Τα αδιέξοδα του ΣΥΡΙΖΑ

Εργατικός Αγώνας, Κυριακή, 20 Μαίου 2012

Στο προηγούμενο σχόλιο είχαμε αναφερθεί στην πρόταση που κατέθεσε δημόσια ο ΣΥΡΙΖΑ ότι προτίθεται να καταγγείλει το μνημόνιο και στη συνέχεια να προχωρήσει σε αναδιαπραγμάτευση με την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Την κατεύθυνση και το περιεχόμενο αυτής της αναδιαπραγμάτευσης την έδωσε ό ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας σε συνέντευξη που παραχώρησε στη ΝΕΤ.

Θα ζητήσουμε συγγνώμη εκ των προτέρων από τους αναγνώστες αυτής της στήλης, γιατί το σχόλιο αυτή τη φορά θα είναι λίγο μεγαλύτερο από τα συνηθισμένα όρια, γιατί είμαστε υποχρεωμένοι να παραθέσουμε ορισμένα αποσπάσματα από τη συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα.

Στη συνέντευξη αυτή ο Αλέξης Τσίπρας έθεσε το δίλημμα των προσεχών εκλογών στο οποίο πρέπει να απαντήσει με τη ψήφο του ο ελληνικός λαός: «Πάμε σε μια κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση, ίσως την κρισιμότερη από το 1974, όπου το δίλημμα και το ερώτημα είναι ένα: Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα συνεχίσει να εφαρμόζεται το πρόγραμμα της λιτότητας, γιατί το βήμα που έκανε ο λαός θα φοβηθεί και θα το πάρει πίσω, ή θα ολοκληρώσουμε το βήμα και θα ξεμπερδέψουμε με τα μνημόνια; Αυτό είναι το δίλημμα».

Στη συνέχεια αυτής της συνέντευξης και αφού χαρακτήρισε τις εκλογές στις 17 του Ιούνη ως «δημοψήφισμα», καθόρισε το χαρακτήρα της διαπραγμάτευσης τονίζοντας με έμφαση: «Δεν υπάρχει μνημόνιο. Το μνημόνιο έχει καταγγελθεί και αν το ξανανακαταγγείλει ο ελληνικός λαός οριστικά στις 17 Ιούνη, τα μέτρα αυτά της λιτότητας θα τελειώσουν. Και θα πρέπει να υπάρξει ισχυρή πολιτική διαπραγμάτευση, όχι για το μνημόνιο, αλλά για τον τρόπο με τον οποίο, αν εν πάση περιπτώσει θα συμφωνήσουν, πιστεύω θα συμφωνήσουν, να πείσουμε θέλουμε τους Ευρωπαίους εταίρους να βρεθεί ένα σχέδιο οριστικής βιώσιμης ευρωπαϊκής λύσης στο πρόβλημα το συστημικό, το ευρωπαϊκό της κρίσης».

Είναι φανερό, από τα παραπάνω αποσπάσματα, ότι η καταγγελία του μνημονίου θεωρείται από τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ μια οριστική απόφαση του ελληνικού λαού. Και έτσι την εκλαμβάνει. Είναι, επίσης, φανερό ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα διαπραγματευτεί με τους εταίρους όχι ένα άλλο μνημόνιο αλλά τον τρόπο με τον οποίο θα δοθεί λύση, οριστική και βιώσιμη μάλιστα, στην κρίση σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Στην ίδια συνέντευξη ισχυρίστηκε ότι εάν η Ελλάδα βγεί έξω από την ευρωζώνη θα καταρρεύσει η ευρωζώνη και η κατάσταση που θα δημιουργηθεί θα είναι μια άλλη κατάσταση, και παγκόσμια μια άλλη κατάσταση, με δεδομένο ότι το ευρώ είναι το δεύτερο αποθεματικό νόμισμα στην παγκόσμια οικονομία. Σε άλλο σημείο της συνέντευξης χαρακτήρισε την Ελλάδα, έχοντας στα χέρια του την καταδίκη του ελληνικού λαού για το μνημόνιο για άλλη μια φορά, ως «Δούρειο ίππο» της Ευρώπης για μια άλλη πολιτική!

Με δυο λόγια. Έχοντας στην τσέπη του ο Αλέξης Τσίπρας την απόφαση του ελληνικού λαού, έτσι όπως εκφράστηκε ήδη από τη λαϊκή ετυμηγορία, και με την ελπίδα ότι θα την επαναβεβαιώσει αυτήν την απόφαση ο ελληνικός λαός και θα ενισχύσει τον ΣΥΡΙΖΑ ακόμη περισσότερο στις προσεχείς εκλογές, θα μεταβεί στις Βρυξέλες και στην Άνγκελα Μέρκελ, η οποία είναι τώρα, κατά τον ίδιο, «απομονωμένη», και θα διαπραγματευτεί το ξεπέρασμα της κρίσης συνολικά για την Ευρωπαϊκή Ένωση!

