Αρχείο για 23 Μαΐου, 2012

Γιατί είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας να εγκαταλείψει το ευρώ – Κώστας Λαπαβίτσας

23 Μαΐου, 2012

»Η Ελληνική πολιτική σκηνή έχει χωριστεί σε δύο στρατόπεδα που θα έρθουν αντιμέτωπα   στις  προσεχείς εκλογές. Το δεξιό στρατόπεδο εκπροσωπείται από τη Νέα Δημοκρατία, το αριστερό από το ΣΥΡΙΖΑ. Και οι δύο επιμένουν ότι η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στη ζώνη του ευρώ, παρόλο που η Νέα Δημοκρατία δέχεται το πρόγραμμα διάσωσης, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ το απορρίπτει. Ωστόσο η σκληρή πραγματικότητα προβάλλει αμείλικτη και πάλι. Εάν η Ελλάδα παραμείνει στη ζώνη του ευρώ, θα υποστεί  έναν αργό θάνατο. Αν βγει, θα περάσει μια κρίση, αλλά θα έχει την ευκαιρία να ανακάμψει και να αναμορφώσει την κοινωνία της.» (Ακολουθεί στο τέλος η ελληνική μετάφραση του άρθρου)

Financial Times, 23 Μαίου 2012 

Greek politics is splitting into two camps to contest the coming election, one led by the rightwing New Democracy, the other by the leftwing Syriza. Both insist Greece must stay in the eurozone, even though New Democracy accepts the bailout programme, while Syriza rejects it. Yet harsh reality is now imposing itself. If Greece stays in the eurozone, it will die a slow death. If it exits, it will go through a crisis, but will also have the opportunity to recover and reshape its society.

The eurozone crisis has little to do with fiscal incompetence in Greece or elsewhere. Its true cause is cumulative loss of competitiveness by peripheral countries as unit labour costs kept rising relative to the core. Large current account deficits resulted for the periphery, mirrored by surpluses for the core. Debts piled up as deficits were financed by borrowing abroad and as domestic banks expanded lending. There is an unbroken thread running from vast peripheral debt to frozen unit labour costs in Germany.

Austerity and structural reforms tried to fix the problem by crushing wages to reduce peripheral unit labour costs. Even setting aside the social consequences, the task is hopeless as long as German unit labour costs remain effectively flat. Peripheral countries would have to press wages down indefinitely to even approach German levels of competitiveness. The most plausible outcome would be social unrest and eventual collapse of the eurozone.

Nor are fiscal transfers a true solution, desirable as they might be in the short term. They deal with the acute pressures of peripheral deficits, but not the underlying causes. Indeed transfers might make things worse by cultivating a culture of dependence, turning entire nations into wards of surplus countries. A real solution would involve, first, sustained improvement of productivity in peripheral countries and, second, significant pay rises for German workers. But this would require a Marshall plan for Europe and a huge shift in the balance of power within Germany. Let us say politely that the chances are slim.

If Greece perseveres with current policies within the eurozone, its economy will shrink and stagnate. The country will become an impoverished, ageing and deeply unequal corner of Europe, a neo-colony in all but name.

(περισσότερα…)

Σάββατο 26 Μαίου :Πανελλαδική στάση εργασίας στο εμπόριο και τις υπηρεσίες

23 Μαΐου, 2012

 

Πανελλαδική στάση εργασίας στο εμπόριο και τις υπηρεσίες, το ΣΑΒΒΑΤΟ 26 ΜΑΗ από το ξεκίνημα της βάρδιας

 Αν μπορείτε, διαδώστε το. Τα μέσα προπαγάνδας που διαθέτουμε είναι πολύ μικρά, και η κινητοποίηση αυτή πολύ σημαντική, τόσο σαν φρένο στην επίθεση που δεχόμαστε σήμερα, όσο και σαν παρακαταθήκη για το μέλλον.

