Αρχείο για 2 Μαΐου, 2012

Ο Λόου και η Λόενα, το χρέος , οι φοιτητικές διαδηλώσεις του 1892 και ο Σουρής

2 Μαΐου, 2012

                                Πληρώσετε, μωρέ παιδιά, και σεις με το καλό…
                                σας ικετεύω ένδακρυς και σας παρακαλώ.
                                Δεν σκέπτεσθε πως η Ελλάς κι εδώ κι εκεί οφείλει,
                               πως η Αγγλία κατ’ αυτάς τον Λόου θα μας στείλει
                               να εξετάσει και να δει από παρά πως πάμε
                                κι αν εις το μέλλον το νερό μονάχα θα τρυπάμε;

Απόσπασμα άρθρου από το ιστολόγιο του Nίκου Σαραντάκου.

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το σημερινό άρθρο γράφτηκε με έναυσμα ένα αίτημα του φίλου Θρασύμαχου, ο οποίος είχε αναφέρει σε μιαν άλλη συζήτηση κάποιους στίχους του Σουρή από τον Ρωμηό, αν και στην πορεία επεκτάθηκε αρκετά…Με εξαίρεση κάποιες (πάντα έμμετρες) μικρές αγγελίες, όλο το φύλλο του Ρωμηού ήταν αφιερωμένο στις φοιτητικές διαδηλώσεις, και πληκτρολογήθηκε ολόκληρο.

Αλλά να πούμε μερικά πράγματα για το ιστορικό πλαίσιο της εποχής. Το έτος 1892 άρχισε με πρωθυπουργό τον Θ. Δηλιγιάννη, ο οποίος είχε κερδίσει τις εκλογές του 1891 με άνετη πλειοψηφία. Όμως, τις πρώτες κιόλας μέρες του χρόνου ο Δηλιγιάννης ήρθε σε σύγκρουση με ομάδα Γάλλων κεφαλαιούχων, που τα συμφέροντά τους εκπροσωπούσε ο Ανδρέας Συγγρός και ο βασιλιάς Γεώργιος Α’, που ήταν προσωπικός φίλος του Συγγρού, έπαυσε την κυβέρνηση, σε μια κίνηση που χαρακτηρίστηκε «ήπιο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα»

Προκηρύχτηκαν νέες εκλογές, τον Μάιο του 1892, στις οποίες ο Τρικούπης θριάμβευσε, αλλά αυτό δεν έκανε πιο εύκολη την αντιμετώπιση του χρέους της χώρας. Η νέα κυβέρνηση πήρε αντιδημοτικά μέτρα, επιβάλλοντας νέους φόρους, καθώς και δίδακτρα σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης (τα έλεγαν «εκπαιδευτικά τέλη»). Ταυτόχρονα, και αποσκοπώντας στο να ζητήσει νέο δάνειο, ο Τρικούπης ζήτησε από την κυβέρνηση της Αγγλίας να στείλει στην Ελλάδα έναν εμπειρογνώμονα για να αξιολογήσει την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Οι Άγγλοι έστειλαν τον λόρδο Εδουάρδο Λω (Sir Edward Fitzgerald Law, 1846-1908), Ιρλανδό οικονομολόγο, πρώην στρατιωτικό που είχε περάσει στη δημόσια διοίκηση της αυτοκρατορίας και αναλάμβανε αποστολές οικονομικής διπλωματίας. Αυτή η εξέλιξη θορύβησε τους Γάλλους δανειστές, που έστειλαν δικόν τους κόντρα εμπειρογνώμονα, τον Ρου.

Στο μεταξύ, τον Σεπτέμβριο, στην Αθήνα που περίμενε την άφιξη του Λω (ή Λόου όπως θα τον δείτε στους στίχους του Ρωμηού), η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι για το νέο ακαδημαϊκό έτος δεν θα ανανεωθούν οι εγγραφές όσων φοιτητών δεν έχουν πληρώσει τα δίδακτρα. Οι φοιτητές διαμαρτυρήθηκαν και συγκεντρώθηκαν στα Προπύλαια στις 23 Σεπτεμβρίου απαιτώντας την αναστολή εφαρμογής του νόμου και, όταν επιχείρησαν να διαδηλώσουν, συγκρούστηκαν με την αστυνομία που τους διέλυσε. Ο Τρικούπης δέχτηκε επιτροπή φοιτητών, αλλά τους είπε ότι τους δέχεται ως πολίτες της Ελλάδος, διότι δεν είναι πια φοιτητές εφόσον δεν έχουν ανανεώσει την εγγραφή τους. Επιπλέον, τους επιτίμησε επειδή δείχνουν αστοργία προς τις ανάγκες της πατρίδος. Τέσσερις μέρες μετά έγινε νέα συγκέντρωση και πάλι, όταν επιχείρησαν να διαδηλώσουν οι φοιτητές, η αστυνομία τους εμπόδισε και τους διέλυσε.

Τελικά η φοιτητική αντίδραση εκφυλίστηκε: την 1η Οκτωβρίου, που έληξε η προθεσμία εγγραφής στο νέο ακαδημαϊκό έτος, είχαν γραφτεί 2000 φοιτητές από τους 3000 συνολικά. Όπως έγραψε η συμπολιτευόμενη εφημερίδα «Άστυ», το θετικό του νόμου θα ήταν «να θέσει κάποιον φραγμόν εις την επιστημονικήν υπερτροφίαν από την οποίαν πάσχει η Ελλάς», παρατηρώντας ότι είχε αυξηθεί υπερβολικά ο αριθμός των επιστημόνων με συνέπεια την κατακόρυφη μείωση της ποιότητας της μόρφωσής τους. Βέβαια, επειδή γράφτηκαν μόνο τα 2/3 των δικαιουμένων, τα έσοδα από τα εκπαιδευτικά τέλη ήταν κατώτερα από το αναμενόμενο.

Το φύλλο αριθ. 401 του Ρωμηού, που κυκλοφόρησε στις 3 Οκτωβρίου 1892, είναι αφιερωμένο στις φοιτητικές διαδηλώσεις. Μπορείτε να το διαβάσετε όλο εδώ, ενώ εγώ θα σταχυολογήσω τα πιο χαρακτηριστικά αποσπάσματα.

Καταρχάς, ο Τρικούπης παρακαλεί τους φοιτητές να δεχτούν τα δίδακτρα, προβάλλοντας σαν φόβητρο την επικείμενη άφιξη του Λόου που θα ξεσκονίσει τα ελληνικά οικονομικά.

Ο Τρικούπης κατ’ αυτάς
στους κυρίους φοιτητάς

Πληρώσετε, μωρέ παιδιά, και σεις με το καλό…
σας ικετεύω ένδακρυς και σας παρακαλώ.
Δεν σκέπτεσθε πως η Ελλάς κι εδώ κι εκεί οφείλει,
πως η Αγγλία κατ’ αυτάς τον Λόου θα μας στείλει
να εξετάσει και να δει από παρά πως πάμε
κι αν εις το μέλλον το νερό μονάχα θα τρυπάμε;

Δεν σκέπτεσθε ως χρήσιμα της πολιτείας μέλη
πως αν και σεις τα νόμιμα μας αρνηθείτε τέλη
Μυλόρδου λόρδα δυνατή αφεύκτως θα πλακώσει
κι ο Λόου τόσα θα μας πει και θα μας χαντακώσει
και τότε δεν θα βρίσκει πια το κράτος να δανείζεται;
πληρώσετε με το καλό και μη μας βασανίζετε.

Αμ έτσι τώρα θέλετε να γίνει προκοπή;
δεν συλλογίζεσθε και σεις ο Λόου τι θα πει;
ακόμη δεν γνωρίζετε τι μέλλον μας προσμένει;
γνωρίζετε κι η άφιξις του Λόου τι σημαίνει;
Περί του Λόου μυστικά εμένα να ρωτήσετε
κι αμέσως αύξησιν τελών μόνοι σας θα ζητήσετε.

(περισσότερα…)

Εσείς ποια Ελλάδα προτιμάτε;

2 Μαΐου, 2012

 

Πηγή: http://e-oikodomos.blogspot.com

Σε μια πρώτη ματιά δεν παρατήρησα τίποτα περισσότερο από μια ξύλινη πόρτα σε ένα παλιό σπίτι του Ναυπλίου. Έπρεπε κάποιος να μου το υποδείξει, να δω καλύτερα, να σκεφτώ βαθύτερα. Κι όμως, αυτή η πόρτα έχει να διηγηθεί περισσότερη ιστορία από όλα τα ιστορικά βιβλία που διάβασα τα τελευταία χρόνια.

Τα βιβλία βλέπετε, γράφουν για βασιλιάδες και πρωθυπουργούς, για μάχες και πραξικοπήματα, για σπουδαία γεγονότα μιας γραμμικής πορείας. Δε γράφουν πολλά πράγματα για τη ζωή των ανθρώπων, δεν μπορούν να αποτυπώσουν με κάποια ακρίβεια τους κόπους τους, τη στάση τους απέναντι στη ζωή, το πόσο δυστυχισμένοι ή ευτυχισμένοι υπήρξαν. Μια πόρτα ίσως μπορεί.

Εν αρχήν ην το «ρόπτρον». Στο κέντρο και αριστερά της πόρτας, το σιδερένιο χέρι που χτυπούσε ο επισκέπτης για να ειδοποιήσει τους νοικοκύρηδες του σπιτιού. Ο ήχος της ειδοποίησης ήταν ο ήχος της ξύλινης πόρτας. Διαπεραστικός, άμεσος, αδιαμφισβήτητος. Το τσακαλίδι. Φτιαγμένο από κράμα που σαν πρώτο συνθετικό είχε το σίδηρο. Σίδηρος έβγαινε στη Σέριφο, από Έλληνες εργάτες, και από εκεί πουλιόταν στα χυτήρια της Αθήνας. Οι μεταλλουργοί έφτιαχναν το καλούπι, απομίμηση ενός μικρού χεριού, γιατί έτσι είχαν μάθει από τον πατέρα τους και τον παππού τους και τον προπάππου τους και έτσι έφτιαχναν τα ρόπτρα από τους χρόνους των προγόνων τους, μεταλλουργών στους ίδιους τόπους. Με κάρα έφταναν τα ρόπτρα στις πολιτείες πέρα από την Αθήνα.

 Κάποιος μαγαζάτορας έδωσε λίγα γρόσια και αγόρασε όσα χεράκια υπολόγιζε ότι θα πουλούσε. Κι ήρθε ο νοικοκύρης του σπιτιού στο μαγαζί του, βρήκε αυτό που του άρεσε περισσότερο, παζάρεψε ίσως την τιμή κι όλο χαρά το βίδωσε στην καινούρια του ξύλινη πόρτα. Τούτο το μπιχλιμπίδι είναι φτιαγμένο για να κρατήσει μια ζωή και πολλές περισσότερες. Ίσως να στέκει εκεί και σε πεντακόσια χρόνια ή στην προθήκη ενός μουσείου λαϊκής τέχνης. Είναι δείγμα αρχοντιάς, και ομορφιάς, είναι ο κύκλος ανθρώπων που δουλεύουν, παράγουν, μεταποιούν και στολίζουν τα σπίτια τους.

(περισσότερα…)

Περί βίας και αντι-βίας : Η συμβολή του Ζορζ Λαμπικά

2 Μαΐου, 2012

 «Το πιο επικίνδυνο πράγμα στη βία είναι η ορθολογικότητά της» (Μ. Φουκώ)

Πηγή: http://aristerovima.gr/index.php

Του Τάσου Μπέτζελου

Πώς γίνεται άραγε να υπάρχει παντού τόση βία αφού όλοι την καταδικάζουν «απερίφραστα»; Ποιοι την ασκούν αφού όλοι είναι εναντίον της; Πώς γίνεται επίσης να υπάρχει τόση βία αλλά και τόση γενικολογία γύρω απ’ αυτήν; Φαίνεται λοιπόν ότι απαραίτητο συμπλήρωμα αυτής της «ομόθυμης και καθολικής καταδίκης της βίας» είναι η άγνοια για την ίδια τη βία. Αυτήν ακριβώς την άγνοια αλλά και γενικολογία προσπάθησε να αντιπαλέψει ο Ζορζ Λαμπικά (1930-2009), τόσο με το βιβλίο του Θεωρία της βίας (2007), όσο και με πλήθος παρεμβάσεων που έκανε κυρίως μετά την 11η Σεπτέμβρη του 2001, σε ένα κλίμα όπου αυτά που είχε να πει δεν ήταν εύκολο να ακουστούν. Το γενικό πνεύμα αυτών των παρεμβάσεων συνοψίζεται στη συνέντευξη (ακολουθεί στο τέλος του άρθρου) που είχε παραχωρήσει στο περιοδικό Critique communiste.

Είναι η βία των καταπιεσμένων επιλογή;

Ο Ζορζ Λαμπικά δεν ήταν πάντως από εκείνους που καταδίκαζαν «τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται». Διότι δεν θεωρούσε ότι μπορεί να εξισωθεί η βία των κυρίαρχων με τη βία των κυριαρχούμενων. Διότι δεν ήθελε να αντιμετωπίσει τη βία με γενικόλογους όρους, σαν να επρόκειτο για κάποια μεταφυσική οντότητα. Διότι αυτή η αντίθεση βίας και μη βίας δεν σήμαινε τίποτα για εκείνον, όσο δεν συγκεκριμενοποιείται η βία στην οποία αναφέρεται κανείς και το πλαίσιο στο οποίο λαμβάνει χώρα (ως στοιχείο μιας συγκυρίας). Και μάλιστα, ο Ζορζ Λαμπικά δεν τόνιζε απλώς ότι δεν υπάρχει βία παρά μόνο εν καταστάσει, ότι επομένως δεν υπάρχει βία γενικώς κι αορίστως (για να τοποθετηθεί κανείς υπέρ ή εναντίον της), αλλά ενδιαφερόταν πρωτίστως να προσδιορίσει τη συγκυρία στην οποία αναπτύσσεται όλη αυτή η γενικολογία περί μη βίας. Και συσχέτιζε τον περιρρέοντα φετιχισμό της μη βίας με μια άλλη θέση που τα τελευταία χρόνια έτυχε μεγάλης προβολής: εκείνης που μας καλεί «να αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να πάρουμε την εξουσία». Κατά τον Λαμπικά η μία θέση παραπέμπει στην άλλη, αποτελώντας δύο βασικά συμπτώματα της υποχώρησης του επαναστατικού κινήματος. Απ’ αυτήν την άποψη, ο Λαμπικά δεν επεδίωξε απλώς να αντιπαρατεθεί στον φετιχισμό της μη βίας, αλλά και να επαναφέρει στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της επαναστατικής βίας, διότι θεωρούσε ότι κάθε άλλη τοποθέτηση συνιστά έκφραση εθελοδουλίας.

(περισσότερα…)

Ποιος και γιατί επέβαλε τη χούντα της 21ης Απριλίου;

2 Μαΐου, 2012

»Τα συμπεράσματα από την εφτάχρονη χούντα είναι σήμερα πιο επίκαιρα από ποτέ. Ο λαός μας δεν πρόκειται να ορθοποδήσει αν δεν απαλλαγεί από το βραχνά του ντόπιου και ξένου μεγάλου κεφαλαίου, όποια μορφή και αν λαμβάνει η εξουσία του.»

Πηγή: Εργατικός Αγώνας

Τετάρτη, 02 Μαίου 2012

Ποιος επέβαλε τη δικτατορία των συνταγματαρχών; Με ποιο σκοπό; Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά είναι ιδιαίτερα χρήσιμη σήμερα.

Το μετεμφυλιακό καθεστώς που επιβλήθηκε στον ελληνικό λαό με τη βοήθεια των όπλων των ΗΠΑ ήταν ένα καθεστώς σιδερόφραχτης, ιδιαίτερα αυταρχικής δημοκρατίας της ολιγαρχίας του πλούτου. Το παρακράτος και το παρα-Σύνταγμα ήταν στην ημερήσια διάταξη, η αμερικανοδουλεία, η υποστήριξη και ανάδειξη φασιστικών στοιχείων για να εξυπηρετηθούν καλύτερα τα σχέδια της άρχουσας τάξης ήταν τα βασικά συστατικά του.

1. Η ανακοπή του λαϊκού κινήματος

Παρόλα αυτά όμως, η κυρίαρχη τάξη και οι ξένοι προστάτες της δεν αισθάνονταν σίγουροι. Παρά την ήττα του λαϊκού κινήματος στον εμφύλιο πόλεμο, παρά τις δυσκολίες, τις αστοχίες και τα λάθη του επαναστατικού κινήματος και της πρωτοπορίας του, του ΚΚΕ, οι λαϊκοί αγώνες γνώριζαν σταδιακή άνοδο στη μετεμφυλιακή περίοδο. Το κύμα των αγώνων αυτών άρχισε να αναπτύσσεται τη δεκαετία του 1950 για να εδραιωθεί περισσότερο στα μέσα της δεκαετίας του 1960.

Το 1960 είχαν απεργήσει 56 χιλιάδες εργαζόμενοι. Το 1965 ο αριθμός των απεργών ανήλθε στις 964 χιλιάδες. Το 1966 σε 1 εκατομμύριο 600 χιλιάδες. Το πρώτο τρίμηνο του 1967 οι απεργοί είχαν φτάσει ήδη τις 700 χιλιάδες. Το 1958 η ΕΔΑ κατόρθωσε να λάβει το 24,43% των ψήφων στις εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες της εποχής. Το 1964, παρά την απορρόφηση μέρους των ψήφων της από το Κέντρο, η ΕΔΑ έδειχνε να επανακάμπτει. Στις δημοτικές εκλογές του έτους σημείωσε σοβαρή άνοδο σε βάρος του Κέντρου. Στην Αθήνα ο υποψήφιός της έλαβε το 30% των ψήφων.

(περισσότερα…)

Ψήφο αντίστασης και ανατροπής -Ψήφο ελπίδας και προοπτικής στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ

2 Μαΐου, 2012

Είναι η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ χαμένη;

του Δημήτρη  Δεσύλλα

Πηγή: mediaoasis

Υποστηρίζουν μερικοί «βαλτοί» που επιπλέον το παίζουν και «αριστεροί» ότι η ψήφος των εργαζομένων και της νεολαίας στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι χαμένη! Χρησιμοποιούν διάφορα αστήρικτα και σαθρά επιχειρήματα (ότι δεν βγάζει βουλευτή σε αυτό ή στον άλλο νομό, ότι αν δεν πιάσει το 3% τάχα θα «ενισχύσει» το πρώτο κόμμα και άλλες ανοησίες).

Η άποψη αυτή είναι:

1. Σκοταδιστική και μεσαιωνική. Ο Βολταίρος πριν 200 χρόνια έλεγε: «Διαφωνώ με ότι λες, αλλά θα υποστηρίξω μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες»! Ποιά κοινωνία οραματίζεται αυτός που χρησιμοποιεί αυτά τα επιχειρήματα;

2. Αντισυνταγματική και παράνομη. Το ισχύον Σύνταγμα της χώρας κατοχυρώνει την ισοτιμία της ψήφου των πολιτών και κατά μείζονα λόγο την ισοτιμία των κομμάτων (μεγάλων και μικρών, κοινοβουλευτικών και εξωκοινοβουλευτικών).

3. Χονδροειδώς αντιδημοκρατική. Δέχεται τον αντιδημοκρατικό εκλογικό νόμο και το όριο του 3% και αντί να ζητεί την κατάργησή του και την απλή αναλογική, προπαγανδίζει και προωθεί την εφαρμογή του. Χρησιμοποιεί τα κακόφημα επιχειρήματα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ κατά της Αριστεράς.

4. Απάνθρωπη. Στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα είναι η ελευθερία γνώμης και άποψης. Ακόμα και μία (1) ψήφο να έπαιρνε ένα κόμμα σε όλη τη χώρα, αυτή δεν θα ήταν χαμένη, πολύ περισσότερο όταν πηγαίνει σε Αριστερό κόμμα, όποιο και αν είναι αυτό.

Αντίθετα με όλα αυτά, η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η πιο κερδισμένη για πολλούς λόγους: Είναι η πιο βαθειά αντιΕΕ – αντιΕυρώ ψήφος. Η πιο συνεπής αντιμνημονιακή. Ψήφος βαριάς καταδίκης της αντιλαϊκής πολιτικής Κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου. Η πιο κερδισμένη για τους αγώνες της επόμενης μέρας. Ψήφος συμβολής στο μέτωπο της ανατρεπτικής Αριστεράς, στην κοινή δράση και στο διάλογο όλης της Αριστεράς. Ψήφος αντίστασης, ρήξης, ανατροπής, ελπίδας και προοπτικής.

Ο Δημήτρης Δεσύλλας είναι μέλος της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και υποψήφιος στη Β΄ Αθήνας

Υπάρχει ζωή για την αγροτική παραγωγή μετά την ΕΕ και το ευρώ;

2 Μαΐου, 2012

Περιοδικό Εκτός Γραμμής, Τεύχος 29

των Φώτη Μπίλια και Νίκου Παπακανάκη

Μπορεί μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα να διασφαλίσει αυτάρκεια στην αγροτική της παραγωγή; Οι φυσικοί πόροι, η τεχνογνωσία, οι υποδομές, οι πρώτες ύλες (πετρέλαιο, λιπάσματα, σπόροι) υπάρχουν; Αν επιλέξουμε διαφορετικό δρόμο από αυτόν που μας σερβίρουν ως μονόδρομο κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας; Εκεί άλλωστε επενδύει και ο αντίπαλος: στην πείνα και την εξαθλίωση που υποτίθεται ότι μας περιμένει, αν οι αγορές μάς κλείσουν την πόρτα.

Η χώρα των υπηρεσιών που εισάγει τα πάντα, με τους τεμπέληδες αγρότες που κάνουν μερσεντές τις επιδοτήσεις, η αναπαραγωγή της κουλτούρας του «Ηλία ρίχ’ το [1]» για την ελληνική ύπαιθρο είναι μια άριστη αφήγηση του τότε, ιδανικό υπόστρωμα για την αφήγηση του τώρα: η Ελλάδα, αν φύγει από ΕΕ και ευρώ, δεν θα μπορεί να παράγει ούτε φυτά που βγαίνουν αυτοφυώς! Είναι τα πράγματα όμως έτσι; Το παρόν άρθρο δεν θα επιχειρήσει ούτε να δώσει εύκολες απαντήσεις, ούτε ολοκληρωμένες προτάσεις. Επιχειρεί όμως να ψηλαφίσει δρόμους σε μια συζήτηση που έχει ανοίξει στην ελληνική κοινωνία και αφορά το ερώτημα «μετά το ευρώ τι» και στην αγροτική παραγωγή.

Η πρόσδεση της αγροτικής παραγωγής στις πολιτικές της ΕΕ – η Κοινή Αγροτική Πολιτική

Η πλήρης υιοθέτηση και στήριξη, από πλευράς εθνικών κυβερνήσεων, των πολιτικών της ΕΕ οδήγησε στην υλοποίηση της αναθεωρημένης ΚΑΠ του 2003 [2] με βασικούς άξονες την αποσύνδεση της επιδότησης από την παραγωγή [3], τη σταδιακή περικοπή των επιδοτήσεων μέσω της ενιαίας ενίσχυσης και την εισαγωγή της έννοιας της πολλαπλής συμμόρφωσης [4]. Αυτό το πλαίσιο, σε συνδυασμό με τη χρησιμοποίηση των κοινοτικών κονδυλίων όχι για τις πραγματικές ανάγκες των παραγωγών αλλά για το χτίσιμο εκλογικής πελατείας (μέσω των αποδομημένων και κομματικών αγροτικών συνεταιρισμών και ενώσεων), δημιουργεί μια θλιβερή πραγματικότητα. 

