Αρχείο για 15 Ιουνίου, 2012

Η Guardian στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας – video

15 Ιουνίου, 2012

Δείτε στη σελίδα της  Guardian το νέο μίνι ντοκιμαντέρ από τους δημιουργούς του Debtocracy και του Catastroika

http://www.guardian.co.uk/world/greek-election-blog-2012/video/2012/jun/15/greek-elections-2012-greece 

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Το μεγαλύτερο ελληνικό νοσοκομείο αντιμέτωπο με τις καταστροφικές συνέπειες των περικοπών

 Δυο χρόνια από την επιβολή του μνημονίου το εθνικό σύστημα υγείας βρίσκεται στα πρόθυρα κατάρρευσης καθώς νοσοκομεία σε όλη τη χώρα ακυρώνουν προγραμματισμένες επεμβάσεις λόγω ελλείψεων υλικών.

 Ένα εφιαλτικό σενάριο που παρουσιαζόταν σαν φόβητρο, για την περίπτωση μη αποδοχής των δανειακών συμβάσεων, γίνεται πραγματικότητα λίγα 24ωρα πριν από τις κρίσιμες εκλογές της 17ης Ιουνίου.

 Η εφημερίδα Guardian βρέθηκε στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας, ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία των Βαλκανίων, και παρακολούθησε την αγωνιώδη καθημερινή μάχη γιατρών και νοσηλευτών.

 

Watch Guardian’s new video on Greek health system from the creators of Debtocracy and Catastroika documentaris

(περισσότερα…)

Η αριστερά, το αξιακό της σύστημα και η επομένη των εκλογών

15 Ιουνίου, 2012

‘Εκείνο που θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο μέσα στο μυαλό κάθε αριστερού αγωνιστή είναι πως είτε κερδίσει τις εκλογές ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είτε οι Μνημονιακές δυνάμεις, οι τύχες του ελληνικού λαού στο άμεσο και στο απώτερο μέλλον περνάνε μέσα από τα δικά του χέρια. Περνάνε μέσα από το χτίσιμο ενός μαχητικού λαϊκού και εργατικού κινήματος, το οποίο θα διεκδικήσει μια καλύτερη ζωή και θα επιβάλει στην κυβέρνηση τη θέληση του, ακόμα και για ζητήματα όπως η συμμετοχή στην ευρωζώνη και στην ευρωπαϊκή ένωση.»

Του Βασίλη Ζούμπου

Το αξιακό σύστημα της αριστεράς ήτανε πάντοτε διαφορετικό από αυτό του αστικού κόσμου και των κομμάτων του. Η αριστερά επέλεγε πάντοτε να πει την αλήθεια στο λαό, όσο επώδυνη και αν ήτανε αυτή. Επέλεγε πάντοτε να εξηγεί στον κόσμο τους πραγματικούς λόγους της φτώχειας και της ανέχειάς του και δεν αποπροσανατόλιζε τον κόσμο με επιφανειακές αναλύσεις. Ακόμα περισσότερο, όταν έρχονταν η ώρα να προτείνει λύσεις, δεν διάλεγε να παρουσιάσει μια μερική εικόνα των πάντοτε επίπονων επιλογών που έπρεπε να κάνει ο λαός. Δεν έκανε ποτέ επιλογή στη βάση του τι θα είναι πιο αρεστό και πιο δημοφιλές στην κοινωνία. Επέλεγε πάντοτε να μιλήσει με σαφήνεια και ειλικρίνεια για τους τρόπους με τους ο λαός πρέπει να παλέψει για να βγάλει τον εαυτό του από το τέλμα μέσα στο οποίο τον βυθίζουν οι περιοδικές κρίσεις του παγκόσμιου, του περιφερειακού ή του εθνικού καπιταλισμού.

Μια τέτοια κρίση βιώνουμε τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Στα πλαίσια των παγκόσμιων καπιταλιστικών ανακατατάξεων και προσπαθώντας να ανταγωνιστεί πλέον οικονομίες όπως της Ινδίας και της Κίνας, και με πρώτο μέλημα να διατηρήσει και να συνεχίσει να αυξάνει τα περιθώρια του κέρδους του, το Ευρωπαϊκό κεφάλαιο εξαπέλυσε μια συντεταγμένη επίθεση στον κόσμο της εργασίας σε όλη την ευρωπαϊκή περιφέρεια, χρησιμοποιώντας ως μοχλό αυτής της επίθεσης το δημόσιο χρέος. Η ακραία αυτή επιθετικότητα του χρηματοπιστωτικού και βιομηχανικού κεφαλαίου της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, που πήρε τη μορφή φονταμεταλιστικών, χρονικά συμπυκνωμένων νεοφιλελευθέρων μεταρρυθμίσεων, χρησιμοποίησε σαν όχημα για αυτή την επίθεση την Ευρωζώνη, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και βέβαια το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

(περισσότερα…)

Οι κόκκινες γραμμές του ‘’κόμματος του ευρώ’’ και οι ‘’δηλώσεις φρονήματος’’

15 Ιουνίου, 2012

»Να γιατί είμαστε εδώ σαν ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δεν διστάζουμε να κοιτάξουμε τον αντίπαλο στα μάτια. Να δώσουμε τη μάχη για την αναγκαία αριστερή πολιτική, το απαραίτητο για την ανακούφιση και το μέλλον του λαού πρόγραμμα. Να προτάξουμε τον βασικό δρόμο επιβολής τους, μέσα από το σκληρό και παρατεταμένο αγώνα από ένα οργανωμένο και συνειδητοποιημένο λαό. Είναι μια μάχη και πάνω από το μπόι μας. Για ολόκληρη την αριστερά και το μαχόμενο κόσμο. Σε συνθήκες που ο ΣΥΡΙΖΑ δυστυχώς σπεύδει να φωνάξει ΕΝΤΟΣ! Και το ΚΚΕ δηλώνει ΑΠΩΝ!. Για μας, δεν είναι μάχη καταγραφής, αλλά προοπτικής.»

 του Παναγιώτη Μαυροειδή

 Ξαφνικά,πολλά επιτρέπονται. Επαναδιαπραγμάτευση, διαπραγμάτευση, αναθεώρηση, απαγκίστρωση, επανεξέταση. Κοίτα να δεις πόσο πλούσια είναι η ελληνική γλώσσα και το είχαμε ξεχάσει!  Δίνεται πράσινο φώς  ακόμη και για να μπει  στο τραπέζι η συζήτηση για επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 582 ευρώ καθαρά (θυμίζει λίγο το γνωστό ανέκδοτα με το Χότζα και το γουρούνι), το δε επίδομα ανεργίας να χορηγείται επί 2 χρόνια κατά ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ και πιθανά επί 3 χρόνια κατά ΣΕΒ (ομολογία θάλασσας μακροχρόνιας ανεργίας,)…

Πως έτσι ξαφνικά; Υπάρχει το ΠΡΙΝ, της μαζικής καταδίκης και απόρριψης των μνημονίων από το λαό στις 6 Μάη. Υπάρχει κυρίως όμως ο φόβος του ΜΕΤΑ, για τους ολιγάρχες του πλούτου και τους πολιτικούς υπηρέτες τους.

Η αγωνία τους είναι να διασφαλιστούν τα κεφαλαιώδη για αυτούς θέματα. Και θέτουν τις απαράβατες κόκκινες γραμμές τους, τα απροσπέλαστα όρια  που δεν επιτρέπεται να διαβεί κανείς.

Τι λοιπόν δεν μπορεί να μπει στη συζήτηση;

Δήλωση πρώτη:  ‘’ΑΠΕΤΑΞΑΜΗΝ κάθε σκέψη για έξοδο από ευρωζώνη και ΕΕ’’

Πρώτα απ’ όλα  απαγορεύεται οποιαδήποτε σκέψη ότι μπορούμε να ζήσουμε έξω από την θηλιά της ευρωζώνης και της ΕΕ. Επιτρέπεται μια μουρμούρα για τα μνημόνια και την τρόικα, αλλά όχι και να ονοματίζεται η τελευταία με τα συστατικά της μέρη:  ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ.

Πρέπει να μας προβληματίσει ποιοι αποτελούν αυτό το μεγάλο φανατικό ‘’κόμμα του ευρώ’’ που θέλει να μας τρομοκρατήσει. Η ίδια η ΕΕ που μας είχε πελάτες τόσα χρόνια και επέβαλε τα μνημόνια. Τα κόμματα των μνημονίων, δηλαδή ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ. Από κοντά οι φασίστες της Χρυσής Αυγής που θεωρούν ‘’αυτοκτονία’’ την αποχώρηση από Ευρωζώνη. Και φυσικά ο ΣΕΒ δια του προέδρου του και όλος ο κόσμος του κεφαλαίου που έκανε πάρτι τόσα χρόνια με αυτό το δεσμός αίματος και συμφέροντος με την ευρωπαϊκή κεφαλαιοκρατία στην πλάτη των εργαζομένων.

