Αρχείο για 12 Μαΐου, 2012

O Θίασος (1975)

12 Μαΐου, 2012

Οι κομμουνιστές να βάλουν την σφραγίδα τους στις εξελίξεις

12 Μαΐου, 2012

 Πηγή: www.iskra.gr , Σάββατο 12 Μαϊου 2012

Του Χρήστου Κόνιαρη

Ποιος το περίμενε ότι θα γινόταν αυτή η ανατροπή, είναι αυτό που κυριαρχεί στις συζητήσεις που γίνονται στους κύκλους της Αριστεράς, με αφορμή το εκλογικό αποτέλεσμα στις 6η Μάη.

Ποιος θα μπορούσε, όχι μόνο λίγες βδομάδες πριν αλλά ακόμα και ημέρες πριν τις εκλογές, ότι η κατάρρευση του μνημονιακού δικομματισμού θα ήταν ολοκληρωτική και η ενίσχυση της ριζοσπαστικής αριστεράς θα έπαιρνε μορφή χιονοστιβάδας;

Η πολιτική ζωή ανεξάρτητα από τις διαθέσεις και τις επιθυμίες «παίζει» σε αρκετές περιπτώσεις «περίεργα» παιχνίδια που δεν υπόκεινται σε σχεδιασμούς και σε ασκήσεις επί χάρτου που σε αρκετές περιπτώσεις αρκείται η Αριστερά. Θα έλεγε κάποιος ότι διανύουμε μια πρωτόγνωρη αλλά «ενδιαφέρουσα κατάσταση» που δεν την προβλέψαμε αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να τη διαχειριστούμε.

Εδώ λοιπόν κρίνεται η ικανότητα των Αριστερών και πρώτα από όλα των κομμουνιστών, να μην μείνουν σε μια στασιμότητα, αλλά να αρπάξουν τον ταύρο από τα κέρατα, προκειμένου να επηρεάσουν τις εξελίξεις στην κατεύθυνση που επιθυμούν. 

(περισσότερα…)

Γιατί η Ευρώπη χρειάζεται την Ελλάδα-Κώστας Λαπαβίτσας

12 Μαΐου, 2012

Πηγή: The Guardian

Ο καθαρός νικητής των πρόσφατων ελληνικών εκλογών είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ένας συνασπισμός αριστερών οργανώσεων που δραστηριοποιείται για χρόνια. Η φασιστική Χρυσή Αυγή έχει επίσης εντυπωσιακή άνοδο, αλλά αυτό το γεγονός όσο ενοχλητικό κι αν είναι, δεν συνιστά το κύριο αποτέλεσμα των εκλογών, και ακόμα δεν είναι μια σημαντική απειλή για την ελληνική κοινωνία. Η πολιτική ορμή ανήκει στον Σύριζα. Αν την κάνει πράξη, θα μπορούσε να βοηθήσει στην επίλυση της κρίσης και να δώσει ώθηση στο ευρωπαϊκό κίνημα ενάντια στη λιτότητα.

Τα δύο βασικά κόμματα της ελληνικής κυβέρνησης – το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία – κατατροπώθηκαν επειδή έφεραν τη χώρα εδώ και τέσσερις δεκαετίες σε αυτό το αδιέξοδο, και επειδή εφάρμοσαν τις συμφωνίες διάσωσης (δανειακές συμβάσεις). Το ελληνικό εκλογικό σώμα έχει δηλώσει με σαφήνεια τι δεν θέλει: τις παλιές πολιτικές και τη λεγόμενη διάσωση από την τρόικα της ΕΕ, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο ετών μέτριοι Έλληνες πολιτικοί παρελαύνουν, προσποιούμενοι ότι διαπραγματεύονται με την τρόικα, ενώ στηλιτεύουν τη χώρα τους ως «διεφθαρμένη». Υποστηρίχτηκαν από τεχνικούς εμπειρογνώμονες που τρομοκρατούνταν στη σκέψη και μόνο να δυσαρεστήσουν τους δανειστές της Ελλάδας. Μερικοί από τους πολιτικούς και εμπειρογνώμονες, ήταν άνθρωποι που είχαν χειριστεί και την καταστροφική ελληνική ένταξη στην ευρωπαϊκή νομισματική ένωση. Το αποτέλεσμα ήταν δύο συμφωνίες διάσωσης το Μάιο του 2010 και τον Μάρτιο του 2012 – μνημεία κακής οικονομικής πολιτικής και κοινωνικής αναλγησίας.