 

 Η κατάσταση στον χώρο του εμπορίου-υπηρεσιών είναι λίγο πολύ γνωστή από παλιά. Η διασπορά των εργαζομένων και των επιχειρήσεων, η πολυδιάσπαση, η πληθώρα εργοδοτικών σωματείων, και η παντός καιρού στάση της πλειοψηφίας της ομοσπονδίας  που αυτή την στιγμή παζαρεύουν μειώσεις μισθών μέχρι και 15% με την εργοδοσία, έχουν καταστήσει τον χώρο πρωτοποριακό πειραματόζωο για κάθε είδους αντεργατική πολιτική, όπως τα ελαστικά ωράρια, η εκ περιτροπής, η Κυριακάτικη, η απλήρωτη εργασία, η κατά βούληση καταπάτηση ρεπό και υπερωριών κ.α., εδώ και χρόνια. Αφού με το PSI λεηλατήθηκε και το επικουρικό μας ταμείο, αυτήν την στιγμή βρισκόμαστε μπροστά στην πλήρη κατάργηση κάθε συλλογικής σύμβασης που προωθείται με την κατά κόρον σύναψη ατομικών συμβάσεων.*

 Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση οι εργαζόμενοι στον χώρο του εμπορίου- υπηρεσιών αποφασίσαμε να σηκώσουμε κεφάλι και να αντιδράσουμε μέσα από τα ταξικά μας σωματεία, προκειμένου να ακυρώσουμε την ουσιαστική κατάργηση των κλαδικών μας συμβάσεων και δικαιωμάτων στην πράξη.

 Μία πρώτη κίνηση σε αυτήν την κατεύθυνση, είναι η κήρυξη πανελλαδικής τετράωρης στάσης εργασίας, για το Σάββατο 26/5/2012 και από την έναρξη της βάρδιας.

(περισσότερα…)

Μνημόνιο ή αντιμνημόνιο, ευρώ ή δραχμή; Μωυσής Λίτσης

23 Μαΐου, 2012

»Βέβαια για έναν λαό που δεν έχει φράγκο στην τσέπη και το βιοτικό του επίπεδο υποτιμάται καθημερινά με την υπόσχεση ενός κάπου- κάπως- κάποτε βαλκανικού μέλλοντος, το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» πέφτει μάλλον στο κενό… Η υποτιθέμενη άλλωστε ισχυρή Ευρώπη της ανάπτυξης και μπλα…μπλα…κρύβει όλο και περισσότερους τρίτους κόσμους στα σπλάχνα της οι οποίοι θα πολλαπλασιάζονται όσο η μεγάλη αντίθεση παραμένει. Από τη μια πλούτος και ανάπτυξη για τους λίγους και από την άλλη φτώχεια και βαρβαρότητα για τους πολλούς: Με ή και χωρίς ευρώ.»
 
 
Όλοι παραδέχονται ότι το μήνυμα των τελευταίων εκλογών ήταν μία ξεκάθαρη καταδίκη της πολιτικής των μνημονίων. Και πώς όχι, όταν δεν υπάρχει σχεδόν Έλληνας, ακόμη και από αυτούς που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ που να μην έχει νιώσει στο πετσί του ότι αυτή η πολιτική δεν πάει άλλο… Είτε είναι μισθωτός του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, μικρομεσαίος επιχειρηματίας, αγρότης, νέος ή άνεργος(ιδιότητα που τείνει να γίνει μόνιμη για εκατομμύρια συμπολίτες μας) πιθανότατα και μεγαλοεπιχειρηματίας με στοιχειώδη «πατριωτισμό», αφού η υπόλοιπη οικονομική ελίτ έχει ενστερνιστεί πλήρως το «γερμανικό μοντέλο» και την εξάρθρωση των εργασιακών σχέσεων ως προϋπόθεση για να συνεχίσει να έχει την εύνοια(και τα κονδύλια) της ΕΕ.
 
Αντιμνημονιακή με αντιμνημονιακή ψήφος ωστόσο διαφέρει. Άλλο είναι μία ψήφος που στηρίζεται σε περασμένα εθνικά… μεγαλεία, συνομωσιολογίες και συμμαχίες που θα αντικαθιστούσαν το ευρώ με το πετροδολάριο(;) και άλλο μία ψήφος που θα εμπνέεται από τις βασικές αρχές της αριστεράς (παρά τον απηνή εσωτερικό εμφύλιο), της κοινωνικής δικαιοσύνης, των εργασιακών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ουσιαστικής δημοκρατίας που δεν σταματά στην πόρτα του υποβαθμισμένου, ούτως ή άλλως, κοινοβουλίου στην Ευρώπη των χωρίς καν τυπική νομιμοποίηση τεχνοκρατών. Άρα, μία αριστερή αντίδραση στο μνημόνιο πρέπει να έχει σαφή αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά ακόμη και αν η αμφισβήτηση στον καπιταλισμό, δεν περιλαμβάνει, ευτυχώς, τη… σίγουρη συνταγή καταδικασμένων και απάνθρωπων εναλλακτικών υποτίθεται σοσιαλιστικών μοντέλων του παρελθόντος.

Το βλέμμα του Οδυσσέα (1995)

23 Μαΐου, 2012

Ο Σαμαράς προσχώρησε στην… Ντόρα! -Γιώργος Δελαστίκ

23 Μαΐου, 2012

εφημ.ΕΘΝΟΣ

Αποκαταστάθηκε μια πολιτική ανωμαλία στον χώρο της Δεξιάς με την επιστροφή της Ντόρας Μπακογιάννη στη ΝΔ. Είχε διαγραφεί από το κόμμα της επειδή ήταν… «ταλιμπάν» υπέρ του πρώτου Μνημονίου ευθύς εξαρχής, όταν ο Αντώνης Σαμαράς διήγε την αντιμνημονιακή του φάση. Από τη στιγμή, όμως, που ο πρόεδρος της ΝΔ έκανε τον περασμένο Νοέμβριο την πολιτική κωλοτούμπα του και πέρασε στο μνημονιακό στρατόπεδο και μάλιστα χάρη σ’ αυτόν πέρασε το δεύτερο και πολύ χειρότερο Μνημόνιο, ήταν εντελώς παράλογο η Ντόρα να βρίσκεται εκτός κόμματος.

Η Ντόρα επανέκαμψε θριαμβευτικά. Δεν άλλαξε αυτή γραμμή, άλλαξε ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος προσχώρησε στην πολιτική της Ντόρας. Αυτό οφείλουμε να το επισημάνουμε.

Όλοι οι Έλληνες αντιλαμβάνονται ότι o πρόεδρος της ΝΔ, ο οποίος έλεγε το Νοέμβριο ακόμη και κατ’ ιδίαν σε στενούς συνεργάτες του ότι μόνο πάνω από το πτώμα του θα περνούσε η Ντόρα για να επανενταχθεί στο κόμμα (!), ικέτευε την επάνοδό της προσπαθώντας να σώσει το κεφάλι του πάση θυσία. Αν η ΝΔ δεν βγει πρώτο κόμμα στις εκλογές της 17ης Ιουνίου, ο ίδιος είτε θα παραιτηθεί ατιμασμένος το ίδιο βράδυ είτε θα καρατομηθεί πολιτικά ταχύτατα, και δικαίως, από τους ενδοκομματικούς του αντιπάλους και την οργισμένη βάση του κόμματός του.

(περισσότερα…)

Είναι το ευρωομόλογο η μαγική λύση;- Ζέζα Ζήκου

23 Μαΐου, 2012

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η ιδέα για ευρωπαϊκά ομόλογα είναι παλαιά. Είναι μία καλή ιδέα. Eρχεται και πάλι -επισήμως αυτήν τη φορά- στο τραπέζι. Πολύ περισσότεροι σήμερα πιστεύουν ότι είναι η μόνη ρεαλιστική λύση στη βαθύτατη κρίση εμπιστοσύνης, η οποία κινδυνεύει να διαλύσει το ευρωνόμισμα. Αν η Γερμανία αποφασίσει, οριστικά πλέον, ότι τη συμφέρει περισσότερο η διατήρηση μιας μεγάλης Ευρωζώνης, τότε το ευρωομόλογο μπορεί να κάνει την εμφάνισή του.

Η υπόθεση του ευρωομολόγου έχει γίνει πλέον το σημείο συνάντησης μικρών – μικρομεσαίων και πρώην μεγάλων κομμάτων που παραβιάζουν ανοιχτές θύρες. Αλλά εμείς έχουμε ήδη καταστραφεί…

Ολα παρακινούν παλαιότερους και νεότερους υποστηρικτές του ευρωομολόγου. Τις τελευταίες εβδομάδες, σε ανώτατους τραπεζικούς κύκλους, σε μεγάλους επενδυτικούς οίκους και σε κύκλους προβληματισμού (think tanks) η υπόθεση του ευρωομολόγου μοιάζει ρεαλιστική.

Στο αλαλούμ της ελληνικής διαχείρισης της κρίσης φαίνεται να προβάλλεται ως η μαγική λύση. Υπάρχει ένα πραγματικό πρόβλημα, που ακολουθεί το ευρώ από τη σύλληψή του: είναι ένα κουτσό νόμισμα που δεν στηρίζεται σε ενιαία δημοσιονομική πολιτική. Το ευρωομόλογο αναμφίβολα μπορεί να είναι σταθεροποιητικός παράγοντας. Οχι όμως από τη μια μέρα στην άλλη! Η έκκληση των πολιτικών με στόχο την προστασία του ευρώ από την κερδοσκοπία είναι φαιδρή. Αν η κρίση που ζούμε είναι μόνον (ή κυρίως) αποτέλεσμα της απληστίας των γερακιών της αγοράς, να το συζητήσουμε.

(περισσότερα…)

Γεωγραφία και συνάφειες στην Ακροδεξιά της Ευρώπης- Γιώργος Τσίπρας

23 Μαΐου, 2012

Ιδεολογικά καμουφλάζ και υψηλά ποσοστά, στις υπηρεσίες της κυρίαρχης πολιτικής

 από το “Δρόμο της Αριστεράς” 19/5/2012

 Στη βραχύβια ομάδα του Ευρωκοινοβουλίου «Ταυτότητα, Παράδοση, Κυριαρχία» το 2007 συμμετείχαν τα Εθνικό Μέτωπο, Κόμμα της Ελευθερίας (Αυστρία), Κόμμα της Μεγάλης Ρουμανίας, Φλαμανδικό Συμφέρον, Ατάκα, Σοσιαλιστική Αλτερνατίβα της εγγονής Μουσολίνι, Τρίχρωμη Φλόγα (Ιταλία). Στη Συμμαχία των Ευρωπαϊκών Εθνικών Κινημάτων που συγκροτήθηκε το 2009 συμμετείχαν Εθνικό Μέτωπο, Εθνικό Μέτωπο Βελγίου, Γιόμπικ, Τρίχρωμη Φλόγα, Κόμμα Εθνικής Αναγέννησης (Πορτογαλία), Ρεπουμπλικανικό Κοινωνικό Κίνημα (Ισπανία), Εθνικοί Δημοκράτες (Σουηδία), Σβόμποντα (Ουκρανία), Βρετανικό Εθνικό Κόμμα, Κόμμα της Ελευθερίας (Φινλανδία). Αυτά και άλλα πιο ανεπίσημα δίκτυα στο παρελθόν και στο παρόν φανερώνουν πως η Ακροδεξιά ως σύνολο, από το καθωσπρέπει Κόμμα της Ελευθερίας στην Αυστρία μέχρι τους νεοναζί του Σβόμποντα στην Ουκρανία, συνιστά συγκοινωνούντα δοχεία.

Η παρουσία της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη βρίσκεται σήμερα στο υψηλότερο σημείο της από την ήττα του ναζι-φασισμού το 1945.

 Όσο δεν αναδείχνεται μια φιλολαϊκή, προοδευτική απάντηση στην οικονομική κρίση, η σταθεροποίηση ή άνοδός της με διάφορες μορφές θα συνεχιστεί, γιατί υπηρετεί ανάγκες της κυρίαρχης πολιτικής. Με αυτή την έννοια δεν πρόκειται για ένα παροδικό ή περιθωριακό φαινόμενο. Το γεγονός ότι η ιστορική φάση, η κοινωνική διαστρωμάτωση, το πολιτικό περιβάλλον που γέννησαν το πρωτότυπο δεν υπάρχουν σήμερα, σημαίνει ότι δεν θα έχουμε ταυτόσημη επανάληψη του πρωτότυπου. Δεν σημαίνει ότι η Ακροδεξιά δεν καλείται να παίξει ρόλο, ως πολιτικό μόρφωμα και εργαλείο ή ως πολιτική διαχείριση. Αν όχι η «ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία» της μεγαλοαστικής τάξης, μια πιο αυταρχική ή τρομοκρατική διαχείριση με ή χωρίς ακροδεξιά κόμματα ή το μακρύ χέρι των φασιστικών συμμοριών, αποτελεί ήδη ορατό ενδεχόμενο κατά περίπτωση.

(περισσότερα…)