Θα αποφύγουμε να χαρακτηρίσουμε αυτόν το σχεδιασμό που κατέθεσε ο Αλέξης Τσίπρας. Θα υποχρεωθούμε, όμως, να του θυμίσουμε ότι μόλις πριν από λίγες μέρες έγινε η συνάντηση μεταξύ του νεοκλεγμένου προέδρου της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ και της Άνγκελα Μέρκελ. Και στη συνάντηση αυτή δεν φύσηξε κανένας νέος άνεμος για τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Άνγκελα Μέρκελ αποδέχτηκε τη θέση του Φρανσουά Ολάντ ότι πρέπει να υπάρξουν αναπτυξιακά μέτρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αντίστοιχα ο Φρανσουά Ολάντ αποδέχτηκε τη θέση της Άνγκελα Μέρκελ ότι πρέπει να συνεχιστεί η πολιτική της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Σε άλλες δηλώσεις της η Άνγκελα Μέρκελ έχει διευκρινίσει ότι προϋπόθεση για την ανάπτυξη είναι η δημοσιονομική πειθαρχία.

Γίνεται καθαρό ότι ο Αλέξης Τσίπρας στην κυριολεξία ποντάρει πάνω στη δυσκολία που διέρχεται αυτή τη στιγμή η Ευρωπαϊκή Ένωση, εξ αιτίας της κρίσης, και σ’ αυτό το έδαφος οικοδομεί την ελπίδα του ότι θα πείσει τις ευρωπαϊκές ελίτ – οικονομικές και πολιτικές, ίσως και την ίδια την Άνγκελα Μέρκελ, να εγκαταλείψουν την πολιτική της λιτότητας.

Πάλι δεν θα επιχειρήσουμε να χαρακτηρίσουμε αυτήν την ελπίδα του Αλέξη Τσίπρα. Αλλά θα του υπενθυμίσουμε ότι την απάντηση στην εκφρασμένη ήδη πρόθεσή του, την οποία θα την ενισχύσει και με τη λαϊκή ετυμηγορία της 17ης του Ιούνη, την έχει πάρει. Του την έδωσαν και η απομονωμένη συντηρητική Άνγκελα Μέρκελ και ο σοσιαλιστής Φρανσουά Ολάντ. Παραπέρα του την έχουν δώσει, προκαταβολικά, όλοι οι υψηλόβαθμοι παράγοντες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που κατ’ επανάληψη, με δηλώσεις τους, απαιτούν από την Ελλάδα την απαρέγκλιτη εφαρμογή του μνημονίου.

Στην ανάλυση που κάνει ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ αδιαμφισβήτητα υπάρχουν δύο θετικά σημεία. Το πρώτο είναι ότι η τοποθέτηση απέναντι στο μνημόνιο είναι κατηγορηματική και αρνητική. Και με το μνημόνιο εκφράζεται το σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όχι μόνο απέναντι στη χώρα μας αλλά για όλες τις χώρες της Ένωσης. Μια πολιτική που θίγει και αφορά στα άμεσα δικαιώματα και προβλήματα του ελληνικού λαού και αποκαλύπτει τον πραγματικό χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το δεύτερο είναι ότι μια πιθανή αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη ασφαλώς θα επιδράσει και στην ίδια την ευρωζώνη και συνολικότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και κάτι παραπάνω. Θα μεταφέρει τις πιέσεις και άμεσα, το έχουμε τονίσει από αυτή τη στήλη πολλές φορές, πάνω στην Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία ακόμη και στην Γαλλία.

Αλλά ο Αλέξης Τσίπρας, από τη θέση που κατέχει και του ρόλου που παίζει, πολύ περισσότερο του νέου ρόλου που πιθανά να τον καλέσει να παίξει ο ελληνικός λαός, δεν μπορεί να αγνοεί και είναι απαγορευτικό να αγνοεί, ότι ήδη υπάρχουν επεξεργασμένα σχέδια για μια ευρωζώνη, ακόμη και για μια Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς την Ελλάδα.

