Αρχείο για Μαΐου 14, 2012

Τα πρακτικά της συνάντησης Παπούλια-Παπαρήγα

Μαΐου 14, 2012

Διαβάστε τι ειπώθηκε κατά τη διάρκεια της σύσκεψης του Κάρολου Παπούλια με την Αλέκα Παπαρήγα

Στέλιος Μπαμιατζής, news247 Μάϊος 15 2012 00:52

Αναλυτικά τα πρακτικά της συζήτησης του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια και της γγ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα.

Ολόκληρη η συζήτηση:

ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ (Πρόεδρος της Δημοκρατίας): Καλησπέρα σας.

Πέστε μου πώς εκτιμάτε την κατάσταση. Πώς μπορούμε να βγούμε από το αδιέξοδο; Πώς εκτιμάτε εάν πάμε σε νέες εκλογές;

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ (Γενική Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας): Πολύ ευχαρίστως, κύριε Πρόεδρε.

Δεν περιμέναμε να βγει τίποτε από τις διερευνητικές εντολές. Δεν είναι δικό σας ζήτημα και δική σας ευθύνη.

Να κάνω ένα σχολιασμό για το περιεχόμενο των διερευνητικών εντολών. Το κάθε Κόμμα έκανε μία προσπάθεια να επιλέξει κάποια ζητήματα -άλλος δύο, άλλος πέντε, άλλος επτά- για να συζητηθεί η υπόθεση της συνεργασίας.

Όταν μιλάς για κυβερνητική συνεργασία και για κυβέρνηση ενός χρόνου ή δύο χρόνων, μπαίνουν όλα στο τραπέζι. Δεν μπορούν να μπαίνουν μόνο πέντε ζητήματα, ο ένας δηλαδή να βάζει τη μετενέργεια, ο άλλος να βάζει την ΑΟΖ και ο τρίτος να βάζει το όνομα των Σκοπίων.

Αυτό δεν γίνεται γιατί μία κυβέρνηση τα χειρίζεται όλα. Επομένως και να υπήρχε συμφωνία σε κάτι, με τα υπόλοιπα τι θα γινόταν; Εδώ η Κυβέρνηση Παπαδήμου αναγκάστηκε να χειριστεί και ζητήματα που δεν ήταν στην αρμοδιότητά της. Όταν γίνεται παραδείγματος χάρη, μία Σύνοδος του ΝΑΤΟ θα χρειαστεί να πας.

Η γνώμη μας είναι πως ήταν προδιαγεγραμμένη η πορεία των εκλογών, απλώς ο ένας προσπαθούσε να ρίξει την ευθύνη στον άλλον.

ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ (Πρόεδρος της Δημοκρατίας): Των προσεχών εκλογών, αν γίνουν.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ (Γενική Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας):

Ναι. Κατά τη γνώμη μας θα γίνουν. Ο ένας πάει να ρίξει το μπαλάκι στον άλλον, παρότι ενδεχομένως δεν τις θέλουν όλοι τις εκλογές.

Θα ήθελα να διευκρινίσω το εξής: Ρωτήθηκα στην τηλεόραση στην περίπτωση που θα ήμασταν τρίτο Κόμμα αν θα παίρναμε τη διερευνητική εντολή.

Είπα όχι και εξήγησα ακριβώς αυτό:

Θα πάρω μία διερευνητική εντολή και θα ζητήσω από τις άλλες δυνάμεις να υιοθετήσουν το πρόγραμμα του ΚΚΕ; Δεν γίνεται αυτό. Να κάνεις μία επιλογή; Και τι να επιλέξεις;

Γι’ αυτό είπα ότι θα την καταθέσω πίσω όχι για να γελοιοποιήσω το θεσμό των εντολών, αλλά θα πάω εγώ στη Νέα Δημοκρατία να ανιχνεύσω να γίνει μία κυβέρνηση, στην οποία δεν θα μπαίναμε εμείς; Είχαμε αποφασίσει να μην μπούμε.

Γι’ αυτό ο καθένας πρέπει να βγαίνει ανοιχτά και να λέει «εγώ θέλω κυβέρνηση συνεργασίας». Ορισμένοι ήθελαν. Ο άλλος δεν θέλει και οπότε να πει από την αρχή ότι δεν διαβλέπει πως μπορεί να συμφωνήσει με τα άλλα Κόμματα ή και με όποιον συμφωνεί, δεν πιάνει τον αριθμό.

Και το ’89 ο Χαρίλαος πήγε με πρόταση.

(περισσότερα…)

Ο κόσμος ψάχνει τη λύση στα αριστερά – Δημήτρης Καλτσώνης

Μαΐου 14, 2012

Εφημ ΕΠΟΧΗ  

Τι σημαίνουν τα θετικά για την αριστερά εκλογικά αποτελέσματα; Ποιες οι ευθύνες της και οι αδυναμίες της; Μπορεί να επιχειρήσει τα επόμενα βήματά της προς την κυβερνητική εξουσία και με ποιες προϋποθέσεις; Είναι πραγματική απειλή η Χρυσή Αυγή και πώς αντιμετωπίζεται; Μια συζήτηση με τον Δ. Καλτσώνη, που ενεργοποιεί την κριτική σκέψη.

Συνέντευξη  στην Ιωάννα Δρόσου

Πώς κρίνετε το αποτέλεσμα των εκλογών της περασμένης Κυριακής;

-Το πρώτο που πρέπει να σημειώσει κανείς είναι ότι υπήρξε μια ηχηρή καταδίκη του δικομματισμού και γενικότερα των πολιτικών του μνημονίου. Είναι νομίζω πρωτοφανές το γεγονός ότι 3.700.000 ψηφοφόροι απομακρύνθηκαν από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία και αυτό δείχνει τη διάθεση του κόσμου να αναζητήσει κάποια διέξοδο σε άλλη κατεύθυνση. Κατά τη γνώμη μου ο κόσμος δεν έχει πολύ ξεκάθαρη εικόνα του τι ακριβώς θέλει και ίσως οι πολιτικές δυνάμεις να μην του τη προσφέρουν. Πάντως ψάχνει και έχω την αίσθηση ότι ψάχνει, εν δυνάμει, προς τα αριστερά. Ψάχνει, δηλαδή, μια εναλλακτική λύση που θα είναι αντίθετη στη βίαιη καταστροφή των κατακτήσεών του, που γνώρισε με την πολιτική του μνημονίου.

Ο κόσμος ψάχνει προς τα αριστερά συνειδητά ή γιατί βλέπει την αριστερά ως μόνη διέξοδο από την πολιτική λιτότητας του δικομματισμού;

-Νομίζω ότι ο μέσος εργαζόμενος έχει επίγνωση του τι δεν θέλει. Δεν θέλει τα μνημόνια. Δεν θέλει αυτούς που τον ξεγέλασαν τόσα χρόνια, που τον καταπίεσαν, τον εξευτέλισαν, του πήραν τις βασικές του κατακτήσεις… Αυτά τα απορρίπτει. Θέλει το αντίθετο από αυτά. Το τι ακριβώς είναι αυτό το αντίθετο, το αναζητά.

Άρα η επιλογή του ψηφοφόρου έχει ποιοτικά χαρακτηριστικά…

-Φυσικά. Δεν είναι απλή μετατόπιση σε κάποια άλλα κόμματα. Τα ποσοτικά δεδομένα κρύβουν ποιοτικά στοιχεία. Για να μιλήσουμε με μαρξιστικούς όρους, είναι η ποσότητα που τείνει να μετατραπεί σε ποιότητα, η δυνατότητα που υπό προϋποθέσεις μπορεί να μετατραπεί σε πραγματικότητα.

(περισσότερα…)

Τι σημαίνει «ευρωπαϊκή» χώρα; – Μωυσής Λίτσης

Μαΐου 14, 2012

Πηγή:  oikonomiallomati.blogspot.com/

Θέλετε να γίνουμε αναπτυγμένη ευρωπαϊκή χώρα, επιπλήττουν πολλοί από τους απολογητές της πολιτικής των μνημονίων όσους αντιτίθεται στα τηλεοπτικά παράθυρα τις τελευταίες ημέρες.

