στη μεταπολεμική αλλά και γενικότερα στη συνταγματική και πολιτική ιστορία της Ελλάδας. Η χώρα εισήλθε βέβαια σε μια πιο ομαλή σε σχέση με το παρελθόν περίοδο. Απαλλάχτηκε από την ξενοκίνητη δικτατορία των συνταγματαρχών. Καταργήθηκε η μοναρχία. Αποκαταστάθηκε η δημοκρατία. Η δημοκρατία αυτή υπήρξε όμως αυταρχική, όπως στο σύνολο της η αντιπολίτευση (από το Κέντρο μέχρι το ΚΚΕ) σημείωσε κατά τη συζήτηση αναθεώρησης του Συντάγματος. Παρά το γεγονός ότι μεταβλήθηκε αισθητά ο συσχετισμός των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, τα κέντρα εξουσίας παρέμειναν κατά βάση άθικτα. Συνεχίστηκε η οικονομική και πολιτική κυριαρχία των εγχώριων ισχυρών οικονομικών κέντρων σε στενή διασύνδεση με τις πολυεθνικές εταιρείες ιδίως των ΗΠΑ και των αναπτυγμένων κρατών της δυτικής Ευρώπης.

Ωστόσο, η αναθεωρητική διαδικασία του 1975 διεξήχθη σε συνθήκες οικονομικής (διεθνούς και εγχώριας) και πολιτικής κρίσης. Με μια έννοια, υπάρχουν κάποιες αναλογίες με σήμερα. Κατά συνέπεια, η μελέτη των προτάσεων που κατατέθηκαν το 1975 μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να φανεί εξαιρετικά επωφελής, όχι με την έννοια της αντιγραφής και μηχανικής μεταφοράς των προτάσεων που διατυπώθηκαν σε άλλη ιστορική και χρονική στιγμή. Διδάγματα μπορεί να αντληθούν και από την εμπειρία του μεσοπολέμου η οποία σημαδεύτηκε από τη διεθνή και εγχώρια οικονομική κρίση.

Σήμερα, εν μέσω της οικονομικής κρίσης, πολλοί είναι εκείνοι που κάνουν λόγο για ολοκλήρωση του κύκλου της μεταπολίτευσης και για ανάγκη μιας νέας μεταπολίτευσης. Οι απόψεις αυτές υποστηρίζουν την αναθεώρηση του Συντάγματος και την αναμόρφωση του πολιτικού και κομματικού συστήματος. Είναι παραπάνω από φανερό ότι απαιτούνται δραστικές αλλαγές. Προς ποια όμως κατεύθυνση πρέπει να γίνουν αυτές; (περισσότερα…)

Ψίχουλα στο πληκτρολόγιο: Η ψηφιακή ταϊστρα της μεταβιομηχανικής εποχής.

29 Απριλίου, 2012

 

της Αφροδίτης  Π.

Τα ψίχουλα στο πληκτρολόγιο και οι λεκέδες από καφέ σε έγγραφα εργασίας είναι τα αδιάψευστα σημάδια ότι το άλλοτε σεβαστό «διάλειμμα για φαγητό» αποτελεί για όλο και περισσότερες επιχειρήσεις άχρηστο αναχρονισμό.

«Το διάλειμμα για φαγητό είναι υπερτιμημένο» υποστηρίζει άρθρο του ηλεκτρονικού περιοδικού Slate, που φιγουράρει στα πιο πολυδιαβασμένα της εβδομάδας. «Καλύτερα να φάω στο γραφείο μου, γιατί να χάνω χρόνο με διαλείμματα για φαγητό;» αναρωτιέται αρθρογράφος που εργάζεται με τηλε-εργασία από το σπίτι της, 8,5 ώρες την ημέρα – ο μέσος όρος της αμερικάνικης εργάσιμης ημέρας. Τα διαλείμματα ειναι περιττές πολυτέλειες, φτιαγμένες για τους τεμπέληδες ευρωπαίους και όχι τους δουλευταράδες αμερικανούς, υποστηρίζει η τηλε-εργαζόμενη μητέρα, απαντώντας σε άρθρο γαλλοθρεμμένης αμερικανίδας που ζητούσε από τους συμπατριώτες της να χαλαρώσουν και να γευματίζουν «α λα γαλλικά».

 Στην πραγματικότητα το διάλειμμα για φαγητό έχει ήδη καταστρατηγηθεί στις περισσότερες αμερικάνικες επιχειρήσεις, όπου οι εργαζόμενοι απλώς μασουλάνε σάντουιτς στα όρθια στο δρόμο μεταξύ καντίνας και γραφείου.

(περισσότερα…)

Ό,τι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο!- Πέτρος Παπακωνσταντίνου

28 Απριλίου, 2012

Πηγή: mediaoasis 28/04/2012

 Όλα δείχνουν ότι οι εκλογές της 6ης Μαΐου θα επισημοποιήσουν το τέλος του δικομματισμού και τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ με τη μορφή που γνωρίσαμε. Καθώς το παλιό πεθαίνει και το καινούργιο δεν έχει ακόμη γεννηθεί, ζούμε στην εποχή των τεράτων, όπως έγραφε στην από πολλές απόψεις ανάλογη εποχή του ο Αντόνιο Γκράμσι, δεσμώτης των προγόνων της Χρυσής Αυγής.

Αντιμέτωποι με την κοινωνική θηριωδία της τρόικα και των μνημονίων, καλοπροαίρετοι άνθρωποι, όχι κατ’ ανάγκην αριστεροί, αναρωτιούνται: Γιατί δεν μπορεί η Αριστερά να παραμερίσει ιδεολογικές εμμονές και κομματικούς εγωισμούς, να ενωθεί σε μια καινούργια ΕΔΑ ή κάτι τέτοιο και να διεκδικήσει ίσως σ’αυτές τις εκλογές, ίσως στις επόμενες που μάλλον δεν θ’ αργήσουν, την κυβερνητική εξουσία;

Συμμεριζόμαστε αυτή την αγωνία. Ωστόσο, αν δεν θέλουμε να κοροϊδεύουμε τον κόσμο και τους εαυτούς μας, οφείλουμε να απαντήσουμε στο βασικό ερώτημα που μας θέτει η σκληρή πραγματικότητα: Ποιο δρόμο μας προτείνετε για την έξοδο από την κρίση και το μνημόνιο; Δυστυχώς, εύκολος και σύντομος δρόμος, εδώ που έχουμε φτάσει- εδώ που μας έχουν φτάσει- δεν υπάρχει. Το να περιμένει κανείς, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση του κοινωνικού πολέμου θα γίνει ξαφνικά κοινότητα ευημερίας και αλληλεγγύης αν ο Ολάντ πάρει τη θέση του Σαρκοζί και μια «αριστερή κυβέρνηση» τη θέση της κυβέρνησης Παπαδήμου, δεν απέχει πολύ από το να πιστεύει ότι οι καρχαρίες μπορεί να γίνουν χορτοφάγοι. Όσο για το ΚΚΕ, οι διακηρύξεις περί λαϊκής εξουσίας αγνώστων λοιπών στοιχείων λειτουργούν μόνο ως υπεραριστερό περιτύλιγμα μιας συντηρητικής λογικής, που αναγορεύει σε κύριο εχθρό τις άλλες αριστερές δυνάμεις και παραπέμπει τις λύσεις που αγωνιωδώς αναζητεί ο λαός στη Δευτέρα Παρουσία.

(περισσότερα…)

Εκδικήσου όπως οι Ρωμαίοι!

28 Απριλίου, 2012

                                                Η Mary Beard

Μια απάντηση από τη χώρα του όμορφου-χωρίς εισαγωγικά- δάσκαλου  Σωκράτη και ενός λαού που λάτρεψε την όμορφη-χωρίς εισαγωγικά- Γεωργία Βασιλειάδου ,πριν μας σαρώσουν οι καιροί του σιδερωμένου ξανθού και του επαναστατημένου Άρλεκιν.

                                                           Ο ΑΑ Gill

Αγγλοσαξoνικός σεξισμός και όχι μόνο.

Σάλος έχει ξεσπάσει στη Βρετανία μετά τα καυστικά σχόλια που διατύπωσε την περασμένη Κυριακή ο τηλεκριτικός των “Sunday Times” ΑΑ Gill σε βάρος της καθηγήτριας στο Καίμπριτζ Mary Beard* που παρουσιάζει μια σειρά ιστορικών ντοκιμαντέρ στο BBC. Xιλιάδες είναι τα σχόλια σε βρετανικές και αμερικανικές εφημερίδες και ιστότοπους και στην πλειονότητά τους υπερασπίζονται το δικαίωμα μιας γυναίκας να τη κρίνουν για τη δουλειά της και όχι για την εμφάνισή της. Ακολουθεί (συντομευμένη) η απάντηση που έδωσε η κλασική φιλόλογος, αρθρογράφος και συγγραφέας από τις στήλες της “Daily Mail”.

 Ως κλασική φιλόλογος, γνωρίζω πολλά για την εκδίκηση, τη Νέμεση: οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι ήταν μανούλες σ’ αυτά. Όχι όμως στο πισώπλατο χτύπημα, αφού οι αρχαίοι πάντα φρόντιζαν ώστε η ανταπόδοση να είναι απολύτως ανάλογη με την προσβολή.

