Αρχείο για Ιουνίου 2, 2012

Με τον ΣΥΡΙΖΑ και το Λαικό Κίνημα για την Ανατροπή-Στάθης Κουβελάκης

Ιουνίου 2, 2012

Συνέντευξη του Στάθη Κουβελάκη  στον Μιχάλη Σιάχο

Εφημ. ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ 2/6/2012

Ερ. Πως βλέπεις το τοπίο που διαμορφώνεται εν όψει των εκλογών της 17 Ιούνη;

Σ.Κ. Η στιγμή που ζούμε είναι η συνέχιση του σεισμού της 6ης Μαϊου, με τη διαφορά ότι δεν πρόκειται για απλές μετασεισμικές δονήσεις αλλά μάλλον για προανάκρουσμα μεγαλύτερου σεισμού. Η εντεινόμενη πόλωση μεταξύ Συριζα και Μνημονιακού μπλοκ, με βασικό πόλο τη Δεξιά, είναι η λογική προέκταση της δυναμικής που αποτυπώθηκε στο αποτέλεσμα των εκλογών. Το πιο εντυπωσιακό ίσως στοιχείο, που δεν έχει τονιστεί επαρκώς πάρα κάποιες πολύ σοβαρές αναλύσεις όπως αυτές των Γιάννη Μαυρή και Χριστόφορου Βερναρδάκη, είναι τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της ανόδου του Σύριζα αλλά και αυτά των στρωμάτων και των κοινωνικών χώρων που αντιστέκονται σ’αυτήν την άνοδο της ριζοσπαστικής αριστεράς και που συσπειρώνονται σήμερα κυρίως στη ΝΔ.

Εχουμε λοιπόν, σε αδρές γραμμές, από τη μια πλευρά κυρίως τα εργατικά και λαϊκά στρώματα των μεγάλων αστικών κέντρων, τον κόσμο της μισθωτής εργασίας με την ευρεία έννοια, με το κύριο κέντρο βάρους στις παραγωγικές ηλικίες, και από την άλλη, την ύπαιθρο , τις μεγάλες ηλικίες, τα πιο εύπορα στρώματα της μη-μισθωτής εργασίας. Ο Συριζα κατάφερε επιτέλους αυτό που η αριστερά μάταια κυνηγούσε για δεκαετίες, να διευρύνει την επιρροή της στον κορμό του λαϊκού ΠΑΣΟΚ διατηρώντας και επεκτείνοντας ταυτόχρονα το παραδοσιακό της ακροατήριο, με ιστορικές καταβολές και υψηλό βαθμό πολιτικοποίησης και κοινωνικής δράσης.

Ερ. Θέλεις να πεις ότι η άνοδος του Σύριζα αποτελεί κύρια αποτέλεσμα στροφής προς τα αριστερά της παραδοσιακής λαϊκής βάσης του ΠΑΣΟΚ;

Σ.Κ. Είναι βέβαια και κάτι ευρύτερο, που υπερβαίνει αυτή τη διάσταση, αν και αυτή η μεταστροφή αποτελεί βασικό στοιχείο της δυναμικής και της προσδίδει σε μεγάλο βαθμό την πολιτική της συνοχή και το ταξικό της πρόσημο. Δεν πρόκειται δηλαδή για μια αδιάφορη πολυσυλλεκτική δυναμική χάρις στην οποία ο Σύριζα ενισχύεται τσιμπώντας αδιάφορα λίγο-πολύ από παντού. Πρόκειται για ένα πολιτικό γεγονός πολύ μεγάλης σημασίας, που σπάνια, ή ίσως και για πρώτη φορά παρατηρούμε στην ιστορία: την αποσάθρωση ενός μεγάλου σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, σε κατάσταση παρακμής βέβαια αλλά που διατηρούσε μέχρι πρόσφατα συμπαγή κοινωνική γείωση στα εργατικά-λαϊκά στρώματα, προς όφελος ενός σχηματισμού της ριζοσπαστικής αριστεράς που, επίσης μέχρι πρόσφατα, έπασχε από έλλειψη λαϊκότητας τόσο, σε ένα βαθμό, στην εκλογική του απήχηση όσο, κυρίως, στην οργάνωση και τη στελέχωσή του. Το δεύτερο βέβαια συνεχίζει να ισχύει, γιατί τέτοιες πραγματικότητες δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη ή χάριν μόνο της εκλογικής ανόδου.