(περισσότερα…)

Με προοπτική το σοσιαλισμό-Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής

2 Μαΐου, 2012

 »Το ΜΑΑ καλεί τις φίλες και τους φίλους του με την ψήφο, αλλά και την προεκλογική τους δράση… να ενισχύσουν με πάθος εκλογικά τις δυνάμεις της αριστεράς – και δεν συμπεριλαμβάνονται εδώ- ούτε όσοι προσβλέπουν σε μια συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ ούτε όσοι συμμάχησαν με οπισθοδρομικές παραθρησκευτικές δυνάμεις. Να στηρίξουν υποψήφιες και υποψηφίους που συμμερίζονται τις πολιτικές αντιλήψεις του…Σύγκρουση με την Ευρωζώνη και την έξοδο από το €, για να επιβάλει: Στάση πληρωμών και διαγραφή του χρέους, εθνικοποίηση τραπεζών και τομέων στρατηγικής σημασίας, άμεσα βήματα για την παραγωγική ανασυγκρότηση και ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων, προστασία των λαϊκών καταθέσεων και των δανειοληπτών, αναπροσανατολισμό των διεθνών συμμαχιών, υπεράσπιση της δημοκρατίας , της λαϊκής και δημόσιας περιουσίας που προσφέρονται στους δανειστές από τις κυβερνήσεις του μαύρου μετώπου αντί πινακίου φακής. Ένα πρόγραμμα με προοπτική το σοσιαλισμό.»

Το Μέτωπο Αλληλεγγύης  & Ανατροπής για τις εκλογές της 6ης Μαϊου

 

Να χάσει ο δικομματισμός την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, να ψηφίσουμε σχήματα της αριστεράς

Στις 7 Μαΐου οι ιδέες της Αλληλεγγύης και Ανατροπής, που στηρίζει το ΜΑΑ, θα είναι πιο επίκαιρες παρά ποτέ

Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής με συνέπεια στις διακηρυγμένες θέσεις του που συνδέονται με την κοινή μετωπική δράση και με τη συμπαράταξη της αριστεράς επέλεξε να μην προσθέσει και ένα άλλο -δικό του- ψηφοδέλτιο στο τοπίο της κατακερματισμένης αριστεράς. Ούτε να προσκολληθεί σε κάποιο άλλο σχήμα της αριστεράς, χωρίς πολιτικό σκεπτικό, αλλά με μια ευκαιριακή εκλογική λογική, όπως είναι η συνήθεια των ημερών. Αντίθετα έγκαιρα πήρε επανειλημμένες πρωτοβουλίες και αναζήτησε χωρίς την παραμικρή ιδιοτέλεια μέχρι την τελευταία στιγμή δρόμους συμπόρευσης. Πρωτοβουλίες που δεν τελεσφόρησαν, χωρίς δική μας ευθύνη. Δυστυχώς τα κόμματα και οι συλλογικότητες της αριστεράς δεν μπόρεσαν να κάνουν την αναγκαία υπέρβαση, για να ανοίξει ο δρόμος για τη σωτηρία του λαού.

Πάντως για το γεγονός ότι το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής δε συμμετέχει στις εκλογές δεν μπορούμε να ρίξουμε σε άλλους την ευθύνη. Είναι το τίμημα και για τους δικούς μας δισταγμούς να προχωρήσουμε στη δικτύωσή του, να δώσουμε προτεραιότητα κυρίως στην ενότητα από τα κάτω. Έτσι θα είχαν δημιουργηθεί οι συνθήκες και ο συσχετισμός δύναμης, όχι βέβαια για μια ακόμη διαιρετική παρουσία, αλλά για να γίνει το ενωτικό μας κάλεσμα που έχει τις ρίζες του στους πόθους και τη ψυχή του κόσμου της αριστεράς, αποδεκτό και σεβαστό, αν όχι από όλα, τουλάχιστον από ορισμένα σχήματα της αριστεράς.

(περισσότερα…)