Χαλυβουργική, αγέλαστος πέτρα-Xριστίνα Kοψίνη

Εφημ.ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Mόνο όταν βρεθείτε στις εγκαταστάσεις της Ελληνικής Χαλυβουργίας, στον Ασπρόπυργο, μπορείτε να καταλάβετε γιατί τα περισσότερα ρεπορτάζ αναφορικά με τη μεγαλύτερη απεργία της δεκαετίας (πραγματοποιείται εδώ και 7,5 μήνες, σε μία από τις ελάχιστες εναπομείνασες βιομηχανίες της χώρας) γίνονται τηλεφωνικώς. Διότι η περιοχή δεν βιώνεται παρά μόνο ως πέρασμα για να φύγεις προς την Πελοπόννησο. Φτάνεις στον Ασπρόπυργο και θέλεις να απομακρυνθείς όσο πιο γρήγορα γίνεται. Να μη βλέπεις την ασχήμια, να μην οσμίζεσαι την καταστροφή που επέφερε σε αυτούς τους πανάρχαιους τόπους η βιομηχανική άνθηση -μια φορά κι έναν καιρό- της ελληνικής οικονομίας.

Πέντε βήματα από τον Πειραιά και είναι σαν να βρίσκεσαι σε άλλον κόσμο. Μπροστά στον Ασπρόπυργο και την Ελευσίνα, το Πέραμα και το Κερατσίνι μοιάζουν παράδεισος. Εκεί στα 300 μέτρα από τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις, κάτω από τα χαμόσπιτα που απλώνονται σε όλη την περιοχή από την Αττική Οδό μέχρι το λιμάνι, ξεχωρίζουν: τα φουγάρα και τα επιβλητικά γραφεία της Χρυσής Αυγής, η οποία έσπευσε να εκδηλώσει τη συμπαράστασή της στους απεργούς. Και όπως θα διαπίστωνε ίσως ο Σκοπελίτης, φωτογράφος εκ Μυτιλήνης, ακόμη και τα «πέλματα των αγαλμάτων» σκιάζονται σε αυτήν την ασχήμια. «Πάρε αυτό το βίντεο να δείξεις πώς δουλεύουμε, επί τόπου, μέσα στο χυτήριο, στη φωτιά» με προέτρεψε ένας εργαζόμενος. Τι να δείξω; Πως όλη αυτή η ανάπτυξη, εντός της ΟΝΕ, και την ώρα που υπερασπίζουμε την παραμονή μας στο ευρώ, θυμίζει καπιταλισμό ασιατικού τύπου;

Στον περίβολο των εγκαταστάσεων, όπου το χαμόγελο δεν συνοδεύεται από λεύκανση, γιατί όλα αυτά αποτελούν πολυτέλεια και τα λεφτά δεν φτάνουν, αντιλαμβάνεσαι πόσο εύκολα σκληραίνουν οι συμπεριφορές, πόσο γρήγορα καλλιεργείται η σύγκρουση, πώς είναι ευκολότερο το αδιέξοδο από τον διάλογο, η ειρωνεία από την ευγένεια και η τραχύτητα από τους πολιτισμένους τρόπους.

Αν θέλουμε λοιπόν να καταλάβουμε πώς οι ναζιστικές συμπεριφορές και αντιλήψεις βρήκαν θέση στην ελληνική κοινωνία, ας κάνουμε μια βόλτα πού και πού σε αυτές τις άλλες πραγματικότητες. Εκεί δεν νοιάζονται για την επόμενη ημέρα και δεν αγωνιούν για τη Δευτέρα των εκλογών. Και αυτό που λέγεται ενιαίο εργασιακό συμφέρον, παραγωγικές τάξεις, κοινοί στόχοι, τους ακούγονται θεωρίες χωρίς αντίκρισμα. Για την απεργία στην Ελληνική Χαλυβουργία έχουν ειπωθεί πολλά. Για κάποιους αποτελεί το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα αδιάλλακτης συνδικαλιστικής δράσης. Εύκολη ερμηνεία. Και γιατί αυτό δεν συνέβη στον Βόλο, όπου οι εργαζόμενοι στις εκεί εγκαταστάσεις δεν απήργησαν; Το βέβαιο είναι ότι ύστερα από 225 ημέρες απεργίας, 119 απολύσεις, ικανοποιητικό απεργιακό ταμείο που εξασφαλίζει βοήθημα στους απεργούς, η περίπτωση του Ασπροπύργου αποτελεί κάτι πολύ πιο σοβαρό από μια κομματική επένδυση ή ένα απλό συνδικαλιστικό γινάτι, όπως εμφανίζεται εδώ και μήνες.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_12/06/2012_485177

Explore posts in the same categories: Οικονομική κρίση, Πολιτική, Συνδικάτα, άρθρα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: