Αρχείο για 10 Ιουνίου, 2012

Προετοιμασίες ….

10 Ιουνίου, 2012

Πηγή: ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Οιωνός εξελίξεων για τις ελληνικές τράπεζες, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν οι σημαντικές κινήσεις που γίνονται στα Βαλκάνια κατά τις τελευταίες εβδομάδες, με τις 4 μεγάλες τράπεζες να βρίσκονται κοντά σε συμφωνία για τη συνένωση των θυγατρικών και των δικτύων τους.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες το project τρέχει επικεφαλής μεγάλης τράπεζας, στον οποίο ουσιαστικά ανήκει και η ιδέα, ενώ σύμφωνα πάντα με τις πληροφορίες οι 3 τράπεζες (ΕΤΕ, EFG Eurobank και Πειραιώς) έχουν, κατ’ αρχήν, συμφωνήσει για τη συνένωση του δικτύου σε Ρουμανία, Βουλγαρία, Αλβανία, Σερβία και Σκόπια, ενώ με ενδιαφέρον αναμένεται και η απάντηση της Alpha Bank, η οποία εμφανίζεται ελαφρώς διστακτική σε μια τέτοια κίνηση.

Πάντως είναι ξεκάθαρο ότι μια τέτοια απόφαση θα είναι, όπως αναφέραμε και στην εισαγωγή μας, προάγγελος μελλοντικών συγχωνεύσεων των ελληνικών τραπεζών, κάτι το οποίο έχει ζητήσει σε όλους τους τόνους η Τρόικα, αλλά πλέον απαιτεί και η δύσκολη συγκυρία στην οποία βρίσκεται η ελληνική οικονομία.

Θυμίζουμε ότι η Τρόικα, αλλά ακόμη και ο ίδιος ο Μ. Ντράγκι της ΕΚΤ, με δηλώσεις τους, έχουν ζητήσει ξεκάθαρα από τις ελληνικές τράπεζες να συγχωνευτούν. Είναι, επίσης, χαρακτηριστικό ότι πριν από περίπου ένα μήνα, ο αντιπρόεδρος της ΕΚΤ, Βίτορ Κονστάντζιο είχε δηλώσει ότι με βάση τα νέα δεδομένα της ελληνικής οικονομίας, θα πρέπει να μείνουν το πολύ 2 με 3 μεγάλες ελληνικές τράπεζες.

(περισσότερα…)

Η Έκθεση της ΕΤΕ για την Δραχμή ή η Έκθεση της Πεντάρας

10 Ιουνίου, 2012

Πηγή : Το Μέτωπο

Του Κώστα Παπουλή

 Είναι γνωστό ότι όταν σε μία εξίσωση ή συνάρτηση, εισάγουμε λάθος τιμές για ορισμένες μεταβλητές, τότε έχουμε σίγουρα λάθος αποτέλεσμα, ακόμη και αν η εξίσωση ή η συνάρτηση είναι σωστή. Σε γενικές γραμμές αυτό γίνεται με την έκθεση της ΕΤΕ. Χρησιμοποιεί δυο βασικές εξισώσεις (σελ.15), πάνω στις οποίες κάνει δύο απόλυτα λανθασμένες παραδοχές, ενώ στην έκθεση σοβεί πλήθος αλμάτων, λογικών, οικονομικών, αλλά και αριθμητικών «μαγειρεμάτων», καθώς επίσης και «πορισμάτων» που δεν εξάγονται από το αναλυτικό της μέρος (βλ. π.χ. στη σελ. 6, τις δύο τελευταίες προτάσεις της

δεύτερης παραγράφου, περί των επιπτώσεων σε κοινωνικές ομάδες, τραπεζικά δάνεια κ.α., και τις σελ. 8-9 ), αλλά είναι προϊόντα του «κοινού νου». Έτσι γίνεται σαφές, ότι σκοπός της έκθεσης δεν είναι άλλος παρά η σπορά «τρομοκρατίας», για το ενδεχόμενο επιστροφής στην δραχμή.

Μια αθέτηση πληρωμών και μια επιστροφή στη δραχμή ενεργοποιεί δύο «κενά», ή δυο χρηματοδοτικούς περιορισμούς, όπως επισημαίνεται και στην έκθεση. Το ένα είναι το χρηματοδοτικό κενό του δημοσίου και το άλλο είναι το συναλλαγματικό κενό του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών.

Η κεντρική και λάθος «ιδέα» της έκθεσης χτίζεται πάνω στο πρώτο κενό. Αφού υποθέτει μια αθέτηση πληρωμών της τάξης του 80% του δημοσίου χρέους, αμέσως μετά δέχεται ότι ξεκινάει η αποπληρωμή τόκων και χρεολυσίων. Δηλαδή, την Δευτέρα, το ελληνικό κράτος κάνει στάση πληρωμών και την Τρίτη αρχίζει να καταβάλλει τόκους και χρεολύσια. Αποκλείει, επομένως, το ενδεχόμενο η χώρα μας να προχωρήσει σε πλήρη αναστολή πληρωμών για ένα διάστημα κάποιων ετών, που άλλωστε είναι θέση αρκετών κομμάτων. Η Ελλάδα, όπως δέχεται και η έκθεση, δεν θα έχει πρωτογενές πλεόνασμα μετά από μια στάση πληρωμών. Μέχρι να «συνέλθει» η οικονομία της, να ανακάμψει δηλαδή από την βαθιά ύφεση, να αποκατασταθεί η εγχώρια αποταμίευση, ώστε το κράτος να δανείζεται από το εσωτερικό όπως παλαιότερα, και έτσι να μην χρηματοδοτεί νομισματικά το σύνολο του ελλείμματος, είναι αναγκασμένη να παγώσει κάθε εξωτερική πληρωμή.

Το πάγωμα των εξωτερικών πληρωμών είναι αναγκαστικό και ανεξάρτητο, τόσο από το ποσοστό του εξωτερικού χρέους που θα εξοφλήσει μελλοντικά, όσο από τους τρόπους με τους οποίους θα γίνει αυτή η «αναδιάρθρωση» ή η «διαγραφή» του μεγαλύτερου τμήματος του χρέους. Έχοντας σύμμαχο το διεθνές δίκαιο, με βάση την οικονομική της κατάσταση, μην έχοντας συνάμα και πρωτογενές πλεόνασμα, βρίσκεται σε «κατάσταση ανάγκης». Οι «διαπραγματεύσεις» άλλωστε, για την διαγραφή τμήματος του χρέους της τάξης του 80%, δεν μπορούν να γίνουν σε μία νύχτα. Στην Αργεντινή πήραν τρία χρόνια. Αντίθετα όμως με αυτήν την κοινή λογική, η ΕΤΕ υποθέτει ότι την ακριβώς επομένη μέρα μιας στάσης πληρωμών και εξόδου από το ευρώ, το δημόσιο θα τυπώνει χρήμα για να καλύπτει: α) το πρωτογενές έλλειμμα, β) τους τόκους του δημοσίου χρέους, εσωτερικούς και εξωτερικούς, γ) τα χρεολύσια που λήγουν!, και δ) ακόμη και την κεφαλαιακή ενίσχυση των τραπεζών.

Έτσι το δημόσιο έλλειμμα γίνεται 12% του ΑΕΠ (3,5% πρωτογενές και 8,5% τόκοι) και σε αυτό το έλλειμμα που καλύπτεται με εκτύπωση χρήματος, προστίθεται μία ακόμη άγνωστη ποσότητα χρήματος (δεν μας λέει η έκθεση πόση είναι) για τα γ και δ, που ιδίως για το γ πρέπει να είναι πολύ μεγάλη. Συνεπώς, ο πληθωρισμός απογειώνεται και φτάνει στο 32%, με τάση ανόδου. Εξ αιτίας αυτού του πληθωρισμού, οι τόκοι γίνονται 8,5% του ΑΕΠ. Χωρίς να μας το λέει, η έκθεση, πρέπει να υποθέτει μεγάλη άνοδο των επιτοκίων του εσωτερικού δημοσίου χρέους λόγω του πληθωρισμού και λιγότερο αλλαγή των επιτοκίων του εξωτερικού χρέους, μια που με την αθέτηση πληρωμών, την υποτίμηση κλπ, το χρέος γίνεται 94% του ΑΕΠ, άρα έχουμε ένα νέο επιτόκιο μεγαλύτερο από 9%, δηλαδή τρεις περίπου φορές πάνω από το σημερινό.

(περισσότερα…)

ΙSKRA: Γιατί το κάνετε αυτό βρε σύντροφοι;

10 Ιουνίου, 2012

Ιστορική ανάγκη η συνεργασία των δυνάμεων της κομμουνιστικής και ριζοσπαστικής αριστεράς

ΣΥΓΧΟΡΔΙΑ ΚΑΤΑ ΣΥΡΙΖΑ:Δ. Γόντικας – Γ. Μαρίνος – ΕΛ. Μπέλλου

Πολύ πιο διακριτική η Αλέκα Παπαρήγα

Η Iskra αναδημοσιεύει τις ομιλίες ορισμένων κεντρικών στελεχών του ΚΚΕ όπως αυτές καταχωρήθηκαν στο «Ριζοσπάστη» και τις συνοδεύει με ένα σχόλιο του «ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ», το οποίο έχει ως εξής:

Προξενεί κατάπληξη ότι σε συγχορδία, αν και με διαφορετικούς τόνους, ύφος και «επιχειρήματα», τα κεντρικά στελέχη του ΚΚΕ επιτίθενται συντονισμένα στον ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν αναγορεύουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως κύριο μέτωπο του ΚΚΕ σε αυτές τις εκλογές.

Την ίδια ώρα που το αστικό αντιδραστικό κατεστημένο στην Ελλάδα και την ΕΕ «δαιμονοποιεί» τον ΣΥΡΙΖΑ και του προσάπτει χίλιες δυο επιδιώξεις ανατροπής, την ίδια ώρα βλέπουμε κεντρικά στελέχη του ΚΚΕ να εμφανίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ περίπου ως μια δράκα «πλιατσικολόγων» στελεχών με «λερωμένα χέρια»…

Γιατί το κάνετε αυτό  βρε σύντροφοι;

Τι κερδίζετε;

Ασφαλώς οφείλετε να κάνετε κριτική και σκληρή κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ασφαλώς και η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ διαπερνάται από ανεπάρκειες και αντιφάσεις.

Από ‘κει και πέρα, όμως, άλλο κριτική, άλλο αντιπαράθεση και άλλο κατεδάφιση και συκοφαντία!

Πέραν αυτών, όμως, δεν οφείλει το ΚΚΕ κάποια ουσιαστική αυτοκριτική;

Πως είναι δυνατόν με τόση ευκολία ο ΣΥΡΙΖΑ, υπό τα χειροκροτήματα της αστικής τάξης, να «πλιατσικολογεί» σε βάρος το ΚΚΕ;

Το ΚΚΕ δεν έχει ευθύνες;

Τέλος, τα στελέχη του ΚΚΕ προεξοφλούν, περίπου, την «ενσωμάτωση» στο σύστημα του ΣΥΡΙΖΑ, ορισμένα τον θεωρούν ήδη ενσωματωμένο και προεξοφλούν την «προδοσία» του!

Μπορεί πράγματι να εξελιχθούν, περίπου, έτσι τα πράγματα! Όχι πάντως με τόση ευκολία! Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ κάτω από τις πιέσεις και τις επιθέσεις να αναδιπλωθεί! Ίσως, να αναδιπλωθεί και άτακτα!

Ε, και, λοιπόν;

Θα δικαιωθεί, μήπως, το ΚΚΕ από μια τέτοια τραγική εξέλιξη αναδίπλωσης του ΣΥΡΙΖΑ; Τι θα πει τότε, ότι επιβεβαιώθηκαν οι «μακάβριες» εκτιμήσεις του;

Τι είναι το ΚΚΕ; Σχολιαστής και αμέτοχος παρατηρητής των πολιτικών εξελίξεων; Δεν είναι το κόμμα που παρεμβαίνει για να επηρεάσει και να διαμορφώσει τις εξελίξεις;

(περισσότερα…)

Κυριακή

10 Ιουνίου, 2012

Στον κοινό αγώνα, με τη δική μας σημαία. Πέτρος Παπακωνσταντίνου

10 Ιουνίου, 2012

 Eφημ Πριν

Η σύσταση διατυπώθηκε προ ετών από έναν άνθρωπο που έκανε καριέρα ως διευθυντικό στέλεχος ιδιωτικών καναλιών: «Μην αφήσετε ποτέ τα γεγονότα να σας χαλάσουν μια ωραία ιστορία»! Παρά τη χρονική απόσταση, κάθε φορά που τη θυμάμαι μου προκαλεί την ίδια ανατριχίλα, όχι τόσο για τον κυνισμό των χειραγωγών που αποκαλύπτει, όσο για την ευπιστία των χειραγωγούμενων που υπονοεί.

Τούτες τις μέρες καλούμαστε να αναμετρηθούμε με μια άλλου είδους «ωραία ιστορία», που δεν κατασκευάστηκε από τα κέντρα των κυρίαρχων, αλλά από την αγωνία, την ελπίδα και την αδημονία για λύτρωση των κυριαρχούμενων: Στις 17 Ιουνίου ο ΣΥΡΙΖΑ βγάζει κυβέρνηση, στις 18 καταργεί το Mνημόνιο, οι Ευρωπαίοι γκρινιάζουν, αλλά το καταπίνουν γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς κι αρχίζει η σταδιακή ανόρθωση της Ελλάδας, με την Αριστερά επιτέλους, για πρώτη φορά στην ιστορία της, δικαιωμένη και νικηφόρα. Όποιοι εξ αριστερών τιμητές επικαλούνται υπαρκτά μεν, αλλά δευτερεύοντα «γεγονότα», υποβαθμίζοντας τον ιστορικό χαρακτήρα αυτής της μάχης, επωμίζονται βαριά ευθύνη απέναντι στον λαό, καθώς ρισκάρουν την ήττα της Αριστεράς για χάρη της κομματικής τους καταγραφής και επιβίωσης.

Δεν μας προκαλεί έκπληξη να ακούμε αυτό το ρεφρέν από ανθρώπους που μέχρι χθες ακολουθούσαν τα κόμματα της πλουτοκρατίας, παρακολουθούσαν την Αριστερά μόνο από τον καναπέ τους και στράφηκαν χθες – προχθές προς τον ΣΥΡΙΖΑ υπό την πίεση αυτής της φοβερής κρίσης, με το ζήλο του νεοφώτιστου. Έναν ζήλο, που τους κάνει να αισθάνονται ότι μπορούν να κουνάνε επιτιμητικά το δάχτυλο στους «μαξιμαλιστές» και τους «ανεύθυνους», εκείνους που έβαλαν το κεφάλι τους στον ντορβά όχι μία, αλλά εκατό φορές, μαζί με τον Τεμπονέρα, τον Κουσουρή και τόσους άλλους, την εποχή που άλλοι ασχολούνταν μόνο με το Χρηματιστήριο και τα δάνεια. Τους καλούμε μόνο να σκεφτούν καλόπιστα: Αν το πρόβλημά μας ήταν μόνο η κομματική «καταγραφή» και «επιβίωση», πιστεύουν άραγε ότι θα διαλέγαμε αυτόν τον δύσκολο δρόμο, κόντρα στο ρεύμα; Δεν θα μας ήταν απείρως πιο εύκολο να συνεργαστούμε με τον ΣΥΡΙΖΑ, να βγάλουμε μερικούς βουλευτές και να εξασφαλίσουμε μερίδιο από την κρατική επιχορήγηση;

Εκείνο που μας θλίβει είναι να ακούμε ανάλογες, συχνά καλοπροαίρετες παραινέσεις από αγωνιστές της Αριστεράς, που αντιμετώπισαν πολλές φορές, από τη θέση του θύματος κι όχι του θύτη, τις θεωρίες της «χαμένης ψήφου» και του «αναγκαίου σκαλοπατιού». Πώς μπορεί να θεωρήσει κανείς ότι ήταν ιδεολογικά, πολιτικά και ηθικά δικαιολογημένο να κατέβουν τα κόμματα της Αριστεράς χώρια στις εκλογές της 6ης Μαίου, αλλά πέντε εβδομάδες αργότερα, το ΚΚΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι άλλες αριστερές οργανώσεις οφείλουν να αυτοκτονήσουν πολιτικά επειδή έχει διαμορφωθεί εκλογική δυναμική υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ; Και πώς μπορούμε να πιστέψουμε ότι αγωνιούν όντως για ένα «λαϊκό, αριστερό μέτωπο», όταν αυτό προϋποθέτει να εξαλειφθούν όλες οι δυνάμεις στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ;

(περισσότερα…)

Προοπτικές και κίνδυνοι για μια αριστερή κυβέρνηση-Κώστας Λαπαβίτσας

10 Ιουνίου, 2012

»Είναι απολύτως απαραίτητο να μην ενδώσει μια αριστερή κυβέρνηση στις πιέσεις, αν πραγματικά νοιάζεται την Ελλάδα και τον λαό της. Διότι η υποχώρηση θα σημάνει καταστροφή – πολιτική, κοινωνική και οικονομική. Για να το πετύχει όμως αυτό θα χρειαστεί γενική και αποφασιστική λαϊκή κινητοποίηση»

Εφημ.ΑΥΓΗ

Η εκλογική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ είναι η πιο αισιόδοξη πολιτική εξέλιξη από την αρχή της γιγαντιαίας κρίσης της Ευρωζώνης. Το δίλημμα των εκλογών της 17ης Ιουνίου είναι ξεκάθαρο. Αν σχηματιστεί αριστερή κυβέρνηση που θα εφαρμόσει το ριζοσπαστικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει η δυνατότητα αφενός να βγει η Ελλάδα από την κρίση και αφετέρου να δρομολογηθεί νέα πορεία για την υπόλοιπη Ευρώπη. Αν σχηματίσει κυβέρνηση ο μετριότατος κ. Σαμαράς, η χώρα θα συνεχίσει ακάθεκτη προς την κατάρρευση, που όλα δείχνουν πως δεν θα αργήσει.

 Τις τελευταίες μέρες έγινε ξεκάθαρο ακόμη και για τους πιο δύσπιστους ότι η κρίση είναι πανευρωπαϊκή και όχι απλώς ελληνική. Δεν ευθύνεται ο ελληνικός δημόσιος τομέας ούτε η ελληνική διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις για την τεράστια αναταραχή. Το πρόβλημα έχει να κάνει, πρώτον, με την παγκόσμια κρίση που ξεκίνησε το 2007 στις ΗΠΑ και, δεύτερον, με τους μηχανισμούς του ευρώ που διαμεσολάβησαν και επέτειναν την κρίση στην Ευρώπη. Μετά από δύο χρόνια συνεχούς άρνησης και θεωρητικών ακροβασιών -από τα δεξιά, αλλά δυστυχώς και από τα αριστερά- η σκληρή πραγματικότητα σταδιακά γίνεται αποδεκτή από όλους. Ο λόγος είναι απλός. Τη στιγμή αυτή η Ισπανία χρειάζεται ίσως 250-300 δισ. ευρώ τα οποία δεν θα μπορέσει να βρει στις ανοιχτές αγορές και άρα μάλλον θα μπει στο πρόγραμμα «διάσωσης».

Θα ακολουθήσει βίαιη γενίκευση της κρίσης του ευρώ που θα φέρει νέα δεδομένα στην Ευρώπη. Δύο παράγοντες έχουν καταλυτική σημασία. Ο πρώτος είναι τα συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού τομέα και κυρίως των τραπεζών. Στην ουσία το τραπεζικό σύστημα της Ισπανίας είναι χρεωκοπημένο, αλλά και της Γερμανίας είναι κάθε άλλο παρά υγιές.

(περισσότερα…)

FT:Berlin is ignoring the lessons of the 1930s…Niall Ferguson-Nouriel Roubini

10 Ιουνίου, 2012

 Is it one minute to midnight in Europe?

Πηγή: The Financial Times

We fear that the German government’s policy of doing “too little too late” risks a repeat of precisely the crisis of the mid-20th century that European integration was designed to avoid.

We find it extraordinary that it should be Germany, of all countries, that is failing to learn from history. Fixated on the non-threat of inflation, today’s Germans appear to attach more importance to 1923 (the year of hyperinflation) than to 1933 (the year democracy died). They would do well to remember how a European banking crisis two years before 1933 contributed directly to the breakdown of democracy not just in their own country but right across the European continent.

We have warned for more than three years that continental Europe needs to clean up its banks’ woeful balance sheets. Next to nothing has been done. In the meantime, a silent run on the banks of the eurozone periphery has been under way for two years now: cross-border, interbank and wholesale funding has rolled off and been substituted with European Central Bank financing; and “smart money” – large uninsured deposits of wealthy individuals – has quietly departed Greek and other “Club Med” banks.

But now the public is finally losing faith and the silent run may spread to smaller insured deposits. Indeed, if Greece were to leave the eurozone, a deposit freeze would occur and euro deposits would be converted into new drachmas: so a euro in a Greek bank really is not equivalent to a euro in a German bank. Greeks have withdrawn more than €700m from their banks in the past month.

More worryingly, there was also a surge in withdrawals from some Spanish banks last month. The government’s bungled bailout of Bankia has only heightened public anxiety. On a recent visit to Barcelona, one of us was repeatedly asked if it was safe to leave money in a Spanish bank. This kind of process is potentially explosive. What today is a leisurely “bank jog” could easily become a sprint for the exits. In the event of a Greek exit, rational people would ask: who is next?

The way out of this crisis seems clear. First, there needs to be a programme of direct recapitalisation – via preferred non-voting shares – of eurozone banks, in the periphery and the core, by the European Financial Stability Facility and its successor, the European Stability Mechanism.

(περισσότερα…)