Τι σημαίνει όμως «ευρωπαϊκή» χώρα; Τη δεκαετία του ’90 όταν η πλειονότητα των Ελλήνων και όχι μόνο προσέβλεπε στην ΕΕ ήλπιζε να συγκλίνει στα γερμανικά στάνταρ, τόσο των μισθών όσο και του κοινωνικού κράτους. Η Ευρώπη ζούσε ακόμη στον απόηχο της χρυσής εποχής της σοσιαλδημοκρατίας. Στα μέσα του ’90 μάλιστα στις περισσότερες χώρες της ΕΕ κυβερνούσαν για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες σοσιαλδημοκρατικά και σοσιαλιστικά κόμματα, καθώς οι Ευρωπαίοι πολίτες ήλπιζαν να ανακόψουν την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού που έρχονταν πιο δυναμωμένος με την κατάρρευση του «υπαρκτού».

Οι ελπίδες αποδείχτηκαν σύντομα «φρούδες» με τον σοσιαλδημοκράτη Γερμανό καγκελάριο Γκέρχαρντ Σρέντερ να ξηλώνει το περιβόητο γερμανικό κοινωνικό κράτος με το νόμο Χαρτς IV, επιβάλλοντας μισθούς…Βουλγαρίας πριν η Μέρκελ και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι ανακαλύψουν την…Ελλάδα.

Τρίτος Κόσμος και στη…Γερμανία

Ας δούμε λοιπόν μερικά συγκλονιστικά στοιχεία για τον γερμανικό «τρίτο κόσμο» που κρύβεται πίσω από τη βιτρίνα του υποτιθέμενου «γερμανικού θαύματος».Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της ανθρωπιστικής οργάνωσης Welfare Association περί τα 12 εκατ. Γερμανών, 14,5% του πληθυσμού, θεωρούνται φτωχοί! Η έκθεση επισημαίνει ότι η κατάσταση είναι ιδιαιτέρως ανησυχητική στην πρώην ανθούσα βιομηχανική περιοχή του Ρουρ. Η φτώχεια ξεπερνά μάλιστα το 14% επί έξι συνεχή χρόνια. Να υπενθυμίσουμε ότι η γερμανική οικονομία σε αντίθεση με την ύφεση που σαρώνει τον ευρωπαϊκό νότο και χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, παρουσίασε ανάπτυξη 3% το 2011, ανάπτυξη που προβλέπεται ωστόσο να περιοριστεί φέτος σε 0,7% λόγω της ευρύτερης ευρωπαϊκής κρίσης

(περισσότερα…)

Ολάντ: Ευρωπαίος Ρούζβελτ ή νέος Ζοσπέν;

Μαΐου 14, 2012

 

Και αν το ζεστό καλοκαίρι της σοσιαλδημοκρατίας, το 1981, αποδείχθηκε σύντομη παρένθεση στον μακρύ, νεοσυντηρητικό χειμώνα, αυτή τη φορά η διάψευση των λαϊκών ελπίδων απειλεί να φέρει στην πόρτα μας τα φαντάσματα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Το 18% του Εθνικού Μετώπου και το 7% της Χρυσής Αυγής μιλούν από μόνα τους.

 Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου.

 Στοιχειωμένη από τα φαντάσματα των επαναστάσεων του 1789, του 1830, του 1848 και του 1871, η πλατεία της Βαστίλλης πνίγηκε μέσα σε μια θάλασσα από κόκκινες σημαίες το βράδυ της περασμένης Κυριακής. Οι παλιότεροι θυμούνταν με συγκίνηση ανάλογες στιγμές λαϊκής ανάτασης από τον Μάιο του 1981, όταν ο Φρανσουά Μιτεράν, υποψήφιος του μετώπου σοσιαλιστών – κομμουνιστών, γινόταν ο πρώτος αριστερός πρόεδρος της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Μαζί με τις νίκες των Γκονζάλες και Παπανδρέου σε Ισπανία και Ελλάδα, η αριστερή στροφή της Γαλλίας είχε παγκόσμιο αντίκτυπο, διαμηνύοντας ότι ο επελαύνων νεοφιλελευθερισμός των Ρέιγκαν και Θάτσερ είναι ανατρέψιμος.