Μέχρι το τέλος του 2012 η λιτότητα θα έχει οδηγήσει σε συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας κατά 20%, θα εκτινάξει την ανεργία προς το 25%, θα φέρει μια μεγάλη ανθρωπιστική κρίση στα αστικά κέντρα, και ένα εντελώς ανεξέλεγκτο δημόσιο χρέος. Η Ελλάδα πεθαίνει όρθια. Εν τω μεταξύ το παλιό πολιτικό σύστημα μιλά για τη συμμετοχή στο ευρωπαϊκό «παιχνίδι» και τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα φέρουν την ανάπτυξη στο μέλλον.

(περισσότερα…)

15 Σημειώσεις στο Πρόχειρο. Για τις Εκλογές, για το Μνημόνιο και κυρίως για το Ευρώ

12 Μαΐου, 2012

Του Αλέκου Αλαβάνου

1. Εκτελεστικό απόσπασμα για τον δικομματισμό στις εκλογές υπήρξε η ίδια η Ευρωζώνη (δεν έχει δοθεί ακόμα η χαριστική βολή). Στις αρχές του χειμώνα, κάτω από τις πιέσεις των αγορών προς το ευρώ και τα ομόλογα ισχυρών πια χωρών του η Γερμανία αποφάσισε και επέβαλε την είσοδο της ΝΔ στην κυβέρνηση της δεύτερης άγριας δανειακής σύμβασης. Ο για δύο χρόνια αντιμνημονιακός ιεροκήρυκας Σαμαράς μέσα σε μια νύκτα κατάντησε μνημονιακός ψάλτης. Η Ευρωζώνη έτσι ναρκοθέτησε το σύστημα του δικομματισμού που, και στην Ελλάδα, εξασφαλίζει την διαιώνιση και την αποσόβηση ακραίων κρίσεων για το σύστημα. Έκαψε την ευκαιρία για ένα δεξιό Ολάντ στη χώρα μας. Αν δεν είχε λειτουργήσει έτσι, το «μόνο νεκρός θα συνεργαστώ με τους μνημονιακούς» θα το είχε προεκλογικά πει, με τον Καμμένο υπασπιστή του, ο Σαμαράς, αυτοδύναμος πια πρωθυπουργός.

2. Ό,τι έκανε σταθερά μέχρι πριν κάποια χρόνια η αμερικάνικη πρεσβεία (που δεν αποκλείεται να ξαναεμφανιστεί σύντομα), δεν μπόρεσαν να το κάνουν οι δεκαπέντε τόσες πρεσβείες της Ευρωζώνης. Είτε, λοιπόν, η Ευρωζώνη αποδεικνύεται, μέσα στις αντιφάσεις και τις αντιθέσεις της, ανίκανη να επεξεργασθεί μια μακροπρόθεσμη πολιτική διασφάλισης της ίδιας της κυριαρχίας της. Είτε η Γερμανία, ως ηγέτιδα του χώρου του ευρώ, με πλήρη επίγνωση των συνεπειών, θυσιάζει την ίδια την άμεση επιρροή της στην Ελλάδα προκειμένου να κερδίσει κρίσιμο χρόνο για την υπεράσπιση της κεντρικής ζώνης του ευρώ. Συμβαίνει μάλλον το δεύτερο, μαζί ενδεχομένως με το πρώτο, και αυτό είναι μια προειδοποίηση για όσους ονειρεύονται ελιγμούς της Γερμανίας σε περίπτωση που ακυρώσουμε τις δανειακές συμβάσεις.

3. Ένας κόσμος μέσα στις φλόγες μιας πόλης που καίγεται «συνωστίζεται» στις παραλίες για να σωθεί. Έτσι ήταν αυτές οι εκλογές, σα σε μια μεγάλη καταστροφή. Η διαφορά είναι τώρα ο καθένας είχε τον χρόνο να σκεφτεί ποιο καράβι θα επιλέξει. Σε αυτό το πλαίσιο ήρθε ο εκλογικός θρίαμβος του ΣΥΡΙΖΑ που η πολιτική του συνήχησε με την ανάγκη της κοινωνίας να γίνει κάτι «τώρα». Εδώ ακριβώς ήρθε και ο δεύτερος θρίαμβος, της αντιμνημονιακής ακροδεξιάς, με τους Ανεξάρτητους Έλληνες και την αποκρουστική ναζιστική εκλογική παρουσία. Στους ταξιδιώτες αυτό που κυριάρχησε την Κυριακή 6 Μαΐου είναι: «να φύγουμε από το καταραμένο λιμάνι (του δικομματισμού και του μνημονίου)». Αυτό που λογικά αρχίζουν και σκέφτονται πια είναι: «σε τι είδους άραγε λιμάνι θα αγκυροβολήσουμε».

(περισσότερα…)

Σκέψεις για το εκλογικό αποτέλεσμα: Από την οικονομική στην πολιτική κρίση

12 Μαΐου, 2012

Πηγή: Η Κόκκινη Σημαία  11/05/2012

του Γιώργου Κακαρίνου

 Ένα νέο πολιτικό σκηνικό

Με τις πρόσφατες εκλογές φτάσαμε στο πολιτικό όριο της ακολουθούμενης οικονομικής πολιτικής. Η μέχρι τώρα οικονομική κρίση μετατράπηκε και σε πολιτική κρίση (με την έννοια της αδυναμίας αναπαραγωγής ενός δεδομένου πολιτικού συστήματος) με τη μετάβαση του πολιτικού συστήματος σε κατάσταση αστάθειας. Η εκλογική αυτή αναμέτρηση σηματοδοτεί το πέρασμα σε μια νέα περίοδο πολιτικής αποσταθεροποίησης άγνωστης διάρκειας, αλλά και έκβασης. Τόσο η διάρκεια όσο και η έκβαση θα εξαρτηθούν από πολλούς παράγοντες, οι κυριότεροι από τους οποίους είναι:

1) από τη μία το αντικειμενικό περιβάλλον της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης (όπως εκφράζεται σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο) που θέτει συγκεκριμένα όρια τακτικών, διαχειριστικών ελιγμών για τις διάφορες πολιτικές δυνάμεις, με βάση τα συμφέροντα των οικονομικών και κοινωνικών ομάδων που επιλέγουν να εξυπηρετήσουν,

2) από την άλλη το «υποκειμενικό περιβάλλον» που συγκροτείται στη βάση των ίδιων των επιλογών που θα ακολουθήσουν οι διάφοροι πολιτικοί σχηματισμοί, με βάση και το συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ τους, αλλά και μεταξύ των διαφόρων τάσεων στο εσωτερικό του καθενός.

Σε κάθε περίπτωση είναι δεδομένο ότι αυτή η περίοδος πολιτικής αστάθειας δε θα είναι αιώνια. Σε κάποια στιγμή, μέσα από μια διαδικασία εκτύλιξης και επίλυσης αντιφάσεων (με ρυθμό σαφώς ταχύτερο από το ρυθμό που χαρακτηρίζει τις περιόδους ιστορικής ηρεμίας), θα οδηγηθούμε σε μια νέα κατάσταση πολιτικής (και πιθανότατα οικονομικής και κοινωνικής) σταθερότητας-ισορροπίας. Ο τρόπος με τον οποίο οραματίζεται ο κάθε πολιτικός φορέας αυτή την νέα κατάσταση σταθερότητας (όσον αφορά την κοινωνική και οικονομική κατάσταση, το συσχετισμό δυνάμεων κεφαλαίου-εργασίας, την ύπαρξη ή όχι μαζικού και οργανωμένου κινήματος, την ύπαρξη ή όχι δημοκρατίας, τη θέση της χώρας σε διεθνές επίπεδο κ.α.) συνιστά και τη βραχυ-μεσοπρόθεσμη στρατηγική του.