 Έτσι, ύστερα από την άσχημη επίθεση που μου έκανε ο φαρμακόγλωσσος τηλεκριτικός AA Gill στην κυριακάτικη στήλη του (και δεν ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα στο στόχαστρο του μισογυνισμού του), πολλοί με ρωτούσαν: ποια θα ήταν η εκδίκησή μου; Ποιος θα ήταν ο πιο κατάλληλος τρόπος για να πατσίσουμε;

(περισσότερα…)

Βάλτε τώρα που γυρίζει – Παντελής Μπουκάλας

27 Απριλίου, 2012

»Βάλτε τώρα που γυρίζει λοιπόν. Και επειδή δεν είμαστε πια τόσο αχόρταγοι όσο στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, όταν, παίρνοντας στο ψιλό τους καημένους Δελαπατρίδηδες της Πανεπιστημίου, ζητούσαμε με επιθετικό χιούμορ «Θάλασσα στα Τρίκαλα», «Τρένο για τη Μύκονο» και «Τρύπα στις δεκάρες», τώρα θα ζητήσουμε πράγματα ρεαλιστικά»

Εφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Υποτίθεται ότι τούτη τη φορά το πάθος θα γινόταν μάθος. Και, των οικιών ημών εμπιπραμένων και των ταμείων αποτεφρωμένων, δεν θα έμπαιναν σε πλειστηριασμό οι μνηστήρες της εξουσίας, ποιος θα υποσχεθεί τα περισσότερα και τα ηδονικότερα. Η αλήθεια είναι ότι στο ξεκίνημα της προεκλογικής περιόδου στάθηκαν κάπως φειδωλοί. Μέρα με τη μέρα όμως, κι όσο το ποσοστό των αναποφασίστων παρέμενε αξιοθήρευτα μεγάλο, αναδιπλώνονταν στις παλιές καλές συνήθειές τους. Με πρωτοπόρο και πλειοδότη τον κ. Σαμαρά, που βλέπει ότι δεν του αρκεί να λέει στους ψηφοφόρους της γαλάζιας συνοικίας ότι αν ψηφίσουν άλλο κόμμα της Δεξιάς δίνουν ασυλία και φιλί ζωής στο ΠΑΣΟΚ, διότι του το αντιγυρίζουν πάραυτα. Του θυμίζουν δηλαδή (διατί να το κρύψωμεν άλλωστε) ότι τα ίδια ακριβώς έλεγε γι’ αυτόν ο κ. Μητσοτάκης, τον καιρό της ΠΟΛΑΝ. Κι ακούμε έτσι τους Νεοδημοκράτες, παρότι και επί πενταετία κυβερνήσαντες και επί πενταμηνία συγκυβερνώντες, να υπόσχονται τον ίδιο παράδεισο που υποσχέθηκαν και το ψευδαισθησιογόνο 2004, και ο οποίος έγινε στάχτη στην Πεντέλη και την Ολυμπία.

Βάλτε τώρα που γυρίζει λοιπόν. Και επειδή δεν είμαστε πια τόσο αχόρταγοι όσο στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, όταν, παίρνοντας στο ψιλό τους καημένους Δελαπατρίδηδες της Πανεπιστημίου, ζητούσαμε με επιθετικό χιούμορ «Θάλασσα στα Τρίκαλα», «Τρένο για τη Μύκονο» και «Τρύπα στις δεκάρες», τώρα θα ζητήσουμε πράγματα ρεαλιστικά. Επειτα από τόσα υψηλά οράματα άλλωστε, καιρός για λίγο επίγειο πραγματισμό. Και με το δεδομένο ότι το ΠΑΣΟΚ και η Ν. Δ. επιδίδονται σε ανταγωνιστική πλειοδοσία κυρίως στα λεγόμενα θεσμικά ζητήματα, ας σταθούμε κι εμείς σε ένα θεσμικό:

(περισσότερα…)

Στο δρόμο για τις κάλπες της 6ης Μαϊου

27 Απριλίου, 2012

 »Σίγουρα η κρίση ωφελεί συγκεκριμένα συμφέροντα, ωστόσο η εξαθλίωση του λαού δεν οδηγεί σε σωστούς δρόμους. Η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος έδωσε ευκαιρίες κερδοσκοπίας και πλουτισμού με την Ελλάδα να γίνεται το πείραμα της Ευρώπης για την διάλυση του κοινωνικού κράτους και την περικοπή των εργασιακών δικαιωμάτων και των ελευθεριών που μέχρι σήμερα θεωρούνταν δεδομένα…Nα πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ και περαστικά στο Μάριο Λώλο για το φωτογραφικό υλικό που παραχώρησε, δίνοντας εικόνα στα κείμενα μας, με την ευχή να αποδοθεί για πρώτη φορά δικαιοσύνη, πίσω από τα κράνη της αστυνομίας. Επίσης να ευχαριστήσουμε τους ανθρώπους που δέχτηκαν να μιλήσουν και να καταθέσουν την άποψη τους, αναλύοντας τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και εξαπλώνονται στην υπόλοιπη Ευρώπη.»

 Σας παρουσιάζουμε το όγδοο και τελευταίο μέρος της έρευνας της δημοσιογραφικής ομάδας του CyprusNews.eu για την κρίση στην Ελλάδα

Σε κλίμα οικονομικής κρίσης η Ελλάδα οδεύει προς τις εκλογές της 6ης Μαΐου. Οι δημοσκοπήσεις δε δείχνουν κανένα κόμμα ικανό να εξασφαλίσει αυτονομία, ενώ στη Βουλή ο χάρτης διευρύνεται, με νέες δυνάμεις – κάποιες στα όρια του φασισμού – να διεκδικούν θέσεις στα έδρανα. Την ίδια στιγμή επιστρατεύονται ξανά τα διλήμματα ευρώ και μέτρα, ή χρεοκοπία και χάος, ενώ ο λαός βουλιάζει στην απελπισία.

Πού θα στραφούν οι Έλληνες ψηφοφόροι;

Ποια είναι η ψήφος «λογικής» την οποία ζητούν δυνάμεις όπως το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και το ΛΑΟΣ;

Η οργή θα εκφραστεί με ψήφο σε δυνάμεις όπως η «Χρυσή Αυγή»;

Τα κόμματα που θα μπουν τελικά στο ελληνικό κοινοβούλιο θα είναι σε θέση να αποσαφηνίσουν και να υπηρετήσουν την εντολή που πήραν;

Άγνωστο…

 Ρεκόρ Ανεργίας

Το προεκλογικό κλίμα διαμορφώνεται σε μία Ελλάδα με κλειστά μαγαζιά, ανοιχτά μαγαζιά που ετοιμάζονται να κλείσουν, επιχειρηματίες στα πρόθυρα χρεοκοπίας και εργαζόμενους χωρίς δουλειά. Τα στοιχεία για την ανεργία στην Ελλάδα, σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο φτάνοντας το Γενάρη το 21,8%, δηλαδή 1.084.668, ανθρώπους. Η αύξηση των ανέργων στην Ελλάδα του μνημονίου φτάνει το 46,6% σε σχέση με τον Ιανουάριο του 2011 και έχοντας αυξηθεί κατά 344.913 άτομα σε σχέση με τον Ιανουάριο του 2011.

(περισσότερα…)

Η αλήθεια για τα λευκό, άκυρο και αποχή.

27 Απριλίου, 2012
 
 
«Ο ισχύον εκλογικός νόμος είναι ξεκάθαρος και δεν χωρά παρερμηνείες. Τα λευκά ψηφοδέλτια δεν προσμετρώνται στα έγκυρα άρα δεν διαμορφώνουν το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα»
 
 

Το γύρο του διαδικτύου κάνει τις τελευταίες ημέρες, μια ανάρτηση η οποία προτρέπει τους ψηφοφόρους να ρίξουν λευκό ψηφοδέλτιο στις κάλπες, με το σκεπτικό ότι αν τα λευκά υπερισχύσουν σε ποσοστό 51%, τότε οι εκλογές ακυρώνονται ή επαναλαμβάνονται ή το αποτέλεσμά τους είναι αντισυνταγματικό.

Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει σε καμία περίπτωση καθώς βάσει του ισχύοντα εκλογικού νόμου 3231/2004 με τον οποίο θα διεξαχθούν οι βουλευτικές εκλογές στις 6 Μαΐου, αναφέρεται ρητά ότι «Για να εισέλθει ένας συνδυασμός (κόμμα, συνασπισμός κομμάτων ή μεμονωμένος υποψήφιος) στο Κοινοβούλιο, πρέπει να λάβει ποσοστό τουλάχιστον 3% επί των εγκύρων ψηφοδελτίων της επικράτειας. Στα έγκυρα δεν συμπεριλαμβάνονται τα λευκά ψηφοδέλτια».