Και παρ’ όλο που διαψεύδονται, παρ’ όλο που χαρακτηρίζονται «ως ανοησίες» από επίσημα χείλη αυτά τα σχέδια, βάζουν, όμως, αντικειμενικά τα όρια τα οποία πρέπει να κινηθεί η χώρα μας, αν δεν θέλει να απομακρυνθεί από την ευρωζώνη κάνοντας το πρώτο αντίστροφο βήμα. Δηλαδή, αν η Ελλάδα επιθυμεί να είναι μέλος της ευρωζώνης και της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχει άλλη επιλογή παρά να εφαρμόσει το μνημόνιο, να τηρήσει τη δανειακή σύμβαση και τους εφαρμοστικούς νόμους, να πάρει τα πρόσθετα μέτρα, τα οποία πρέπει να παρθούν τον Ιούνη και τα έχει παραδώσει – σε «μπλοκάκι» σημειωμένα, ο Λουκάς Παπαδήμος και τα οποία έχουν συμφωνηθεί με την τρόϊκα. Στο μόνο που μπορεί να ελπίζει ο Αλέξης Τσίπρας είναι μια χρονική «χαλάρωση», η οποία κι αυτή δεν θα είναι χωρίς οικονομικό κόστος για τον ελληνικό λαό. Και τα άλλα ευρωενωσιακά κόμματα στον ίδιο στόχο ελπίζουν.

Το επιχείρημα, που έχει επικαλεστεί ο Αλέξης Τσίπρας πολλές φορές, το επικαλέστηκε και σ’ αυτήν τη συνέντευξη, ότι όταν θα έρθει η τρόϊκα να κάνει έλεγχο για την πορεία εφαρμογής του μνημονίου θα διαπιστώσει την ανάγκη για νέα μέτρα και έτσι θα προκύψει η πρόσθετη ανάγκη για ένα νέο μνημόνιο δεν είναι ισχυρό για να αποδείξει την ορθότητα της πολιτικής που υποστηρίζει, πολύ περισσότερο δεν είναι επιχείρημα προς επίρρωση της άποψης, που κατ’ επανάληψη έχει εκφράσει ο Αλέξης Τσίπρας, ότι η πολιτική των μνημονίων θα οδηγήσει τελικά την Ελλάδα εκτός ευρωζώνης και εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί υπάρχουν και αντίστοιχα σχέδια, κρατημένα καλά στα συρτάρια τόσο της Γερμανίας όσο και της Γαλλίας, για αναδιάρθρωση της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όσοι παρακολουθούν από κοντά τις εξελίξεις στην αντιμετώπιση «του ελληνικού προβλήματος» το είχαν προβλέψει και είχαν κατηγορηματική άποψη ότι το δεύτερο μνημόνιο δεν «βγαίνει». Ότι θα χρειαστεί και τρίτο μνημόνιο. Κι αυτήν την άποψη δεν επιτρέπεται να την αγνοεί ο Αλέξης Τσίπρας ούτε να την χρησιμοποιεί για τη διάσωση της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί, τελικά, δεν θα κάνει τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο, ως αποτέλεσμα, από το να υποχρεωθεί να υιοθετήσει τα ίδια τα όρια που θέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση, ανεξάρτητα από την επιθυμία του κάθε λαού.

Κι αυτό το γεγονός έρχεται τελικά να καταγραφεί και με τα όσα υποστηρίζει. Αλλά πρέπει επιτέλους να γίνει κατανοητό ότι τα όρια της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι και τα όρια στην άσκηση της πολιτικής των κυβερνήσεων των κρατών μελών ανεξάρτητα από την επίσημη, και με εκλογές, εκφρασμένη άποψη των λαών και των εργαζομένων. Η ευρωπαϊκή Ένωση δεν αλλάζει ούτε τη φύση της ούτε τους στόχους της. Το σενάριο για την εκ των έσω αλλαγή της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι πολύ καλό για να χρησιμεύσει για μια ευχάριστη παραμυθία αλλά δεν μπορεί να έχει ευτυχές τέλος.

Την πολιτική, την κατεύθυνση και τον τρόπο που θα απαλλαγεί ο λαός μας και η χώρα μας από το βραχνά των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση ο Αλέξης Τσίπρας την ξέρει πολύ καλά. Αναγκάστηκε και ο ίδιος, στη διακαναλική συνέντευξη στο Ζάπειο, να τη διαβάσει, έστω και κατά ένα μέρος, όσο του χρησίμευε για τις πολιτικές σκοπιμότητες της στιγμής. Αλλά γι αυτό το θέμα θα επανέλθουμε στο επόμενο σχόλιο.

 http://ergatikosagwnas.gr/EA/

Explore posts in the same categories: Αριστερά, Ιδεολογική πάλη, Οικονομική κρίση, Πολιτική, άρθρα, εκλογές 2012

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: