Αρχείο για 11 Μαΐου, 2012

Υπαρκτός και άμεσος ο κίνδυνος της χρεωκοπίας-Κώστας Λαπαβίτσας

11 Μαΐου, 2012

Η πρώτη συνέντευξη- παρέμβαση  του Κώστα Λαπαβίτσα για την ελληνική κρίση στην ‘’Ελευθερία” Λάρισας

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010

Συνέντευξη στον Αποστόλη Ζώη

«Το κλίμα στις διεθνείς αγορές είναι εξαιρετικά αρνητικό για τη χώρα μας. Σταδιακά έχει αναφανεί η προσδοκία ότι η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει, προσδοκία η οποία ανατροφοδοτείται – το περιμένεις, άρα δεν αγοράζεις, άρα το κάνεις πιθανότερο. Δημιουργείται έτσι πεδίο για τα διάφορα όρνεα των χρηματοπιστωτικών αγορών να παίξουν παιχνίδια εναντίον του ελληνικού κρατικού χρέους. Τις τελευταίες εβδομάδες εξελίσσεται τεράστια κερδοσκοπική επίθεση εναντίον των ελληνικών χαρτιών στο Σίτυ του Λονδίνου. Σημειωτέον ότι το παιχνίδι αυτό είναι και εναντίον του ευρώ». Αυτά υποστηρίζει σήμερα στην «Ελευθερία» ο κ. Κώστας Λαπαβίτσας καθηγητής οικονομικών στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Ο κ. Λαπαβίτσας ειδικεύεται στον χρηματοπιστωτικό τομέα και την ιαπωνική οικονομία. Έχει δημοσιεύσει εκτενώς για θέματα πολιτικής οικονομίας του χρήματος και του πιστωτικού συστήματος. Το καινούργιο του βιβλίο θα πραγματεύεται την χρηματιστικοποίηση της οικονομίας και την κρίση του 2007-9.

Η συνέντευξη:

Είναι τόσο απογοητευτική η κατάσταση της χώρας μας όπως την περιγράφουν οι ξένοι οίκοι και τα κεντρικά ΜΜΕ, η υπάρχει και η υπερβολή;

– Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη. Το κλίμα για την Ελλάδα στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου είναι εξαιρετικά αρνητικό αυτήν τη στιγμή. Ευθύνεται κατά κύριο λόγο η συστηματική παραποίηση των στατιστικών στοιχείων από τις ελληνικές κυβερνήσεις για χρόνια ολόκληρα. Η επίσημη παραπληροφόρηση των αγορών δεν παραβλέπεται πλέον.  Από την άλλη, υπάρχει και άμεση πολιτική διάσταση σ’ όσα συμβαίνουν. Είναι αναπόφευκτο αυτό στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Για να αγοράσει κρατικά ελληνικά χαρτιά ο ξένος πιστωτής απαιτεί πληροφόρηση για την κατάσταση της εγχώριας οικονομίας και κοινωνίας, καθώς και για το πρόγραμμα της κυβέρνησης. Την πληροφόρηση παρέχουν κυρίως τράπεζες, διεθνείς οργανισμοί, διάφοροι οίκοι αξιολόγησης, κ.α.
Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούνται επίσημοι κρατικοί λογαριασμοί, δημοσιευμένα στοιχεία εταιριών, δηλώσεις κρατικών αξιωματούχων, κτλ. Όταν τα επίσημα στοιχεία παραποιούνται εκ συστήματος, το κλίμα συναλλαγών γίνεται πολύ κακό. Θα περάσει πολύς καιρός έως ότου το ελληνικό κράτος ανακτήσει την αξιοπιστία του. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο παίζονται διάφορα πολιτικά παιχνίδια από αξιωματούχους της Eυρωπαϊκής Eνωσης, ή άλλων κρατών.
Με δυο λόγια, το πρόβλημα δεν είναι ‘στημένο’, όπως μερικές φορές αφήνεται να εννοηθεί. Ούτε οφείλεται σε υπερβολές του ξένου τύπου, πολιτικά παιχνίδια σε βάρος της χώρας μας, και αλλά παρόμοια. Ο συνωμοτισμός δεν είναι καλός σύμβουλος σε τέτοια ζητήματα. Υπάρχει πολιτική διάσταση στην παρούσα κρίση, αλλά αυτή πατάει στις πραγματικές αδυναμίες του ελληνικού κράτους, και κατ’ επέκταση της οικονομίας και κοινωνίας.