(περισσότερα…)

Διάσωση του λαού και όχι διάσωση του Ευρώ

15 Ιουνίου, 2012

Κείμενο-παρέμβαση προσωπικοτήτων της ευρύτερης Αριστεράς για το θέμα του ευρώ ενόψει των εκλογών

Πηγή: mediaoasis

Μονόδρομος για τα λαϊκά συμφέροντα και την επιβίωση του λαού η άμεση έξοδος από το Ευρώ και η ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση

Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Κι είναι ανάγκη να γίνει άμεσα, συντεταγμένα με παράλληλη οργάνωση του λαού, με συνείδηση των δυσκολιών αλλά και της ελπιδοφόρας προοπτικής που γεννιέται. Η απαλλαγή από τα μνημόνια, τις δανειακές συμβάσεις και από τη θηλιά του χρέους είναι ακατόρθωτη εντός του ευρώ. Το ευρώ είναι το νόμισμα του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, της σύγχρονης ιμπεριαλιστικής Ευρώπης-φυλακής. Ένα νόμισμα που λειτουργεί σαν μηχανισμός χρεοκοπίας κρατών και οικονομιών, δεν είναι ούτε μπορεί να γίνει «νόμισμα των ευρωπαϊκών λαών».

Η παραμονή στο ευρώ σημαίνει την καταδίκη της χώρας και του λαού μας σε καθεστώς μόνιμης χρεοκοπίας. Σημαίνει να καταστούν θεμέλιοι νόμοι του κράτους η δημοσιονομική πειθαρχία και το σύμφωνο για το ευρώ. Σημαίνει συναίνεση στην κοινωνική μας καταβαράθρωση, στην εκποίηση της χώρας μας σε όφελος των δανειστών, του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου που μας λεηλατούν επί δεκαετίες και μας οδήγησαν στην κρίση.

Η τρομοκράτηση του λαού, η σύνδεση της εξόδου από το ευρώ με βιβλικές καταστροφές, έχει μοναδικό σκοπό να εξοριστεί η μοναδική λύση υπέρ της εργασίας και της δημοκρατίας:

Η μονομερής διαγραφή του χρέους, έξω από το ευρώ και σε ρήξη με την ΕΕ.

Οι ίδιοι που οδήγησαν τη χώρα στα μνημόνια, θα την οδηγήσουν και στη «δραχμή» ή σε «διπλό νόμισμα» εάν πρόκειται να σώσουν το ευρώ τους, και να μείνει η χώρα, οι εργαζόμενοι και ο λαός δεμένοι με το χρέος στο «πειθαρχείο» της Ε.Ε.

Ζωή μπορεί να υπάρξει μόνο έξω από το ευρώ. Μπορούμε να στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις, να αξιοποιήσουμε τις πλούσιες δυνατότητες της χώρας προς όφελός μας, να ανοίξουμε έναν άλλο δρόμο για αξιοβίωτη ζωή, για κατακτήσεις στο σήμερα και στο αύριο.

Υπάρχει τρόπος. Προϋποθέτει υιοθέτηση εθνικού νομίσματος και στήριξη σε μια παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας σε αντικαπιταλιστική-φιλολαϊκή κατεύθυνση. Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και πριν απ’ όλα της Τράπεζας της Ελλάδος, με στόχο να στηριχθεί η εγχώρια παραγωγή και να επιβληθούν αυστηροί έλεγχοι στην κίνηση των κεφαλαίων. Γενναία αναδιανομή του πλούτου για να ενισχυθεί το εισόδημα των εργαζομένων και να τονωθεί η εσωτερική αγορά.

