Αρχείο για 1 Μαΐου, 2012

Η άνοδος και η πτώση (;) του ΛΑΟΣ – Άρης Τόλιος*

1 Μαΐου, 2012

»Παρότι συχνά η Αριστερά, η ιστορία της και τα λάθη της αντιμετωπίζονται από τους αριστερούς με έναν ασυνήθιστο φετιχισμό, στην περίπτωση του ΛΑΟΣ, η Αριστερά δεν έχει κάνει ακόμα την αυτοκριτική της. Για πολλά χρόνια, υποτιμούσε τον κίνδυνο του ΛΑΟΣ, υποβιβάζοντάς τον σε ένα πρόσκαιρο, καιροσκοπικό φαινόμενο, το οποίο άνηκε στο περιθώριο και θα έκλεινε τον κύκλο του, όταν ανακαλούταν ο πρόεδρός του στη Νέα Δημοκρατία. Μάλιστα, αντιμετωπιζόταν (πολύ εσφαλμένα) ως ένα ακόμα «καλτ» σημείο της υποκουλτούρας των ΜΜΕ.»

Περιοδικό Μαρξιστική Σκέψη, τόμος 5

Η ιστορία μας ξεκινάει από το 2000. Η απόσταση που μας χωρίζει μπορεί να μετριέται ποσοτικά σε 12 χρόνια, αλλά ποιοτικά μοιάζει έτη φωτός πίσω μας. Πρόκειται για μια εποχή, όπου η παγκοσμιοποίηση έχει αρχίσει να δείχνει τα δόντια της, η ευρωζώνη είναι έτοιμη να εγκατασταθεί (για να αποδειχθεί στο σήμερα εξαιρετικά βραχύβια) και ο δικομματισμός βρίσκει σαρωτική έκφραση στην κοινωνία (ΠΑΣΟΚ – ΝΔ συγκεντρώνουν στις εκλογές του 2000 αθροιστικά περίπου 6 εκατομμύρια ψήφους, ποσοστό 86,53% και 283 έδρες). Είναι η εποχή του «λαϊφστάιλ», του «εκσυγχρονισμού» της κυβέρνησης Σημίτη και των «διαπλεκόμενων». Ταυτόχρονα, είναι η εποχή που η Αριστερά μοιάζει δειλά – δειλά να βρίσκει τον προσανατολισμό που έψαχνε για περίπου δέκα χρόνια, μέσα από τα πρώτα αντι-παγκοσμιοποιητικά κινήματα, μετά από το συντριπτικό ιδεολογικό χτύπημα που δέχτηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Από την άλλη, αν και ο κοινωνικός αποκλεισμός και ο ρατσισμός υποβόσκει σε μεγάλη κλίμακα (σχεδόν στα όρια της συστημικής υποκουλτούρας), δεν υπάρχει ένας συμπαγής ακροδεξιός φορέας να την εκφράσει: η Χρυσή Αυγή, μετά από την εμφάνισή της στη συγκυρία του «Μακεδονικού» και τη διείσδυσή της σε διάφορους κοινωνικούς χώρους (π.χ. σύνδεσμοι οργανωμένων οπαδών), είναι πλέον στα όρια της οργανωτικής διάλυσης. Στο σύνολό της, η ακροδεξιά διχάζεται από ανταγωνιστικά, προσωποκεντρικά σχήματα με πολύ μικρή κοινωνική βάση, που διεκδικούν εναγωνίως το χρίσμα των επιφανών ακροδεξιών συμβόλων του παρελθόντος (Σ. Παττακός, Ν. Ντερτιλής, Ν. Μακαρέζος, Ι. Λαδάς). Καθόλου παράξενο, εξάλλου, αν σκεφτεί κανείς ότι καλά – καλά ο χώρος της Δεξιάς είναι οριακά συγκροτημένος, μετά από την κρίση πολιτικής ταυτότητας που βίωσε για αρκετά χρόνια.

(περισσότερα…)

Για τους μετανάστες – Κώστας Γούσης

1 Μαΐου, 2012

O Κώστας Γούσης  , 26 ετών , είναι μεταπτυχιακός φοιτητής στο ΑΠΘ και υποψήφιος Α΄ Θεσσαλονίκης με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ

ΣΑΝ ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ : DILEK KOC

1 Μαΐου, 2012

 

Η Dilek Koc τραγουδά στην εκδήλωση του βιβλιοπωλείου ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ της Λιβαδειάς «Σαν το μετανάστη». Μουσική: Λιβανελί – στίχοι: Λ. Παπαδόπουλος. Στο λαούτο ο Γιώργος Πούλος και στη κιθάρα η Μαρία Πανουργιά.

Το σύστημα δεν πέφτει «από πάνω» – Σπύρος Μαρκέτος

1 Μαΐου, 2012

»Η ΕΕ οικοδομήθηκε με τρόπο που απαγορεύει τις οποιεσδήποτε διεκδικήσεις ή αντιστάσεις από τους λαούς, έτσι ώστε να κυβερνά ένα κέντρο εξουσίας που δε λογοδοτεί ούτε στα κράτη-μέλη της, ακυρώνοντας την όποια δημοκρατία τους. Το δε ευρωκοινοβούλιο, για το οποίο η επίσημη Αριστερά θα έπρεπε να είναι σαφής, είναι ένα ψευτοκοινοβούλιο, καθόλου διαφορετικό από αυτά στις δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής. Είναι ένα όργανο χωρίς τη παραμικρή αποφασιστική αρμοδιότητα, που λειτουργεί ως φύλο συκής για την ολοκληρωτική συγκρότηση της ΕΕ. Σταμάτησε ποτέ έστω και τη παραμικρή επίθεση της ΕΕ στα εργασιακά ή δημοκρατικά δικαιώματα; Πήρε ποτέ μέτρα κατά της οικολογικής καταστροφής σε αντίθεση με τους επικεφαλείς της ΕΕ;»

   Εφημ. ΠΡΙΝ

Συνέντευξη στο Λευτέρη Καραμήτρου

 Γιατί πιστεύετε ότι ένα μέτωπο αντίστασης και ανατροπής του Μνημονίου δεν είναι αρκετό;

 Η εναντίωση στο Μνημόνιο αυταπόδεικτα δεν είναι αρκετή. Ακόμα και η Χρυσή Αυγή φέρεται κατά του Μνημονίου. Ο Σαμαράς πρώτα τοποθετείται κατά και έπειτα υπέρ του, ενώ ο Καρατζαφέρης το αντίστροφο. Άρα, είναι σαφές ότι μια Aριστερά που θέτει ως στόχο της τον κατώτερο κοινό παρονομαστή -πιστεύοντας πως έτσι θα πάρει κόσμο από το κέντρο- και δεν καταθέτει μια πλήρη πολιτική πρόταση, είναι καταδικασμένη να ενσωματωθεί. Μάλιστα, ανοίγει το δρόμο της ενσωμάτωσης του οργισμένου λαού από την ακροδεξιά. Είναι τρομερό τακτικό λάθος της να μη δίνει μια πραγματική απάντηση στον πυρήνα της κρίσης, ώστε να αποτελέσει πόλο εναλλακτικής προοπτικής. Επομένως, δεν αρκεί να τοποθετούμαστε ενάντια στο Μνημόνιο, αλλά να απαντάμε στα βασικά ζητήματα της περιόδου με τρόπους, όχι ολότελα δημοφιλείς στη παρούσα φάση, που θα τροποποιήσουν όμως σημαντικά τον ιδεολογικό συσχετισμό. Ας πούμε, δεν κατανοώ πως γίνεται αριστερές δυνάμεις σήμερα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, να μη μιλάνε με σαφήνεια για μονομερή διαγραφή του χρέους και έξοδο από ευρώ και ΕΕ ως πρώτα βήματα για μια διαφορετική κοινωνία.

(περισσότερα…)

Χρειάζεται το επαναστατικό πολιτικό μέτωπο ή πρόκειται για ιδεολογική κατασκευή;

1 Μαΐου, 2012

 

του Δημήτρη Δημητούλη

Κι όμως, το πολιτικό μέτωπο παίζει κρίσιμο, αποφασιστικό ρόλο στο μετασχηματισμό της δυνατότητας της εργατικής τάξης να συγκροτηθεί σε αυτοτελές υποκείμενο σε ιστορική πραγματικότητα της ταξικής πάλης. Ο μετασχηματισμός αυτός έχει το χαρακτήρα μιας σύνθετης διαμεσολάβησης που απαιτεί την οικοδόμηση του πολιτικού μετώπου ως αποφασιστικού, στρατηγικού κρίκου.

Υπάρχει μια «δυαδική ενότητα», ενότητα της εργατικής τάξης με τον «εαυτό» της, όπως επίσης ενότητα της εργατικής τάξης με τα σύμμαχα κοινωνικά στρώματα.

Η «γραμμή» του επαναστατικού πολιτικού μετώπου σ’ αυτή τη νέα ιστορική και συγκλονιστική -συγχρόνως- εποχή της πάλης των τάξεων και της αναπαραγωγής του καπιταλισμού δεν εκπορεύεται ούτε από κανένα είδους πολιτικό υποκειμενισμό, ούτε από οποιαδήποτε εκδοχή γραφειοκρατικής βουλησιαρχίας. Αντίθετα, «υπακούει» στις αντικειμενικές απαιτήσεις της ταξικής πάλης, συμπυκνώνει -με τρόπο που είναι ιστορικά πρωτότυπος σε κάθε εποχή- την πολύπλοκη διαλεκτική αντικειμένου-υποκειμένου και αποτελεί συστατικό στοιχείο στρατηγικής σημασίας στη διαδικασία συγκρότησης του επαναστατικού υποκειμένου της εποχής μας.