(περισσότερα…)

H A.Παπαρήγα, ο ΣΥΡΙΖΑ, η συνεργασία της Αριστεράς και η επίθεση σε Π.Λαφαζάνη

Ιουνίου 2, 2012

via ISKRA ,2/6/2012

Φαίνεται πως όταν κάποιος, όπως ο Π. Λαφαζάνης, λέει ότι η ενότητα της Αριστεράς θα προχωρήσει μετεκλογικά ανεξάρτητα από τη θέληση κάποιων ηγεσιών, ενοχλεί τον Ριζοσπάστη.

Και τον ενοχλεί τόσο πολύ ώστε το Σάββατο (2/6) να γράφει ένα άκρως επιθετικό πρωτοσέλιδο σχόλιο κατά των λεγομένων του Π. Λαφαζάνη και να φτάνει στο σημείο να του αποδίδει προθέσεις «υποτίμησης του πολιτικού κριτηρίου των χιλιάδων μελών, φίλων και οπαδών του ΚΚΕ… αντιπαράθεσης των τελευταίων με τα καθοδηγητικά όργανα του ΚΚΕ… έως και διαδόσεις για προβλήματα στο Π.Γ. της ΚΕ του ΚΚΕ(!)».

Βεβαίως όλα τούτα θα τα προσπερνούσα ως άκρως παράλογα, αν δεν ήταν τόσο βλαπτικά όχι μόνο για την Αριστερά στο σύνολό της, αλλά κυρίως για τον τόπο και τον λαό.

Και είναι βλαπτικά γιατί κάποιοι στο ΚΚΕ φαίνεται ότι ταυτίζουν πολύ λαθεμένα το ρόλο τους, ίσως και την πολιτική ύπαρξή τους με την άρνηση κάθε μορφής και με οποιουσδήποτε όρους, συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ (ίσως και με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ).

Και ενώ στο πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» γίνεται αυτή η σφοδρή επίθεση στον Π. Λαφαζάνη, την προηγούμενη μέρα η Α. Παπαρήγα ισχυρίζεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει τη συνεργασία!

Ιδού τι λέει η Α. Παπαρήγα, μεταξύ άλλων, σε εκτεταμένη δήλωσή της:

«Επιβεβαιώνεται ένα πράγμα ως προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δε θέλει συνεργασία. Ολα αυτά που λέει είναι επίσης απάτη. Ηδη εδώ και δυο μέρες όλο το φιλικό επιχειρηματικό και τηλεοπτικό περιβάλλον του ΣΥΡΙΖΑ θέτει το εξής ζήτημα: Η αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ, η δυνατότητα να φτιάξει κυβέρνηση συνεργασίας με 151 και πάνω, ή τουλάχιστον με 151, εξαρτάται από το εκλογικό ποσοστό του ΚΚΕ και τον αριθμό των βουλευτών του! Αυτό σημαίνει ότι η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για συνεργασία είναι μία πρόταση απατηλή, αποβλέπει μόνο στο να χρησιμοποιήσει τη σημαία της συνεργασίας για να ρίξει το ΚΚΕ, από τη δική του την πλευρά έτσι νομίζει, όσο γίνεται πιο κάτω.

(περισσότερα…)

Δίχως ψωμί, δίχως δραχμή…

Ιουνίου 2, 2012

Ένας σπουδαίος καραγκιοζοπαίχτης, που παρά τα 80 χρόνια του το λέει ακόμα η καρδιά του, ο Πατρινός Γιάνναρος (κατά κόσμον Γιάννης Μουρελάτος) τραγουδά για την Ελλάδα της κρίσης…

Πηγή:

 

Ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων του ΚΚΕ

Ιουνίου 2, 2012

Για τα εκλογικά αποτελέσματα του ΚΚΕ

 «…Το Κ.Κ.Ε. σχεδόν καθόλου δεν επωφελήθηκε από την εκρηκτική διάσπαση του δικομματισμού και τη διάχυση εκατομμυρίων ψηφοφόρων. Από την άποψη αυτή το Κ.Κ.Ε. και οι δυνάμεις της ανατροπής που αναφέρονται στο σοσιαλισμό και την εργατική τάξη ελάχιστα ή καθόλου ενισχύθηκαν και αυτό δεν αποτελεί ενθαρρυντικό γεγονός. Δείχνει την αδυναμία του Κ.Κ.Ε. κυρίως, να προσελκύσει ευρύτερες εργατικές μάζες, να αναδείξει τον ουτοπικό και αδιέξοδο και εν τέλει όχι φιλολαϊκό χαρακτήρα της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ για τροποποίηση του μνημονίου και αριστερή κυβέρνηση. Εκτός του παραπάνω συμπεράσματος, πρέπει να σημειώσουμε ότι για πρώτη φορά μετά τη διάσπαση το 1968 του Κ.Κ.Ε. και τις εκλογές της μεταπολίτευσης που κατέγραψαν την κατάταξη των κομμάτων του χώρου της αριστεράς, το Κ.Κ.Ε. μπαίνει στη δεύτερη θέση και με σχεδόν το μισό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ, γεγονός με μεγάλη σημασία για λόγους πολιτικούς και ψυχολογικούς. Οι επιπτώσεις του γεγονότος αυτού είναι και θα φανούν περισσότερο αρνητικές στο μέλλον.»

Πηγή: Εργατικός Αγώνας

Οι εκλογές της 6ης Μάη ανέδειξαν μια εντελώς νέα κατάσταση στο πολιτικό σκηνικό της χώρας μας. Ο δικομματισμός σημείωσε μια εντυπωσιακή κατάρρευση των εκλογικών του ποσοστών. Πάνω από 3 εκατομμύρια πολίτες της χώρας εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ αναζητώντας μια νέα εναλλακτική πρόταση,

που θα αντιμετωπίσει τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν εξαιτίας της σκληρής πολιτικής των μνημονίων, που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ντόπιων και ξένων μονοπωλίων και εξαθλιώνει τη ζωή εκατομμυρίων εργαζομένων, που τους ρίχνει στη φτώχεια και την ανεργία.

Οι εργαζόμενοι με την ψήφο τους δεν ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του ΚΚΕ για ισχυροποίησή του και αποδοχή της πρότασής του για λαϊκή εξουσία και οικονομία ως προϋπόθεση για τη λύση των ασφυκτικών προβλημάτων που βιώνουν. Στην πραγματικότητα το ΚΚΕ μείωσε τις δυνάμεις κυρίως στα τμήματα του πληθυσμού (εργατική τάξη και νεολαία) που αποτελούν τη βασική πηγή συσπείρωσης δυνάμεων για ένα κομμουνιστικό κόμμα όσο και για την ανάπτυξη του μαζικού λαϊκού κινήματος.