Προϋποθέτει τον πλήρη δημόσιο έλεγχο στους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας. Ολόκληρη η παραγωγική μηχανή της χώρας πρέπει -βασισμένη σε προγράμματα δημοσίων επενδύσεων και στον εργατικό κοινωνικό έλεγχο- να προσανατολιστεί στην ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

(περισσότερα…)

Ολίγη από Ελευθεροτυπία – Άντα Ψαρρά

15 Ιουνίου, 2012

»Δυστυχώς, λοιπόν, αυτό το φύλλο που κυκλοφορεί ως «Ελευθεροτυπία» δεν είναι ούτε «απεργιακό» ούτε εκπροσωπεί τη συνέχεια της εφημερίδας. Είναι ένα «υβρίδιο», αποτέλεσμα ευθείας συναλλαγής της ιδιοκτησίας της επιχείρησης, μερίδας διευθυντικών στελεχών και κάποιων εργαζομένων.»

Πηγή:tvxs.gr

«H Eλευθεροτυπία είναι εδώ», αναγγέλλει σε ανακοίνωση της η νεοεκλεγείσα συντακτική επιτροπή της ομάδας των 120 συντακτών που πήραν μέρος στην εκλογική διαδικασία του Μαΐου και μετά τις Γενική Συνέλευση όσων συντακτών αποφάσισαν την επανέκδοση του φύλλου. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι η Ελευθεροτυπία δεν είναι εδώ, ούτε θα μπορούσε να είναι εδώ, μια και περισσότεροι από τους μισούς συντάκτες της είναι ήδη άλλού, χάρη στις ακούραστες προσπάθειες της εργοδοσίας και των επιτελών της να προσπεράσει τη δικαστική απόφαση και να προχωρήσει με το 1/3 των εργαζόμενων σε νέες εκδοτικές πρωτοβουλίες με απεργιακό μανδύα.

Ας πάρουμε όμως λίγο τα πράγματα από την αρχή και συγκεκριμένα μετά το δικαστήρια της προσφυγής στο άρθρο 99 εκ μέρους της Χ.Κ.Τεγόπουλος. Για όσους αναρωτιούνται για το πώς κατάντησε εκεί που κατάντησε η εφημερίδα μετά την ανάληψη της ευθύνης της έκδοσης από τις κόρες του Τεγόπουλου, για το πού πήγαν τα λεφτά και για το πώς διώχτηκαν νύχτα ικανά στελέχη αλλά και απλοί συντάκτες και εργαζόμενοι της εφημερίδας χάρη και στη συμβολή του στενού επιτελείου της εκδότριας και τέλος πως προσελήφθησαν «κολλητοί» την ώρα που η εφημερίδα αιμορραγούσε οικονομικά, μπορούν να ανατρέξουν σε παλιότερα κείμενα που –ακόμα- περιέχονται στο blog του εκπροσώπου της Ε.

Η τωρινή εξέλιξη μπορεί να περιγραφεί συνοπτικά ως εξής

1. Η δικαστική προσφυγή της εταιρείας συνάντησε την καθολική σχεδόν αντίδραση των εργαζόμενων που κατάλαβαν ότι αν το αίτημα γινότανε δεκτό, αυτομάτως θα μετατρέπονταν σε πιστωτές με αποτέλεσμα το κούρεμα των δεδουλευμένων και των αποζημιώσεών τους. Επιπλέον το οικονομικό πλάνο προέβλεπε μείωση του προσωπικού στο 50% αορίστως με ταυτόχρονο κούρεμα των μισθών και πάλι αορίστως. Τέλος υπήρχε η σαφής διατύπωση για μια νέα εταιρεία που θα «προμηθευόταν» με κάποιο τρόπο τον τίτλο και απαλλαγμένη από τα χρέη σε εργαζόμενους και τράπεζες θα προχωρούσε στην επανέκδοση της «αιρετικής και αντιμνημονιακής» Ελευθεροτυπίας. Το δικαστήριο απέρριψε ως κακόβουλα και ψευδεπίγραφα τα σχέδια αυτά με την απορριπτική του απόφαση για την ένταξη της εταιρίας στο αρ. 99. Με δύο λόγια το δικαστήριο είπε ότι εφόσον όλα οδηγούν στην πτώχευση της συγκεκριμένης εταιρείας με επιλογή της ιδιοκτησίας της καλύτερα να γίνει εκτός 99 ώστε να διασφαλιστούν πρώτα και κύρια οι εργαζόμενοι και χωρίς παραθυράκια. Αυτό το είπε το δικαστήριο επιβεβαιώνοντας στην ουσία τις εκτιμήσεις των νομικών που μας εκπροσώπησαν. Οσοι συνάδελφοι λοιπόν προσπάθησαν να πείσουν ότι οι δικηγόροι μας παρέσυραν δεν έχουν διαβάσει ή δεν θέλουν να διαβάσουν τη δικαστική απόφαση.

