Αρχείο για 20 Μαΐου, 2012

Πάει ο σαλίγκαρος…

20 Μαΐου, 2012

Κατακαλόκαιρο του ’57 . Απόγευμα και η ζέστη ακόμη ανυπόφορη. 

Οι γιαγιάδες και οι μανάδες μας καθισμένες στα καρεκλάκια τους μπροστά στην αυλή της κυρα-Γιάννενας, δίπλα στο χωμάτινο δρόμο. 

Η κυρα-Λένα έχει στην ποδιά της ένα ταψάκι με φακές και τις καθαρίζει πετώντας τα χαλικάκια που βρίσκει στο δρόμο, η θεία Αθανασία πλέκει με την γνωστή της μαεστρία κάτι με το βελονάκι της κι όπως πάντα δεν κοιτάζει ποτέ το πλεκτό της. Η Νίτσα η μοδίστρα ξετρυπώνει ένα λουλουδάτο φόρεμα χρησιμοποιώντας τα μακριά κατακόκκινα βαμμένα νύχια της και η γιαγιά μου μπαλώνει τις κάλτσες του πατέρα. 

Εμείς μια μαρίδα παιδιά, τα περισσότερα γυμνά από τη μέση και πάνω, με λασπωμένα πρόσωπα, πόδια και κορμιά από την σκόνη και τον ιδρώτα, παίζουμε μπάλα.Τα κορίτσια πιο πέρα, παίζουν σχοινάκι, σαλίγκαρο- τα μεγαλύτερα ξεφυλλίζουν κάποιο περιοδικό. 

-Τραβάτε παραπέρα μωρέ να παίξετε. Μας πνίξατε στη σκόνη.

Και ξαφνικά από μακριά ακούγεται ένας γνωστός χαρακτηριστικός ήχος .

Οι γιαγιάδες μαζεύουν τα καρεκλάκια τους και μπαίνουν  στην αυλή της κυρα-Γιάννενας, εμείς μαζεύουμε την μπάλα και ακροβολιζόμαστε στην άκρη του δρόμου, τα κορίτσια αγανακτισμένα μαζεύονται κι αυτά στην αυλή.

(περισσότερα…)

Ελληνική Αριστερά: Σκέψεις για μια επαναθεμελίωση – Ευτύχης Μπιτσάκης

20 Μαΐου, 2012

Εξασκώντας τη μνήμη

29/11/1998, εφημερίδα ΠΡΙΝ

– Θα ξεκινήσω από μία πασίγνωστη διαπίστωση. Από το γεγονός ότι η ελληνική κοινωνία περνάει μια “νέας ποιότητας καθολική κρίση: κρίση δομών, οικονομίας, κρίση πολιτική, ιδεολογική και ηθική. Από το γεγονός ότι η ανάπτυξη του ελληνικού καπιταλισμού κατά τα τελευταία τριάντα χρόνια, στα πλαίσια της νέας φάσης του ευρωπαϊκού κυρίως καπιταλισμού, είχε ως συνέπεια την ερήμωση της υπαίθρου, την αθηναϊκή καρκινογένεση, την εξάρ­θρωση του λαϊκού πολιτισμού και το σύγ­χρονο πολιτισμικό χάος. Και όλα αυτά με ένταση της ανεργίας και της φτώχειας μέσα στον αυξανόμενο και προκλητικό πλούτο των μαυραγοριτών της κατοχής, αυτών που μετέτρεψαν σε χρυσάφι το αί­μα του Εμφύλιου Πολέμου, των συνεργατών της χούντας και αυ­τών που εμπλούτισαν στη διάρκεια των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, κατά την τελευταία εικο­σαετία.

Πώς αντιδρά η ελληνική κοινω­νία σ’ αυτά τα φαινόμενα της κατε­δάφισης και της ανάδυσης νέων μορφών και σχέσεων της «μεταμο­ντέρνας» βαρβαρότητας; Η ελλη­νική κοινωνία, και ειδικά η εργα­τική τάξη, το νέο, πολύμορφο σύγ­χρονο προλεταριάτο, μοιάζει να βρίσκεται σε λήθαργο.

Κάποια ξεσπάσματα κατά και­ρούς, με οικονομικά κυρίως αιτή­ματα, χωρίς να προδιαγράφουν κάποια προοπτική, ταράζουν το γενικό ύπνο. Μετά, πάλι η υπνηλία και το άγριο κυνήγημα του χρήμα­τος και μια χυδαίας ευημερίας, α­νέφικτης φυσικά για τους πολλούς.

Αιτίες; Η σχεδόν χωρίς αντίπα­λο κυρίαρχη ιδεολογία, ο αποχαυνωτικός ρόλος των ΜΜΕ, η απο­γοήτευση από την κατάρρευση του «σοσιαλιστικού στρατοπέδου», η αναξιοπιστία των κομμάτων, ο εκ­φυλισμός του εργατικού κινήματος κ.λ.π., κ.λπ. Και η Αριστερά; Η Αριστερά των κοινωνικών αγώ­νων, της αντιφασιστικής εποποΐας, του Εμφύλιου πολέμου, των μετεμφυλιακών αγώνων; Η Αριστερά που ενέπνεε ηθικά και πολιτικά και ήταν ο εμψυχωτής κάθε ανα­γεννητικής προσπάθειας των τε­λευταίων 80 χρόνων;

Η απάντηση είναι γνωστή. Δέ­σμια του πλέγματος σεκταρισμού-οπορτουνισμού, μήτρα δεξιών εκτρωματικών κινήσεων, ανίκανη να φέρει μέχρι τέλους μια επαναστατική διαδικασία, υποτελής της σοβιετικής γραφειοκρατίας, η ελληνι­κή Αριστερά έφτασε στον ακραίο ξεπε­σμό της συνεργασίας με τη Δεξιά, για να καταλήξει, ύστερα από αλλεπάλληλες διασπάσεις, στη σημερινή κατάσταση: Το ένα τμήμα της να «φιλοδοξεί» να καταλή­ξει σε μια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση, ενώ το άλλο, ιστορικά ξεπερασμένη μορ­φή, ανίκανο να διδαχτεί από την Ιστορία και τα λάθη του, ανίκανο να αντιληφθεί τις σημερινές πραγματικότητες, συνεχίζει να ζει, κλεισμένο στον πύργο του, σε άλ­λες εποχές. Και ζώντας αυτή την τραγική αντίφαση αυτοπροσδιορίζεται ως μόνος κληρονόμος της «ορθοδοξίας», ενώ ταυ­τόχρονα συνεχίζει να συνεργάζεται με τη Δεξιά (δημοτικές εκλογές) και να δέρνει τους «αναρχικούς» σε αγαστή συνεργα­σία με την αστυνομία (Πολυτεχνείο).

(περισσότερα…)

Για το ΣΥΝασπισμό του 1991 -Πέτρος Παπακωνσταντίνου

20 Μαΐου, 2012

Εξασκώντας τη μνήμη

ΣΥΝ: Η ΣΟΒΑΡΗ ΠΛΕΥΡΑ ΜΙΑΣ ΜΑΛΛΟΝ ΓΕΛΟΙΑΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ

24/03/1991, εφημερίδα ΠΡΙΝ

Ο τακτικός αναγνώστης του ΠΡΙΝ θα παραξενεύτηκε, ίσως, ήδη από τον τίτλο αυτού του άρθρου: Μα εί­ναι σοβαρά πράγματα να μιλάμε για… σοβαρές πλευρές ενός περιο­δεύοντος πολιτικού θιάσου, που δεν τον παίρνουν πια στα σοβαρά ούτε θεατρώνες ούτε θεατρίνοι; Και γιατί θα έπρεπε να του αφιερώσει ένα άρ­θρο προβολής αυτή η εφημερίδα, που κράτησε εξ αρχής ασυμφιλίωτα εχθρική, ιδεολογικά και πολιτι­κά, στάση απέναντι του; Τέλος πά­ντων, γιατί σήμερα, που του συμπε­ριφέρονται με την εσχάτη περιφρό­νηση και οι χθεσινοί «νονοί» του στον εκδοτικό χώρο για να μη μιλή­σουμε για τους… οπαδούς του Ολυ­μπιακού, που υποδέχονται τον Μί­μη Ανδρουλάκη στο γήπεδο Καραϊ­σκάκη με το σύνθημα «καλύτερα Τσιαντάκη, παρά τη Δαμανάκη»! Προφανώς, όχι μόνο για λόγους ανθρωπισμού. Αλλά γιατί και στην πολιτική, πολύ συχνά τα φαινόμενα απατούν. Από αυτές τις στήλες εί­χαμε υποστηρίξει ότι το λεγόμενο «ανανεωτικό ρεύμα» στο ΚΚΕ αρ­χικά και ο Συνασπισμός στη συνέ­χεια θα έχανε τη μάχη απέναντι στα «εικονίσματα», σε μια εποχή που το σύνολο σχεδόν του Τύπου θεω­ρούσε αυτονόητο το αντίθετο. Σήμερα, που οι μέχρι πρότινος προ­στάτες του τον θεωρούν άταφο νε­κρό και δεν καταδέχονται να του α­φιερώσουν ούτε μια αξιοπρεπή κη­δεία, είμαστε υποχρεωμένοι να διαφωνήσουμε και πάλι, από την α­ντίθετη όμως σκοπιά: Αν και ο Συνασπισμός εμφανίζεται τελειωμέ­νος σαν πολιτικό μόρφωμα με τη συγκρότηση που το γνωρίσαμε ως τώρα, δεν είναι ωστόσο αμελητέα ποσότητα σαν ιδεολογικό και πολι­τικό ρεύμα.

Κι αυτό για δύο τουλάχιστον λό­γους. Πρώτον γιατί, παρά την αξιο­θρήνητη πραγματικά εικόνα που εμφανίζουν οι αλληλοσπαρασσόμενες φατρίες της ηγεσίας του, ο ΣΥΝ εξακολουθεί να συγκρατεί μια ορι­σμένη αριστερή βάση (καλύτερα να μιλήσουμε για αριστερό ακροατή­ριο). Στη μεγάλη του πλειοψηφία, αυτός ο κόσμος προέρχεται από τον μεταπολιτευτικό ριζοσπαστι­σμό που τροφοδότησε το ΚΚΕ (κα­τά δεύτερο λόγο το ΚΚΕ εσωτερι­κού), θεωρεί τον Συνασπισμό α­πλώς «το μη χείρον», και δεν μπο­ρεί να αγνοηθεί από οποιαδήποτε δύναμη που ενδιαφέρεται για μια α­ριστερή ανασύνταξη.

Δεύτερο και κυριότερο, οι ιδεο­λογικές και πολιτικές αντιλήψεις αυτού του χώρου (όπως και του ΚΚΕ, και της ριζοσπαστικής Αρι­στεράς, ακόμα και των πιο αριστε­ρών εκφράσεων της σοσιαλδημο­κρατίας) αναπαράγονται, διαχέο­νται και επηρεάζουν το σύνολο της αριστερής βάσης. Είτε το θέλουμε είτε όχι, η κοινωνική βάση της Αρι­στεράς εξακολουθεί να συμπεριφέ­ρεται σε μεγάλο βαθμό σαν μια «με­γάλη οικογένεια», με τους οξείς κα­βγάδες της αλλά και με τις κοινές ευαισθησίες της.

(περισσότερα…)

Χρυσός Οδηγός: Κατηγορία Ζαχαροπλαστεία

20 Μαΐου, 2012

 

Στου Πίψου οι καλύτερες καριόκες  

Στου Ανδριά το καλύτερο προφιτερόλ

Στο Σινε Ελληνίς το καλύτερο σάμαλι

Στου Ζήνα τα καλύτερα κοκ

 

 

Οι ακυβέρνητες πολιτείες της Ευρώπης – Πέτρος Παπακωνσταντίνου

20 Μαΐου, 2012

Εφημ.ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 20/5/2012

Η κρίση της Eυρωζώνης μετατρέπεται σε κρίση της δημοκρατίας, καθώς η βούληση των ψηφοφόρων συγκρούεται με την ισχύ των αγορών

Στο βιβλίο του «Μετά το Εθνος – Κράτος», που εκδόθηκε το 2000, ο Γερμανός στοχαστής Γιούργκεν Χάμπερμας διατύπωσε ορισμένες σκέψεις, οι οποίες στο φως της σημερινής κρίσης της Eυρωζώνης μοιάζουν προφητικές:

«Ο εξοστρακισμός της πολιτικής από την αγορά μεταφράζεται στο γεγονός ότι το εθνικό κράτος χάνει βαθμιαία τη δυνατότητά του να επιβάλλει δασμούς, να αναζωογονεί την οικονομική ανάπτυξη και κατ’ αυτόν τον τρόπο να σταθεροποιεί τις βάσεις της κοινωνικής του νομιμοποίησης (…). Αντιμέτωπες με τη διαρκή απειλή της διαφυγής κεφαλαίων, οι εθνικές κυβερνήσεις μπαίνουν σε μια τρελή κούρσα κατεδάφισης των κρατικών, προστατευτικών μέτρων και μείωσης του κόστους εργασίας. Αποτέλεσμα είναι η συσσώρευση εξοργιστικών προνομίων για τους λίγους, η διεύρυνση σε πρωτοφανή βαθμό των εισοδηματικών ανισοτήτων, η αύξηση της ανεργίας και η κοινωνική περιθωριοποίηση ολοένα και μεγαλύτερου πληθυσμού φτωχών».

Η ανατροπή 12 Ευρωπαίων προέδρων και πρωθυπουργών από την έναρξη της κρίσης, το 2008, και ιδιαίτερα οι πρόσφατοι εκλογικοί σεισμοί σε Ελλάδα, Γαλλία, Ιταλία και Ρηνανία – Βεστφαλία διαμηνύουν ότι η κρίση του ευρώ μετατρέπεται σε κρίση του πολιτικού συστήματος, κρίση εξουσίας. Μία μετά την άλλη, οι κυβερνώσες πλειοψηφίες «λιώνουν σαν παγωτά κάτω από τον ήλιο», έγραφαν τις προάλλες οι Financial Times. «Ο Ντε Γκωλ αναρωτιόταν πώς θα μπορούσε κανείς να κυβερνήσει μια χώρα που φτιάχνει 246 διαφορετικά τυριά, αλλά η διακυβέρνηση μιας ηπείρου με ένα μόνο νόμισμα αποδεικνύεται ακόμη δυσκολότερο έργο», σχολίαζε στο κύριο άρθρο του ο Guardian.

Μυρτώ Φερεντίνου: Χαρτογράφηση Εξεγέρσεων. Γέφυρα Kasr el Nile Κάιρο

Οξυγραφία open bite και ακουατίντα σε τσίγκο, 60χ40 εκ*

Προβλέποντας με ακρίβεια το πολιτικό τσουνάμι που επρόκειτο να πλήξει την Ευρώπη, ο Βόλφγκανγκ Στρικ, διευθυντής του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ στην Κολωνία, έκανε λόγο το περασμένο φθινόπωρο, από τις στήλες του περιοδικού New Left Review, για «κρίση του δημοκρατικού καπιταλισμού». Ο Γερμανός κοινωνιολόγος προειδοποιούσε ότι, σε συνθήκες γενικευμένης λιτότητας, έρχονται σε σύγκρουση οι δύο θεμελιώδεις αρχές των μεταπολεμικών, ευρωπαϊκών κοινωνιών: Η αύξηση της παραγωγικότητας μέσω της ελεύθερης αγοράς και η ικανοποίηση κοινωνικών αναγκών μέσω του δημοκρατικού πολιτικού συστήματος.

«Οι αγορές έχουν αρχίσει να υπαγορεύουν με πρωτοφανείς τρόπους σε κατ’ όνομα κυρίαρχα και δημοκρατικά κράτη τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουν» γράφει ο Στρικ. «Οι ίδιοι οίκοι αξιολόγησης, που εδρεύουν στο Μανχάταν και έπαιξαν βασικό ρόλο στην καταστροφή των χρηματαγορών, απειλούν σήμερα να υποβαθμίσουν κρατικά ομόλογα (…) Αποτέλεσμα είναι οι πολίτες να βλέπουν τις κυβερνήσεις τους όχι σαν εκπροσώπους της δικής τους βούλησης, αλλά ως πράκτορες άλλων κρατών ή διεθνών οργανισμών, σαν το ΔΝΤ ή την Ε.Ε.». Η ανάλυση του Στρικ τελείωνε με μια δυσοίωνη πρόβλεψη: «Στον βαθμό που οι ψηφοφόροι δεν έχουν πραγματικά περιθώρια επιλογής, μπορεί να αντιμετωπίσουν τις εκλογές ως φάρσα, κάτι που ενδέχεται να προκαλέσει κάθε είδους πολιτική αταξία, από την αποχή και την άνοδο λαϊκιστικών κομμάτων, μέχρι και εξεγέρσεις στους δρόμους».

Δυστυχώς, αντί να εξαγάγει τα οφθαλμοφανή συμπεράσματα από αυτό που η γαλλική Le Monde αποκαλεί «εξέγερση των ψηφοφόρων», το κυρίαρχο τμήμα των ελίτ έχει αποδυθεί σε μια προσπάθεια «να βάλει μυαλό» στις «καθυστερημένες» μάζες μέσω ενός είδους οικονομικής τρομοκρατίας. Με άρθρο του στη Wall Street Journal, ο εκδότης της γερμανικής Die Zeit, Γιόζεφ Γιόφε, χαρακτήρισε την ψήφο Γάλλων και Ελλήνων ως «ευρωπαϊκή εξέγερση εναντίον της πραγματικότητας», υποστηρίζοντας ότι «οι νικητές των εκλογών είναι εκείνοι που φώναζαν: Σταματήστε τον κόσμο, θέλουμε να κατέβουμε»!

(περισσότερα…)

Συνέντευξη του Αλέκου Αλαβάνου στο radiobubble

20 Μαΐου, 2012

Η συνέντευξη για τις πολιτικές εξελίξεις με τον Αλέκο Αλαβάνου εδώ:

http://news.radiobubble.gr/2012/05/blog-post_622.html?spref=fb

και εδώ οι  15 Σημειώσεις στο Πρόχειρο. Για τις Εκλογές, για το Μνημόνιο και κυρίως για το Ευρώ

 

Sofia Sakorafa: «Si quedarse en el euro significa la destrucción de Grecia, saldremos»

20 Μαΐου, 2012

 Sofia Sakorafa, diputada de Syriza y la parlamentaria más votada, advierte que no tolerarán que el crecimiento de Alemania o Francia sea a costa de los griegos..

Campeona del mundo de lanzamiento de jabalina en 1982, Sofia Sakorafa adoptó la nacionalidad palestina en 2004, pero se le impidió participar en la Olimpiadas de verano de aquel año con el equipo palestino.

  Πηγή: www.lavanguardia.

 Un póster de Hugo Chávez decora el despacho de Sofia Sakorafa (Trikala, 1957) en el barrio de Exarchia, donde no hay fachada que se salve de una pintada anarquista. Exdiputada del Pasok, pertenece a la coalición de izquierda radical Syriza y fue la parlamentaria más votada el 6 de mayo. Ex lanzadora olímpica de jabalina, fue la primera miembro del Pasok en rebelarse lo que supuso su expulsión tras votar en contra del primer plan de ajuste. «No podía quedarme en un partido que ha girado a la derecha y aplicado una política neoliberal que rompe con su tradición y programa».

Syriza es una coalición de grupos diversos, algunos de los cuales defienden la salida del euro. ¿No deberían estar unidos en un tema tan crucial?

Es muy saludable que en un partido haya diferentes opiniones. La antítesis es el Partido Comunista, donde sólo hay una línea dogmática y nadie puede discutirla. En Syriza hay muchas opiniones. Se discute y cuando se decide una línea todos la respetan.

¿Hasta qué punto el euro es una prioridad para Syriza?

Queremos quedarnos en Europa y, desde dentro, cambiar las balanzas de poder y las duras políticas neoliberales que están decidiendo un reducido núcleo de políticos. No vamos a tolerar que el crecimiento de Alemania o Francia se haga a costa de la supervivencia de Grecia o otros pueblos, como España. Estar en la eurozona no puede significar sacrificar al pueblo, que la gente se muera de hambre. La cuestión ahora no es el euro. Estamos luchando por sobrevivir. Y si quedarse en el euro significa la destrucción de Grecia, tendremos que salir.

Según un sondeo, el 78% de los griegos cree que el Gobierno tiene que hacer lo que haga falta para mantener el euro.

No entiendo cómo se puede querer permanecer en el euro si el precio es un sueldo de 200 euros al mes. Pero Syriza no va a decidir por el pueblo. Si la situación se pone tan difícil y pensamos que lo mejor para Grecia es salir, pediremos al pueblo que se pronuncie en las urnas. Pero no vamos a decir una cosa y luego, en el gobierno, hacer otra.

Nos han dicho que si no aceptábamos la receta de la troika nos íbamos a morir de hambre, que si salimos del euro no tendremos futuro. Nos amenaza gente que no tiene ningún cargo en la UE, como Schäuble, el ministro de Finanzas alemán. Y a cada amenaza ha seguido un desastre. Alguien tiene que decir a la gente que no existe un mecanismo para expulsar a un miembro de la UE. Como no pueden echarnos, intentan que nos vayamos.

(περισσότερα…)