Αρχείο για Μαΐου 5, 2012

Ανατρεπτική Αριστερά για την ελληνική άνοιξη

Μαΐου 5, 2012

Allonsanfàn

Μαΐου 5, 2012

Ανταρσία!

 

Σήμερα ψηφίζουμε όλοι. Και ψηφίζουμε Αριστερά!

Μη λες παιδί μου πέρα δώθε τι ψηφίζεις

Μαΐου 5, 2012

Καλά… θα με θυμηθείς…

Το δόγμα του (ΠΑ)ΣΟΚ

Μαΐου 5, 2012

Στις 6 Μάη οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ πρέπει να του γυρίσουν την πλάτη. Για πάντα.

 του Οδυσσέα Πραξιάδη

Η συγγραφέας και ακτιβίστρια Ναόμι Κλάιν έγινε γνωστή στο ελληνικό κοινό κυρίως από το βιβλίο της με τίτλο Το Δόγμα του Σοκ.  Στο βιβλίο περιγράφεται ο τρόπος με τον οποίο οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί σχεδιάζουν την επέμβασή τους σε διάφορες ανά τον κόσμο χώρες, προκειμένου να τις «στύψουν». Το βιβλίο αυτό παρά τις πολιτικές του αδυναμίες, είναι χρήσιμο γιατί μπορεί κάποιος να καταλάβει ότι τίποτα δε γίνεται τυχαία. Στην Ελλάδα το κόμμα που ανέλαβε σε πρώτη φάση να υλοποιήσει το δόγμα του σοκ, δηλαδή το μεθοδευμένο σχέδιο επιβολής των πιο αντιλαϊκών μέτρων, είναι, ως γνωστό, το ΠΑΣΟΚ.

 Σήμερα, μετά από την εφαρμογή και του 2ου μνημονίου το ΠΑΣΟΚ ζητά την ψήφο του ελληνικού λαού με περίσσιο θράσος. Όμως ως κόμμα της αστικής τάξης και ως υπηρέτης ιμπεριαλιστικών συμφερόντων είναι υποχρεωμένο να διεκδικήσει και πάλι την κυβερνητική εξουσία. Συλλέγοντας τις παρεμβάσεις του Ε. Βενιζέλου και επιχειρώντας να κωδικοποιήσουμε τα κύρια σημεία τους, έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής.

1. Ο Ε. Βενιζέλος χρησιμοποιεί τη λογική της καταστροφολογίας, πλασάροντας το κλασικό ψευδοδίλλημα με βάση το οποίο ακύρωση των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων θα δημιουργήσει χάος. Όπως, πλέον, λέει περιπαιχτικά ο λαός «οι κατσίκες δε θα κατεβάζουν γάλα…»

2. Με φανερή αγωνία επιχειρεί να πείσει τον ελληνικό λαό ότι δεν πρόκειται να θιχτούν περαιτέρω τα χαμηλά εισοδήματα και ότι δε θα επιβληθούν νέοι φόροι.

3. Διανθίζει τις παρεμβάσεις του με αντιμνημονιακές νότες (!!!) λέγοντας πως δε θέλει να εφαρμόσει το μνημόνιο αλλά να το υπερβεί και πως επιδιώκει να βγάλει την Ελλάδα από την εξάρτηση!!!

4. Σε επίπεδο κυβερνητικής λύσης προτείνεται «η προγραμματική συμφωνία των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων».

5. Ακόμη προτείνεται η μείωση του μισθολογικού κόστους.

6. Όσον αφορά στην αναπτυξιακή πρόταση του ΠΑΣΟΚ, το πρόταγμα –πάντα κατά τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ– βρίσκεται στην οικιστική ανάπτυξη, στον ορυκτό πλούτο, στη γεωργία, στην κτηνοτροφία, στην αλιεία, στις ιχθυοκαλλιέργειες, στον τουρισμό, στην ενέργεια.

7. Στο μέτωπο των ιδιωτικοποιήσεων προγραμματίζεται η είσπραξη 19 δις ευρώ για τα επόμενα χρόνια.

(περισσότερα…)

Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο! Βιβή Αντωνογιάννη – Ιουλία Δημητρίου

Μαΐου 5, 2012

Το brand(y)ing, οι Ted(εξ), το όραμα
«Ψάξε, νιώσε, άλλαξε!»

Η νεοφιλελεύθερη απάντηση στην κρίση έρχεται ως αποτέλεσμα εσωτερικής αναζήτησης, αναβαπτισμένης οπτικής και πίστης στις δυνάμεις του Έλληνα. Από τα spot των ξένων μέσων κρατάμε την Ακρόπολη, αλλά το κάδρο αυτή τη φορά δεν συμπληρώνει ο φραπές αλλά ο εργατικός νέος επιχειρηματίας με όραμα και φιλοδοξίες. Δίπλα στην ξεφτισμένη ελληνική σημαία, ο σύγχρονος Κούρος κρατάει ipad και σημειώνει νέες ιδέες σε συνέδρια ανταλλαγής εμπειριών, επικοινωνεί, συζητάει, ονειρεύεται κέρδη. Η πρόοδος προϋποθέτει την αυτοπραγμάτωση και η αυτοπραγμάτωση θα έρθει μέσω της πίστης στη δύναμη που όλοι κρύβουμε μέσα μας.

Πηγή http://www.levga.gr/

Όσο η χώρα «βυθίζεται στην κρίση» και ο κοινωνικός χρόνος επιταχύνεται (ενώ καταρρέουν παταγωδώς οι σταθερές, τα στεγανά και οι πεπατημένες του παρελθόντος), τόσο η κοινωνία αναζητά μετά μανίας απαντήσεις από «σοφούς», «ειδικούς» και «φωτισμένους ανθρώπους». Και ενώ, μας λένε, τα παλιά όρια αριστεράς-δεξιάς έχουν πια πάψει να υφίστανται, στη δημόσια σφαίρα μοιάζει να έχει συντελεστεί μια de facto επανενεργοποίηση των παλιών διαχωρισμών. Η αριστερά προσφεύγει στις παγκόσμιες διανοητικές αυθεντίες του «ριζοσπαστικού» λόγου, στους απανταχού (Δυτικούς) πεφωτισμένους στοχαστές που έρχονται στη χώρα κομίζοντας τα κλειδιά για την κατανόηση του παρόντος. Όλοι αυτοί (οι Ζίζεκ και οι Χαρντ και οι Μπαντιού) καλούνται να μας πουν «τι είναι αυτό που κάνουμε», δηλαδή «τι είμαστε», που πάντοτε ξεκινάει από μια αναδίφηση του πρόσφατου ελληνικού παρελθόντος και καταλήγει σε βαθυστόχαστες αναλύσεις για το (αιώνιο) παρόν μας: τι κάνουμε στις πλατείες και τους δρόμους, τι κάνουμε στις απεργίες και τις διαδηλώσεις, τι κάνουμε με την τρόικα, τα μνημόνια, την κρίση. Από την άλλη, ως εάν τα στρατόπεδα να έχουν χωρίσει αντανακλαστικά και σιωπηρά τον δημόσιο λόγο, η δεξιά προσφεύγει στους δικούς της γκουρού, στις δικές της «αυθεντίες», στους πρωτοπόρους εκπροσώπους της (επιχειρηματικής) ευδαιμονίας. Εκείνοι δεν έχουν ούτε χρόνο ούτε κέφι να ασχοληθούν με το παρόν ή το παρελθόν, what’s done is done. Οι ειδικοί της νέας επιχειρηματικότητας καλούνται να μας πουν «τι να κάνουμε», με ποιο τρόπο να «βγούμε από την κρίση», πώς να «την κάνουμε ευκαιρία», πώς να αρχίσουμε την «ανοικοδόμηση» της χώρας και τη «σωτηρία της πατρίδας».

Μια ιδέα του Ρίτσαρντ

Ο Ρίτσαρντ είχε τη συνήθεια να διοργανώνει στο σαλόνι του δείπνα, σε στυλ αρχαιοελληνικών συμποσίων και προσκεκλημένους εξέχουσες προσωπικότητες της εποχής που πάντα θαύμαζε, με σκοπό την ανταλλαγή και ζύμωση πρωτότυπων ιδεών στο χώρο του πνεύματος και του επιχειρείν. Ο προικισμένος αρχιτέκτονας Ρίτσαρντ Σαούλ Γούρμαν, ζώντας στη ζηλευτή Καλιφόρνια και περιτριγυρισμένος από τους ταλαντούχους και φερέλπιδες καλεσμένους του, ανέπτυξε στα μέσα της δεκαετίας τoυ ’80 μια εξαιρετική, όπως αποδείχθηκε, ιδέα.

Η υλοποίηση της ιδέας του Ρίτσαρντ ονομάστηκε TED (Technology, Entertainment, Design), γνωστή και ως «TED, η απόλυτη εμπειρία για την καρδιά και το μυαλό, ένα συναρπαστικό ταξίδι στο μέλλον». Η εξέλιξη ήταν αλματώδης: από ανεπίσημη μάζωξη κλειστού κύκλου μετατράπηκε, στη δεκαετία του ’90, σε κλειστό ετήσιο συνέδριο. Το 2001, ο εκδότης Κρις Άντερσον αγόρασε τα δικαιώματα και μετέτρεψε αυτές τις συναντήσεις σε μη κερδοσκοπικό οργανισμό με την επωνυμία TED και στόχο τη Διάδοση Αξιόλογων Ιδεών. Στο ετήσιο συνέδριο της TED προσκαλούνται άνθρωποι με καινοτόμες ιδέες, πετυχημένοι επιχειρηματίες με ευαισθησία και διάθεση προσφοράς, εμπνευσμένοι καλλιτέχνες, άνθρωποι με πίστη και όραμα που ξέρουν να κάνουν το όνειρο πραγματικότητα. Ο κάθε ομιλητής έχει στη διάθεσή του 18 λεπτά για να παρουσιάσει στο κοινό αυτά που σκέφτηκε.

(περισσότερα…)

Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά…

Μαΐου 5, 2012

 Πηγή:CYNICAL

Παρά τη σημασία των εκλογών αυτών, η προεκλογική περίοδος, συγκρινόμενη με το κλίμα που επικρατούσε πριν από εξ ίσου κρίσιμες ψηφοφορίες στη βουλή, όπως για τα μέτρα του 1ου, 2ου και νιοστού μνημονίου, χαρακτηρίζεται από μια ύποπτη νηφαλιότητα. Ενώ, λογικά, και τηρουμένων των αναλογιών, ο καθείς θα περίμενε η ατμόσφαιρα να τραντάζεται από βλήματα σκληρών διλημμάτων, σχετικά με ευρώ, δραχμή, γρόσι, ρούβλι κλπ, κάτι τέτοιο δεν συνέβη, παρά μονάχα τις δυο-τρεις τελευταίες μέρες που κάποιο μικρό κομμάτι της βρώμικης δουλειάς το ανέλαβαν οι ξένες τράπεζες και οι διεθνείς οίκοι. Αλλά, κι αυτό, χωρίς μεγάλη πίεση και κοινωνική διείσδυση, ώστε να φέρει αποτέλεσμα και να καταφέρει να στείλει πίσω στο μαντρί του δικομματισμού, τα πρόβατα που προς στιγμήν είχαν τολμήσει, να χαλαρώσουν, να αισθανθούν ακηδεμόνευτα και να ατακτήσουν.

 Θαρρείς πως το λουρί που όλες τις άλλες φορές έσφιγγε την κοινή γνώμη μέχρι πνιγμού, αυτή τη φορά, είχε αφεθεί αρκετά λασκαρισμένο. Αν εξαιρέσει κανείς την ανακίνηση του μεταναστευτικού και του AIDS, με τη διαπόμπευση μιας ντουζίνας οροθετικών γυναικών, γεγονότα, όμως, στο περιθώριο της διακύβευσης των ημερών, δεν είχαμε κάτι άλλο συνταρακτικό. Αυτές οι εκλογές ήταν για πρώτη φορά της αριστεράς, ή μάλλον ενός κομματιού της αριστεράς, γιατί για το κάποιο άλλο, ο κενός χώρο που προς στιγμήν ανοίχτηκε, τού προξένησε φαίνεται τέτοια ζαλάδα, ώστε να κλείσει άρον-άρον πίσω του με δύναμη την πόρτα και και να ξανακλειστεί στους γνώριμους τέσσερεις τοίχους και στα σκοτάδια του αυτισμού.

 Τι συμβαίνει λοιπόν; Έχουν αποφασίσει να αφήσουν την Ελλάδα στα χέρια της αριστεράς, δηλαδή στην, κατ’ αυτούς, τύχη της; Την έχουν ήδη ξεγράψει, οπότε το όποιο εκλογικό αποτέλεσμα, ή μάλλον αυτό που διαφαίνεται ότι θα υπάρξει, τούς είναι αδιάφορο; Μπορεί να είναι και έτσι, αλλά είναι το λιγότερο πιθανό. Θα ήταν πιθανότερο, αν είχαν στο τσεπάκι τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία, την Ιταλία, την Ολλανδία, ακόμα και την ίδια τη Γερμανία. Αλλά με τέτοιο σκορποχώρι, με τέτοια αβεβαιότητα, κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ ριψοκίνδυνο.

(περισσότερα…)

Η εμμονή της Αριστεράς για το ευρώ θα γίνει το Βατερλώ της

Μαΐου 5, 2012

Πηγή: http://antapocrisis.gr/

Του Πάνου Λεονταράκη 

Τα Μνημόνια των τελευταίων δύο χρόνων ήρθαν να επιβάλλουν ένα έκτακτο ειδικό καθεστώς οικονομικής επιτήρησης και κηδεμονίας της χώρας, από το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η κρίση χρέους, οι ελλειμματικοί προϋπολογισμοί και η αδυναμία της χώρας να καλύψει τους δανειστές της ήταν το αποτέλεσμα μιας σταδιακής κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας σε επίπεδο παραγωγής που έλαβε χώρα τα τελευταία χρόνια. Από την είσοδο της χώρας στην τότε ΕΟΚ, μέσω της αποαγροτοποίησης, αποβιομηχάνισης, λιγότερου κράτους – εκχώρησης δημόσιου πλούτου και ξεριζώματος της εγχώριας παραγωγής, επιβλήθηκε σταδιακά το λεγόμενο μεταπρατικό μοντέλο. ¨Ένα μοντέλο που δεν περιλαμβάνει εγχώρια παραγωγική διαδικασία και είναι συνεπώς εξαρτημένο στις διαθέσεις του ξένου κυρίως κεφαλαίου. Ένας μεγάλος κατάλογος συνθηκών, ευρωσυνταγμάτων και ευρωντιρεκτίβων επέβαλλε τα παραπάνω. Η κατάσταση επιδεινώθηκε δραματικά με την επιβολή του «κοινού νομίσματος».

Σήμερα πλέον γίνεται ευρύτερα κατανοητός ο τρόπος με τον οποίο το ευρώ λειτούργησε προκειμένου οι πλούσιες και ανεπτυγμένες χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά να αφαιμάξουν τις φτωχότερες και μη ανταγωνιστικές οικονομίες των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου. Όπως γίνεται ευρύτερα κατανοητή η ανάγκη αποδέσμευσης από τα ιμπεριαλιστικά δεσμά του διευθυντηρίου της Ε.Ε. Και σαν πρώτο απαραίτητο βήμα προκειμένου η χώρα να ανακτήσει ένα σημαντικό τμήμα του ελέγχου της οικονομικής πολιτικής της, είναι η επιστροφή σε ένα εθνικό νόμισμα. Η έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη δεν θα αποτελεί από μόνη της διέξοδο από την κρίση. Γι’ αυτό, όπως και για την αναστήλωση της ελληνικής οικονομίας σε ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης από αυτό που μας έφερε στο γκρεμό, που θα προτάσσει τις ανάγκες του λαού έναντι των τραπεζών και των δανειστών, χρειάζεται ένα πολιτικό σχέδιο το οποίο θα υλοποιηθεί προφανώς από μια κυβέρνηση που θα απολαμβάνει την ενεργό στήριξη του λαού. Και αυτό φυσικά απαιτεί την αλλαγή των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών στην κατεύθυνση ρήξης και ανατροπής του σάπιου πολιτικού συστήματος – υπηρέτη της τρόικας, των δανειστών και των αγορών. Η έξοδος από την ευρωζώνη όμως θα δώσει στη χώρα μια πρώτη ανάσα, καθώς θα καταστήσει άμεσα ανταγωνιστική την οικονομία, προκειμένου να μπορέσει να ανταποκριθεί σε μια πρώτη μεταβατική περίοδο που μια ευρεία παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας θα αρχίσει να πραγματοποιείται, ενώ θα βοηθήσει εξαιρετικά στις εμπορικές συναλλαγές με τρίτες χώρες προκειμένου να καλυφθούν άμεσες ανάγκες επιβίωσης του λαού. Θα απελευθερώσει από την ευρω-φυλακή τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας και τις οικονομικές σχέσεις της με χώρες πέραν των ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων (π.χ. Βαλκάνια, Λατινική Αμερική). Ταυτόχρονα, θα προκαλέσει σοβαρούς τριγμούς στο ευρωπαϊκό εποικοδόμημα και θα αποτελέσει παράδειγμα για άλλες χώρες που βρίσκονται ή θα βρεθούν άμεσα σε καθεστώς δημοσιονομικής επιτήρησης. Το πείραμα «Ελλάδα» θα έχει αποτύχει. Το πειραματόζωο θα το έχει σκάσει.

(περισσότερα…)