 Ανάλογες προσδοκίες συνόδευσαν τη νίκη του Φρανσουά Ολάντ. Πολλοί, εντός και εκτός Γαλλίας, έσπευσαν να ερμηνεύσουν την εκλογή του πρώτου σοσιαλιστή προέδρου μετά τον Μιτεράν ως αλλαγή σελίδας για ολόκληρη την Ευρώπη. Ο ίδιος ο «Φρανσουά ΙΙ» ενίσχυσε αυτές τις ελπίδες από την εξέδρα του θριάμβου του, στη Βαστίλλη, διακηρύσσοντας ότι «η Ευρώπη δεν αντέχει άλλο τη λιτότητα» των Σαρκοζί – Μέρκελ. Από τις στήλες της Liberation, ο οικονομολόγος Τομά Πικετί ευχήθηκε να εξελιχθεί ο Ολάντ σε «νέο Ρούζβελτ για την Ευρώπη», ενώ ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν χαιρέτιζε στους New York Times «αυτούς τους εξεργμένους Ευρωπαίους», Γάλλους και Ελληνες, που σήμαναν την πένθιμη καμπάνα της ευρωλιτότητας.

(περισσότερα…)

Γιατί μαύρισαν τη Μέρκελ

Μαΐου 14, 2012

Γιατί μαύρισαν τη Μέρκελ στη Β. Ρηνανία-Βεστφαλία

 Πηγή: e-cynical.blogspot.com/

 Μετά τους Γάλλους, Έλληνες, και Ιταλούς, και οι Γερμανοί ψηφίζουν ενάντια στη λιτότητα, γυρίζοντας την πλάτη στην Μέρκελ. Απίστευτο κι όμως αληθινό. Ο «εχθρός» της πολιτικής αυτής δεν βρίσκεται κάπου στο Νότο, σε κάποιες παρακατιανές χώρες, αλλά στο εσωτερικό και μάλιστα στο πιο βιομηχανικό κομμάτι του.

Σύμφωνα με δυο exit polls (ΒΒC), το κόμμα, (CDU), της σιδηράς κυρίας της Γερμανίας, έκανε μια γερή βουτιά και θα κυμανθεί γύρω στο 25.5%, 8 με 9 μονάδες πιο κάτω από τις προηγούμενες εκλογές. Το ποσοστό αυτό είναι το χειρότερο από τον Β! Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι μεγάλοι κερδισμένοι είναι οι σοσιαλδημοκράτες, (SPD), με 38%. Οι Πράσινοι παίρνουν ένα 12%, οι Φιλελεύθεροι ένα 8.5%, οι Πειρατές ένα 7.5% και η Αριστερά 2.5%, κάτω από το όριο του 5% , οπότε και μένει απ’ έξω.

Το καταστροφικό αυτό αποτέλεσμα οδήγησε στην παραίτηση του αρχηγού των Χριστιανοδημοκρατών, CDU, στο κρατίδιο της Β. Ρηνανίας-Βεστφαλίας, και ταυτόχρονα υπουργού περιβάλλοντος της κυβέρνησης Μέρκελ. Κρίμα, διότι ο κ. Ρέντγκεν εθεωρείτο ο ζηλευτός διάδοχος στην προεδρία του κόμματος.

Στο κρατίδιο αυτό οι εκλογές έλαβαν χώρα πριν την ώρα τους, όταν ο κυβερνών, παρ’ ότι μειοψηφών, συνασπισμός SPD-Greens απέτυχε να περάσει τον προϋπολογισμό από το τοπικό κοινοβούλιο.

Γιατί συνέβη όμως αυτή η κατακλυσμιαία αλλαγή; Ας βάλουμε τις λέξεις Χρέος-Ανεργία-Λιτότητα-Περικοπές στη σειρά και τότε θα βρούμε την απάντηση.

(περισσότερα…)

Δύο κινήσεις … και δύο δρόμοι

Μαΐου 14, 2012

Πρόκειται για κίνηση που προσθέτει στην πίεση στον ΣΥΡΙΖΑ εκ δεξιών μια αντίστοιχη εξ αριστερών. Ουσιαστικά, τον καλεί να δείξει το πραγματικό περιεχόμενο της ανυπακοής του και να μετρήσει δημόσια τις προθέσεις του με βάση ένα στοιχειώδες «επαναστατόμετρο».Εάν υπάρχει «αριστερό ρεύμα» στον ΣΥΡΙΖΑ, θα την εκμεταλλευτεί, διότι η κίνηση δεν είναι εχθρική προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι κίνηση έντιμης πρό(σ)κλησης να δείξει πού θέλει να το πάει, χωρίς άλλα παιχνίδια με τον θίασο των αστών.

Πηγή: http://leninreloaded.blogspot.com/

Λίγα έγιναν, πολλά ειπώθηκαν χθες, κατά την δική μας εκτίμηση όμως δύο ήταν τα σημαντικότερα:

 α) η άρνηση Τσίπρα να παραστεί στην σημερινή συνάντηση, στην οποία είχε ανακοινωθεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι θα προσκαλούνταν μαζί με τους Βενιζέλο, Σαμαρά, και Κουβέλη. Κίνηση αυτοεξαίρεσης από τις διεργασίες αστικής διαχείρισης της κυβερνητικής κρίσης (α λα ΚΚΕ), η οποία όμως εγείρει αρκετά ερωτήματα για την τακτική της επόμενης μέρας στον ΣΥΡΙΖΑ. Διότι ναι μεν, και όπως γράψαμε εξ αρχής, τον συμφέρει ξεκάθαρα να πάμε σε νέες εκλογές, αλλά το ζήτημα του με ποιον αναμένει να σχηματίσει κυβέρνηση παραμένει, δεδομένου του ανέφικτου της αυτοδυναμίας, και του ότι μπήκε ξεκάθαρα στο κοινό στόχαστρο των άλλων τριών. Οι τζέντλμεν της ΔΗΜΑΡ, ειδικά, φαίνεται να έχασαν την ψυχραιμία τους χθες, αφού ο Κουβέλης δήλωσε

Ο κ. Τσίπρας στις δηλώσεις του μετά τη συνάντηση των τριών πολιτικών αρχηγών, ξεπέρασε κάθε όριο πολιτικής αθλιότητας. Έως χθες μας καλούσε να μείνουμε σταθεροί στη γνωστή μας θέση να μην μετέχουμε σε κυβέρνηση χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα μετά τη σύσκεψη δήλωσε ότι έχουμε συμφωνήσει με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ σε κυβέρνηση στήριξης του μνημονίου. Είναι ντροπή. Η προφανής αδυναμία να δικαιολογήσει τη στάση του δεν επιτρέπεται να τον οδηγεί στη συκοφαντία και στο ψεύδος. Αυτό είναι πολιτική ανηθικότητα.

(περισσότερα…)

Διότι μια μπάλα, ακόμη και την εξουσία μπορεί να πάρει από κάτω

Μαΐου 14, 2012

Συνέντευξη με το  Διονύση Ελευθεράτο*, δημοσιογράφο και συγγραφέα του βιβλίου «Εξουσία, τι μπάλα παίζεις;»εκδόσεις Τόπος 

Ένας πρόεδρος της Αργεντινής χρίζει την κόρη του οπαδό της ομάδας που ο ίδιος αντιπαθεί. Ο τελικός ενός Ευρωμπάσκετ «ναρκοθετεί» τις ελληνοσερβικές σχέσεις. Άγγλος πρωθυπουργός αλλάζει ομάδα καθ’ υπόδειξη των συμβούλων του. Οι κυβερνήσεις Αιγύπτου και Αλγερίας «κηρύσσουν» ποδοσφαιρικό-πολιτικό πόλεμο. Ο Γάλλος πρόεδρος ωρύεται για την αποτυχία των «Τρικολόρ» στο Μουντιάλ 2010, την ημέρα που δύο εκατομμύρια συμπατριώτες του διαδηλώνουν για το συνταξιοδοτικό. Καρδινάλιοι κάνουν ραδιοφωνικά κηρύγματα για την Εθνική Ιταλίας. Ισραηλινός συνταγματάρχης προτρέπει ποδοσφαιριστές να πολεμήσουν όπως οι στρατιώτες του στη Γάζα.Αυτά και πολλά ακόμη θαυμαστά, μεταξύ θυμηδιών, «μέσων καταστάσεων» και τραγωδιών, χαρακτηρίζουν το παιχνίδι της εξουσίας με το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Της πολιτικής (κυρίως) εξουσίας, αλλά και της δικαστικής, της στρατιωτικής, της δημοτικής, όπως και της «4ης».

(περισσότερα…)