Αρχείο για Μαΐου 2012

Έκθεση-τελεσίγραφο από την Κομισιόν

Μαΐου 31, 2012

Ολόκληρη η έκθεση  ΕΔΩ.

Αξιώνει κατεδάφιση μισθών και προκαταβολικές περικοπές, αλλιώς διακόπτει την χρηματοδότηση.

Via ISKRA, Πέμπτη 31 Μαΐου 2012

Νέα σοβαρή μείωση των μισθών απαιτεί η Κομισιόν από την Ελλάδα στην έκθεση που δημοσίευσε χθες με τις συστάσεις της προς όλες τις κοινοτικές χώρες και ειδικά προς τη δική μας, με την αξιολόγηση της, μέχρι σήμερα, εφαρμογής του εθνικού προγράμματος μεταρρυθμίσεων και του προγράμματος δημοσιονομικής εξυγίανσης – σταθερότητας.

Η Επιτροπή, μπαίνοντας πλέον απροκάλυπτα στο προεκλογικό παιχνίδι στην Ελλάδα, εξαρτά την επιτυχία του προγράμματος μεταρρυθμίσεων και αυτού για τη σταθερότητα, των οποίων η επιτυχής εφαρμογή αντιμετωπίζει πια «υψηλούς κινδύνους», από την πλήρη και έγκαιρη εφαρμογή της δημοσιονομικής σταθεροποίησης και την υλοποίηση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων (μέτρων) αναπτυξιακού χαρακτήρα που έχουν συμφωνηθεί στο πλαίσιο του προγράμματος (δεύτερο Μνημόνιο και δανειακή σύμβαση).

Η Κομισιόν διαπιστώνει ότι, μεσοπρόθεσμα, παρατηρεί «ένταση» μεταξύ του «εσωτερικού αποπληθωρισμού» (σ.σ.: μείωση τιμών – μείωση ονομαστικών μισθών) και της «δημοσιονομικής σταθεροποίησης» (εξυγίανση – λιτότητα).

Αδιαφορώντας για την ύφεση στη χώρα μας μετά τη μείωση μισθών, συντάξεων, απολύσεων, με αποτέλεσμα την αύξηση της ανεργίας, η Επιτροπή επιμένει στην ανάγκη της «αποκατάστασης της ανταγωνιστικότητας» μέσω του «εσωτερικού αποπληθωρισμού», δηλαδή, συνέχιση μείωσης τιμών, άρα και μισθών, με στόχο τη μείωση του κόστους παραγωγής. Αυτή η πολιτική θα οδηγήσει, κατά την Επιτροπή, «στη μετάβαση της οικονομίας από την έμφαση στην… κατανάλωση, στην τόνωση των εξαγωγών». Λαμβάνοντας δε υπόψη ότι αυτό το «φάρμακο» που προτείνει θα πάρει χρόνο για να αποδώσει, η Κομισιόν, για να επιταχύνει την απόδοσή του, τονίζει ότι «απαιτείται εμπροσθοβαρής μείωση των ονομαστικών μισθών και του μη μισθολογικού κόστους».

Τα άσχημα νέα δεν σταματούν εδώ, αλλά προχωρούν και στη διατύπωση απαιτήσεων για την κάλυψη της «δημοσιονομικής τρύπας για την περίοδο 2013-2014, εξαιτίας, κυρίως, της έντασης της ύφεσης, η οποία υπολογίζεται ότι θα αντιστοιχεί στο 5,5% του ΑΕΠ της χώρας (σ.σ.: γύρω στα 11,5 δισ. ευρώ). Και οι απαιτήσεις αυτές σημαίνουν ότι τους αμέσως επόμενους μήνες η Ελλάδα θα πρέπει να προχωρήσει σε σημαντικές περικοπές δημόσιων δαπανών και αύξηση των δημόσιων εσόδων (σ.σ.: φόροι) που θα πρέπει «να αποτυπωθούν στο επικαιροποιημένο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα της»

(περισσότερα…)

Θέσεις από το Ανανεωμένο Πρόγραμμα του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ.

