Αρχείο για 18 Μαΐου, 2012

Τα όνειρα – Άκης Πάνου

18 Μαΐου, 2012
 
Στους απεργούς Χαλυβουργούς και στους κουρασμένους συντρόφους και φίλους…
 
Τα Όνειρα
 
Ένα τραγούδι σε στίχους και μουσική του Άκη Πάνου διασκευασμένο και ερμηνευμένο από τον Λάμπρο Καρελά.

Τα όνειρα που μένουνε μονάχα μες ‘τη σκέψη

κανείς μην τα πιστέψει τα σβήνει η ζωή

τα όνειρα που χτίζονται αντέχουνε στο χρόνο

υφαίνονται με πόνο, χωρίς αναπνοή.

 

Είναι τόσο σκληρός ο αγώνας μα τόσο γλυκός

είναι τόσο μεγάλη η ζωή όταν ζεις διαρκώς

και έτσι φτάνεις στο τέρμα χωρίς να ‘χεις νοιώσει μικρός

και παλεύεις, πεθαίνεις, περνάς μα δεν είσαι νεκρός.

 

Τα όνειρα που παίρνουνε για λίγο το μυαλό μου

μερώνουν τον καημό μου μια τόση δα στιγμή

στα όνειρα που χτίζονται το είναι μου κι αν δώσω

αξίζει να ‘ναι τόσο βαριά η πληρωμή.

(περισσότερα…)

Tο πλήθος έγινε λαός – Kώστας Δουζίνας

18 Μαΐου, 2012

Εφημ. Η ΑΥΓΗ

Η Ευρώπη χρησιμοποίησε την Ελλάδα ως πειραματόζωο για να δοκιμάσει τις συνθήκες αναδιοργάνωσης του ύστερου καπιταλισμού. Αυτό που δεν περίμεναν οι ευρωπαϊκές και ελληνικές ελίτ ήταν ότι το πειραματόζωο θα καταλάμβανε το εργαστήριο, θα έδιωχνε τους τυφλούς επιστήμονες και θα άρχιζε ένα διαφορετικό πείραμα: την ίδια τη μετεξέλιξη του από αντικείμενο σε υποκείμενο της πολιτικής πράξης. Η έννοια και τα όρια της δημοκρατίας παίζονται πάλι στον τόπο που γεννήθηκαν’.

Όταν έγραφα αυτές τις γραμμές το φθινόπωρο του ’11 πολλοί μου είπαν ότι ήμουν υπερβολικά αισιόδοξος ή χειρότερα τελείως εκτός πραγματικότητας. Οι πλατείες είχαν αδειάσει, το κίνημα είχε κοπάσει, μια νέα κυβέρνηση είχε ορκιστεί, η συνηθισμένη αριστερή μελαγχολία είχε επιστρέψει. Και όμως τα πράγματα ήταν αλλιώς. Ο σπόρος για τα αποτελέσματα των εκλογών της 6 Μαΐου σπάρθηκε στο Σύνταγμα και τις λαϊκές συνελεύσεις, στην Κερατέα και στα διόδια των εθνικών δρόμων. Χωρίς τις πλατείες, το σύστημα εξουσίας πιθανότατα θα είχε πετύχει τη μεταθανάτια επιβίωση του. Ο ρόλος της πλατείας και των άλλων κινημάτων αντίστασης ήταν καθοριστικός. Γενιές ανέργων και μη απασχολήσιμων, γυναίκες και άνδρες, πολίτες και ξένοι, νέοι και γέροι, από διαφορετικές πολιτικές ιδεολογίες και ιστορικές καταβολές, ξεσηκώθηκαν και έμαθαν τη σημασία της ανυπακοής ως υπέρτατης πολιτικής πράξης.

Τρία μαθήματα της πλατείας προετοίμασαν τη νίκη της Αριστεράς: Πρώτον, αν διακρίνουμε την ανθρώπινη δραστηριότητα, κατά τον Αριστοτέλη και τη Χάνα Άρεντ, σε ποίηση και πράξη, η ποίηση αποσκοπεί στην παραγωγή ενός προϊόντος -μιας καρέκλας ή ενός επιστημονικού άρθρου-, ενώ η πράξη βρίσκει τον σκοπό της εσωτερικά, στην αυτοαναφορικότητά της που, κατά την Άρεντ, αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό της πολιτικής – κάπως έτσι είναι η δραστηριότητα του χορευτή ή του ηθοποιού, που ολοκληρώνεται και τελειοποιείται σε μια νέα ανάγνωση ή ερμηνεία της χορογραφίας και του θεατρικού έργου.