(περισσότερα…)

H Χρυσή Αυγή επανακάμπτει; – Παύλος Μωραΐτης

27 Απριλίου, 2012

»Πρέπει να γίνει το ξεσκέπασμα της Χρυσής Αυγής και η αντιπαράθεση με την προσπάθεια οι φασιστικές ιδέες να διαδοθούν στο λαό. Βήμα το βήμα, μέσα στους εργαζόμενους και με βάση τα συμφέροντα και τις ανάγκες τους, τις εμπειρίες που έχουν αποκομίσει και τις τραγικές μνήμες που ο λαός μας συσσώρευσε από το φασισμό και τα δικτατορικά καθεστώτα στη χώρα και στην Ευρώπη ολόκληρο τον 20ο αιώνα. Ώρα να τα επαναφέρουμε στην καθημερινή συζήτηση. Πρώτο βήμα βέβαια είναι να παραπλανηθούν όσο το δυνατόν λιγότεροι ψηφοφόροι στις ερχόμενες εκλογές.»

 Πηγή: http://ergatikosagwnas.gr/EA/

Το τελευταίο διάστημα αρκετά στοιχεία δείχνουν αναζωογόνηση των ακροδεξιών και φιλοφασιστικών ιδεών και τάση επέκτασης τους στο λαό. Μια πρόγευση είχαμε στο εκλογικό αποτέλεσμα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών στην Αθήνα, όπου ο συνδυασμός που υποστήριξε σημείωσε αύξηση της επιρροής της και εξέλεξε αντιπρόσωπο στο δημοτικό συμβούλιο.

Εμπειρικά διαπιστώνεται το τελευταίο διάστημα μια ορισμένη δραστηριότητα της, πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι σε προηγούμενες περιόδους όχι μόνο στην Αθήνα και τις μεγάλες πόλεις, αλλά σε όλη σχεδόν τη χώρα. Τελευταία έχουμε τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων που είδαν το φως της δημοσιότητας και εμφανίζουν τη Χρυσή Αυγή σταθερά πάνω από το 3%, όριο εισόδου στη βουλή, και ορισμένες εξ αυτών των δημοσκοπήσεων στο 5%, ή και στο 6% ακόμη. Βέβαια αυτό μένει να επαληθευθεί στις κάλπες σύντομα, αλλά η αναζωογόνηση της δεν πρέπει να αμφισβητείται.

(περισσότερα…)

Να διαλύσουμε τη σύγχυση – Να τιμωρήσουμε – Να Τολμήσουμε!

27 Απριλίου, 2012

 Πηγή: http://antapocrisis.gr/ 

9 ερωτήσεις που δεν πρέπει να μένουν αναπάντητες

1.Ποιοι είναι υπεύθυνοι για την σημερινή κατάσταση;

Καταρχάς τουλάχιστον τέσσερα χρόνια βρισκόμαστε σε μια παγκόσμια και γενική κρίση του συγκεκριμένου τρόπου και των σχέσεων παραγωγής, του συστήματος που λέγεται καπιταλισμός. Η χρεοκοπία και η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας οφείλονται στις δομές και τον χαρακτήρα της και κυρίως με το διεθνές πλαίσιο, που επέλεξε να ανήκει, το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα που κυβέρνησαν, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ . Το σύστημα αυτό δούλεψε και υπηρέτησε πιστά το μεγάλο κεφάλαιο της χώρας σε όλη την μεταπολίτευση που δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ για μια ανάπτυξη προς όφελος του λαού. Το μοντέλο που μας κατέστρεψε ήταν να είμαστε έμποροι – μεταπράτες των Γαλλικών-Γερμανικών-Αμερικάνικων συμφερόντων.

Αυτοί οι κοινοί απατεώνες, μιζαδόροι, κλέφτες αλυσόδεσαν την χώρα στην πολιτική της ΕΕ.Η Ε.Ε. επέβαλε την πολιτική της αποβιομηχάνισης, της αποαγροτοποίησης, της λιτότητας, των ιδιωτικοποιήσεων με νόμους και συνθήκες για να κερδίζουν οι χώρες του Βορρά σε βάρος των χωρών του Νότου. Η ΕΕ και το νόμισμα της το Ευρώ, σφίγγουν την θηλιά στο λαιμό της χώρας μας, λεηλατώντας τον πλούτο, το Κράτος, τα δικαιώματα και την κυριαρχία του ελληνικού λαού.

(περισσότερα…)

Στις πόλεις των παρόντων

27 Απριλίου, 2012

Φάκελος Ακροδεξιά

Η γυναίκα που καθαρίζει τη βρωμιά των νεοναζί

Πηγή: http://tvxs.gr/

Είναι μια 66χρονη γυναίκα που εδώ και 26 χρόνια αναζητά και σβήνει τα ίχνη των νεοναζί. Με μόνα της όπλα ασετόν, νερό, σπρέι, μια σπάτουλα και μια φωτογραφική μηχανή, η Irmela Schramm έχει αφαιρέσει μέχρι στιγμής πάνω από 80.000 νεοναζί σύμβολα από τους τοίχους του Βερολίνου και όχι μόνο. «Η βρωμιά των ναζί πρέπει να φύγει» λέει η ίδια στον φακό του «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα», που την Τετάρτη 2 Μαΐου ανοίγει τον φάκελο ακροδεξιά.

 Η Irmela Schramm , συνταξιούχος δασκάλα, έχει αφιερώσει τη ζωή της στον αγώνα κατά του ρατσισμού και των διακρίσεων. Ξεκίνησε να καθαρίζει τους δρόμους από τα προπαγανδιστικά γκράφιτι και αυτοκόλλητα των νεοναζί το 1986, όταν μια μέρα στεκόταν στη στάση του λεωφορείου και είδε ένα αυτοκόλλητο υπέρ της απελευθέρωσης του στενού συνεργάτη του Hitler, Rudolf Hess. Το λεωφορείο ήρθε και δεν πρόλαβε να αφαιρέσει το αυτοκόλλητο, ξαναγύρισε όμως μετά τη δουλειά της και το έβγαλε. Από τότε, ακολουθώντας μια εσωτερική φωνή, πηγαίνει στα μέρη που δραστηριοποιούνται νεοναζί, κυρίως στο Ανατολικό Βερολίνο αλλά και σε άλλες γερμανικές και ευρωπαϊκές πόλεις για να σβήσει το μίσος τους από τους τοίχους αλλά και από τις καρδιές των ανθρώπων.

Ανάμεσα στα συνθήματα που έχει σβήσει θυμάται κι ένα που αναφερόταν στους Έλληνες. «Είχα βρει κάτι εναντίον των Ελλήνων και το αφαίρεσα και αυτό με βερνίκι νυχιών. Έλεγε: δεν μπορώ να μυρίζω τους Έλληνες».

Κυνηγός και κυνηγημένη

Κατά τη διάρκεια του πολυετούς της αγώνα η γερμανίδα ακτιβίστρια έχει έρθει πολλές φορές πρόσωπο με πρόσωπο με τον «εχθρό». Πριν κάποια χρόνια με αφορμή μια βιαιοπραγία κάποιων φασιστών στο αυτοκίνητο ενός βιετναμέζικού fast-food πήγε στη γειτονιά όπου συνέβη το περιστατικό, για να αντικρίσει σε ένα τοίχο ένα σύνθημα που την ενόχλησε. «Και βλέπω ρούχα κρεμασμένα και κόσμο να τα μαζεύει , να τα απλώνει και κανείς να μην δίνει σημασία στο σύνθημα κατά των Εβραίων που βρισκόταν εκεί και σκέφτηκα, δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό! Έβγαλα πρώτα μια φωτογραφία και μετά με τη βαριά, που είχα μαζί μου, το κατέβασα όλο».

(περισσότερα…)

Βενεζουέλα: Ένας ανέφικτος μετασχηματισμός; – Δημήτρης Καλτσώνης

27 Απριλίου, 2012

ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΗΣ ΜΠΟΛΙΒΑΡΙΑΝΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ –Κράτος και δίκαιο στη Βενεζουέλα του Ούγκο Τσάβες (εκδ. Ξιφαράς)

Συγγραφέας: Δημήτρης Καλτσώνης

‘Η εκτίμηση της εργασίας είναι ότι, παρά το γεγονός ότι στη Βενεζουέλα έχουν πραγματοποιηθεί πολύ σημαντικές κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές αλλαγές, ο ταξικός χαρακτήρας του κράτους και του δικαίου δεν έχουν μεταβληθεί και ότι πρόκειται για αστικοδημοκρατικού τύπου μεταρρυθμίσεις οι οποίες, υπό τις κατάλληλες κοινωνικο-πολιτικές συνθήκες, και παρά το γεγονός ότι δεν διαφαίνεται ως κυρίαρχη μια τέτοια προοπτική, δεν αποκλείεται να οδηγήσουν στη δημιουργία ενός άλλου τύπου κρατικής εξουσίας και αντίστοιχου νομικού εποικοδομήματος.»

 video από την παρουσίαση του βιβλίου με παρεμβάσεις των:

Γιώργου Κατρούγκαλου*:  http://www.dailymotion.com/embed/video/xmhxmq?hideInfos=1 

Πόπης Φουντεδάκη*:  http://www.dailymotion.com/embed/video/xmhyiu?hideInfos=1

 

Περιεχόμενα

Το βιβλίο μελετά τις πλέον σημαντικές μεταβολές του κράτους και του δικαίου, τόσο στο περιεχόμενο όσο και στη μορφή, που επήλθαν στη Βενεζουέλα μετά το 1998. Διερευνώνται τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά των αλλαγών, οι τάσεις εξέλιξής τους σε διαλεκτική προσέγγιση με τις κοινωνικο-οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις. Αξιολογείται η επίδρασή τους στον ταξικό χαρακτήρα του κράτους και του δικαίου.

Η εργασία περιλαμβάνει εισαγωγή και χωρίζεται σε δυο μέρη.

Στην εισαγωγή εξετάζονται οι θεμελιώδεις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις που οδήγησαν στην πολιτική μεταβολή του 1998. Ειδικότερα μελετώνται οι συνθήκες κοινωνικής ανισότητας και πόλωσης, οι επιπτώσεις του νεοφιλελευθερισμού των αρχών της δεκαετίας του 1990, οι πολιτικές συνέπειες της οικονομικής κρίσης.

(περισσότερα…)

Μάνος Χατζιδάκις 1945 – Μπολιβάρ σε στίχους Νίκου Εγγονόπουλου

27 Απριλίου, 2012

Το 1945, σε ηλικία 20 ετών, ο Μάνος Χατζιδάκις μελοποίησε στίχους από το ποίημα Μπολιβάρ του υπερρεαλιστή Νίκου Εγγονόπουλου.

Για τη συγκεκριμένη παλιά μελοποίηση του στο Μπολιβάρ μάθαμε το 1983, όταν κυκλοφόρησε ένα δισκάκι 45 στροφών με ερμηνευτή τον 23χρονο τότε Βασίλη Λέκκα και τη συμμετοχή χορωδιακού συνόλου. Σύμφωνα με το εξώφυλλο της σπάνιας πια έκδοσης (σπάνιας εφόσον δεν επανεκδόθηκε ποτέ σε ψηφιακή μορφή, ούτε καν συμπεριλήφθηκε το ομότιτλο τραγούδι σε κάποια μεταγενέστερη συλλογή), η ηχογράφηση προέκυψε Για τα διακόσια χρόνια από τη γέννηση του Μπολιβάρ. Κάτι σαν παραγγελία δηλαδή, αν και έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι ο Χατζιδάκις μάλλον θα ήθελε ούτως ή άλλως να εκδώσει αυτό το υπέροχο τραγούδι του



Στην άλλη πλευρά του μικρού βινυλίου υπήρχε το τραγούδι Για έναν ελεύθερο άνθρωπο, σε μουσική και στίχους του Χατζιδάκι, το οποίο εν αντιθέσει με το Μπολιβάρ, εντάχθηκε σε κατοπινή συλλογή τραγουδιών του συνθέτη.

Ωστόσο, το Μπολιβάρ έμελλε να γίνει ευρύτερα γνωστό με τη φωνή του ίδιου του Χατζιδάκι από το μεταθανάτιο άλμπουμ 2000 Μ.Χ. (1999) – ηχογράφηση που είχε χρησιμοποιηθεί ως οδηγός για τον Βασίλη Λέκκα λίγο πριν μπουν στο στούντιο το ΄83.

Πηγή: http://bosko-hippydippy.blogspot.com/2011/10/blog-post_6648.html

Διδάγματα από τη Βενεζουέλα – Ορέστης Σταμόπουλος

27 Απριλίου, 2012

201  χρόνια από την Διακήρυξη Ανεξαρτησίας της Βενεζουέλας*

Το όνομα Βενεζουέλα αποδίδεται ιστορικά σε μεταμόρφωση του ονόματος Βενετία (Venezia), με την οποία είχαν σχέσεις οι ιθαγενείς της δυτικής Βενεζουέλας. Ισχυρίζονται ότι ο εξερευνητής Αμέρικο Βεσπούτσι με τον Αλόνσο δε Οχέδα, έδωσαν αυτό το όνομα, όταν πρωτοείδαν τα σπίτια των ιθαγενών Άνιου που εξείχαν από το νερό και θύμισαν στον Ιταλό Βεσπούτσι την Βενετία. Σύμφωνα με μια άλλη, λιγότερο δημοφιλή θεωρία, το όνομα προέρχεται από μια λέξη των ιθαγενών και σήμαινε Μεγάλο Νερό, όπως ήταν γνωστός ο κόλπος του Μαρακαΐμπο.

Μας διδάσκει η Βενεζουέλα σήμερα;

Του Ορέστη Σταμόπουλου

Εξαιρετικά χρήσιμα συμπεράσματα και εύγλωττοι παραλληλισμοί…

Μέχρι το 1998 η Βενεζουέλα, αυτή η άγνωστη σε πολλούς χώρα της Λ. Αμερικής, ήταν γνωστή για το φυσικό κάλλος, τις πρωτιές στους διεθνείς διαγωνισμούς ομορφιάς και το άφθονο πετρέλαιό της (πέμπτη εξαγωγική χώρα στον κόσμο). Από εκείνη τη χρονιά όμως φημίζεται και για κάτι άλλο, την Μπολιβαριανή Επανάσταση* και το χαρισματικό της πρόεδρο, Ούγκο Τσάβες Φρίας. Πώς όμως διαμορφώνεται μέχρι τότε και πώς ανατρέπεται, εν συνεχεία, το κοινωνικό-πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας;

Ιστορικό πλαίσιο

Στις αρχές του 20ού αιώνα, τα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα της Βενεζουέλας σημαδεύονται από πέντε διαδοχικές δικτατορίες. Επιπλέον, η ανακάλυψη μεγάλων κοιτασμάτων πετρελαίου γίνεται η αιτία αύξησης της παρεμβατικότητας των ΗΠΑ στην περιοχή. Ο ολοκληρωτικός αποκλεισμός των φτωχών λαϊκών στρωμάτων από τη νομή του εθνικού πλούτου και των ανελεύθερων πολιτικών των δικτατόρων δημιουργεί κοινωνικές εντάσεις και παλλαϊκή αγανάκτηση, που βρίσκει διέξοδο στην ίδρυση της σοσιαλδημοκρατικής Accion Democratica, το 1945, με ηγέτη τον Ρόμουλο Μπετανκούρτ. Λίγο αργότερα και με απώτερο στόχο να ισορροπήσει το υπό διαμόρφωση αστικό πολιτικό σύστημα, ακολουθεί η ίδρυση του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος Partido Social Cristiano.

(περισσότερα…)

Χάραμα στο Νέο Δελχί

26 Απριλίου, 2012

Φόβοι ενώπιον των εκλογών – Νίκος Ξυδάκης

26 Απριλίου, 2012

Εφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Δεκατρείς ημέρες προ των εκλογών, η ατζέντα χρωματίζεται, μεταξύ πολλών άλλων, από δύο φόβους: τον φόβο της ακροδεξιάς και τον φόβο της ακυβερνησίας. Και οι δύο φόβοι έχουν πραγματική βάση, αλλά, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας, υπερτονίζονται καθυστερημένα και υστερόβουλα, χωρίς να αναδεικνύονται οι γενεσιουργές αιτίες και χωρίς να εντοπίζονται οι συνέπειες στις πραγματικές διαστάσεις.

Ως προς την ακυβερνησία: τα δύο μεγάλα κόμματα που έχουν ακεραία την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας επί 38ετία, άρα και την κύρια ευθύνη για το σημερινό ναυάγιο, ζητούν ψήφο για να ξανακυβερνήσουν, με τα ίδια πρόσωπα, με ίδιες δομές, ίδιες πρακτικές. Ο κατεδαφιστής είναι ο πιο άξιος οικοδόμος, λένε, και ψελλίζουν συμπληρωματικά και μια συγγνώμη. Παράδοξο; Οχι. Δυστυχώς, οι άνθρωποι αυτοί, κατά τεκμήριο ανεπαρκείς και λιπόψυχοι, δεν μπορούν να εννοήσουν τη ζωή τους εκτός εξουσίας. Ακόμη και η νομή των ερειπίων είναι λόγος ύπαρξης γι’ αυτούς.

(περισσότερα…)

«Εμείς είμαστε αυτοί που περιμένουμε».Παροιμία των Ινδιάνων Χόπι.

26 Απριλίου, 2012

 Δεν ξέρουμε μέχρι πού μπορεί να πάει η ιστορική δυνατότητα που ενέχει η παρούσα στιγμή, αυτό για το οποίο είμαστε πεπεισμένοι είναι ότι, σε τελευταία ανάλυση, θα εξαρτηθεί από αυτό που θα κάνουμε εμείς. Όπως λέει και μια παροιμία των Ινδιάνων Χόπι «Εμείς είμαστε αυτοί που περιμένουμε».

ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟΣ ΑΝΑΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

 Συνέντευξη του Στάθη Κουβελάκη*  στην ΙΣΚΡΑ 

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

 Ας αρχίσουμε με μια προσωπική ερώτηση. Τα δύο τελευταία χρόνια έχεις επιχειρηματολογήσει υπέρ μιας εναλλακτικής ατζέντας της Αριστεράς με αιχμές τη στάση πληρωμών και την έξοδο από το ευρώ. Γιατί συμμετέχεις σε ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ που δεν υπερασπίζεται τέτοιες θέσεις;

-Οι θέσεις μου σ’αυτά τα θέματα δεν έχουν αλλάξει στο παραμικρό. Εξ’αλλου, τις επόμενες μέρες θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Λιβάνη ένα μικρό βιβλίο που έχω γράψει με τον Κώστα Λαπαβίτσα, με τίτλο ‘Κρίση και αριστερή διέξοδος’, όπου αναπτύσουμε με συμπυκνωμένο τρόπο αυτό το σκεπτικό. Πιστεύω ότι αυτή η συζήτηση δεν έχει κλείσει αλλά αντίθετα ότι μόλις αρχίζει. Και τούτο γιατί τα θέματα αυτά δεν είναι πίσω μας αλλά μπροστά μας. Ούτε το χρέος είναι βιώσιμο, ούτε η ευρωζώνη στη σημερινή της μορφή και, το πιθανότερο, ούτε η ίδια η ΕΕ. Επιπλέον αυτή η συζήτηση διαπερνά όλη την Αριστερά, συμπεριλαμβανομένου βεβαίως και του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος συμπεριλαμβάνει δυνάμεις που υποστηρίζουν θέσεις παρόμοιες με τις δικές μου ή πολύ κοντινές. Το ρεύμα αυτό μπορεί να είναι προς το παρόν μειοψηφικό αλλά υπάρχει κατ’αρχήν μέσα στην κοινωνία και κατά δεύτερο λόγο στα πολιτικά μορφώματα της Αριστεράς όπου αποτελεί τον κύριο άξονα στρατηγικής συζήτησης και αντιπαράθεσης.

Ας έρθουμε τώρα στην τρέχουσα επικαιρότητα. Ποιό είναι κατά τη γνώμη σου το επίδικο των επόμενων εκλογών;

-Είναι ταυτόχρονα απλό και σύνθετο. Απλό γιατί η κατ’αρχήν απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι: η παραδειγματική τιμωρία των δυνάμεων που ευθύνονται για τη σημερινή τραγωδία, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο κολαούζος τους, το ΛΑΟΣ. Είναι απολύτως κρίσιμο τα κόμματα αυτά να καταποντιστούν εκλογικά, είναι θα έλεγα όρος επιβίωσης του λαού και της χώρας. Αλλά αυτό δεν αρκεί, γιατί το πολιτικό τοπίο βρίθει πλέον διάφορων ψευδεπίγραφων ‘αντιμνημονιακών’ κομμάτων, που στην ουσία αποδέχονται το περιεχόμενο των πολιτικών του. Ο Καμένος για παράδειγμα καταγγέλει τα Μνημόνια και το χρέος αλλά πρεσβεύει τη μείωση των φόρων τόσο των φυσικών προσώπων όσο και των επιχειρήσεων, τις ιδιωτικοποιήσεις, την άρση της μονιμότητας στο δημόσιο, τη μείωση των εργοδοτικών εισφορών και βεβαίως δε λέει τίποτε για την αποκατάσταση των εργασικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Μένει δηλαδή πιστός στο πρόγραμμα της ΝΔ, κάτι το απόλυτα αναμενόμενο φυσικά.

(περισσότερα…)

Καλή δύναμη σε όλους και… “ήρθε η ώρα να κάνουμε Ανταρσία”

26 Απριλίου, 2012

Με αφορμή ένα manga

by lefterisp

Το σύνθημα “Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία” ήταν πάντα για μένα (και νομίζω και για σένα, αν είσαι της γενιάς μου) περισσότερο ένα σύμβολο, μια υπενθύμιση μιας προηγούμενης “μεγάλης φοράς”, παρά ένα πλαίσιο αιτημάτων. Με αυτή την έννοια νομίζω, το φωνάζαμε κυρίως στις “επετειακές” πορείες για την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Τα τελευταία χρόνια όμως, το σύνθημα αυτό απέκτησε ξανά όλη του την επαναστατική ορμή, μιας και ο μισοπεθαμένος Καπιταλισμός όχι μόνο ξεθεμελιώνει με λύσσα και τα τρία αυτά στοιχεία, αλλά συντρίβει -θέλοντας και μη- την απόσταση που άλλοτε χώριζε την καθημερινή διεκδίκηση από τη συνολική πάλη για το πέρασμα σε μια κοινωνία Ελευθερίας.

Για πολύ καιρό, στα “παλιά καλά” (πρόσφατα) χρόνια, η Αριστερά θα μπορούσε να ψάχνει εκείνο το εκλογικό σύνθημα που με έξυπνο τρόπο θα συμπύκνωνε τις απόψεις της, συχνά φλερτάροντας με το “μάρκετινγκ”, αυτό το σιχαμένο τέκνο της κοινωνίας της κατανάλωσης. Γυαλιά με τρεις φακούς είδαμε, νέους που φιλάνε με τα μάτια κλειστά αλλά ψηφίζουν με τα μάτια ανοιχτά, ποντίκια και φάκες, ταξί που πάνε (ή δεν πάνε) στις Βρυξέλλες και άλλα πολλά.

(περισσότερα…)

Γιώργος Αυγερόπουλος – Cinema activism με συνέπεια 12 χρόνων

26 Απριλίου, 2012

Η κατανόηση του ξένου και μακρινού κλειδί για την κατανόηση του δικού μας κοντινού και εφήμερου

Τα ντοκιμαντέρ του Εξάντα, ψυχή του οποίου είναι ο Γιώργος Αυγερόπουλος, από την Αργεντινή και τη Γουατεμάλα, μέχρι την Ιρλανδία και την Ισλανδία, έφεραν στις οθόνες μας όψεις της αντίστασης, έδειξαν το κόστος της «ανάπτυξης» και τους υπαίτιους της κρίσης και ότι τα Μνημόνια δεν αποτελούν μονόδρομο. Στη συνέντευξη που μας παραχώρησε καταθέτει την εμπειρία του για τον άγριο καπιταλισμό της εποχής μας.

                      «Τίποτα δεν είναι μακριά, όλα είναι δίπλα μας»

 

Συνέντευξη στο Λεωνίδα Βατικιώτη

– Ο τίτλος του ντοκιμαντέρ για την Γουατεμάλα, Υπέροχη Μακροοικονομία, ξεχείλιζε ειρωνεία. Ποια αντίθεση θέλατε να υπογραμμίσετε επιλέγοντας αυτό τον τίτλο;

 – Νομίζω πως ο όρος «ανάπτυξη» θα πρέπει να επανεξεταστεί από τη διεθνή κοινότητα. Ζούμε στη μαγική εποχή όπου τα νούμερα δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματική ζωή. Δεν είναι δυνατόν να μιλάς για «ανάπτυξη» και ο πληθυσμός να λιμοκτονεί ή να ζει σε άθλιες συνθήκες. Στην περίπτωση της Γουατεμάλας, η κυβέρνηση δηλώνει περήφανη για μια ανάπτυξη που φτάνει το 4% και την ίδια στιγμή το 50% των παιδιών κάτω των 5 ετών υποσιτίζονται. Να τη βράσω λοιπόν τέτοια «ανάπτυξη»! Νομίζω πως μια ανάπτυξη που δεν καταμετρά κοινωνικούς παράγοντες και περιβαλλοντικούς παράγοντες μεταξύ άλλων, είναι ψεύτικα νούμερα σε ένα χαρτί χωρίς καμιά αξία απολύτως.

 – Πιστεύεις ότι αντίστοιχα φαινόμενα ακραίων αντιθέσεων σε ένα περιβάλλον άνθησης των οικονομικών δεικτών έχουν πάψει να είναι χαρακτηριστικό χωρών της καπιταλιστικής περιφέρειας;

 – Φυσικά και αυτό θα εντείνεται συνεχώς. Πιστεύω πως το πρόβλημα είναι συστημικό.

Παρατηρώντας την παγκόσμια εικόνα εύκολα βλέπουμε πως υπάρχουν πλέον περισσότεροι ναυαγοί παρά ναυτικοί. Το σύστημα αφού αυτοπυροβολήθηκε στο πόδι το 2008, ξερνάει κόσμο και καταπίνει ζωές. Τα βιβλία της ιστορίας του μέλλοντος ίσως χαρακτηρίσουν την εποχή που ζούμε τώρα ως «Τα χρόνια του άγριου καπιταλισμού», του αγριότερου οικονομικού μεσαίωνα που γνώρισε ποτέ η ιστορία.

(περισσότερα…)

ΠΛΑΤΩΝ – Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ

26 Απριλίου, 2012

 »Παιδί μου, αν εκδικηθείς το φόνο του φίλου σου του Πατρόκλου και σκοτώσεις τον Έκτορα, θα πεθάνεις κι εσύ. Γιατί αμέσως μετά τον Έκτορα θα έρθει και το δικό σου τέλος”. Εκείνος – ενώ τα άκουσε αυτά – αδιαφόρησε για τον θάνατο και τον κίνδυνο, και πιο πολύ φοβήθηκε να ζήσει σαν δειλός που εκδίκηση δεν παίρνει για τους φίλους του.“Ας πεθάνω αμέσως, είπε, φτάνει να τιμωρήσω εκείνον που έφταιξε και να μη μένω πια εδώ ντροπιασμένος, κοντά στα καμπυλόπρυμνα καράβια, βάρος της γης”.

 Για τον Δημήτρη, τον Σάββα,τον Νίκο, τον Γιάννη, τον Μήτσο στην Κρήτη πριν λίγα χρόνια….

Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ

Δεν ξέρω, άνδρες Αθηναίοι, αν οι κατήγοροί μου σας επηρέασαν. Γιατί κι εμένα, λίγο ακόμα και θα με έκαναν να ξεχάσω ποιος είμαι. Τόσο πειστικά μιλούσαν. Αν και, εδώ που τα λέμε, δεν είπαν τίποτα το αληθινό. Πιο μεγάλη εντύπωση όμως από όλα τα ψέματα που είπαν μου έκανε αυτό: που έλεγαν ότι πρέπει να με προσέχετε, για να μην σας εξαπατήσω επειδή είμαι τάχα δεινός ρήτορας.

Αυτό μου φάνηκε το πιο αδιάντροπο ψέμα, γιατί είναι βέβαιο ότι θα διαψευσθούν ευθύς αμέσως έμπρακτα, καθώς θα αποδειχθεί ότι δεν είμαι τρομερός στο να μιλάω, εκτός αν αυτοί λένε δεινό ρήτορα όποιον λέει την αλήθεια. Αν λοιπόν θέλουν να πουν αυτό θα συμφωνούσα πως είμαι ρήτορας, αλλά όχι με τον τρόπο το δικό τους. Έτσι λοιπόν σας λέω, αυτοί είπαν, ελάχιστα ή και καθόλου, την αλήθεια, εσείς όμως από εμένα θα την ακούσετε ολόκληρη. Όχι, μα το Δία, άνδρες Αθηναίοι με δημηγορίες σαν τις δικές τους, ούτε καλλωπισμένα λόγια με κομψές φράσεις και λέξεις.

Αλλά θα ακούσετε τα σωστά λόγια, όπως μου έρθουν στο μυαλό, γιατί πιστεύω ότι είναι δίκαια όσα λέγω. Και κανείς σας να μην περιμένει τίποτε άλλο. Γιατί δεν είναι σωστό, άνδρες, σε αυτήν την ηλικία που βρίσκομαι, να έρθω σε σας πλάθοντας όμορφα λόγια σαν να ήμουν νεαρός. Και πρέπει να σας ζητήσω, άνδρες Αθηναίοι, μια χάρη από εσάς. Αν με ακούσετε να μιλάω με τα ίδια λόγια που έχω συνηθίσει να μιλάω και στην αγορά και στα τραπέζια, να μην απορήσετε και να μην θορυβηθείτε.

(περισσότερα…)

ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΟΙ: 178 μέρες ΑΠΕΡΓΙΑ!

26 Απριλίου, 2012
 
ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ για την οικονομική ενίσχυση των ΑΠΕΡΓΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ:
178 μέρες ΑΠΕΡΓΙΑ! ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ για την οικονομική ενίσχυση των ΑΠΕΡΓΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ: 
κλικ!
 

CATASTROIKA. Όλοι στην πρεμιέρα!

26 Απριλίου, 2012

 ΠΑΜΕ  CATASTROIKA

 

Το βράδυ στις 8.00μμ κλείνουμε τις τηλεοράσεις

 

 

Συλλογή Κωστάκη: Ρωσικός Μοντερνισμός και Καλλιτεχνική Πρωτοπορία

26 Απριλίου, 2012

Στη Θεσσαλονίκη

Για μία ακόμη φορά τα αριστουργήματα της συλλογής Κωστάκη που βρίσκονται στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης θα αποτελέσουν πόλο έλξης για το κοινό, καθώς χθες εγκαινιάστηκε στη Θεσσαλονίκη, στον χώρο της Μονής Λαζαριστών, η έκθεση με τίτλο Τα κινήματα της ρωσικής πρωτοπορίας, η οποία επικεντρώνεται  στην Πρωτοπορία της Πετρούπολης. Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 2 Σεπτεμβρίου 2012.

 

Με την ευκαιρία της  έκθεσης σας παρουσιάζουμε ένα κείμενο της Νάντιας Βαλαβάνη , γραμμένο με αφορμή την 93η επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης, με τίτλο:

 Ρωσικός Μοντερνισμός και Καλλιτεχνική Πρωτοπορία –Τέχνη και Πολιτική τον Οκτώβρη. Η Σοβιετική Κρατική Πολιτική τα πρώτα χρόνια.

της Νάντιας Βαλαβάνη

1. Εισαγωγή

Όχι μόνο η Οκτωβριανή Επανάσταση αλλά και η ρωσική πρωτοπορία αποτέλεσαν εκφράσεις, στις ιδιαίτερες συνθήκες της ρωσικής πραγματικότητας, διεθνών φαινομένων και διαδικασιών. Οι δρόμοι έντονα πειραματικού χαρακτήρα στους οποίους, με σημείο τομής την εμφάνιση του κυβισμού και δημιουργώντας τη σημαντικότερη επανάσταση στις τέχνες από την εποχή της Αναγέννησης, περιπλανιόταν από τις αρχές του 20ου αιώνα η ευρωπαϊκή «ιστορική πρωτοπορία», στη Ρωσία διασταυρώθηκαν με το σημαντικότερο κοινωνικό πείραμα όλων των εποχών: Tον Οκτώβρη και το νεαρό εργατοαγροτικό κράτος που επιχειρήθηκε να δημιουργηθεί. Αποτέλεσμα; Τα πρώτα επαναστατικά και μετεπαναστατικά χρόνια, ακόμα και την περίοδο 1917-1920 που μαίνονταν οι μάχες της επανάστασης, του εμφύλιου και της ξένης εισβολής, σε συνθήκες πείνας, παγωνιάς και έλλειψης και των στοιχειωδών, συμπεριλαμβανομένου χαρτιού και φιλμ, υπήρξε μια πρωτοφανής καλλιτεχνική έκρηξη σ’ όλους τους τομείς των τεχνών. Συνοδευόμενη από θυελλώδεις συζητήσεις για θέματα αισθητικής και πολιτικής, σε συνθήκες απόλυτης καλλιτεχνικής ελευθερίας και σε σύζευξη με μια στάση πραγματικά αξιοθαύμαστης κοινωνικής υπευθυνότητας των ίδιων των δημιουργών, δημιουργήθηκε ό,τι πιο προωθημένο καλλιτεχνικά στον κόσμο.

(περισσότερα…)

Γαλλία: Εάν πρέπει να φύγουμε από το ευρώ… Jacques Sapir

25 Απριλίου, 2012

 »Το ευρώ είναι ένας θεσμός που – νομικά – είναι ελάσσονος σημασίας για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Εξάλλου 11 χώρες της ευρωπαϊκής ένωσης (ΕΕ) δεν συμμετέχουν στη ζώνη του ευρώ. Δε θα απειλούσε λοιπόν η έκρηξή του το κοινοτικό οικοδόμημα. Από την άλλη πλευρά, αν η έξοδος μίας ή περισσότερων χωρών από αυτή τη ζώνη θα ήταν ικανή να γκρεμίσει τα θεμέλια της ΕΕ, θα έπρεπε τότε οι θιασώτες του ευρώ ν’ ανησυχούν σοβαρά για τη σταθερότητά της και να αναγνωρίσουν ότι αυτή έχει υπονομευθεί από μία κρίση που ξεπερνάει κατά πολύ το απλό ζήτημα της νομισματικής ένωσης.»

Και στη Γαλλία συζητούν την έξοδο από την Ευρωζώνη

Μήπως είναι επιτακτική ανάγκη να δημιουργηθεί μία διεθνής ομάδα επιστημόνων- μελετητών , που συμμερίζονται τις ίδιες απόψεις;

Σας παρουσιάζουμε, συνοπτικά, τη σημαντική μελέτη του Jacques Sapir*με τίτλο: S’il faut sortir de l’euro…

Στο τέλος, θα βρείτε τη μελέτη στα γαλλικά καθώς  και αρθρογραφία του γάλλου διανοητή.

Εάν πρέπει να φύγουμε από το ευρώ

Περίληψη

Το ερώτημα μιας ενδεχόμενης εξόδου από τη ζώνη του ευρώ τίθεται σήμερα με οξύτητα. Έχει ήδη διατυπωθει από ορισμένους (δεξιούς και αριστερούς) και αρχίζει να γίνεται ορατό και από  άλλους. Ωστόσο το ενδεχόμενο της εξόδου παραμένει ευρέως απορριπτέο  από ένα μέρος του γαλλικού πολιτικού φάσματος που επικαλειται το ύψος  του χρέους, την χρηματοπιστωτική  σταθερότητα και το φόβο μιας μεγάλης  αύξησης του πληθωρισμού, ώστε να  αποκλείει την ιδέα. Τα προβλήματα αυτά είναι υπαρκτά, αλλά δεν είναι αναγκαστικά αξεπέραστα.