Μαΐου 31, 2012

Το ανανεωμένο πρόγραμμα του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. θα ανακοινωθεί την Παρασκευή. Διέρρευσαν ορισμένες πληροφορίες, τις οποίες και αναδημοσιεύουμε, με κάθε επιφύλαξη.

 Επιτροπή Πολιτικού Συντονισμού ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ

ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΡΙΣΙΜΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ

 1. ΑΚΥΡΩΣΗ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

 Ο ΣΥΡΙΖΑ ως πρώτο μέτρο διακυβέρνησης της χώρας θα προχωρήσει στην άμεση ακύρωση των μνημονίων και ειδικότερα του 2ου Μνημονίου, το οποίο διαμόρφωσε μαζί με την τρόικα και άρχισε να υλοποιεί η κυβέρνηση Παπαδήμου με τη στήριξη κυρίως ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

 Στη θέση τους θα φέρει προς ψήφιση στη Βουλή ένα Εθνικό Σχέδιο για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, τη παραγωγική ανασυγκρότηση, την αναδιανομή εισοδήματος και τη δίκαιη δημοσιονομική εξυγίανση.

Ως γνωστόν τα Μνημόνια και ειδικότερα το Μνημόνιο 2, κυρώθηκαν δια νόμου με διαδικασίες εξπρές και κατά παράβαση του Κανονισμού της Βουλής και του Συντάγματος.

 Ο ΣΥΡΙΖΑ τότε στη Βουλή είχε καταγγείλει την ψήφιση των μνημονίων, είχαμε υποβάλλει ένσταση αντισυνταγματικότητας στις σχετικές διαδικασίες υπερψήφισης, που τις είχαμε χαρακτηρίσει κοινοβουλευτικό πραξικόπημα και είχαμε υπογραμμίσει ότι θα ακυρώσουμε τους σχετικούς νόμους.

 2. ΑΚΥΡΩΣΗ ΕΦΑΡΜΟΣΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ

 Η άμεση ακύρωση των μνημονίων και των νόμων που τους θεσπίζουν, θα συνοδευτεί στη συνέχεια με την ακύρωση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος και των σχετικών εφαρμοστικών νόμων των μνημονίων, αρχής γενομένης ειδικότερα από εκείνους τους εφαρμοστικούς νόμους που μειώνουν μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες, καταργούν Συλλογικές Συμβάσεις, περιορίζουν συνδικαλιστικές ελευθερίες και αποδιαρθρώνουν εργασιακές σχέσεις.

Με αυτό τον τρόπο θα αποκατασταθούν σταδιακά οι συνέπειες των αντιλαϊκών πολιτικών και ταυτόχρονα θα λαμβάνονται μέτρα βαθιών προοδευτικών αλλαγών.

 3. ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΔΑΝΕΙΑΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ

 Ο ΣΥΡΙΖΑ σκοπεύει να καταγγείλει τις Δανειακές Συμβάσεις, προκειμένου να αντικαταστήσει τους επαχθείς τους όρους και να επαναδιαπραγματευθεί τη διαδικασία διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του συνόλου του δημόσιου χρέους, προκειμένου το εναπομείναν να μπορεί να αποπληρώνεται, με όρους και προϋποθέσεις που δε θα αμφισβητούν την εθνική κυριαρχία και την οικονομική βιωσιμότητα της πατρίδας μας.

 Οι όροι για προτεραιότητα αποπληρωμής δανείων έναντι εσωτερικών αναγκών και για άρση ασυλίας της δημόσιας περιουσίας λόγω εθνικής κυριαρχίας, δεν μπορεί να γίνουν αποδεκτοί υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Αυτά τα είχαμε τεκμηριωμένα και αξιόπιστα αναδείξει όταν αυτές οι Συμβάσεις είχαν έρθει προς ψήφιση.

(περισσότερα…)

Greece at a Crossroads:Crisis and Radicalization in the Southern European Semi-periphery

Μαΐου 31, 2012

Πηγή: Monthly Review

by Christos Papatheodorou, Spyros Sakellaropoulos, Paris Yeros

Introduction

The Greek crisis represents the deepening of a long systemic contradiction whose origins lie in the 1960s, in the stagnation of monopoly capitalism and the emergence of the South. The industrial centers of the world economy were struck by a crisis of profitability, which was displaced outward in space and forward in time by the financialization of monopoly capital, technological innovations in robotics and information systems, and shifts of industrial production to selected countries in the South, especially East Asia. These shifts and transformations inaugurated a new dynamic of accumulation, which has been driven by predatory financial institutions, a new international division of labor, and, upon the collapse of the Eastern bloc, a security system dominated by the unparalleled firepower of NATO (Amin 2003, Foster 2010, Foster et al. 2011).

Greece is the latest in a long string of countries that have fallen victim to these shifts and transformations. Initially, in the 1980s, the burden of adjustment to global disequilibria was, by and large, borne by the peripheries and semi-peripheries in Africa, Asia, and Latin America, which under IMF instruction undertook a unilateral opening to the world economy (Moyo and Yeros 2011). In the 1990s, it was the turn of the Eastern bloc, which was radically reintegrated into the world economy via the same, if not more tumultuous, ‘shock therapy’ measures. The welfare-state systems in the West also began to come under attack at this time, while the world economy as a whole entered a period of slower growth, punctuated by the serial bursting of financial bubbles. But, throughout this period, the centers of the system retained their capacity to evade a major meltdown of their own. This all changed in 2008, when the biggest of all bubbles burst in the US housing market.

Greece is not the first country to be hit by the systemic crisis, but it is the first semi-peripheral country to undergo a sustained process of radicalization. This is in itself a new and significant political fact, given the specific role that semi-peripheries fulfill as systemic ‘shock absorbers’ (Arrighi 1997). Add to this Greece’s participation in a major currency zone, a major regional market, and the planet’s supreme military alliance, and we can see why the political turmoil in this small country can make stock markets tumble everywhere and threaten to set off global chain reactions.

Semi-peripheries in a Systemic Scissors Movement

An important dimension of this systemic transition has been the continuing differentiation among semi-peripheral states. In the 1980s, the hitherto emerging semi-industrialized countries of Latin America were reconverted into export-oriented economies under the weight of debt, entering thereafter a path of slow industrial growth or de-industrialization, along with re-specialization in primary sectors and expansion of services (Marini 1992, Martins 2011). Meanwhile, the Southern European semi-peripheries pinned their hopes on integration into the German-led European industrial and monetary sphere of influence, thus initiating a similar process of industrial stagnation and de-industrialization. However, in the latter case, a hard landing was initially averted by eventual incorporation into a credit-induced growth model, intimately tied to German industrial exports and European and US financial institutions. Both of these groups of semi-peripheries underwent deep financialization, but Southern Europe was spared severe demand compression.

(περισσότερα…)

Βιβλίο: Το ποτάμι – Κέτιλ Μπγιόρνσταντ

Μαΐου 30, 2012

 

Πηγή: http://entefktirio.blogspot.com/

Στα δεκαοκτώ του, ο ταλαντούχος πιανίστας Άξελ Βίντινγκ έχει ήδη γνωρίσει δύο φορές τη σκληρή δοκιμασία της απώλειας, έχοντας χάσει με τρόπο τραγικό πρώτα τη μητέρα του κι έπειτα την αγαπημένη του Άνια. Τώρα, τον περιμένει μια τρομακτικά δύσκολη αποστολή, που θα καθορίσει το μέλλον του: σε εννέα μήνες, θα πρέπει προετοιμαστεί για την πρώτη του επίσημη συναυλία, το ντεμπούτο του ως σολίστ του πιάνου. Και ενώ αναμετράται με το ίδιο του το ταλέντο, πασχίζοντας να δαμάσει αριστουργήματα της μουσικής, η μοίρα τού επιφυλάσσει έναν νέο συγκλονιστικό έρωτα με μια γυναίκα πολύ μεγαλύτερή του, μια σχέση που θα τον αναγκάσει να περιπλανηθεί στα πιο σκοτεινά μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής.
 
 
Κέτιλ Μπγιόρνσταντ: Το ποτάμι Μετάφραση από τα νορβηγικά: Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη. Αθήνα, Εκδόσεις Πόλις 2012
 
Στο Ποτάμι, την αυτοτελή συνέχεια της Λέσχης των Νέων Πιανιστών (Πόλις, 2009), παρακολουθούμε έναν νέο άνθρωπο να εξερευνά την ομορφιά, το ύψος της τέχνης, τα πάθη αλλά και τα όρια της συναισθηματικής αντοχής του. Το βιβλίο μιλά για τις ηθικές και πρακτικές επιλογές που όλοι μας καλούμαστε να κάνουμε στη ζωή. Παράλληλα, αποτελεί μια απαράμιλλη λογοτεχνική περιήγηση στον κόσμο της μουσικής, στις απολαύσεις και στα ζοφερά βάθη των μεγάλων κλασικών έργων.
 
(περισσότερα…)

ΚΚΕ: Συνέντευξη του Μάκη Παπαδόπουλου

Μαΐου 30, 2012

  

Συνέντευξη του μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ Μάκη Παπαδόπουλου σε τοπικό τηλεοπτικό σταθμό της Κορίνθου.

 

Guardian: Πιθανή συμφωνία ΗΠΑ-Ρωσίας για απομάκρυνση Άσαντ

Μαΐου 30, 2012

Πηγή: Guardian via e-kathimerini

H υποστήριξη της Ρωσίας στο ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών που καταδικάζει το μακελειό στη Χούλα αποτελεί την πρώτη καλή είδηση που έρχεται από την κρίση της Συρίας εδώ και πολλούς μήνες. Η εξέλιξη αυτή επιτρέπει την υπόθεση ότι η Ουάσινγκτον και η Μόσχα μπορεί να συνεργαστούν για να απομακρύνουν σταδιακά τον Μπασάρ αλ-Ασαντ από την εξουσία προκειμένου να εκτονωθεί η εξέγερση εναντίον του καθεστώτος της Δαμασκού.

Εκπρόσωποι της ρωσικής κυβέρνησης έσπευσαν χθες να δηλώσουν ότι οι περιστάσεις στις οποίες σημειώθηκε την περασμένη Παρασκευή η σφαγή 116 αμάχων, μεταξύ των οποίων και πολλών παιδιών, δεν έχουν εξακριβωθεί, ότι μεγάλη ευθύνη φέρει η αντιπολίτευση και ότι η Μόσχα παραμένει αντίθετη στην αλλαγή καθεστώτος.

Όπως επισημαίνει όμως ο Σάιμον Τάινταλ στην Γκάρντιαν, είναι σαφές ότι η ομόφωνη υιοθέτηση του ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας δημιουργεί ένα ρήγμα στο διπλωματικό τείχος που είχε υψώσει η Μόσχα γύρω από το συριακό καθεστώς. Και μπορεί κανείς να διατυπώσει την αρκετά βάσιμη υπόθεση ότι την απόφαση την έλαβε προσωπικά ο πρόεδρος Πούτιν.

Ακόμη κι όταν ο απολογισμός των νεκρών από την εξέγερση είχε φτάσει τους 10.000, και η ειρηνευτική μεσολάβηση του Κόφι Αναν κατέρρεε, η Ρωσία εξακολουθούσε να ταυτίζεται με τη γραμμή του καθεστώτος ότι υπεύθυνοι για τη βία ήταν οι τρομοκράτες και οι θρήσκοι εξτρεμιστές. Τώρα, συμφωνώντας με τις ΗΠΑ και τη Βρετανία ότι ο Ασαντ παραβίασε τη διεθνή νομοθεσία με την προσφυγή σε «υπέρμετρη βία», η Μόσχα κάνει ένα συμβολικό και ουσιαστικό βήμα προς την εκθρόνιση του σύρου ηγέτη.

(περισσότερα…)

Σύγκρουση πολιτικού Ισλάμ με «βαθύ κράτος»-Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Μαΐου 30, 2012

Εφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αδελφοί Μουσουλμάνοι εναντίον στρατού στις προεδρικές εκλογές της Αιγύπτου

Στα εξήντα χρόνια, περίπου, που μεσολάβησαν από την επανάσταση των Ελεύθερων Αξιωματικών και την κατάργηση της μοναρχίας μέχρι την εξέγερση που σάρωσε τον Μουμπάρακ, η Αίγυπτος γνώρισε τέσσερις προέδρους, όλους στρατιωτικούς, και δέκα προεδρικές εκλογές.Ο Νάσερ εξελέγη δύο φορές με το 100% των ψήφων και μία φορά με 99,9%, ποσοστό που κατέγραψε άπαξ και ο διάδοχός του Σαντάτ, ο οποίος κατά την πρώτη εκλογή του είχε αρκεσθεί στο γλίσχρο 90%. Σεμνότερος όλων, ο τελευταίος των Φαραώ, Χόσνι Μουμπάρακ, εξελέγη τέσσερις φορές με ποσοστά που κυμαίνονταν μεταξύ 93,8% και 98,5%, ενώ την τελευταία φορά, το 2005, κατρακύλησε στο… 88,6%!

Με αυτά τα δεδομένα, η ψηφοφορία της περασμένης Τετάρτης και Πέμπτης πέρασε στην Ιστορία ως η πρώτη ελεύθερη προεδρική εκλογή της Δεύτερης Αιγυπτιακής Δημοκρατίας. Καρπός της λαϊκής εξέγερσης που ανέτρεψε τον Μουμπάρακ πριν από 15 μήνες, οι προεδρικές εκλογές διαμορφώνουν σκηνικό οξύτατης διπολικής σύγκρουσης, με αβέβαιη διάρκεια, ένταση και κατάληξη.

Σύμφωνα με ανεπίσημα αποτελέσματα στο 90% των εκλογικών τμημάτων -τα επίσημα αναμένονται στο προσεχές διήμερο- ουδείς εκ των 12 υποψηφίων συγκεντρώνει την απόλυτη πλειοψηφία. Κατά συνέπεια, οι εκλογές θα κριθούν στον δεύτερο, αποφασιστικό γύρο της 16ης και 17ης Ιουνίου, όπου θα αναμετρηθούν -πλην συγκλονιστικού απροόπτου- οι δύο περισσότερο πολωτικοί υποψήφιοι: Ο εκπρόσωπος των Αδελφών Μουσουλμάνων, Μοχάμεντ Μόρσι, ο οποίος φέρεται να συγκεντρώνει γύρω στο 25% και ο τελευταίος πρωθυπουργός του Μουμπάρακ, Αχμέντ Σαφίκ, ο οποίος έρχεται δεύτερος με το 23% των ψήφων. Ανώτατος αξιωματικός της πολεμικής αεροπορίας, ο Σαφίκ είχε την ανομολόγητη υποστήριξη του στρατού. Εμφανίστηκε ως υπερασπιστής του λαϊκού κράτους απέναντι στους ισλαμιστές που απειλούν να γυρίσουν τη χώρα πίσω, στους «σκοτεινούς χρόνους», και ως εγγύηση για την επάνοδο στην τάξη και την ασφάλεια, που έχουν διαταραχθεί καίρια στη μετεπαναστατική Αίγυπτο.

Αν όμως οι εξελίξεις μέχρι τον δεύτερο γύρο είναι ομαλές -ένα μεγάλο «αν», με δεδομένη την απροθυμία του στρατού να αποδεχθεί τον περιορισμό του ρόλου και των προνομίων του- ο Σαφίκ θα δυσκολευτεί πολύ να επικρατήσει στον δεύτερο γύρο. Ο Μόρσι ελπίζει βάσιμα να κερδίσει τους περισσότερους οπαδούς του τέταρτου υποψηφίου, Αμπντέλ Αμπολφοτούχ, ο οποίος εμφανιζόταν να συγκεντρώνει το 20%. Ηγετικό στέλεχος των Αδελφών Μουσουλμάνων μέχρι πρόσφατα, ο Αμπολφοτούχ κατέβηκε ως ανεξάρτητος, προβάλλοντας μια πιο ανεκτική, δημοκρατική εκδοχή του πολιτικού Ισλάμ, κερδίζοντας την υποστήριξη μεγάλου τμήματος των φιλελεύθερων και της νεολαίας.

(περισσότερα…)