 

(περισσότερα…)

ΑΝΤΑΡΣΥΑ διότι… Δ. Καλιαμπάκος

1 Μαΐου, 2012

»Α, και θέλω να μπούμε στη Βουλή. Εντάξει, κι αν δεν μπούμε, εμείς ξέρουμε κι άλλους δρόμους και να υπάρχουμε και να το παλεύουμε. Αλλά, πρέπει και μπορούμε να μπούμε. Για να καταγραφεί ότι είμαστε μια σημαντική κοινωνική και πολιτική συνιστώσα. Για να πάρουν δύναμη αυτοί που δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό σ’ αυτή την προσπάθεια. Για να επιταχύνουμε κι άλλα, ακόμα μεγαλύτερα σχέδια.»

Του Δημήτρη Καλιαμπάκου

Είμαι ένας κανονικός άνθρωπος. Δηλαδή και θαυμάζω και φοβάμαι τα μεγάλα οράματα. Πιάνω ακόμα τον εαυτό μου καμιά φορά να αμφιβάλλει ακόμη και γι αυτά που υπερασπίζεται. Αλλά δε με προβληματίζει αυτό. Ξέρω ότι κανείς δεν είναι «εκ κατασκευής» ατρόμητος, ούτε και οι ήρωες. Γιατί μόνο οι ανόητοι δεν φοβούνται. Και αυτό κάνει τις μεγάλες αποφάσεις των μπροστάρηδων, ακόμα πιο μεγάλες.

 Ο λόγος της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, συχνά, με εκνευρίζει. Όχι γιατί μοιάζει να ζητάει το αδύνατο. Αυτό με έλκει. Αν είναι να είσαι αριστερός, αξίζει να είσαι διαμετρικά αντίθετος με τη λογική του συστήματος, τις αξίες του, το σύνολό του. «Ολίγη από γιουβέτσι», ξανοστένει το πράγμα. Άσε που η πάλη για το «αδύνατο» μπορεί να σου προσφέρει βαθύτερες συγκινήσεις κι ένα νόημα να ζεις απείρως πιο ουσιαστικό από το κυνήγι (και τη μιζέρια) της καθημερινότητας.

Που λέτε, λοιπόν, ο λόγος της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, συχνά, με εκνευρίζει. Γιατί θεωρεί το ζητούμενο δεδομένο. Γιατί δεν μπαίνει καν στον κόπο να εξηγήσει. «Ισχύει, γιατί τόπαμε». Λες και αυτό δεν είναι ομολογία ήττας. «Δε με νοιάζει να βρω δρόμο να σε πείσω, έτσι κι αλλοιώς δε θα καταλάβεις, οπότε αρκεί να τα πω». Σαν τους ιεχωβάδες.

Κι άλλα με πειράζουν. Δεν ξέρω λεπτομέρειες, αλλά πως τα καταφέραμε και δεν πήγαμε ούτε καν με τον Αλαβάνο, και μάλιστα πάνω στο δικό μας πρόγραμμα; Δεν είναι το ζήτημα λίγοι ψήφοι παραπάνω αλλά το παράδειγμα πολιτικής συμπεριφοράς που οικοδομούμε και η δυναμική που αυτό γεννάει. Μου φαίνεται δε βάζουμε μυαλό…

(περισσότερα…)

Έμεινα άναυδος – Σταμάτης Κυριάκης

1 Μαΐου, 2012

Επιτέλους!

Πηγή:  http://iltrovator.blogspot.com/

Σταμάτησε στο τραπεζάκι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Κέρκυρας ένας Ιταλός περιηγητής που ψάχνει τα ίχνη του Οδυσσέα στην μεσόγειο (άκουσον-άκουσον).

Κουβέντα στην κουβέντα με ρώτησε για την πολιτική κατάσταση και το κλίμα των εκλογών.Κάποια στιγμή μου ζήτησε να του εξηγήσω τι είναι τα «Λαμόγια». Έψαχνα να βρω μια λέξη που να αποδίδει το φαινόμενο.

 «Μαφιόζοι» -έλεγα- δεν είναι.

«Πολιτικοί απατεώνες» – σκέτο – δεν είναι.

«Δωροδοκούμενοι κρατικοί υπάλληλοι» -σκέτο- επίσης ,δεν είναι.

Να μην σας τα πολυλογώ δεν κατάφερα να βρω μια λέξη που να αποδίδει την έννοια του Λαμόγιου. Εγκατέλειψα ανικανοποίητο και γεμάτο ερωτηματικά τον συνομιλητή μου και επέστρεψα στα καθήκοντά μου.

Μούρθε στο μυαλό το τραγούδι ενός καλού φίλου από την Αθήνα με τίτλο “Lamogistan*” και άρχισα να το μουρμουράω.

Σταμάτησε ένας καθώς πρέπει περαστικός και μου ζήτησε το ψηφοδέλτιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ . 

Βάλθηκα να του εξηγώ για την ανατροπή του συστήματος και την επιδίωξή μας να αλλάξουμε τον κόσμο.

 «Μη συνεχίζεις…» μου απάντησε αδιάφορα «…θα ψηφίσω τον τάδε από το ψηφοδέλτιό σας …έχω υποχρέωση».

 Έμεινα άναυδος στην μέση του δρόμου.

 Επιτέλους γίναμε «Κόμμα»!

 

*Lamogistan :Το τραγούδι του φίλου μας θα το ακούσετε στο ιστολόγιο του http://iltrovator.blogspot.com/