(περισσότερα…)

Για όλα αυτά θα ξαναψηφίσω ΑΝΤΑΡΣΥΑ- Σοφία Στεφανίδου

18 Μαΐου, 2012

Πηγή: http://aristeroblog.gr/

Πολύ πριν τις εκλογές ο λαός στους αγώνες του, στις μεγαλειώδεις απεργίες του, στις πλατείες, καταδίκασε τα κόμματα που από θέσεις κυβερνητικής διαχείρισης προώθησαν τα μνημόνια και την επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα. Ο λαός δεν υπέκυψε στους φόβους και τους εκβιασμούς, δεν αποδέχτηκε το «μονόδρομο» της φτώχειας, των απολύσεων, της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και της εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας.

Βέβαια, ο λαός ψήφισε για μια άμεση λύση, για μια εφικτή-υλική ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων από την εφιαλτική κατάσταση. Έτσι, ένα κομμάτι του λαού ανάθεσε σε κάποιους -στην αριστερή κυβέρνηση που πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ, στους «μπρατσωμένους» της Χρυσής Αυγής κ.λπ.- να «κάνουν τη δουλειά» για λογαριασμό των λαϊκών μαζών, ιδιαίτερα, όταν νιώθει ότι οι αγώνες μέσα στα σωματεία του, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες του, οι πλατείες δε το κατάφεραν.

Μπορεί, όμως, να ακυρωθεί το μνημόνιο, χωρίς έξοδο από ευρώ και ευρώ, χωρίς αμφισβήτηση του δημοσιονομικού συμφώνου σταθερότητας του ευρώ; Προσπαθώντας να λύσουμε αυτή την περίεργη εξίσωση παραθέτω τα παρακάτω στοιχεία :

  1. Η δανειακή σύμβαση, η οποία είναι μέρος του συμφώνου σταθερότητας του ευρώ προβλέπει δυο ειδών σημαντικές αναδιαρθρώσεις. Η πρώτη αφορά στα οικονομικά (μισθοί, χαράτσια , αύξηση ΦΠΑ κ.λ.π.), η άλλη σχετίζεται με τις διαρθρωτικές αλλαγές , όπως οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις (κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, κατάργηση του ορίου 2% των απολύσεων, καθιέρωση ελαστικών μορφών εργασίας, κατάργηση της μονιμότητας, αποκρατικοποιήσεις κ.α.)=μνημόνιο. (περισσότερα…)

Η Αριστερά οφείλει να απαντήσει: τι σημαίνει η άρνηση πληρωμής του χρέους;

18 Μαΐου, 2012

Του Χάρη Σαββίδη*

 Το ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μεγάλο τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ (πχ Αριστερό Ρεύμα ΣΥΝ)  καθώς και μια σειρά από οργανώσεις της  εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που δεν ανήκουν σε κάποιο από τα πιο πάνω σχήματα, με άλλα λόγια η πλειοψηφία της Αριστεράς,  τάσσεται πλέον  ανοικτά υπέρ της άρνησης πληρωμής του χρέους, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Η πλειοψηφία της ηγεσίας του ΣΥΝ, μιλά για «επαναδιαπραγμάτευση», για «αναστολή πληρωμής» ή για δραστική διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους.  Συχνά οι εκπρόσωποι της πλειοψηφίας της ηγεσίας του ΣΥΝ τονίζουν ότι η «επαναδιαπραγμάτευση» που στην «καλύτερη» περίπτωση θα σημαίνει άρνηση πληρωμής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, θα πρέπει να γίνει στο πλαίσιο της Ευρωζώνης.

Σύμφωνα, ακόμα, με τις δημοσκοπήσεις, η άρνηση πληρωμής του χρέους είναι αυτή τη στιγμή η πρόταση που μπορεί να συσπειρώσει το ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο κατά της Τρόικα. Παρότι λοιπόν η πλειοψηφία της Αριστεράς υποστηρίζει την άρνηση πληρωμής του συνόλου ή του μεγαλύτερου τμήματος του χρέους και ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας οδηγείται προς τα εκεί, εντούτοις, δεν φαίνεται να υπάρχει συμφωνία για το τι θα συνοδεύει μια τέτοια εξέλιξη.

Στο θέμα των συνεπειών αυτής της πρότασης και του τι προτείνει η Αριστερά για να αντιμετωπιστούν αυτές, επικρατεί μεγάλη σύγχυση.    Έχει λοιπόν ιδιαίτερη αξία να περιγραφεί τι αναμένεται να συμβεί αν η Ελλάδα αρνηθεί να πληρώσει το χρέος και να προταθούν λύσεις για τα προβλήματα που θα ανακύψουν. Αποτελεί πολιτική ευθύνη της Αριστεράς όχι μόνο να προτείνει στον Ελληνικό λαό την άρνηση πληρωμής αλλά και να τον ενημερώσει για το τι αυτή σημαίνει. Να αφηγηθεί την ιστορία του τι θα συμβεί αν βρισκόταν αυτή στην κυβέρνηση, είτε με διακηρυγμένο στόχο είτε με πρακτικό αποτέλεσμα των πολιτικών της την άρνηση πληρωμής του χρέους.

 Αυτή η συζήτηση δεν είναι πια αφηρημένη ή θεωρητική. Σε μερικές βδομάδες από σήμερα η ύπαρξη μιας κάποιου είδους «αριστερής» κυβέρνησης στην Ελλάδα αποτελεί μια σοβαρή πιθανότητα.

Ας υποθέσουμε: η Αριστερά στην εξουσία!

Ας υποθέσουμε ότι συμβαίνει ακριβώς αυτό – ότι δηλαδή μετά από τις ερχόμενες εκλογές, μία νέα, αριστερή (ή εργατική) ελληνική κυβέρνηση αρνείται να αποπληρώσει τα ομόλογα που έχει εκδώσει. Κάνουμε ακόμη την αφαίρεση ότι η Ελλάδα παραμένει κανονικά μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης στο βαθμό που η ίδια το επιθυμεί (όπως σήμερα καταγράφεται και στις δημοσκοπήσεις, από την πλειοψηφία του πληθυσμού) και δεν υπάρχει νομικός τρόπος να την αποπέμψουν παρά τη θέλησή της.

(περισσότερα…)

Kαι αν δεν πληρώσουμε το χρέος; – Μωυσής Λίτσης

18 Μαΐου, 2012

Πηγή: http://oikonomiallomati.blogspot.com/

Να πληρώσει κανείς ή να μη πληρώσει το δημόσιο χρέος; Και αν μας πούνε «μπαταχτσήδες»; Και δεν θα στραφούν εναντίον μας; Νομικά και πολιτικά; Εύλογα ερωτήματα που θα τίθενται όλο και πιο συχνά ως πίεση ειδικά προς τους υποψηφίους της αριστεράς, προκειμένου υπό τον τρόμο ευρώ ή δραχμή, υποταγή ή χρεοκοπία, να καμφθεί το φρόνημα της κοινής γνώμης και η στροφή αριστερά που καταγράφηκε πρόσφατα στις κάλπες να δώσει ξανά τη θέση της στα κόμματα και τους εκπροσώπους τους που οδήγησαν τη χώρα σε αυτό το χάλι.

Κι’ όμως οι υποψήφιοι της αριστεράς και όσοι θεωρούν ότι μπορεί να υπάρξει ζωή και μετά το ευρώ και το χρέος, θα μπορούσαν να επικαλεστούν όχι απλά την κινηματική διαδικασία του λογιστικού ελέγχου, τη συμμετοχή δηλαδή των πολιτών και των εκπροσώπων τους(συνδικάτα, βουλευτές κλπ) στο ψάξιμο των βιβλίων του χρέους στο όνομα του οποίου εκβιάζεται η Ελλάδα ότι θα πάθει χειρότερα αν συνεχίσει να αμφισβητεί τα θέσφατα του μνημονίου, αλλά το ίδιο το διεθνές δίκαιο.

Η Επιτροπή Διεθνούς Δικαίου των Ηνωμένων Εθνών τονίζει στην διακήρυξη της όσον αφορά την κατάσταση έκτακτης ανάγκης: «Δεν μπορούμε να περιμένουμε από ένα κράτος να κλείσει τα σχολεία του και τα πανεπιστήμιά του και τα δικαστήρια του, να εγκαταλείψει τις δημόσιες υπηρεσίες με τρόπο που να παραδίδει την κοινότητα του στο χάος και την αναρχία, μόνο και μόνο για να εξοικονομήσει τα χρήματα για την αποπληρωμή των ξένων και ντόπιων πιστωτών. Υπάρχουν όρια στο τι μπορεί εύλογα να περιμένεις από ένα κράτος, με τον ίδιο τρόπο όπως και από ένα άτομο».