Υπάρχει όντως περίπτωση χρεοκοπίας της χώρας μας;

– Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός και άμεσος. Για να το εξηγήσω με απλό τρόπο, το ελληνικό κράτος είναι υποχρεωμένο σε τακτά διαστήματα να εκτελεί πληρωμές στο εξωτερικό, πολλές εκ των οποίων είναι αποπληρωμές παλαιότερων δανείων. Για να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του πρέπει να μπορεί να δανείζεται σε επίσης τακτά διαστήματα. Συχνά οι πληρωμές είναι στην αρχή του έτους, και για την Ελλάδα ο κύριος όγκος είναι μέχρι τον Απρίλιο. Εάν δεν μπορέσει να δανειστεί με λογικούς όρους στις επόμενες εβδομάδες η Ελλάδα θα βρεθεί αντιμέτωπη με στάση πληρωμών, δηλαδή χρεοκοπία.
Όπως ήδη εξήγησα το κλίμα στις διεθνείς αγορές είναι εξαιρετικά αρνητικό για τη χώρα μας. Σταδιακά έχει αναφανεί η προσδοκία ότι η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει, προσδοκία η οποία ανατροφοδοτείται – το περιμένεις, άρα δεν αγοράζεις, άρα το κάνεις πιθανότερο. Δημιουργείται έτσι πεδίο για τα διάφορα όρνεα των χρηματοπιστωτικών αγορών να παίξουν παιχνίδια εναντίον του ελληνικού κρατικού χρέους. Τις τελευταίες εβδομάδες εξελίσσεται τεράστια κερδοσκοπική επίθεση εναντίον των ελληνικών χαρτιών στο Σίτυ του Λονδίνου. Σημειωτέον ότι το παιχνίδι αυτό είναι και εναντίον του ευρώ. Δηλαδή οι κερδοσκόποι ποντάρουν και σε γενικότερη κρίση του ευρώ, οπότε τα κέρδη θα είναι πραγματικά γιγαντιαία.

(περισσότερα…)

Πολιτικές εξελίξεις – Κώστας Λαπαβίτσας

11 Μαΐου, 2012

Πηγή: Βαθύ Κόκκινο

Για το »ΨΩΜΙ ΚΑΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ» – Μαρώ Τριανταφύλλου

11 Μαΐου, 2012

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ταξιδευτής» το νέο βιβλίο της Νάντιας Βαλαβάνη με τίτλο «Ψωμί και Τριαντάφυλλα – Θέματα Τέχνης και Πολιτικής.»

«Εξωοικονομικές» όψεις της κρίσης: όπως στην κοινωνία, τη δημοκρατία και το πολιτικό σύστημα, την τέχνη και τον πολιτισμό. Το πολλαπλό χρέος της αριστεράς… Αριστερά και τέχνη. Τέχνη και πολιτική. Ο ρωσικός μοντερνισμός και η καλλιτεχνική πρωτοπορία στη σφαίρα της πιο δημιουργικής συνάντησης στην ιστορία του κόσμου τέχνης και πολιτικής, θεωρίας και πράξης, καλλιτεχνών και κοινωνίας την πρώτη δεκαπενταετία από την Οκτωβριανή Επανάσταση. Μετά το Μάη του 68: Η πικρή ιστορία της σχέσης της αριστεράς με τη μετανεωτερικότητα. Από τις θεωρίες «τέλους της ιστορίας» μέχρι τις καταλήψεις ως μορφή πάλης σήμερα: Το φορτίο των αξιών την εποχή της παγκοσμιοποίησης. Πολιτισμός και ανάπτυξη την περίοδο της μεταμοντέρνας «πολιτισμικής συνείδησης» του ύστερου καπιταλισμού.

Για το βιβλίο  γράφει η συγγραφέας Μαρώ Τριανταφύλλου

Όταν η Νάντια μου έστειλε το δελτίο τύπου για το καινούριο της βιβλίο, εντυπωσιάστηκα. 508 σελίδες! Θαυμάζω τους ανθρώπους που βγαίνει από μέσα τους εύκολα το μάγμα των σκέψεών τους και γίνεται καθαρός και ωραίος, κοινωνήσιμος και κοινωνικός γραπτός λόγος.

Είπα «εύκολα». Όχι, αδικώ την Νάντια. Πίσω από τα κείμενα που συγκεντρώνονται στον ογκώδη τόμο και που καλύπτουν πάνω από μια δεκαετία υπάρχει πολλή δουλειά, πολλή μελέτη, άπειρες ώρες στοχασμού. Είναι ιδιαιτέρως αξιομνημόνευτο ότι στα κείμενά της θα δείτε θεματικές εμμονές όχι όμως φραστικές επαναλήψεις. Δεν είναι κείμενα που τα δημιουργεί με copy-paste, όπως συχνά συμβαίνει όταν κάποιοι διανοούμενοι καλούνται συχνά πυκνά να απαντήσουν σε εν πολλοίς παρόμοια ερωτήματα που τους τίθενται από διάφορα έντυπα, είτε υπό μορφή συνέντευξης είτε με τη μορφή άρθρου. Είναι κείμενα πολύ καλά δουλεμένα, ένα-ένα και κάθε φορά σαν να απαντούσε τα ερωτήματα για πρώτη φορά. Σε κάθε ένα οριοθετεί εκ νέου το ερώτημα ή το αντιμετωπίζει από μια άλλη οπτική, χτίζοντας αργά αλλά αποτελεσματικά μια θεωρία, που παίρνει μορφή από κείμενο σε κείμενο. Μεταφέρει τις παρατηρήσεις της για όσα βλέπει γύρω της, επιλέγει να μας πει από όσα είδε εκείνα που όχι μόνο εικονογραφούν την πολιτική και πολιτιστική πραγματικότητα πρώτα της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης –της Γερμανίας εν προκειμένω (τα δύο κείμενα της μπρεχτικής ενότητας που επιγράφονται: «Σκηνές από την ανατολικογρμανική επαρχία» και «Μπρεχτ στην ανατολικογερμανική επαρχία» είναι από τις πιο γλαφυρές απεικονίσεις της κατάστασης στην πρώην Α. Γερμανία που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια), λέω, λοιπόν, για να επανέλθω, όχι μόνο εικονογραφούν τα κείμενα αυτά την πολιτική και πολιτιστική πραγματικότητα αλλά και δείχνουν εναργώς αυτό που πρεσβεύει η συγγραφέας πως το πολιτικό και το πολιτιστικό είναι μια αρραγής ενότητα. Συγκροτούν ως παζλ την άποψη της για την σχέση τέχνης και Αριστεράς, θέτουν το ερώτημα της δυνατότητας μιας αριστερής τέχνης στο οποίο η Βαλαβάνη απαντά καταφατικά. Αν μάλιστα αποφάσιζε αυτή η αμετανόητη μπρεχτολόγος να επικεντρωθεί στο έργο της της ανάλυσης του Μπρεχτ και να γράψει το μεγάλο βιβλίο της γι’ αυτόν, που περιμένουμε όσοι την ξέρουμε, σίγουρα οι μπρεχτικές μελέτες στον κόσμο θα αποκτούσαν ένα πολύ σημαντικό βιβλίο αναφοράς.

(περισσότερα…)

Το τραγούδι των σειρήνων – Νάντια Βαλαβάνη

11 Μαΐου, 2012

Εφημ. Εργατική Αριστερά

Τρία 24ωρα μετά απ’ αυτές τις εκλογές, ξέρουμε ότι ο άνεμος απελευθέρωσης των ανθρώπων στην Ελλάδα ξεπέρασε τελικά κατά πολύ σε δύναμη το ανοιξιάτικο αγέρι. Το εκλογικό αποτέλεσμα τινάζει στον αέρα την «κλασική» κυβερνητική δικομματική εναλλαγή όσο και τη δυνατότητα συνέχισης της συγκυβέρνησης των δύο πρώην μεγάλων κομμάτων. Σπάει εξαρτήσεις και στερεότυπα, κάνοντας πολύ πιο δύσκολη τη χειραγώγηση των ανθρώπων. Σε αυτή την περίεργη μετεκλογική άνοιξη το μήνυμα απελευθέρωσης που εκπέμπεται, τόσο έναντι της δηλωμένης «ευρωπαϊκής πρόθεσης» καταδίκης της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας σε μια ζωή-καταναγκαστικά έργα αντί «πινακίου φακής» μέσα από πολιτικές λιτότητας «τουλάχιστον» μέχρι το 2030, όσο και ως δυνατότητα των «πειραματόζωων» να σηκώσουν κεφάλι, δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Δονήσεις και τριγμοί γίνονται ήδη αισθητοί απ’ άκρη σε άκρη της Γηραιάς Ηπείρου.

