Αρχείο για 28 Μαΐου, 2012

Για τη Μαρία Καραγιώργη

28 Μαΐου, 2012

“Εκ των υστέρων λες οι άνθρωποι χάσαν τη ζωή τους αλλά εγώ θες μονοκοματιά μου, θες λέω όχι να πεθάνουν, πέθανε ο Καραγιώργης και πέθανε σαν το σκυλί, καλά έκανε και πέθανε προκειμένου να πάψει να είναι άνθρωπος… Άλλοι μας λεν χαζούς, άλλοι μας λεν χαμένους, θα πέθαινα στο κελί θα τουφεκιζόμουν . Είναι βαθύτερο θέμα, πολύ βαθύτερο . Ντροπή σου που λες ότι καλά που πέθανε ο Καραγιώργης, όχι!

Δεν μου έμεινε ποτέ, καμιά αμφιβολία, πως διάλεξα το σωστό δρόμο, ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούσαν κάθε φορά, δεν μπορούσα να μη συμπορεύομαι με την εποχή μου και την πραγματικότητα που η ζωή έφερνε μπροστά μου. Στη μοναξιά μου και στην ήρεμη, ώριμη και ψύχραιμη αυτοανάλυση και τον αυτοέλεγχο που έκανα τότε, σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξα: η εποχή μας και τα γεγονότα αυτά ζητούσαν.

Πορεύεσαι παράλληλα με την Ιστορία. Και, συνήθως, το πληρώνεις ακριβά. Απλώς, στο τέλος, μπορεί να διερωτηθείς: άξιζε το τίμημα;

Εμείς καταλήξαμε πως άξιζε. Όσο κι αν μας στοίχισε αυτό.”

 

 Μια συνάντηση και μια φωτογραφία – για τη Μαρία Καραγιώργη(1918-2012)

Πηγή: mediaoasis

Του φωτογράφου αναλυτή Μανόλη Κασιμάτη

Συνάντησα την αγωνίστρια του αριστερού κινήματος και της εθνικής αντίστασης Μαρία Καραγιώργη – Γυφτοδήμου τον Σεπτέμβρη του 2011. Είχα δει το ντοκιμαντέρ Μαρία Καραγιώργη – Κατάθεση Ντοκιμαντέρ (2008 Σενάριο-Σκηνοθεσία: Νίκος Θεοδοσίου) όπου κατέθετε αποσπάσματα από την πολύπλευρη δραστηριότητά της κατά την διάρκεια των περίπου 40 πέτρινων χρόνων και εκτός του ότι είχα εντυπωσιαστεί από τις απλές καθάριες και εύστοχες απόψεις της πάνω στο κομμουνιστικό και αριστερό κίνημα πρόσεξα κάτι φωτογραφίες που την απεικόνιζαν πάνω στα βουνά της Θεσσαλίας κατά την διάρκεια της αντίστασης 1941-1944.

Λόγω της μελέτης που κάνω για τους φωτογράφους της αντίστασης μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να διασταυρώσω κάποια στοιχεία. Έτσι βρέθηκα στο σπίτι της στην Κυψέλη. Ήξερα ότι είχε υποστεί μια ιατρική επέμβαση και δυσκολευόταν στην ομιλία πράγμα που με είχε κάνει λίγο διστακτικό και ανήσυχο όταν κτύπησα την πόρτα της. Με υποδέχτηκε ο γιος της Αλέξης που η βοήθειά του στην αρχή της κουβέντας μας ήταν καταλυτική. Είχα μπροστά μου μια γυναίκα αγωνίστρια που είχα διαβάσει πολλά και για εκείνη και για τον άντρα της Κώστα Καραγιώργη, ανώτατο στέλεχος του ΚΚΕ, πολιτικό υπεύθυνο της 1η μεραρχίας του ΕΛΑΣ στην Θεσσαλία, διευθυντή του Ριζοσπάστη, αντιστράτηγο του ΔΣΕ και εξαφανισμένο στα τραγικά γεγονότα μετά την ήττα, το 1954 η 1955 κάπου στην Ρουμανία. Η προσπάθειά της για την αποκατάσταση του ονόματός του μέχρι τώρα ήταν ανεπανάληπτη (διένειμε δωρεάν ηλεκτρονικά μια αντίστοιχη μελέτη).

(περισσότερα…)

Nous n’ osons plus chanter les roses- Konstantinos Kavafis

28 Μαΐου, 2012

Nous n’osons plus chanter les roses -K.Καβάφης

Εγώ φοβούμενος τα τετριμμένα
πολλούς μου λόγους αποσιωπώ.
Εν τη καρδία μου είναι γραμμένα
πολλά ποιήματα· και τα θαμμένα
εκείνα άσματά μου αγαπώ.

Ω πρώτη, αγνή, μόνη ελευθερία
της ήβης προς την ηδονή!
Ω μέθη των αισθήσεων γλυκεία!
Τας θείας σας μορφάς κοινοτοπία
φοβούμαι μη υβρίση ποταπή.

 (Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877-1923, Ίκαρος 1993)

Μια απάντηση στη βαρβαρότητα

Στο χώρο που ακούστηκε για πρώτη φορά ο «Μεγάλος Ερωτικός» η υψίφωνος Σόνια Θεοδωρίδου ερμήνευσε  μπροστά σε κοινό 12 συμφωνικά τραγούδια βασισμένα σε ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη, όλα συνθέσεις του Αθανάσιου Σίμογλου. Ηταν η παρουσίαση του cd «Shades of love…» στο οποίο τραγουδάει επίσης ο βαρύτονος Κώστας Ραφαηλίδης, ενώ την Orchestra Mobile διευθύνει ο Θεόδωρος Ορφανίδης.

 Η περίπτωση του κ. Σίμογλου είναι ιδιαίτερη. Γιατρός και συνθέτης, ζει από το 1982 στη Στουτγάρδη. Η σχέση του με τον ποιητή χρονολογείται από το 1983, όταν με αφορμή τα 50 χρόνια από τον θάνατο του Καβάφη δέχθηκε να μελοποιήσει δύο ποιήματά του. Από τα 12 του τωρινού cd τα 11 ανήκουν στα «αναγνωρισμένα», ενώ το «Nous n’ osons plus chanter les roses» ανήκει στα «κρυμμένα»…  

(περισσότερα…)