(περισσότερα…)

Greece: here come the vulture funds – Nick Dearden

18 Μαΐου, 2012

Financial ‘investors’ have already made a killing on Greek debt, but this activity isn’t inevitable – such vultures can be challenged

 Πηγή: guardian.co.uk

Not everyone is unhappy about the desperate straits of the Greek economy. A group of financial «investors» made a killing on Greek debt on Tuesday – purely by being the most unscrupulous players in the market.

Dart Management is an investment fund based in the Cayman Islands, a British territory notorious for its tax haven status. Dart’s business model has earned it the title «vulture fund».

Vultures «invest» in the sovereign debt of countries facing crisis – meaning they can buy debt cheap. They then «hold out» against any form of write-down on this debt. By doing this, they hope to get paid out in full. Given they paid a fraction of the value of the debt, getting full repayment represents an enormous profit.

Vulture funds honed their skills against developing countries: Elliott Associates, a US hedge fund, pioneered the model back in the 1990s,winning a case against Peru which earned it 400% what it paid for the debts. Elliott is also believed to own some of Greece’s debt. Dart meanwhile took $600m from Brazil following its 1993 crisis.

In recent years, vulture funds have targeted some of the world’s most impoverished countries. Liberia and Zambia have both been hauled before British courts and told to pay out to funds which have bought up very old debts, run up by dictatorial regimes, very cheaply.

When countries refuse to pay up, the vultures chase them around the world, attempting to seize the overseas assets of the country in question. In one case, a particularly noxious vulture fund tried to seize aid money headed for the Republic of Congo. To this day, Democratic Republic of Congo is being pursued by another fund called FG Hemisphere and is currently in legal dispute over assets based on Jersey. The final appeal will be heard in London on 28 May, but under Jersey law.

(περισσότερα…)

Ανοιχτή επιστολή προς το ΚΚΕ – Γιώργος Ρούσης

18 Μαΐου, 2012

Αγαπητοί σύντροφοι,

Τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα έδειξαν ότι το κόμμα όχι μόνον δεν μπόρεσε να εισπράξει σημαντικό κομμάτι της λαϊκής οργής, αλλά αντίθετα έχασε ψήφους και μάλιστα σε λαϊκές περιοχές, παραδοσιακά προπύργια του, όπως στη β’ Πειραιά.

Ταυτόχρονα για πρώτη φορά μετά τη διάσπαση του 1968 το κόμμα έπαυσε να είναι η ηγεμονεύουσα δύναμη της Αριστεράς.

Επιπροσθέτως οι μετεκλογικές σφυγμομετρήσεις, για όσο αξίζουν, δείχνουν μια επικίνδυνων διαστάσεων παραπέρα συρρίκνωση της εκλογικής του δύναμης.

Για αυτήν την αρνητική εξέλιξη είναι σαφές ότι υπάρχουν και πολλές αιτίες, για τις οποίες δεν ευθύνεται το κόμμα. Πέραν όμως αυτών, κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει στα σοβαρά ότι και το ίδιο είναι άμοιρο ευθυνών, ή με άλλα λόγια ότι φταίει μόνο η στραβωμάρα του γιαλού‐λαού και όχι και το λάθος αρμένισμα του καραβιού‐κόμματος.

Ποια λοιπόν είναι τα λάθη που οδήγησαν σε αυτήν την αρνητική για το κόμμα κατάσταση;

Πέρα από γενικότερες λαθεμένες θέσεις του με τις οποίες κατά καιρούς έχω εκφράσει τη διαφωνία μου, και οι οποίες σαφώς επηρεάζουν αρνητικά και τη στάση του λαού απέναντι του, νομίζω ότι αυτά μπορεί να επικεντρωθούν:

1. Στην αντιμετωπική στρατηγική του κόμματος που φτάνει μέχρι την άρνηση του διαλόγου, την άρνηση ακόμη και της ίδιας της ύπαρξης της Αριστεράς, η οποία το οδηγεί και σε ένα απομονωτισμό ο οποίος και του στερεί την κύρια πηγή άντλησης δυνάμεων,

2. Στην παραπομπή της σωτηρίας του λαού στον απώτερο σοσιαλιστικό μέλλον, σε συνδυασμό με μια μηδενιστική καταστροφολογία για το άμεσο μέλλον.

(περισσότερα…)