Σε αυτά τα τρία «πυκνά» 24ωρα ο ΣΥΡΙΖΑ έμαθε πια με την ίδια του την πείρα διάφορα σημαντικά θέσφατα. Όπως ότι αν ένα κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς βρεθεί ξαφνικά σε θέση αξιωματικής αντιπολίτευσης και, πολύ περισσότερο, πάρει την προβλεπόμενη απ’ το Σύνταγμα εντολή διερεύνησης διακυβέρνησης της χώρας και συνεχίζει, παρ’ όλα αυτά, να επισείει ως πεδίο προγραμματικών συγκλίσεων των άλλων δυνάμεων της αριστεράς κι ενός κυβερνητικού προγράμματος μιας αριστερής διακυβέρνησης τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, τότε απλώς δεν κατάλαβε: Ότι οι εκλογές έχουν τελειώσει και νομίζει ότι είναι ακόμα σε προεκλογική περίοδο. Ότι από «κόμμα διαμαρτυρίας» έχει πλέον μεταβληθεί σε (δυνητικά) κόμμα εξουσίας. Αλλιώς, υποκρίνεται, ενώ στην πραγματικότητα δε θέλει να (συν)κυβερνήσει.

(περισσότερα…)

Νίκο, φέρε παιδί μου το πλαίσιο….

11 Μαΐου, 2012

Γ. Δραγασάκης: Οχι μονομερής διαγραφή του χρέους

Πηγή: http://leninreloaded.blogspot.com/

 «Εγχώριες δυνάμεις ήταν σε ανοικτή γραμμή με τον Μπαρόζο και τον προετοίμαζαν, μόλις λάβει την επιστολή Τσίπρα, να βγει και να κάνει δηλώσεις ότι μετά την επιστολή αυτή η Ελλάδα δεν μπορεί να μείνει στο ευρώ» κατήγγειλε στον realfm 97,8 και τον Νίκο Χατζηνικολάου ο Γιάννης Δραγασάκης.

 Ο κ. Δραγασάκης τόνισε πως «θα είναι καταστροφή» το να εφαρμοστούν τα μέτρα του Ιουνίου, προσθέτοντας ότι «κάθε περαιτέρω μέτρο που επιδεινώνει την ύφεση, έχει πολλαπλασιατικά καταστροφικά αποτελέσματα».

 Επίσης, ξεκαθάρισε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα προχωρήσει σε μονομερή διαγραφή του χρέους: «Στη σκέψη τη δική μας δεν υπάρχει η έννοια της μονομερούς πράξης. Δηλαδή να βγούμε και μονομερώς να πούμε ότι διαγράφουμε το χρέος. Αυτό που θα γίνει είναι μια επαναδιαπραγμάτευση, ένα πλαίσιο διαφορετικό μέσα στο οποίο θα θέσουμε τους δικούς μας στόχους».

Πηγή: real-fm

Ένα πλαίσιο διαφορετικό, ένα πλαίσιο διαφορετικό, πού το είχα βάλει; Νίκοοοοοοοο!!! Βλέπεις πουθενά το πλαίσιο;

Ας δούμε, λοιπόν, το «πλαίσιο»…

Κατά την παραλαβή της διερευνητικής εντολής ο κ. Τσίπρας δήλωσε:

«Η κρίση δεν αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα, είναι κρίση ευρωπαϊκή και σε ευρωπαϊκό πλαίσιο πρέπει να αναζητηθεί λύση».

Ας προσπεράσουμε το γεγονός ότι ο κ. Τσίπρας προσπαθεί να παρακάμψει και να περιορίσει τον ταξικό χαρακτήρα της καπιταλιστικής κρίσης μέσα από …γεωγραφικά (και μάλιστα γεωγραφικώς ελλιπή) όρια.

Ας σταθούμε σε αυτό καθαυτό το «ευρωπαϊκό πλαίσιο» εντός του οποίου – κατά τον κ. Τσίπρα – πρέπει να αναζητηθεί η «λύση» του ελληνικού προβλήματος.

(περισσότερα…)

Προαπαιτούμενα ελπίδας – Γιάννης Βαρουφάκης

11 Μαΐου, 2012

»Κατά βάθος λέει την αλήθεια ο Βαρουφάκης»

 Απάντηση στο Γ. Βαρουφάκη  από τον Χρ. Κατσούλα: antapocrisis.gr

 

Πηγή: protagon.gr

Την περασμένη Κυριακή, η παράταξη του Μνημονίου ηττήθηκε κατά κράτος. Την Δευτέρα που ακολούθησε άρχισε να προδιαγράφεται μια δεύτερη ήττα: η ήττα της Αντι-μνημονιακής παράταξης. Έτσι είναι. Στον καιρό της Κρίσης είναι πολύ εύκολο να έχουμε μόνο ηττημένους. Τόσο στον πολιτικό όσο και στον οικονομικό στίβο. (Αυτή δεν ήταν άλλωστε η μοίρα των λαών την δεκαετία του 1930, η οποία ακολούθησε μετά το 2008 της εποχής εκείνης; Μετά το 1929; Τότε δεν ηττήθηκαν μαζί τόσο οι συντηρητικοί-μεν-φιλελεύθεροι-δε αστοί όσο και η Αριστερά;)