Αυτό ίσως είναι από τα πιο αρνητικά στοιχεία των τελευταίων εκλογών. Η αιτία αυτής της εξέλιξης έχει καταγραφεί στις στήλες του Εργατικού Αγώνα τόσο ως πρόβλεψη όσο και με βάση το πραγματικό αποτέλεσμα: «…Δείχνει την αδυναμία του Κ.Κ.Ε. κυρίως, να προσελκύσει ευρύτερες εργατικές μάζες, να αναδείξει τον ουτοπικό και αδιέξοδο και εν τέλει όχι φιλολαϊκό χαρακτήρα της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ για τροποποίηση του μνημονίου και αριστερή κυβέρνηση…». Και ακόμη παρακάτω: «…Χωρίς να υποστηρίζουμε ότι δεν υπήρχε σε τμήματα του λαού ανυπομονησία για άμεσες λύσεις και άμεσα αποτελέσματα, θεωρούμε ότι η αιτία που διαμόρφωσε τη συμπεριφορά του ήταν η παντελής απροθυμία και ανεπάρκεια του Κ.Κ.Ε. να δώσει στο λαό ένα χειροπιαστό σχέδιο αντιμετώπισης της τεράστιας περίστασης στην οποία βρίσκεται και αξιοποίησης υπέρ του λαού των δυσκολιών της άρχουσας τάξης να ελέγξει την κατάσταση. Το Κ.Κ.Ε. δεν μπόρεσε ποτέ να διαγνώσει αυτές τις διαθέσεις των μαζών, δεν είδε το μέγεθος των λαϊκών διαθέσεων τιμωρίας του δικομματισμού και κυριαρχούμενο από λαθεμένα στερεότυπα και εμμονές έδειξε τεράστια απροθυμία να καλύψει με τρόπο επαναστατικό το κενό αυτό και να συσπειρώσει τις μάζες. Αυτό που ζητούσε ο λαός δεν ήταν κάτι απαγορευτικό για ένα κομμουνιστικό κόμμα…».

(περισσότερα…)

Κατάργηση χωρίς καταγγελία-Γιώργοs Κατρούγκαλοs

Ιουνίου 2, 2012

Εφημ.ΕΘΝΟΣ

Προφανώς το πρόβλημα της εξόδου από την κρίση δεν είναι νομικό, ούτε καν κυρίως οικονομικό. Είναι βαθύτατα πολιτικό. Από τη νομική άποψη, όμως, που παρουσιάζεται εδώ, τα πράγματα είναι απλά:

  • Τα μνημόνια καθ’ εαυτά δεν αποτελούν διεθνείς συμβάσεις. Συνεπώς από αυτά δεν απορρέουν διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας, ούτε η εφαρμοστική τους νομοθεσία έχει τυπική ισχύ ανώτερη από τον κοινό νόμο.
  • Ούτε από τις δανειακές συμβάσεις απορρέουν δεσμεύσεις με υπερνομοθετική ισχύ, εφόσον αυτές δεν έχουν κυρωθεί σύμφωνα με το Σύνταγμα.

 Συνεπώς, όλοι οι μνημονιακοί νόμοι μπορεί να καταργηθούν με νέο νόμο, με απλή πλειοψηφία, χωρίς να απαιτείται προηγούμενη καταγγελία καμιάς σύμβασης.

 Ειδικότερα:

-Η θέση περί της πολιτικής και όχι νομικής φύσης των μνημονίων έγινε, ορθά, δεκτή από την πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας 668/2012. Άλλωστε, το ίδιο το μνημόνιο χαρακτηρίζεται από το νόμο ως «σχέδιο προγράμματος», ενώ στο κείμενο του αυτοπροσδιορίζεται ως «σχέδιο δράσης».

-Περαιτέρω, και οι δύο Δανειακές Συμβάσεις (του πρώτου και του δεύτερου μνημονίου) έπρεπε να κυρωθούν από τη Βουλή, σύμφωνα με το άρθρο 36 παρ. 2 του Συντάγματος. Παρόλα αυτά –και ανεξαρτήτως του ζητήματος της ανάγκης ύπαρξης αυξημένης ή όχι πλειοψηφίας για αυτό-  καμιά από τις δύο δεν κυρώθηκε σύμφωνα με το Σύνταγμα.  Η πρώτη κατατέθηκε προς κύρωση το Μάιο του 2010, αλλά μετά αποσύρθηκε, η δεύτερη εγκρίθηκε από τη Βουλή δύο φορές ως σχέδιο, μία φορά ως παράρτημα  του ν. 4046/2012, και  μία ως Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου. Ουδέποτε όμως ήρθε για κύρωση στη Βουλή μετά την υπογραφή της.

