Αρχείο για Ιουνίου 14, 2012

Γιατί έχουμε συμφέρον με την έξοδο από ευρωζώνη και ΕΕ

Ιουνίου 14, 2012

του Σταύρου Μανίκα

μέλους ΔΣ Σωματείου εργαζομένων ΕΘΕΛ-ΟΑΣΑ

Η κινδυνολογία περί καταστροφής αν φύγουμε από ευρώ και ΕΕ είναι γνωστή.

Ποιοι όμως και γιατί κινδυνολογούν;

Ακριβώς αυτοί που μας κυβέρνησαν τόσα χρόνια.

  • Που μας οδήγησαν στην καταστροφή.
  • Που επέβαλλαν τα μνημόνια.

Γιατί όμως λυσσάνε τόσο πολύ;

  • Πρώτο, γιατί αυτοί, το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο, θα χάσουν από αυτή την έξοδο.
  • Δεύτερο, γιατί θέλουν να μη δούμε την κοινωνική αιμορραγία που έχουμε σήμερα, εξ αιτίας της παραμονής στην ευρωζώνη και την ΕΕ.

Πάμε όμως να δούμε γιατί οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νέοι, οι φτωχοί, έχουμε συμφέρον από μια έξοδο από ευρωζώνη και ΕΕ.

Με την κατάργηση του εθνικού νομίσματος, έχει αφαιρεθεί το όπλο της νομισματικής πολιτικής από την Ελλάδα. Στις συναλλαγές χρησιμοποιείται ένα νόμισμα που εκδίδει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και είναι απολύτως προσαρμοσμένο στις ανάγκες της οικονομίας των ηγεμονικών καπιταλιστικών χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και πρωτίστως της Γερμανίας.

Η ίδια η διαδικασία έκδοσης χρήματος έχει ιδιωτικοποιηθεί. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) τυπώνει ευρώ και τα …πουλάει, με επιτόκιο 1% στις τράπεζες των χωρών μελών, που με τη σειρά τους το πουλάνε σε καταναλωτές αλλά και κράτη με 7,10, 12%!

(περισσότερα…)

Μαζί στις 18 η αντιΕΕ Αριστερά – Τάσος Σταυρόπουλος

Ιουνίου 14, 2012

Εφημ.ΠΡΙΝ

«Σαν χάρτινος πύργος» εκτιμά ο Τάσος Σταυρόπουλος ότι θα καταρρεύσουν την επομένη των εκλογών οι υποσχέσεις για κοινωνικό κράτος, αν γίνονται με γνώμονα την παραμονή της χώρας στο ευρώ. Προτείνει την επομένη των εκλογών η Αριστερά που βλέπει τη λύση μέσα από τη σύγκρουση με την ευρωζώνη να βρεθεί στις ίδιες γραμμές, στη βάση ενός επείγοντος προγράμματος

Συνέντευξη στο Γιώργο Λαουτάρη

– Υπάρχει διέξοδος από την κρίση χωρίς έξοδο από το ευρώ;

– Όχι, δεν μπορεί να υπάρξει έξοδος από την κρίση στο πλαίσιο της ευρωζώνης. Κατ’ αρχάς επειδή η ίδια η ευρωζώνη δε δέχεται κατάργηση των μνημονίων και έπειτα η χώρα μας δεν έχει δυνατότητα να χρηματοδοτήσει κανένα τομέα της οικονομίας. Υφίσταται αφαίμαξη από την ΕΚΤ και το ΔΝΤ και δεν μπορεί καμία κυβέρνηση να κάνει ανασυγκρότηση και αναδιοργάνωση της οικονομίας, αν δεν υπάρχει χρήμα. Άρα όποια κυβέρνηση θελήσει να βγει από την κρίση, είναι αναγκασμένη να συγκρουστεί και να επανέλθει στο εθνικό νόμισμα.

– Αυτό αρκετοί υποστηρίζουν ότι ισοδυναμεί με καταστροφή, όχι με φιλολαϊκή εξέλιξη…

– Μεγαλύτερη καταστροφή από αυτή που έχει υποστεί η χώρα και λαός μέσα στην ευρωζώνη, δεν νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει. Αυτή τη στιγμή οι άνεργοι έχουν ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο, η οικονομία είναι σε ύφεση, κάθε μέρα απολύονται χίλιοι εργαζόμενοι, δεν υπάρχει ελπίδα πουθενά, η παραγωγή έχει καταρρεύσει, η αγροτική οικονομία συρρικνώνεται. Επομένως η χρεοκοπία υπάρχει, απλώς δεν έχει επισημοποιηθεί. Αν επανέλθουμε σε εθνικό νόμισμα, θα υπάρχει οπωσδήποτε μια δυσκολία στην αρχή για μερικούς μήνες, αλλά σταδιακά η οικονομία θα επανέλθει. Θα πρέπει βέβαια η εξέλιξη αυτή να συνοδευτεί από εθνικοποίηση των τραπεζών, δεν μπορεί να υπάρχει ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων στην αρχή και θα πρέπει η κυβέρνηση να δώσει χρήματα, για να ανασυγκροτήσει την οικονομία. Στο πλαίσιο όμως του ευρώ δεν υπάρχει ελπίδα.

– Πόσα περιθώρια μεταρρυθμίσεων υπέρ των εργαζομένων έχει μια αριστερή κυβέρνηση;

– Μία αριστερή κυβέρνηση, για να έχει επιτυχία, πρέπει πρώτα να συγκρουστεί με την ευρωζώνη. Επιμένω ότι μέσα στο πλαίσιο της ευρωζώνης δεν υπάρχει περιθώριο να πάρει μέτρα υπέρ των εργαζομένων. Κάποιες ανεπαίσθητες μεταρρυθμίσεις μπορεί να γίνουν, αλλά το κακό δεν μπορεί να καταπολεμηθεί και αυτό είναι η συρρίκνωση της οικονομίας, η καλπάζουσα ανεργία και η διάλυση όλων των οικονομικών δομών της χώρας.

– Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ σας ικανοποίησε;

– Το πρόγραμμα έκανε λόγο αρχικά για διαπραγμάτευση και αναδιαπραγμάτευση των μνημονίων, στο τέλος πρότεινε κατάργηση ή ακύρωση. Ακούγονται βέβαια και φωνές για νέα διαπραγμάτευση μετά την ακύρωση, αλλά με εμμονή μέσα το ευρώ. Αυτή η πολιτική που προτείνεται για την υποστήριξη της ευρωζώνης πιστεύω ότι θα αποτύχει. Όχι μόνο δεν με ικανοποιεί, αλλά δεν πρόκειται να έχει και επιτυχία.

(περισσότερα…)

Τα αναβολικά του φασισμού- Δημήτρης Ψαρράς

Ιουνίου 14, 2012

 

Πηγή: ΕΝΘΕΜΑΤΑ

Ειρωνεία της τύχης. Έμελλε να είναι βουλευτίνα του ΚΚΕ (η Λιάνα Κανέλλη), η πρώτη που, μαζί με τη βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ (τη Ρένα Δούρου), θα γινόταν δημόσιος στόχος της χρυσαυγίτικης βίας. Διαψεύστηκε έτσι με τραγικό τρόπο η προεκλογική βεβαιότητα της Αλέκας Παπαρήγα ότι μόλις μπουν οι ναζιστές στη Βουλή θα φορέσουν γραβατούλες και ταγεράκια και θα γίνουν καλά παιδιά.

Το δυστύχημα είναι ότι χρειάστηκε να δούμε «ζωντανά» στην τηλεόραση αυτό το ελάχιστο δείγμα πολιτικής δράσης της Χρυσής Αυγής για να καταλάβουν ακόμα και οι πιο αδιάφοροι ότι κάτι δεν πάει καλά μ’ αυτό τον «διάλογο» που έχει ανοίξει με τους ναζιστές, κάτω από τους κανόνες που ορίζει για την προβολή των κομμάτων ο εκλογικός νόμος και οι προδιαγραφές του ΕΣΡ.

– Δεν μας έφταναν τα εκατοντάδες θύματα των πογκρόμ που διοργανώνει η ναζιστική συμμορία εδώ και χρόνια.

– Δεν δώσαμε σημασία στις δικαστικές αποφάσεις που αφορούν την ποινική δράση των μελών της ούτε καθ στις δίκες που εκκρεμούν εις βάρος στελεχών της για αδικήματα βίας.

–Αψηφήσαμε ακόμα και την τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Κακουργημάτων που επικυρώθηκε από τον Άρειο Πάγο (απόφαση Ποινικού Τμήματος 1167/2010), σύμφωνα με την οποία δέκα μέλη της οργάνωσης, με επικεφαλής τον υπαρχηγό της, οργάνωσαν δολοφονική απόπειρα εναντίον ενός αριστερού φοιτητή.Όλα αυτά τα στοιχεία θα αρκούσαν για να θέσει κανείς εκτός δημοκρατικού πλαισίου τη Χρυσή Αυγή και τους εκπροσώπους της πολύ πριν αρχίσει η προεκλογική περίοδος των περασμένων εκλογών. Στην περίπτωσή της δεν έχει καμιά εφαρμογή η αρχή που θέλει τη δημοκρατία να είναι ανεκτική ακόμα και απέναντι στους εχθρούς της. Γιατί δεν είναι οι «ιδέες» της Χρυσής Αυγής που πρέπει να αποκρουστούν, αλλά οι ίδιες οι πράξεις της.

Γράφοντας πριν από τις περασμένες εκλογές, υποστήριζα ότι γι’ αυτό τον λόγο κανένας διάλογος δεν είναι δυνατός με τους ναζιστές.[1] Αυτό ισχύει και για μας τους δημοσιογράφους αλλά και για τους πολιτικούς που βρίσκονται αντιμέτωποι με το ίδιο δίλημμα. Φυσικά, όσοι αισθάνονται πολιτική συγγένεια με τον φύρερ της Χρυσής Αυγής μπορούν ελεύθερα να τον καλούν στις εκπομπές τους ή να τον προβάλλουν στις στήλες τους. Αλλά ας μην επικαλούνται την ανάγκη «διαλόγου» ή την «ελευθερία των απόψεων», γιατί η προπαγάνδιση των πογκρόμ δεν είναι «άποψη».

(περισσότερα…)