 Ταυτόχρονα αναγνωρίζει κανείς όλο και περισσότερο τις ανεπάρκειες του ενιαίου νομίσματος και τις πολύ αρνητικές συνέπειές του  για τη γαλλική οικονομία, όπως και για  άλλες οικονομίες. Φαίνεται  λοιπόν ότι η άρνηση να αντιμετωπιστεί η   υπόθεση της εξόδου απ’ το ευρώ δεν στηρίζεται σε κανένα πραγματικά σοβαρό επιχείρημα που θα καθιστούσε αδύνατη αυτή την έξοδο.

(περισσότερα…)

Μόνο η σύγχρονη ΑΡΙΣΤΕΡΑ και οι κοινωνικοί αγώνες μπορούν να πνίξουν το αυγό του φιδιού

25 Απριλίου, 2012

Το ιστολόγιό μας στρατευμένο στον αγώνα ενάντια στο φασισμό της σύγχρονης εποχής θέλει να παρουσιάσει κείμενα, άρθρα, σκέψεις όλων όσων επιθυμούν να δώσουν προεκλογικά αυτή τη μάχη.

Να μιλήσουν οι άνθρωποι του καθημερινού μόχθου, οι νέοι και οι νέες , όλοι όσοι  θέλουν να αντισταθούν στις καθημερινές προκλήσεις βίας  ενάντια στη ζωή μας.

Τα κόμματα της αριστεράς δίνουν τη μάχη τους.

Να μιλήσει και η πραγματική ζωή .

 Να στρατευτούμε όλοι μαζί ενάντια στον κίνδυνο της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης μιας κοινωνικής και πολιτικής τερατογένεσης που θα αναδυθεί μετά τις εκλογές  και θα την υποστεί  ο ελληνικός λαός , εμείς, πολύ σύντομα και πολύ σκληρά.

 Διεκδικούμε τις ζωές μας.

 Είναι σημαντική η ψήφος μας όσο ποτέ.

ΟΧΙ στην αποχή διαμαρτυρίας.

Για όσες και όσους θέλουν να στείλουν κείμενα e-mail :contram@otenet.gr 

Η ψήφος τιμωρίας αφετηρία οικοδόμησης πολιτικού μετώπου

25 Απριλίου, 2012

»Η εκτίναξη του νεοναζισμού πρέπει να αποτελέσει το έδαφος μιας ουσιαστικής αυτοκριτικής και την αφετηρία της αποτελεσματικής αντιμετώπισής του. Και η αριστερά πρέπει να ενισχυθεί. Ειδικά εκείνες οι δυνάμεις και οι φωνές που θέτουν συγκεκριμένα και τολμηρά τη δυνατότητα μιας πορείας ρήξεων με το ευρωπαϊκό κέντρο και τους δανειστές και ανατροπών για τη σωτηρία της χώρας και την επιβίωση του λαού.»

Εκλογές 2012

H τοποθέτηση της πολιτικής ομάδας ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

1. Οι εκλογές της 6ης Μάη είναι μια κρίσιμη πολιτική στιγμή του τρίχρονου αγώνα που διεξάγεται από την μια από την πλειοψηφία του λαού και από την άλλη από την τρόικα την ΕΕ και το πολιτικό και κομματικό προσωπικό που αντιπροσωπεύει το 10%, την αστική τάξη. Επιδιώκεται η νομιμοποίηση και η συνέχιση της ίδιας πολιτικής που καταστρέφει την χώρα, φτωχοποιεί τα μικρομεσαία στρώματα, στέλνει στην ανεργία ένα εκατομμύριο εργαζόμενους, μηδενίζει τις προσδοκίες νέων γενιών, μας γυρνά δεκάδες χρόνια πίσω. Από την άλλη το λαϊκό ερώτημα και προσδοκία είναι αν θα βοηθηθούν αλλαγές- ανατροπές – ανακατατάξεις τέτοιες που να σηματοδοτούν την αρχή μιας άλλης δημοκρατικής και προοδευτικής πορείας εξόδου από την κρίση. Από την τρόικα και το ντόπιο κατεστημένο αναζητείται μια οριακή έστω πλειοψηφία με βασικό κορμό ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και με οποιαδήποτε επιπλέον συμπλήρωση που θα συνεχίσει να υλοποιεί τη χρεοκοπία της χώρας. Το μεγάλο στοίχημα του αστισμού είναι να υπάρξει διακυβέρνηση την επόμενη μέρα. Να σπείρει το φόβο στην κοινωνία. Να κερδίσει χρόνο για να εφαρμόσει με τους αποτελεσματικότερους όρους την πολιτική του και να εμπεδώσει τη μέχρι σήμερα τρομακτική οπισθοδρόμηση. Σε αυτή την κατεύθυνση θα υπάρξουν σκληρά ερωτήματα και πιέσεις προς την αριστερά, που είναι ζητούμενο τόσο οι απαντήσεις της όσο και η αποτελεσματικότητά της.

 

(περισσότερα…)

Ο πραγματικός αντίπαλος του φασισμού είναι οι εργαζόμενοι και το εργατικό κίνημα

25 Απριλίου, 2012

Από τι ακριβώς ‘’θα ξεβρομίσει ο τόπος’’ με ψήφο στη Χρυσή Αυγή;

Πηγή: aristeroblog*

Των Κώστα Γούση και  Παναγιώτη Μαυροειδή

Μετράμε ήδη ενάμισι εκατομμύριο ανέργους και άλλο μισό εκατομμύριο ανθρώπων που δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται. Θλιβερή είναι και η εικόνα των κλειστών μαγαζιών στα κέντρα όλων των πόλεων, από την Αθήνα έως την απομακρυσμένη επαρχία. Είναι αφόρητη η πραγματικότητα των χρεών, των απλήρωτων λογαριασμών, των αδιεξόδων, του φόβου και της αίσθησης ανασφάλειας κι ασφυξίας που με λόγια, δύσκολα περιγράφεται.

Να γιατί ξεχειλίζει ο θυμός. Είναι η διάψευση των ελπίδων. Φουντώνει ο ορμή για εκδίκηση ενάντια στην κοροϊδία και το ψέμα. Τμήμα ενός τέτοιου κόσμου του μόχθου, αλλά και της απόγνωσης στρέφεται στη Χρυσή Αυγή θεωρώντας πως έτσι στέλνει ένα μήνυμα στο πολιτικό σύστημα ψηφίζοντας ‘’ακραία’’ και τιμωρώντας τους ‘’αλήτες προδότες πολιτικούς’’.

Πρέπει όμως να αναδειχθούν οι αιτίες, να τσακιστούν τα προβλήματα στη ρίζα τους. Σ’ αυτό το πεδίο οφείλουμε να κρίνουμε αυστηρά το φασιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής και να δούμε τι απαντήσεις δίνει και σε ποια σχέδια εντάσσεται.

(περισσότερα…)

Οι εργάτριες του ρυζιού .Οι θρυλικές Μοντίνες του Τρίνο ντι Βερτζελέζε

24 Απριλίου, 2012

H πλέμπα των κάμπων

Στο ιστολόγιο  Il Trovatore θα βρείτε ένα σπάνιο video με ελληνικούς υπότιτλους από τον Σταμάτη Κυριάκη , αφιερωμένο στους εργάτες γης και στους φτωχούς αγρότες

Σε αυτούς και μόνο σε αυτούς είναι αφιερωμένο το τραγούδι .

Το Τρίνο είναι ένα μικρό χωριό της Βόρειας Ιταλίας ανάμεσα στο Μιλάνο και στο Τορίνο. Με δυσκολία διακρίνεται στο χάρτη. Οι γυναίκες του χωριού δουλεύουν ως εργάτριες γης στους ορυζώνες της περιοχής εδώ και αιώνες. Το όνομά τους είναι συνδεδεμένο με σπουδαίους κοινωνικούς αγώνες.

Ας υποκλιθούμε στους αφανείς των κάμπων, στους πιο άγρια εκμεταλλευόμενους εργάτες , στους αθλίους της συγκομιδής .
Ενα τετραφωνικό τραγούδι ακαπέλα απο τις μοντίνες ,τις εργάτριες του ρυζιού .

Να χαμηλώσουν τα φώτα.

Κυρίες και κύριοι ,

 Οι θρυλικές Μοντίνες του Τρίνο ντι Βερτζελέζε

Κάποιος ήταν κομμουνιστής επειδή…Giorgio Gaber

24 Απριλίου, 2012

 

Στίχοι

Αν ήμουν κομμουνιστής. Χμ… Με ποια έννοια;

Όχι, θέλω να πω…

Κάποιος ήταν κομμουνιστής επειδή είχε γεννηθεί στην Εμίλια.

Κάποιος ήταν κομμουνιστής επειδή… ο παππούς… ο θείος… ο μπαμπάς… η μαμά όχι.

Κάποιος ήταν κομμουνιστής επειδή έβλεπε τη Ρωσία ως μια υπόσχεση, την Κίνα ως ένα ποίημα, τον κομμουνισμό ως τον επίγειο παράδεισο.

Κάποιος ήταν κομμουνιστής επειδή ένιωθε μόνος.

