Αρχείο για Ιουνίου 12, 2012

Θριάσιο Πεδίο: Ναυάγιο οι ζωές μας στο Σαρωνικό

Ιουνίου 12, 2012

»Συγνώμη Ελευσίνα…Την τελευταία φορά που πέρασα από τον εθνικό δρόμο ούτε ένα βλέμμα δεν έριξα.» Φ.Κουτσάφτης*

 του  Άρη Χατζηγεωργίου από την »Ε».

Θέλοντας να αποφύγουμε ακόμη μία συγνώμη και «ανάληψη της πολιτικής ευθύνης», πλησιάζουμε σήμερα από θαλάσσης τα νερά που βρέχουν τη μισή βιομηχανική παραγωγή της Ελλάδας. Το Θριάσιο Πεδίο, άλλωστε, συνεχίζει να κατοικείται από χιλιάδες ανθρώπους. Πολίτες που λόγω οικονομικής επιφάνειας έχουν ακόμη μεγαλύτερη δυσκολία να διανύσουν 50 χιλιόμετρα για να βρουν «ανοιχτωσιά». Κι όμως…

Από τα 13 χιλιόμετρα της ακτής σε Ελευσίνα, Ασπρόπυργο και Σκαραμαγκά, είναι ζήτημα αν τα 700 μέτρα είναι ελεύθερα για να περπατήσει άνθρωπος χωρίς να πέσει πάνω σε βουνά από κατάλοιπα επεξεργασίας μετάλλων, μπαζώματα δεκαετιών και φρέσκα, τσιμεντάδικα, δεξαμενές και αγωγούς καυσίμων, διαλυτήρια πλοίων, στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Από τη θάλασσα όμως φαίνονται τα πάντα ή τουλάχιστον πολύ περισσότερα από εκείνα που επιμελώς κρύβονται από τον περαστικό του δρόμου.

Ο πλους ξεκινά πριν από το μεσημέρι από την άλλη άκρη της «πίσω αυλής», το λιμάνι του Πειραιά. Με φυσικούς και πολύτιμους συμπαραστάτες τον καπετάν Γιάννη Παντελάκη (που διέθεσε το φουσκωτό του για την περιήγηση) και τον καπετάν Γιώργη Τσακίρη – περισσότερο εξοικειωμένο με τις αντιξοότητες και τα στρατιωτικά παραγγέλματα προς το πλήρωμα του σκάφους:

Κρανίου… Μανχάταν

 

Κοντέινερ, δεξαμενές, σπίτια… Όλα απαραίτητα, αλλά με ποια διάταξη;

 Αμέσως μετά την «μπούκα» του κεντρικού λιμένα, που μας θυμίζει γελαστές αναχωρήσεις και σκυθρωπές επιστροφές από νησιά, απλώνεται κοροϊδευτικά μπροστά μας η «γλώσσα» των 640 κενών στρεμμάτων της Δραπετσώνας. Εδώ λειτουργούσαν έως τη δεκαετία του ’90 τα Λιπάσματα, η μεγαλύτερη χημική βιομηχανία της χώρας, και άλλα εργοστάσια. Τέσσερα κτίρια διασώθηκαν την τελευταία στιγμή, τα υπόλοιπα ισοπεδώθηκαν και σχέδια απλώθηκαν για να χτιστεί εδώ ένα «Μανχάταν» από τους ιδιοκτήτες της γης (τώρα κυρίως Εθνική Τράπεζα και ΑΓΕΤ). Ομάδες ενεργών πολιτών ενεργοποιήθηκαν ζητώντας να απαλλοτριωθεί η έκταση για να γίνει πάρκο πρασίνου, ο τοπικός δήμος προσπάθησε να φέρει συμβιβαστική λύση με πολεοδόμηση ενός μέρους της έκτασης. Τίποτε όμως δεν προχώρησε (προτεραιότητα προφανώς είχαν οι ανταλλαγές γης και εξυπηρετήσεις προς μονές και ποδοσφαιρικές ομάδες) και η έκταση παραμένει αχανής, στεγνή και έρημη.

Η θάλασσα γεμάτη σακούλες και ξύλα επιβάλλει προσοχή στον τιμονιέρη καθώς προχωρούμε προς Κερατσίνι. Χιλιάδες οι κάτοικοι κι εδώ, εκατοντάδες οι πολυκατοικίες μέχρι εκεί που χάνεται το μάτι στα φαλακρά βουνά, αλλά πρόσβαση στην ακτή καμιά. Την ανθρώπινη παρουσία υποκαθιστούν φαντασιακά οι τεράστιοι γερανοί-cyborg που φορτοεκφορτώνουν χιλιάδες κοντέινερ στο Νέο Ικόνιο. Η μυρωδιά της Ψυττάλειας μάς συνοδεύει καθώς πλησιάζουμε στο Πέραμα. Αλλη έκπληξη εδώ: Τα ναυπηγεία έχουν πιάσει και το τελευταίο εκατοστό της ακτής, μπαζώματα προσπαθούν να δώσουν παραπάνω χώρο, ενώ το βουνό κοντεύει να κρυφτεί από οικοδομές των επτά και οκτώ ορόφων. Τουλάχιστον οι ένοικοί τους θα μπορούν να απολαμβάνουν θέα εφάμιλλη του Ξέρξη όταν παρακολουθούσε τη ναυμαχία της Σαλαμίνας…

(περισσότερα…)

Χαλυβουργική, αγέλαστος πέτρα-Xριστίνα Kοψίνη

Ιουνίου 12, 2012

Εφημ.ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Mόνο όταν βρεθείτε στις εγκαταστάσεις της Ελληνικής Χαλυβουργίας, στον Ασπρόπυργο, μπορείτε να καταλάβετε γιατί τα περισσότερα ρεπορτάζ αναφορικά με τη μεγαλύτερη απεργία της δεκαετίας (πραγματοποιείται εδώ και 7,5 μήνες, σε μία από τις ελάχιστες εναπομείνασες βιομηχανίες της χώρας) γίνονται τηλεφωνικώς. Διότι η περιοχή δεν βιώνεται παρά μόνο ως πέρασμα για να φύγεις προς την Πελοπόννησο. Φτάνεις στον Ασπρόπυργο και θέλεις να απομακρυνθείς όσο πιο γρήγορα γίνεται. Να μη βλέπεις την ασχήμια, να μην οσμίζεσαι την καταστροφή που επέφερε σε αυτούς τους πανάρχαιους τόπους η βιομηχανική άνθηση -μια φορά κι έναν καιρό- της ελληνικής οικονομίας.

Πέντε βήματα από τον Πειραιά και είναι σαν να βρίσκεσαι σε άλλον κόσμο. Μπροστά στον Ασπρόπυργο και την Ελευσίνα, το Πέραμα και το Κερατσίνι μοιάζουν παράδεισος. Εκεί στα 300 μέτρα από τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις, κάτω από τα χαμόσπιτα που απλώνονται σε όλη την περιοχή από την Αττική Οδό μέχρι το λιμάνι, ξεχωρίζουν: τα φουγάρα και τα επιβλητικά γραφεία της Χρυσής Αυγής, η οποία έσπευσε να εκδηλώσει τη συμπαράστασή της στους απεργούς. Και όπως θα διαπίστωνε ίσως ο Σκοπελίτης, φωτογράφος εκ Μυτιλήνης, ακόμη και τα «πέλματα των αγαλμάτων» σκιάζονται σε αυτήν την ασχήμια. «Πάρε αυτό το βίντεο να δείξεις πώς δουλεύουμε, επί τόπου, μέσα στο χυτήριο, στη φωτιά» με προέτρεψε ένας εργαζόμενος. Τι να δείξω; Πως όλη αυτή η ανάπτυξη, εντός της ΟΝΕ, και την ώρα που υπερασπίζουμε την παραμονή μας στο ευρώ, θυμίζει καπιταλισμό ασιατικού τύπου;

(περισσότερα…)

Να δεις τι σου ‘χω για μετά…

Ιουνίου 12, 2012

 Λαυρέντης Μαχαιρίτσας – Βασίλης Παπακωνσταντίνου.

Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Αυταπάτες για τη διάσωση των ισπανικών τραπεζών

Ιουνίου 12, 2012

Ας μη δημιουργούνται αυταπάτες σχετικά με τον Ισπανικό δανεισμό

Του Τάσου Σταυρόπουλου*

«Eπειδή οι εξελίξεις με τη διάσωση των Ισπανικών τραπεζών έχουν παρουσιασθεί στην Ελλάδα ως ένδειξη θετικής διαφοροποίησης της Ευρωπαϊκής πολιτικής προς τις υπερχρεωμένες περιφερειακές χώρες και επειδή στον κεντρικό πολιτικό διάλογο, από διάφορες πλευρές και με διαφορετικό τρόπο, καλλιεργείται η, κατά τη γνώμη μου, επικίνδυνη αυταπάτη ότι είναι δυνατόν να λυθούν τα προβλήματα της χώρας μας και των εργαζομένων στα πλαίσια της Ευρωζώνης, ας πάρουμε υπόψη τα παρακάτω στοιχεία από τις Ισπανικές εξελίξεις του Σαββατοκύριακου:

 Πρώτο: Παρότι το πρόγραμμα είναι εξειδικευμένο και αφορά σε κεφαλαιακή ενίσχυση των τραπεζών μόνο κι όχι του κρατικού προϋπολογισμού, θα υπάρχει συνολική εποπτεία όχι μόνο των τραπεζών αλλά και συνολικά της Ισπανικής δημοσιονομικής πολιτικής, όπως δήλωσαν σήμερα ο Ισπανός Επίτροπος Ανταγωνισμού Αλμούνια και ο Γερμανός Υπουργός Οικονομίας Σόιμπλε, σε αντίθεση με όσα υποστήριζε για εσωτερική κατανάλωση μέχρι πριν λίγες ώρες ο Ισπανός Πρωθυπουργός Ραχόι.

 Δεύτερο: Παρότι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών προέρχεται μόνο από Ευρωπαϊκούς πόρους, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα συμμετέχει στη διαδικασία εποπτείας της Ισπανικής οικονομίας, χωρίς καν να έχει συμμετάσχει ούτε καν με ένα ευρώ.

 Τρίτο: Είναι αλήθεια ότι στην περίπτωση της Ισπανίας δε θα υπάρχει τρόικα. Για τον απλούστατο λόγο ότι η τρόικα έγινε Κουαρτέτο. Πλάι στην ΕΕ, στο ΔΝΤ, στην Ευρωπαϊκή Κεντρική τράπεζα θα είναι παρόν και το ανώτατο συντονιστικό όργανο του Ευρωπαϊκού τραπεζικού κεφαλαίου, η Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή (European Banking Authority).

 Tέταρτο: Κατά τα άλλα η Ευρωπαϊκή Ένωση επαναλαμβάνει ακριβώς αυτό που έκανε και στην περίπτωση της Ιρλανδίας πριν από ένα περίπου χρόνο. Προκειμένου να προστατεύσει τις δικές της τράπεζες και μεγάλες ομάδες επενδυτικού κεφαλαίου που είναι μεγαλομέτοχοι των ισπανικών τραπεζών, αποκλείει τη λύση της πτώχευσης των τραπεζών που στο κάτω -κάτω θα ήταν και σύμφωνη με την καθαρή θεωρία του νεοφιλελεύθερου ανταγωνισμού. Αντί γιʼ αυτό μετατρέπει μια κρίση των τραπεζών σε κρατική κρίση δανεισμού, που θα επιβαρύνει τελικά τους άγρια φορολογούμενους εργαζόμενους. Είναι τραγικό ότι επιβλήθηκε στην Ισπανική κυβέρνηση να φέρει ο κρατικός προϋπολογισμός την ευθύνη για την αποπληρωμή του δανεισμού στις Ιδιωτικές τράπεζες της Ισπανίας.

(περισσότερα…)

Το κουβάρι της Συρίας

Ιουνίου 12, 2012
 
Πηγή:cynical
 

Στη Συρία τα πράγματα αρχίζουν να παίρνουν μια πολύ άσκημη τροπή. Μετά το πρωτοφανές για την αγριότητά του, μακελειό στις 25 Μαΐου στην πόλη Houla, με τους εκατό και πλέον σφαγιασθέντες, οι περισσότεροι εκ των οποίων γυναίκες και παιδιά, την περασμένη Τετάρτη, (6/6), είχαμε και ένα δεύτερο, στο μικρό χωριό al-Qubair κοντά στην πόλη Hamah, με 78 νεκρούς, η πλειονότητα των οποίων ήταν και πάλι άμαχοι, 20 γυναίκες και ισάριθμα παιδιά. Εδώ και 15 περίπου μήνες, από την απαρχή της εξέγερσης, ο αριθμός των θυμάτων υπολογίζεται στις εννιά με δέκα χιλιάδες.

Παρά την ετοιμότητα με την οποία το Συριακό Εθνικό Συμβούλιο, (συνασπισμός διαφόρων ομάδων της αντιπολίτευσης με έδρα το Λονδίνο), απέδωσε τις σφαγές σε παραστρατιωτικές οργανώσεις που πρόσκεινται στον Πρόεδρο Άσαντ, πληροφορία την οποία αναμεταδίδουν με ευκολία τα περισσότερα ειδησεογραφικά πρακτορεία, εν τούτοις κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο να αποδειχτεί. Και τούτο, διότι αφ’ ενός στη Συρία επικρατεί το χάος, με διάφορες ένοπλες ομάδες και της Αλ-Κάιντα συμπεριλαμβανομένης, να δρουν ανενόχλητες, αφ’ ετέρου τέτοιες ενέργειες τυφλής βίας θα επιβάρυναν ακόμα περισσότερο τη θέση του καθεστώτος, και μάλιστα την παραμονή της επίσκεψης Ανάν, καθώς θα επιτάχυναν τις διαδικασίες για την ανάληψη άμεσης στρατιωτικής επέμβασης, κάτι που ο μεν Άσαντ απεύχεται, η δε Δύση διακαώς επιθυμεί, και θα ήταν έτοιμη να το πράξει, όπως και στην περίπτωση της Λιβύης, αν το δρόμο δεν τον έφραζαν διάφορα …αν.

Το κυριότερο είναι η σθεναρή αντίσταση σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, υπό μορφήν βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, της Ρωσίας και της Κίνας, ειδικά δε της πρώτης, λόγω της ιδιαίτερης σχέσης που διατηρεί διαχρονικά με το καθεστώς, ως προμηθεύτριας οπλικών συστημάτων, αλλά και λόγω της ναυτικής βάσης, της μοναδικής, που διατηρεί στη Μεσόγειο, και συγκεκριμένα στην πόλη Ταρσό. Μια ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ θα αποδυνάμωνε τη θέση της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή καθώς και την πρόσβασή της στα πετρέλαια της περιοχής.

(περισσότερα…)

Καμία συνέπεια από την παύση πληρωμών-Ρικάρντο Πατίνιο

Ιουνίου 12, 2012

Συνέντευξη του υπουργού Εξωτερικών του Ισημερινού, Ρικάρντο Πατίνιο ,στο Λεωνίδα Βατικιώτη

Πηγή: ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Καμία τιμωρία δεν επιφύλαξαν οι αγορές στην κυβέρνηση του Ραφαέλ Κορέα που αρνήθηκε να πληρώσει το δημόσιο χρέος, τονίζει με κάθε σαφήνεια στα Επίκαιρα ο υπουργός Εξωτερικών του Ισημερινού, Ρικάρδο Πατίνιο. Οικονομολόγος ο ίδιος, με ακαδημαϊκή καριέρα και ιδιαίτερη δράση ενάντια στο δημόσιο χρέος πριν αναλάβει τα καθήκοντα του επικεφαλής της διπλωματίας, ο Ρικάρδο Πατίνιο δείχνει τον δρόμο που οφείλει να ακολουθήσει κάθε κυβέρνηση για να καλύψει τις χρηματοδοτικές της ανάγκες, γλιτώνοντας τη θηλιά των χρηματοπιστωτικών αγορών: τον εσωτερικό δανεισμό!

Τα μεγάλα κοινωνικά επιτεύγματα του Ισημερινού (που ανέκαθεν διακρινόταν για το βάθος των κοινωνικών αντιθέσεων) κατά την τελευταία τριετία, από την εποχή δηλαδή που αρνήθηκε να εξυπηρετήσει μέρος του δημόσιου χρέους αξιοποιώντας το έργο της επιτροπής λογιστικού ελέγχου, αποτελούν την πιο τρανταχτή απόδειξη για το τεράστιο όφελος που έχει να αποκομίσει η χώρα από την στάση πληρωμών. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους, δείχνοντας ότι οι πόροι που εξοικονομήθηκαν στράφηκαν στην άσκηση κοινωνικής πολιτικής, όταν πριν η κοινωνική πολιτική είχε θυσιαστεί στο βωμό της εξυπηρέτησης του χρέους, όπως συμβαίνει σήμερα και στην Ελλάδα: Στον Ισημερινό, η φτώχεια έχει μειωθεί κάθετα καθώς ενώ το 2006 έπληττε το 38%, τώρα πλήττει το 33%. Οι εισοδηματικές ανισότητες έχουν περιοριστεί με το φτωχότερο 40% να αυξάνει την συμμετοχή του στο εθνικό εισόδημα από 10,7% το 2006 στο 11,9% το 2010 και το πλουσιότερο 10% να μειώνει τη συμμετοχή του από 42,7% στο 39% την ίδια περίοδο. Οι επενδύσεις στην παιδεία έχουν αυξηθεί σχεδόν τέσσερις φορές. Ενώ την περίοδο 2003-2006 είχαν δοθεί 235 εκ. δολ., από το 2007 έως το 2010 δόθηκαν 940,7. Το ποσοστό συμμετοχής στην βασική εκπαίδευση αυξήθηκε από 91,2% σε 94,8%, ο αριθμός των δωρεάν βιβλίων που μοιράζονται στους μαθητές έχει υπερδιπλασιαστεί, το ποσοστό εγγραφών στα πανεπιστήμια από νέους που ανήκουν στο φτωχότερο 40% έχει διπλασιαστεί (από 8% σε 16%) την ίδια ώρα που το ποσοστό της παιδικής εργασίας έχει πέσει στο μισό σε σχέση με το επίπεδο του 2007 (26%).  Το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης αγκαλιάζει όλο και περισσότερους εργαζόμενους, με τις επίσημες μετρήσεις να υπολογίζουν τους ασφαλισμένους στο 55,1% τον Δεκέμβρη του 2010 όταν πριν τρία χρόνια ήταν μόνο το 39,2%, ενώ «υπό διωγμό» βρίσκονται κάθε λογής ελαστικές σχέσεις εργασίας και εξωτερικές αναθέσεις, με το ποσοστό των σταθερά κι επίσημα απασχολουμένων να αυξάνει σταθερά. Σε όλη τη χώρα βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πρόγραμμα κατασκευής οδικών αξόνων που αναβαθμίζει τις υποδομές και λειτουργεί ως αιμοδότης στην υπόλοιπη οικονομία, επιτρέποντας μεταξύ άλλων να τερματιστεί το κύμα φυγής Εκουαδορένιων στο εξωτερικό προς αναζήτηση δουλειάς. (περισσότερα…)