(περισσότερα…)

Επανεκκίνηση με αλλαγή πολιτεύματος

15 Ιουνίου, 2012

Tου Σταύρου Λυγερού

Είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού ότι η Ελλάδα διολισθαίνει επιταχυνόμενα προς το σημείο που η κατάρρευση θα καταστεί αναπόφευκτη. Για την ακρίβεια, βιώνουμε ήδη τα πρώτα σημάδια. Δεν είναι μόνο τα ασφαλιστικά Ταμεία που εμφανίζουν ρωγμές. Είναι και τα νοσοκομεία και άλλες ζωτικής σημασίας για την κοινωνική ομαλότητα δομές, όπως οι οργανισμοί παροχής ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου. Η πρωτοφανής συρρίκνωση του ΑΕΠ συσσωρεύει οικονομικά και κοινωνικά ερείπια, με αποτέλεσμα η ανεργία να εκτοξεύεται. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που η φτωχοποίηση καλπάζει και οι αυτοκτονίες πολλαπλασιάζονται.

Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, η ελληνική κοινωνία βιώνει μια παράλληλη τραγωδία. Οι ένοπλες ληστείες, που συχνά εξελίσσονται σε ληστείες μετά φόνου, έχουν γίνει καθημερινή ρουτίνα. Το πρωταρχικό ανθρώπινο δικαίωμα της ασφάλειας παραβιάζεται μαζικά. Ο φόβος κυριαρχεί. Είναι στατιστικά επιβεβαιωμένο ότι αυτό το είδος της εγκληματικότητας τροφοδοτείται δυσανάλογα από το γεγονός ότι στην Ελλάδα λιμνάζει ένας τεράστιος αριθμός λαθρομεταναστών που δεν μπορεί να επιβιώσει και που επιπλέον έχει μια διαφορετική αντίληψη για την ανθρώπινη ζωή.

Η σημερινή κατάσταση είναι αποτέλεσμα πράξεων και κυρίως παραλείψεων. Οι πολίτες δεν είναι αθώοι, αλλά, όπως πάντα, το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Με άλλα λόγια, τη βασική ευθύνη φέρει το πολιτικό σύστημα. Αυτή είναι η αιτία που έχει διαρραγεί η αναγκαία για τη λειτουργία της δημοκρατίας εμπιστοσύνη των κυβερνωμένων προς τους κυβερνώντες. Αυτή είναι η αιτία που την Κυριακή, αντί να αναμετρούνται πολιτικά προγράμματα ανάταξης, συγκρούονται το «κόμμα του φόβου» (εκφράζεται από τη Ν.Δ.) με το «κόμμα της τιμωρίας» (εκφράζεται κυρίως από τον ΣΥΡΙΖΑ).

Η Ελλάδα έχει ζωτική ανάγκη από ριζική ανασυγκρότηση όχι μόνο στο επίπεδο της οικονομίας (δημοσιονομικά και ανάπτυξη), αλλά και στα επίπεδα των θεσμών και της δημόσιας ασφάλειας. Το πολλαπλά ακρωτηριασμένο κράτος δικαίου πρέπει επιτέλους να λειτουργήσει. Το κλειστό, σε μεγάλο βαθμό «αυτιστικό» και απαξιωμένο σύστημα εξουσίας είναι ανίκανο να φέρει εις πέρας αυτήν την αποστολή.

Ο μόνος τρόπος διεμβολισμού του είναι η μετάβαση, με δημοψήφισμα και συντακτική Βουλή, από την προεδρευομένη στην προεδρική δημοκρατία. Ο πλήρης διαχωρισμός της εκτελεστικής από τη νομοθετική εξουσία θα λειτουργούσε πολλαπλά ως «επανεκκίνηση». Πρώτον, θα θρυμμάτιζε το πελατειακό σύστημα. Δεύτερον, η εκλογή προέδρου από τον λαό θα έδινε τη δυνατότητα απεγκλωβισμού του εκάστοτε κυβερνήτη από τις δουλείες των κομματικών μηχανισμών, που συμπεριφέρονται όχι σαν πολιτικοί οργανισμοί, αλλά σαν φυλές, σαν νομείς της εξουσίας. Τρίτον, η ανάδειξη σε υπουργικά αξιώματα κοινωνικών στελεχών, τα οποία σήμερα είναι απρόθυμα να μπουν στις μυλόπετρες της μικροπολιτικής, θα ανανέωνε ριζικά και διαρκώς την πολιτική ελίτ.

(περισσότερα…)

ΕΚΛΟΓΕΣ ΥΠΟ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΠΙΕΣΕΙΣ

15 Ιουνίου, 2012

Του Γιώργου Δελαστίκ

Τέτοιο πράγμα δεν έχει ξαναγίνει ποτέ στη σύγχρονη Ελλάδα. Τριάντα και πλέον χρόνια ασχολείται ο γράφων επαγγελματικά με τις πολιτικές και διεθνείς εξελίξεις, αλλά αντίστοιχο όργιο ωμών δημόσιων παρεμβάσεων ξένων πολιτικών ηγετών σε ελληνικές εκλογές δεν έχει υπάρξει. Είναι κι αυτό θλιβερό δείγμα του διεθνούς ευτελισμού του κύρους της πατρίδας μας. Ο τελευταίος ηγετίσκος ασήμαντης χώρας της Ευρώπης θεωρεί ότι έχει πλέον το δικαίωμα να υποδεικνύει στους Ελληνες ποιο κόμμα να ψηφίσουν – πράγμα αδιανόητο μέχρι τη μοιραία υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς μνημονιακής υποτέλειας από τον Γιώργο Παπανδρέου και τους συνεργάτες του.

Δυσκολεύεται κανείς να πιστέψει στα μάτια του και στα αυτιά του όταν διαβάζει ή ακούει τη Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ και τον υπουργό της επί των Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να απαιτούν σχεδόν καθημερινά από τον ελληνικό λαό να ψηφίσει … Σαμαρά και όχι Τσίπρα! Το ίδιο ζητούν και ο σοσιαλιστής Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, ο Ιταλός δοτός πρωθυπουργός Μάριο Μόντι, σύσσωμη η κορυφή της πυραμίδας της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών και όλων των θεσμών της ΕΕ – Κομισιόν, ΕΚΤ, Ευρωκοινοβουλίου, Ευρωζώνης και πάει λέγοντας.

Σε κατάσταση πολιτικής υστερίας περιέπεσαν όλοι αυτοί μετά τα αποτελέσματα των πρόωρων εκλογών της 6ης Μαϊου, όπου κατέρρευσαν τα μνημονιακά κόμματα και από το 80% βρέθηκαν στο 30%, με την πρώτη ΝΔ να μην φτάνει ούτε καν το 19%(!) και τον ΣΥΡΙΖΑ να αναδεικνύεται σε αξιωματική αντιπολίτευση με δυο εκατοστιαίες μονάδες λιγότερο.

Η αντικειμενική – μετά τα αποτελέσματα αυτά – διεκδίκηση της πρώτης θέσης από τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιουνίου με αξιώσεις επιτυχίας, τρέλανε τους Γερμανούς. Δεν είναι το πρώτιστο μέλημα και ανησυχία τους το τι θα κάνει ο Τσίπρας, αν εκλεγεί πρωθυπουργός, με το μνημόνιο. Το κύριο που απασχολεί το Βερολίνο είναι ότι σε περίπτωση νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, για πρώτη φορά μετά το 1950 σε χώρα της Δυτικής Ευρώπης θα σχηματιστεί κυβέρνηση της Αριστεράς.

Θα επανέλθει δηλαδή στο προσκήνιο η Αριστερά – και μάλιστα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης – ενώ οι Γερμανοί και οι άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες νόμιζαν ότι έχουν ξεμπλέξει οριστικά και αμετάκλητα με την Αριστερά μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 και η διάλυση του στρατοπέδου του «υπαρκτού σοσιαλισμού» το 1989.

Τη συγκρότηση στην Ελλάδα κυβέρνησης της Αριστεράς, ανεξαρτήτως της πολιτικής που αυτή θα ακολουθήσει, θέλουν πάση θυσία να αποτρέψουν οι Γερμανοί και γι αυτό έχουν εγκαταλείψει πλέον και τα τελευταία προσχήματα και εκβιάζουν ωμά τους Έλληνες για να ψηφίσουν Σαμαρά.

(περισσότερα…)