Η ήττα της παράταξης του Μνημονίου οφείλεται σε κάτι πολύ απλό: Η λογική του Μνημονίου δεν μπορούσε σε καμία των περιπτώσεων (όσο χρηστή και αποτελεσματική να ήταν η διακυβέρνηση των δύο μνημονιακών κυβερνήσεων που είχαμε) να πετύχει τον βασικό στόχο του Μνημονίου: την αποτροπή – μέσω τεράστιων δανείων και αυστηρής λιτότητας – της πτώχευσης του δημοσίου και της περαιτέρω βύθισης της πραγματικής οικονομίας στην όλο και επιταχυνόμενη Ύφεση. (Πόσο δε μάλιστα που η εν λόγω διακυβέρνηση κάθε άλλο παρά αποτελεσματική ήταν!)

Η ήττα της Αντιμνημονιακής παράταξης θα έρθει (εκτός κι αν μεσολαβήσει μια αλλαγή στάσης από τον Σύριζα) λόγω μιας άλλης εξ ίσου στυγνής πραγματικότητας: Η Ελλάδα μπορεί να βγει από αυτή την Κρίση με τις δικές της δυνάμεις όσο μπορούσε το Ohio, ανεξάρτητα και αυτόνομα από την υπόλοιπη Αμερική, να βγει από την Μεγάλη Ύφεση το 1931. Σε καμία των περιπτώσεων! Μας αρέσει δεν μας αρέσει, η τύχη της Ελλάδας είναι αναπόσπαστα δεμένη με εκείνη της υπόλοιπης ευρωζώνης. Όσο βαυκαλιζόμαστε ότι μπορούμε να διαχωρίσουμε την πορεία μας από την Ευρώπη και, με τις δικές μας δυνάμεις, να πορευτούμε σε ένα καλύτερο αύριο, δημιουργούμε τις συνθήκες μιας συντριπτικής ήττας της ελπίδας ότι η Αντιμνημονιακή ψήφος θα βγει σε καλό.

(περισσότερα…)

Ο κατήφορος της ηγετικής ομάδας του ΚΚΕ- Σταύρος Μαυρουδέας

11 Μαΐου, 2012

 

 Καλούμε το λαό να… διορθώσει την ψήφο του,

 αν θέλει να συγχρονιστεί με τις εξελίξεις

 Η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ πλέον έχει χάσει κάθε μέτρο. Αφού με την ψευδεπίγραφη και υποκριτική “αριστερή” στροφή της το μόνο που έχει κατορθώσει είναι να στηρίζει τις κυρίαρχες πολιτικές, τώρα πλέον οδηγεί στον αυτοχειριασμό όλο αυτό τον κόσμο, που πιστός (και δίκαια) στην ιστορική παράδοση του κομμουνιστικού ρεύματος στη χώρα μας, ακολούθησε – εκών ακών – τις άθλιες πολιτικές της. Επιπλέον αμαυρώνει, στο βαθμό που κατορθώνει να το καπηλεύεται, το ίδιο το κομμουνιστικό ρεύμα.

Η στάση της τόσο στην εκτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος (που ουσιαστικά μόνη αυτή μαζί με τον δικομματισμό βρήκε σαν απογοητευτικό) όσο και στα βρώμικα μετεκλογικά παιχνίδια είναι απλά αχαρακτήριστη και θυμίζει εποχές Μανιαδάκη και Τυρίμου.

Ιδιαίτερα η πρόσφατη δήλωση της όπου ζητά νέες εκλογές και ταυτόχρονα δηλώνει ότι «Καλούμε το λαό να… διορθώσει την ψήφο του, αν θέλει να συγχρονιστεί με τις εξελίξεις» δείχνει ότι πλέον όχι μόνο έχει πάρει διαζύγιο από την μαρξιστική λογική αλλά πλέον χωρίζει και από την απλή κοινή λογική. Θυμίζει, σε ακόμη χειρότερη εκδοχή, την διαβόητη ανοησία του Μπ.Δρακόπουλου ότι “ο λαός δικαιούται να σφάλλει” (μετά αντίστοιχη εκλογική αποτυχία του ΚΚΕεσ.).