Κάποιος ήταν κομμουνιστής επειδή είχε μια εκπαίδευση υπερβολικά καθολική.

Κάποιος ήταν κομμουνιστής επειδή ο κινηματογράφος το απαιτούσε, το θέατρο το απαιτούσε, η ζωγραφική το απαιτούσε, η λογοτεχνία επίσης… το απαιτούσαν όλοι!

Κάποιος ήταν κομμουνιστής επειδή “η ιστορία είναι με το μέρος μας”!

(περισσότερα…)

Ψάξαμε ανθρώπους και βρήκαμε σκιές – Κατερίνα Μάτσα

24 Απριλίου, 2012

Που θα πρέπει να αναζητήσει κανείς τη λύση του αινίγματος της τοξικομανίας; Στην εποχή μας, τα ναρκωτικά, όλες δηλαδή οι ψυχοτρόποι ουσίες που μπορούν να γίνουν αντικείμενο τοξικομανιακής χρήσης, έρχονται να καλύψουν θεμελιακά ελλείμματα στον ψυχισμό του ανθρώπου. Παίρνουν τη θέση μιας αινιγματικής απουσίας, της απουσίας του Άλλου, της αδύνατης επικοινωνίας. Στο βιβλίο επιχειρείται να δοθεί μια απάντηση σε όλα αυτά τα κρίσιμα ερωτήματα που αφορούν την τοξικομανία και έχουν συνέπειες στη ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Επιχειρείται η ανάλυση της θεραπευτικής διαδικασίας απεξάρτησης στην επιστημονικής της διάσταση, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα και τις άλλες εξίσου σημαντικές διαστάσεις της, την ηθική, την ιδεολογική, την κοινωνική. Επιχειρείται επίσης μια διαλεκτική προσέγγιση των μεγάλων ζητημάτων που αφορούν τη βία, το ρίσκο, την παραβατικότητα του τοξικομανούς, τον κοινωνικό έλεγχο, το νομικό καθεστώς των ναρκωτικών και τις θεωρίες που στην εποχή μας συμβάλλουν στη δημιουργία πολλών μύθων. Σ’ αυτή την προσπάθεια αποτυπώνεται η αγωνία και η επιστημονική αναζήτηση στο χώρο που δίνεται η μάχη της απεξάρτησης, στο θεραπευτικό πρόγραμμα του 18 Άνω.

 Βιβλιοπαρουσίαση

Εφημ “Πρωινός Λόγος” Κοζάνης

του Παύλου Μουρουζίδη

Με αφορμή την εκδήλωση της «Πρωτοβουλίας ενάντια στα ναρκωτικά» που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Ιούνιο στην κεντρική πλατεία της Πτολεμαίδας, παρουσιάζουμε τους βασικούς άξονες της στιβαρής πραγματικά κι επιστημονικά τεκμηριωμένης-και με θεραπευτικά παραδείγματα – άποψης της κας Κ.Μάτσα, υπεύθυνης της θεραπευτικής κοινότητας 18ΑΝΩ, όπως αυτή αναλύεται διεξοδικά στο βιβλίο της: «Ψάξαμε ανθρώπους και βρήκαμε σκιές…Το αίνιγμα της τοξικομανίας», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα. Το εμπόριο των ναρκωτικών, σε παγκόσμια κλίμακα, αποτελεί τη 2η πιό επικερδή μπίζνα μετά το εμπόριο όπλων,με τις ΗΠΑ και την «αντιτρομοκρατική» υπηρεσίας της CIA, DEA, να παίζουν πρωτoεξάρχοντα ρόλο στην αύξηση της παραγωγής και της διακίνησής τους (π.χ. Αφγανιστάν).

(περισσότερα…)

Βασικά θεατής:Ελληνικό θέατρο 1950-1960 -Ξανθούλης Γιάννης

24 Απριλίου, 2012

»Το θέατρο ζει μέσα από τη συλλογική μνήμη. Το θέατρο είναι μια αύρα, μια διαρκής ζύμωση μέσα στις ψυχές των θεατών. Ο Κωνσταντίνος Μεγαλοκονόμου δεν αποτύπωσε ψυχρά ενσταντανέ από τις πρόβες ή τις παραστάσεις των φίφτις και σίξτις. Αποτύπωσε τη βαθύτερη σχέση μεταξύ των ηθοποιών πάνω στο σανίδι. Με τη μορφή εξαιρετικών ταμπλό βιβάν κατέγραψε την εσωτερική ζωή του θεάτρου: τη δραματική κορύφωση αλλά και το χιούμορ, την ένταση των στιγμών αλλά και τη χαλάρωση, την ομορφιά των σωμάτων αλλά και την κάποτε πνευματική τους ομορφιά, τις χειρονομίες και τις γκριμάτσες, τα βλέμματα και τη συγκίνηση.»

Βασικά Θεατής: Ελληνικό Θέατρο 1950-1960 -Εκδόσεις ΤΟΠΟΣ

Γιάννης Ξανθούλης

Το φωτογραφικό αρχείο του φωτορεπόρτερ Κωνσταντίνου Μεγαλοκονόμου, του αποκαλούμενου «Καθηγητή» από τους συναδέλφους του, αποτυπώνει όλη την κοινωνική και πολιτισμική ζωή της χώρας από τον Μεσοπόλεμο μέχρι και τη Μεταπολίτευση. Το 2007 οι εκδόσεις Τόπος παρέδωσαν έναν πρώτο τόμο βασισμένο στο πλούσιο αρχειακό υλικό τού μεγάλου φωτογράφου: Η άλλη Ελλάδα: 1950-1965, ένα λεύκωμα με επιλογή φωτογραφιών και κείμενα από τον Άρη Μαραγκόπουλο.

Στο νέο λεύκωμα με τίτλο Βασικά Θεατής: Ελληνικό Θέατρο 1950-1960, η θεματολογία μετατίθεται από την κοινωνική στην πολιτισμική ζωή της Ελλάδας. Το υλικό συγκροτήθηκε από τον συγγραφέα Γιάννη Ξανθούλη μέσα από μια δύσκολη επιλογή εκατοντάδων φωτογραφιών με έμφαση στην ανθρώπινη πλευρά των συντελεστών του θεάτρου. Ο Γιάννης Ξανθούλης με το χιούμορ, την οξύτητα του πνεύματος και τη γνώση τόσο του θεάτρου αυτής της περιόδου όσο και των θεμάτων που ταλάνιζαν την τότε κοινωνία (θεμάτων που με επιτυχία ανέδειξε στο έως τώρα συγγραφικό του έργο) έγραψε μια μαγική εισαγωγή στο λεύκωμα και σχολίασε με ιδιαίτερη δύναμη τις φωτογραφίες – παραθέτοντας στοιχεία διαφωτιστικά (και εν πολλοίς άγνωστα στο ευρύ κοινό) για τον βίο και την πολιτεία των καλλιτεχνών του θεάτρου εκείνης της περιόδου.

(περισσότερα…)

H άνοδος των φασιστών στη Γαλλία και οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής- Πέτρος Κωνσταντίνου

24 Απριλίου, 2012

» Η φασιστική απειλή στην Ευρώπη και την Ελλάδα απαιτούν μια αριστερά που έχει ψηλά τη σημαία της αντικαπιταλιστικής πάλης, της σύγκρουσης με την ΕΕ του κεφαλαίου, του πολέμου και του ρατσισμού, της υπεράσπισης της δημοκρατίας και των ελευθεριών. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή συμβάλλουν σε αυτή τη προοπτική.»

Πηγή:  tvxs.gr/node/92114

 Η άνοδος του φασιστικού Εθνικού Κόμματος της Μαρί Λεπέν στο 18% δεν έπεσε από τον ουρανό. Δεν πρόκειται για προσαρμογή των θέσεων του Εθνικού Μετώπου με την ανάδειξη ενός πιο ήπιου προφίλ.

Τον δρόμο άνοιξε η ίδια η πολιτική του Σαρκοζύ με τις σκληρότερες επιθέσεις κατά των μεταναστών της τελευταίας εικοσαετίας. Έπαιξε το χαρτί του νέου ρατσισμού, της ισλαμοφοβίας, για να αποπροσανατολίσει την οργή των εργαζόμενων να τις εκτρέψει σε μίσος κατά των μεταναστών. Επέβαλε ποσοστώσεις για να κλείσει την στρόφιγγα εισόδου μεταναστών στη χώρα. Έστειλε τις μπουλντόζες να γκρεμίσουν καταυλισμούς Ρομά ενώ προχώρησε σε μαζικές διώξεις και απελάσεις από τη χώρα. Ξεδίπλωσε μια άγρια επίθεση κατά του μουσουλμανικού πληθυσμού με τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας στο δρόμο γυναικών με καλυμμένο πρόσωπο και δημόσιας τέλεσης προσευχής.

Ολη η προεκλογική του εκστρατεία έσταζε χολή κατά των μεταναστών συναγωνιζόμενος τις ρατσιστικές κορώνες της Λεπέν. Η ισλαμοφοβία των δεξιών και φιλελεύθερων κομμάτων νομιμοποίησε τους φασίστες του Εθνικού Μετώπου.
(περισσότερα…)