 Οι εν λόγω συμβάσεις, εάν είχαν κυρωθεί συνταγματικά, θα θέσπιζαν διεθνείς υποχρεώσεις σε βάρος της χώρας, με τυπική ισχύ ανώτερη από το νόμο, σε αντίθεση με τον μη δεσμευτικό χαρακτήρα των μνημονίων. Εφόσον αυτό όμως δεν συνέβη, δεν υπάρχει κανένα νομικό εμπόδιο για μία νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία να ανατρέψει τα μνημονιακά μέτρα. Μάλιστα, για μερικά από αυτά, όπως, π.χ. για την κατάργηση των πρόσφατων ρυθμίσεων για τη μετενέργεια, που διαλύουν το εργατικό δίκαιο και τη συλλογική αυτονομία, δεν απαιτείται καν τυπικός νόμος, αλλά αρκεί απλή Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου.

(περισσότερα…)

Ελλάδα: το χρονικό μιας προαναγγελθείσας στάσης πληρωμών

Ιουνίου 2, 2012

ΠΗΓΗ: Περγάδι (το)

Κάποια στιγμή αυτό το καλοκαίρι, τελικά, η ελληνική κυβέρνηση θα ανακοινώσει στάση πληρωμών, θα αθετήσει τις οφειλές της σε ευρώ και θα προσπαθήσει να χειριστεί την έξοδο της από το ενιαίο νόμισμα. Αυτό δεν θα συμβεί επειδή οι άνθρωποι το θέλουν (ακόμα και αν κάποιος το θέλει), ούτε επειδή είναι η πιο σοφή πολιτική (δεν είναι). Πτώχευση και έξοδος θα συμβούν επειδή δεν θα μπορούν να αντιμετωπιστούν.

Χρειαστήκαμε πάνω από μια δεκαετία για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε. Μετά από μια άνιση απόδοση στη δεκαετία του ’90, η οικονομική ανάπτυξη της ενιαίας πλέον Γερμανίας άρχισε να μειώνεται στα 5 πρώτα χρόνια της κυβέρνησης Σρέντερ (Σχήμα 1). Σε απάντηση στη μείωση αυτή, η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση υιοθέτησε μια στρατηγική ανάπτυξης στηριγμένη στις εξαγωγές. Η στρατηγική αυτή βασιζόταν στη συμφωνία με τα εργατικά συνδικάτα για περιστολή των πραγματικών μισθών, τη μείωση της προστασίας των εργαζομένων ώστε να καταστεί δυνατή μια μείωση μισθών σε μια κατακερματισμένη αγορά εργασίας, και η ντε φάκτο επιδότηση των εξαγωγών μέσω φορολογικών κινήτρων.

Ο ρυθμός ανάπτυξης άρχισε να ανεβαίνει και πάλι, με τα τρία τέταρτα της ανάκαμψης να οφείλεται στην αύξηση των εξαγωγών (Σχήμα 2). Ο αποφασιστικός παράγοντας της αύξησης των εξαγωγών, που και αυτή τη φορά επηρέαζε κατά τα τρία τέταρτα τη μεταβολή, ήταν το κόστος εργασίας ανά μονάδα, το οποίο μειώθηκε ή αυξήθηκε ελάχιστα (Σχήμα 3).Όπως βλέπουμε, ένα μεγάλο μέρος, περίπου το μισό, της μεταβολής του κόστους εργασίας ανά μονάδα προέκυψε από τις διαφορές στους ονομαστικούς μισθούς (Σχήμα 4).

Ένας απλός πολλαπλασιασμός μας δείχνει ότι το ένα τέταρτο των αναπτυξιακών επιδόσεων της πολιτικής της Γερμανίας μπορεί να αποδωθεί στην περικοπή των πραγματικών μισθών (0,75 x 0,75 x 0,5 = 0,28 ή 28%). Μια παρενέργεια, προγραμματισμένη ή όχι, της περικοπής των μισθών υπήρξε μια μικρή αύξηση των εισαγωγών της Γερμανίας, πράγμα που συνεπάγεται την αύξηση του πλεονάσματος του εμπορικού ισοζυγίου.

(περισσότερα…)

Το επιχειρούμενο έγκλημα των χρυσοθήρων στη Χαλκιδική και η σημασία του αγώνα των κατοίκων

Ιουνίου 2, 2012

 Της Βαγγελιώς  Σωτηροπούλου

Το τελευταίο διάστημα στην Βόρεια και Βορειοανατολική Χαλκιδική είναι σε εξέλιξη μια κοινωνική σύγκρουση με μεγάλη σημασία. Πρόκειται για τη σκληρή μάχη που δίνουν οι κάτοικοι των χωριών γύρω από τη θέση Σκουριές του όρους Κάκαβος ενάντια στο καταστρεπτικό σχέδιο επένδυσης μεταλλείας χρυσού και χαλκού το οποίο μετά και την έγκριση των περιβαλλοντικών όρων από το ΥΠΕΚΑ στις 26/7/2011 μπαίνει στην φάση υλοποίησης.

Μερικές πλευρές του εγκλήματος είναι οι εξής :

α) έγκλημα κατά της δημόσιας περιουσίας

Το 1985 ελληνικό δημόσιο παίρνει από το Μποδοσάκη τα δικαιώματα μεταλλειοκτησίας. Το 1995 τα μεταβιβάζει στην καναδική TVX gold. H TVX gold εγκαταλείπει μετά από σκληρούς αγώνες των κατοίκων. Το 2003 – επί πρωθυπουργού Σημίτη και υπουργού ανάπτυξης Χ. Πάχτα – το ελληνικό δημόσιο συνάπτει μια τερατωδώς σκανδαλώδη σύμβαση μεταβίβασης των δικαιωμάτων εξόρυξης στο επιχειρηματικό σχήμα «Ελληνικός Χρυσός» (ΕΧ) στο οποίο υπάρχει ισχυρή παρουσία του ομίλου Μπόμπολα και της γνωστής και αμαρτωλής Goldman Sachs . Η «ΕΧ» η οποία είχε συσταθεί μόλις λίγες ημέρες πριν τη μεταβίβαση, με μετοχικό κεφάλαιο μόλις 60.000 €, αγόρασε έναντι 11 εκατ. € κοιτάσματα των οποίων η αξία σε διάφορες αποτιμήσεις που έχουν γίνει κυμαίνεται από 1,5 – 2 δις !!! Η Κομισιόν μετά από σχετική προσφυγή αναγνώρισε τον παράνομο και αντισυμβατικό χαρακτήρα της σύμβασης και απαίτησε η «ΕΧ» να επιστρέψει στο ελληνικό δημόσιο 15,3 €. Το ελληνικό δημόσιο ουδέποτε ζήτησε την επιστροφή αυτού του ποσού !

Μερικές ακόμα πλευρές αυτής της σύμβασης : Η «ΕΧ» παίρνει τα δικαιώματα στον ορυκτό πλούτο, όχι όμως την υποχρέωση να αποκαταστήσει τις περιβαλλοντικές ζημιές που έχουν ήδη δημιουργηθεί από την εξορυκτική δραστηριότητα. Αυτή την υποχρέωση η οποία ανέρχεται περίπου σε 400 εκ. € την ανέλαβε το ελληνικό δημόσιο. Το ελληνικό δημόσιο παραχώρησε επιπλέον στην «ΕΧ» 317.000 στρέμματα δημόσιας γης και τα αποκλειστικά δικαιώματα μεταλλείας χωρίς να κρατάει για το ίδιο κανένα δικαίωμα ούτε στη χρήση, ούτε στα κέρδη. Σε αυτή τη γη απαγορεύεται οποιαδήποτε άλλη χρήση πλην της μεταλλευτικής! Επιπλέον το δημόσιο ΙΓΜΕ για χάρη της «ΕΧ» ξόδεψε πόρους για να εντοπίσει και να αξιολογήσει τα κοιτάσματα. Η ΔΕΗ αναλαμβάνει να εκτελέσει όλα τα απαιτούμενα έργα για την ηλεκτροδότηση των εγκαταστάσεων. Και το «κερασάκι», η «ΕΧ» παράνομα ξεπούλησε στοκ των προκατόχων της κερδίζοντας κι άλλα 80 εκ. €.

(περισσότερα…)