Κάποιος θα έπρεπε να της θυμίσει – εάν οι περιβάλλοντες γνωρίζουν στοιχειωδώς – το ακόλουθο κείμενο ενός μεγάλου κομμουνιστή, του Μπ.Μπρεχτ:

«Ύστερ’ απ’ την εξέγερση της 17 του Ιούνη,

ο γραμματέας της Ένωσης Λογοτεχνών

έβαλε και μοιράσανε στη λεωφόρο Στάλιν προκηρύξεις

που λέγανε πως ο λαός

έχασε την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης,

και δεν μπορεί να την ξανακερδίσει

παρά μονάχα με διπλή προσπάθεια. Δε θα’ ταν τότε

πιο απλό, η κυβέρνηση

να διαλύσει το λαό

και να εκλέξει έναν άλλον…;»

Καλά μυαλά.

 Πηγή: Stavros Mavroudeas 11/05/2012

Για τη Χρυσή Αυγή το μέσο (βία) είναι το μήνυμα.

11 Μαΐου, 2012

Νάντια Αλεξίου. Η Λαμιώτισσα δημοσιογράφος, που κάνει αστυνομικό ρεπορτάζ, ήταν εκείνη που ύψωσε τη φωνή της στα …λεβεντόπαιδα της Χρυσής Αυγής, όταν δεν υπάκουσε στο κάλεσμα «εγέρθητι!»*

Για την αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής

 Του Δημήτρη Ψαρρά

1. Οπως αποδείχτηκε από την πρώτη “συνέντευξη Τύπου” ο “φίρερ” της οργάνωσης αυτής αντιμετωπίζει τους δημοσιογράφους όπως θα έκανε το αφεντικό μιας λατινοαμερικάνικης συμμορίας ή ο λοχαγός ενός δικτατορικού καθεστώτος, περιφρονώντας κάθε έννοια δημοκρατίας και διαλόγου.

2. Η οργάνωση μετά την εκλογική της επιτυχία αποθρασσύνεται και απειλεί ανοιχτά τους εκπροσώπους του Τύπου, με στρατιωτικά παραγγέλματα και απειλή βίας.

3. Ο λόγος που η οργάνωση αυτή καταφεύγει σε τόσο ακραία συμπεριφορά ακόμα και απέναντι σε δημοσιογράφους είναι ότι δεν έχει κανένα άλλο πολιτικό στόχο παρά μόνο τη βία απέναντι σε όσους αυτή θεωρεί “αντιφρονούντες”. Για τη Χρυσή Αυγή το μέσο (βία) είναι το μήνυμα.

4. Αν η οργάνωση αυτή συμπεριφέρεται μ’ αυτό τον τρόπο απέναντι σε δημοσιογράφους και με ανοιχτές τις κάμερες, καταλαβαίνει κανείς το πώς λειτουργεί απέναντι στους αδύναμους της κοινωνίας, τους μεμονωμένους πολίτες που θεωρεί αντιπάλους της ή τους απλούς μετανάστες που βρίσκονται στο δρόμο της.

(περισσότερα…)

H θριαμβευτική επιστροφή της πολιτικής- Δ.Καλιαμπάκος

11 Μαΐου, 2012

Λένε ότι το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί σε μια ήττα είναι να χάσεις και την ευκαιρία να βγάλεις συμπεράσματα. Ίδομεν…

Πηγή: αριστερό blog

Μα δεν ήταν υπέροχο να βλέπεις (ή να μη βλέπεις καν, όπως το βράδυ των εκλογών) τους «αυτοκρατορίσκους» του ΠΑΣΟΚ να έχουν υποστεί σοκ; Να μην μπορούν να αρθρώσουν λέξη; Δεν είναι υπέροχο, αυτοί που θεωρούσαν την εξουσία τους, ελέω ΜΜΕ, αιώνια και τη δυνατότητα, στο φινάλε πάντα να μαντρώνουν το λαό δεδομένη, να στέκουν άναυδοι μπροστά στο μήνυμα που τους έστειλε ο λαός; Δεν ήταν υπέροχος το βράδυ των εκλογών ο πανικός των μεγαλοκαναλιών και των μεγαλοδημοσιογράφων – εκπορνευτών του ελληνικού λαού; Μόνο και μόνο για να δει κανείς τα μούτρα τους άξιζε η ψήφος.

Και εκεί που αυτοί σχεδίαζαν (και μεις φοβόμασταν) ότι οι εκλογές θα ήταν ένα μικρό και διάλειμμα στο συνεχές μαρτύριο του λαού, με ανακοινωμένη τη νέα πράξη του δράματος για τον Ιούνη, μοιάζουν όλα να έχουν παγώσει, όλα να συζητιούνται εξαρχής. Αλλά γιατί άραγε;

Το βαθύτερο μήνυμα των εκλογών

Τα ποσοστά δεν δικαιολογούν κάτι τέτοιο. Αν μάλιστα τα δεις εξωτερικά φαίνεται σαν η αντιμνημονιακή ψήφος να είναι «αντιφατική», να «σκόρπισε δεξιά και αριστερά», ισόρροπα. Λάθος ανάγνωση.

Ας δούμε, λοιπόν, τι έγινε σε αυτές τις εκλογές:

Κατέρρευσε το σύστημα διακυβέρνησης που για 40 χρόνια κυβερνούσε «βρέξει χιονίσει» τον τόπο. Το πόσο βαθειά είναι η κατάρρευση φαίνεται από το γεγονός ότι ενώ, ελέω εκλογικού νόμου, έχουν σχεδόν κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν αποτολμούν να την μεταφράσουν σε κυβέρνηση. Άλλο (κοινοβουλευτική) αριθμητική και άλλο πολιτική [ο θρίαμβος της πολιτικής (Ι)]. Και όχι μόνο αυτό. Είναι τόσο βαθειά πολιτικά ηττημένοι που δεν τους ζυγώνει κανένας. Σαν τους λεπρούς. Όποιος πάει μαζί τους ξέρει ότι αυτοκτονεί πολιτικά. Για αυτό και κρατήστε μικρά καλάθια για τα κεντροδεξιά ή «φιλο-ευρωπαϊκά» μέτωπα κλπ.

(περισσότερα…)

Με διαγράφουν ασταμάτητα εδώ και σαράντα χρόνια….

11 Μαΐου, 2012

Με διαγράφουν ασταμάτητα εδώ και σαράντα χρόνια….

Η πρώτη μου διαγραφή έγινε στην Τρίτη δημοτικού.

Αποβλήθηκα από το σχολείο γιατί είχα ερωτευτεί την Μαίρη.

Η Μαίρη ήταν το ωραιότερο κορίτσι της τάξης. Σε κάποιο κυνηγητό στο διάλλειμα βρεθήκαμε εγώ από την μια μεριά της πόρτας και αυτή από την άλλη. Της είπα μέσα από την κλειδαρότρυπα «σ’ αγαπώ» . Αυτή για κάποιο λόγο το είπε στο δάσκαλο. Ο Δάσκαλος με σακάτεψε στο ξύλο και μετά με απέβαλε για δύο βδομάδες.

 Διαγράφομαι δεύτερη φορά στις μέρες του Πολυτεχνείου.

Ήμουν τότε μέλος σε μια οργάνωση που λεγόταν «Νέοι Σοσιαλιστές» . Ταυτοχρόνως ήμουν και ο κιθαρίστας ενός αθλίου συγκροτήματος που το ονομάζαμε «Ιπτάμενα καράβια» και που είχε κάνει κόλαση την ζωή των κατοίκων της οδού Σαρκουδίνου. Η Οργάνωση μου είπε ότι δεν πρέπει να πάρουμε μέρος στην εξέγερση γιατί «είναι στημένο από την ασφάλεια για να μαζέψουν τους αριστερούς». Τα «Ιπτάμενα καράβια» θέλαν να κατέβουμε. Κατέβηκα και ακολούθησε η διαγραφή μου από την, εν λόγω, οργάνωση.

 Η Τρίτη διαγραφή μου έγινε αργότερα από το ΚΚΕ (μ-λ) . Είχα βάλει στο ψηφοδέλτιο της σχολής και δύο Κνίτες και αυτό ήταν «εκτός γραμμής».

 Αργότερα γίνομαι ιδρυτικό μέλος του σωματείου Μεταλλεργατών Αθηνών –Πειραιώς και περιχώρων «Ο Προμηθεύς». Αναλαμβάνω την έκδοση της εφημερίδας «Ο Προμηθεύς» και με κατηγορούν γιατί από τις οκτώ σελίδες η μία ήταν αφιερωμένη στον κινηματογράφο και στο βιβλίο. Η πλειοψηφία του ΔΣ του σωματείου (που ήταν Κουκουέδες) δεν μπορούσαν να βλέπουν ταινίες και να διαβάζουν βιβλία για να ελέγχουν αν είμαι «εντός γραμμής» και μου κατάργησαν την έβδομη σελίδα. (περισσότερα…)

Αυτό το κύμα, δε θα σταματήσει πια… Comandante Che

11 Μαΐου, 2012

«Τώρα πια, η ιστορία θα έχει να κάνει με τους φτωχούς της Αμερικής, με τους εκμεταλλευθέντες και τους εξαθλιωμένους της Λατινικής Αμερικής που χουν ξεκινήσει οι ίδιοι να γράφουν από εδώ και στο εξής, την ιστορία τους. Και αυτό το κύμα της μεγάλης οργής, της απαιτούμενης δικαιοσύνης, του καταπατημένου δίκαιου, που ξεκινάει να σηκώνεται στη γη της Λατινικής Αμερικής, αυτό το κύμα, δε θα σταματήσει πια.

Αυτό το κύμα θα μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Γιατί αυτό το κύμα το αποτελούν οι περισσότεροι, η πλειοψηφία. Eίναι αυτοί που δημιουργούν με την εργασία τους τον πλούτο, δημιουργούν τις άξιες, την ελπίδα για έναν κόσμο καλύτερο, κάνουν τους τροχούς της ιστορίας να γυρίζουν, και τώρα ξυπνάνε από τον βαθύ λήθαργο που τους επέβαλαν.»

Τον Yann Tiersen, οι περισσότεροι τον γνωρίσαμε μέσα από τις υπέροχες μουσικές του, στις ταινίες Amelie και Goodbye Lenin! Στο τελευταίο του άλμπουμ Skyline (2011), φροντίζει να μας θυμίσει, μέσα από το κόμμάτι The Gutter, ένα απόσπασμα από την ομιλία του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα στον ΟΗΕ, που έγινε στις 11 Δεκεμβρίου 1964.

Πηγή: http://yperboles.wordpress.com/

Ο σεισμός της 6ης Μάη – Σπύρος Κόγκας

11 Μαΐου, 2012

antapoCRISIS

 Α. H νέα (μετεκλογική) εποχή

1. Τα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών της 6ης Μάη, επάξια έφεραν σε πέρας την ιστορική προσδοκία και εξαιρετική σημασία που είχε αυτή η μάχη για την σύγχρονη ιστορία του τόπου. Δημιούργησαν ένα σεισμό, ένα πολιτικό γεγονός που η αξία του για τις γενικότερες εξελίξεις στην ελληνική κοινωνία θα είναι καταλυτική για όσα συμβούν τα πολλά επόμενα χρόνια. Ο ελληνικός λαός συνέτριψε την μεταπολιτευτική κυριαρχία του δικομματισμού, γκρέμισε το ΠΑΣΟΚ, επέφερε πολυδιάσπαση στο χώρο της δεξιάς παράταξης, επέτρεψε την δυναμική εμφάνιση ναζιστικού κόμματος στα πράγματα. Περισσότερο όμως από όλα στράφηκε θεαματικά στην Αριστερά, δίνοντας την δεύτερη θέση στο ΣΥΡΙΖΑ, ξεχωρίζοντας τον ως την πιο σημαντική αντιμνημονιακή δύναμη. Στις εκλογές αυτές καταδικάστηκε το Μνημόνιο και ο υποτελής δικομματισμός , όπως και όλοι οι συμπληρωματικοί του παράγοντες (ΛΑΟΣ – Μπακογιάννη ακόμα και η καθυστερημένη διαφοροποίηση του κόμματος Κατσέλη –Καστανίδη). Ο λαός διάλεξε αδυναμία και έδωσε δευτερεύον ρόλο για τον σχηματισμό κυβέρνησης στον δικομματισμό , και δύναμη και εντολή για διεργασίες συνεργασίας και άσκησης κυβερνητικής εξουσίας στις δυνάμεις της Αριστεράς.

2. Οι εκλογές αυτές επιβεβαίωσαν μια εκλογική έκφραση της λαϊκής οργής, του ριζοσπαστισμού αλλά και της επιστροφής στην πολιτική αναζήτηση για εκπροσώπηση και σύνδεσης των αιτημάτων των αγώνων με την κεντρική πολιτική σκηνή, με το ζήτημα της πολιτικής διαμεσολάβησης του λαού. Κατά κάποιο τρόπο αποτέλεσαν συνέχεια των αγώνων του λαού την τελευταία διετία, αλλά και τομή, με την έννοια ότι η κοινωνία απενεργοποίησε το πολιτικό προσωπικό της Τρόικας και ενίσχυσε την Αριστερά, σε επίπεδο εξουσίας και διαχείρισης της κρίσης.

(περισσότερα…)