(περισσότερα…)

Η Αριστερά και οι κρυμμένες αλήθειες – Διονύσης Τσακνής

12 Μαΐου, 2012

Ε λοιπόν πόσο ειλικρινείς είμαστε και πόσο τάχα να κοστίζει η αλήθεια! Μερικές χιλιάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες ψήφων, είναι αρκετοί για να δώσουν ικανοποίηση στα επιτελεία της Αριστεράς, ή μήπως θα χρειαζόταν και το χειροκρότημα των αντιπάλων. «Μια ζωή παλεύουμε για να γίνουμε αρεστοί στα μάτια όσων δεν συμπαθούμε» είχε πει κάποτε ο Τσαρούχης και είχε τελικά δίκιο.

Και τώρα, αφού οι έπαινοι και το χειροκρότημα κόπασαν, δίνοντας τη θέση τους στην αμφισβήτηση, την καχυποψία, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων στον σκεπτικισμό ήρθε η ώρα να μιλήσουμε όπως μάς ταιριάζει. Η Αριστερά, δεν πρέπει να έχει άλλο λόγο, εκτός απ’ τον καθαρό, τον ευθύ και κυρίως τον ειλικρινή. Και αν φοβάται μήπως με το λόγο της αυτό, φοβίσει τον κόσμο, τότε ούτε Αριστερά είναι, ούτε μας χρειάζεται.

Ας αρχίσουμε απ’ το ΣΥΡΙΖΑ, μια και το μεγαλύτερο ποσοστό κατέγραψε και πρόταση κατέθεσε για μια αριστερή διακυβέρνηση, με ή άνευ εισαγωγικών.

Ας υποθέσουμε πως όλοι στηρίζουμε τις βασικές κατευθύνσεις της πρότασής του, θα μας απαντήσει χωρίς μισόλογα, τι θα γίνει σε μια περίπτωση αποπομπής μας απ’ την ΕΕ και το ευρώ; Έχει το θάρρος να πει πως ΝΑΙ, σε μια τέτοια περίπτωση, ΜΠΟΡΟΥΜΕ και χωρίς αυτά τα δεκανίκια; Έχει το θάρρος να δηλώσει πως ΣΙΓΟΥΡΑ θα υπάρξει πρόβλημα στα ταμεία του κράτους μέχρι να ισορροπήσει το σύστημα με το όποιο νέο νόμισμα; Έχει τα κότσια να καλέσει το λαό σε μια ΠΕΡΗΦΑΝΗ φτώχεια για κάποιο διάστημα μέχρι, τα διεθνή μας ερείσματα (τα όποια τέλος πάντων υπάρχουν ή θα προκύψουν στην πορεία ) συμβάλλουν κι αυτά, (παράλληλα με τις δικές μας προσπάθειες και ριζικές αλλαγές) στην αποκατάσταση της ντόπιας αγοράς και των διεθνών εμπορικών μας σχέσεων (επάρκεια αγαθών , ενέργεια κλπ). Τολμάει να πει ότι ΔΕΝ φοβάται να χαρακτηριστεί ως το κόμμα της δραχμής, αν τελικά αυτή θα είναι η κατάληξη;

Καταλαβαίνει ο καθένας, πως οι απαντήσεις των στελεχών τους πως τίποτα τέτοιο δεν θα συμβεί διότι απλούστατα η ΕΕ θα φοβηθεί τους ενδεχόμενους τριγμούς από μια πιθανή αποπομπή της Ελλάδας, δεν είναι παρά, παλιομοδίτικοι και παλαιοκομματικοί βερμπαλισμοί ή ευσεβείς πόθοι. Πρέπει να απαντήσουν στην υποθετική, στην … ακραία έστω, (κατά τη γνώμη τους) περίπτωση μιας πιθανής πτώχευσης, που θα έρθει ως αποτέλεσμα της σθεναρής τους τάχα στάσης απέναντι στους Ευρωπαίους.

(περισσότερα…)

Αναπαράσταση (1970)

12 Μαΐου, 2012