Αρχείο για 20 Ιουνίου, 2012

»Άρνηση»- Γιώργος Σεφέρης

20 Ιουνίου, 2012

Ένα δισκάκι 45 στροφών με την φωνή του βαρύτονου Γιώργου Μούτσιου και με την πιστότερη απόδοση  των στίχων του Γιώργου Σεφέρη

Η “άρνηση” μιας άνω τελείας.

 Η “Άρνηση” είναι ένα από τα ποιήματα του Γ. Σεφέρη που μελοποιήθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη στο Παρίσι το 1960 και ηχογραφήθηκε τον Φεβρουάριο του 1962, με την φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση για τον δίσκο “Επιφάνια”. Η μελωδία του Μίκη, το μπουζούκι του Κώστα Παπαδόπουλου και του Λάκη Καρνέζη, και φυσικά η φωνή του Γρηγόρη, βοήθησαν τους στίχους του ποιητή να φτάσουν εύκολα και ευχάριστα στα αυτιά, στα χείλη και στις καρδιές των ελλήνων. Με την μελοποίηση όμως αυτή, το ποίημα του Σεφέρη έχασε 2 πράγματα.

Πρώτον, έχασε οριστικά τον τίτλο του. Αν εξαιρέσουμε τους φιλολογούντες και τους φιλολόγους, όλοι οι υπόλοιποι όταν αναφέρονται σ’ αυτό, χρησιμοποιούν ως τίτλο τις πρώτες λέξεις του ποιήματος »Στο περιγιάλι το κρυφό» ή και σκέτα “Το περιγιάλι”. Εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς το γιατί. Σ’ ένα λαϊκό τραγούδι όπως αυτό, ο τίτλος “άρνηση” θα ηχούσε παράταιρα.

Το δεύτερο πράγμα, που έχασε η “άρνηση” κατά την μελοποίησή της ήταν μια άνω τελεία, για την οποία έγινε πολύς λόγος. Αν δεν υπήρχε το περίφημο κόμμα στον διφορούμενο χρησμό της Πυθίας (“ήξεις αφήξεις ου θνήξεις εν πολέμω”), αυτή η άνω τελεία θα ήταν το πιο πολυσυζητημένο σημείο στίξης της ελληνικής γραμματείας. Προσέξτε την τρίτη στροφή από τους στίχους της “Άρνησης”.

Στο περιγιάλι το κρυφό
κι άσπρο σαν περιστέρι
διψάσαμε το μεσημέρι·
μα το νερό γλυφό.

Πάνω στην άμμο την ξανθή
γράψαμε τ’ όνομά της·
ωραία που φύσηξεν ο μπάτης
και σβύστηκε η γραφή.

Mε τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.

Στον τρίτο στίχο, πριν την λέξη “λάθος” υπάρχει η περί ής ο λόγος άνω τελεία. Κατά την ανάγνωση του ποιήματος εκεί στην άνω τελεία κάνουμε μια τόσο δα μικρή παύση. Η παράλειψη της άνω τελείας, αλλάζει εντελώς το νόημα του ποιήματος.

(περισσότερα…)

Λέξεις στην άμμο-Νίκος Σαραντάκος

20 Ιουνίου, 2012

Πηγή: sarant  20/6/2012

Το ιστολόγιο σπεύδει να διευκρινίσει ότι το θέμα του σημερινού άρθρου ΔΕΝ κρύβει κανέναν υπαινιγμό για την πολιτική κατάσταση: δεν θέλω να υπαινιχθώ ότι κάποιοι χτίζουν ή έχτιζαν στην άμμο ή ότι τα προβλήματα της χώρας είναι σαν την άμμο της θάλασσας, απλώς πέρασα σήμερα από την ακρογιαλιά, είδα τα πιτσιρίκια να κάνουν μπάνιο και να παίζουν με την άμμο -και θυμήθηκα ένα παλιό μου άρθρο που δεν έχει ανέβει στο Διαδίκτυο. Δεν εξαντλώ πλήρως το θέμα, ας κάνετε κι εσείς κάτι. 

Η άμμος είναι λέξη αρχαία, αλλά όχι και πολύ αρχαία· απαντά πρώτη φορά στον Πλάτωνα· παλαιότερη είναι η λέξη ψάμμος, που έχει την ίδια σημασία, και που έχει κι αυτή επιβιώσει στη σημερινή γλώσσα, σε λόγιους σχηματισμούς, όπως ο ψαμμίτης, δηλαδή ο αμμόλιθος, ή η ψαμμίαση, μια αρρώστια με την οποία στα νεφρά σχηματίζονται συσσωματώματα αλάτων, σαν άμμος. Για να πω την αλήθεια, τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά· δηλαδή, εκτός από την ψάμμο, στα αρχαία υπήρχε και μια άλλη λέξη, η άμαθος (καμιά σχέση με τη σημερινή λέξη ο άμαθος!) που σήμαινε την άμμο, ήδη ομηρική, υπήρχε και η ψάμμος, που με την επίδραση της αμάθου έδωσε τον τύπο ψάμαθος, και τελικά, από τον συμφυρμό των ψάμμος και άμαθος προέκυψε η άμμος. Στη λαϊκή γλώσσα, που δεν της καλοκάθονται τα θηλυκά ουσιαστικά σε -ος, σαν γυναίκες με μουστάκια ένα πράμα, έχει σχηματιστεί και αρσενικός τύπος, ο άμμος, όπως άλλωστε συμβαίνει και με την ψήφο και τον ψήφο.

Η άμμος φέρνει στο νου την παραλία, αλλά και την έρημο· και θα ξέρετε ίσως το παλιό ανέκδοτο με τον τύπο που φορούσε μάσκα και βατραχοπέδιλα και περπατούσε στη Σαχάρα θαυμάζοντας: μωρέ μπράβο, οχτακόσια χιλιόμετρα παραλία! Βέβαια, άμμος από άμμο διαφέρει· σε κάθε τόπο η χημική σύσταση της άμμου είναι διαφορετική, αλλά σε γενικές γραμμές το βασικό της συστατικό είναι το διοξείδιο του πυριτίου.

Στα λατινικά υπήρχαν δυο λέξεις για την άμμο, sabulum για τη χοντρή άμμο και (h)arena για τη λεπτή. Από την πρώτη λέξη προέκυψε η σημερινή γαλλική sable, ενώ από τη δεύτερη η σημερινή ισπανική arena. Θα καταλάβατε βέβαια ότι και η δική μας αρένα, ο στίβος της ταυρομαχίας δηλαδή, αλλά και ο τόπος όπου μάτωναν και πέθαιναν οι Ρωμαίοι μονομάχοι, από αυτή την arena προέρχεται, επειδή ο στίβος ήταν στρωμένος με λεπτήν άμμο. Τώρα τελευταία έχει γίνει της μόδας να ονοματίζονται αρένες τα νεόδμητα υπερσύγχρονα γήπεδα ποδοσφαίρου, ιδίως στη Γερμανία: όχι παράλογο· εκεί αναμετριούνται οι σύγχρονοι μονομάχοι και το πλήθος πάλι για άρτον και θεάματα κραυγάζει, τότε στο Κολοσσαίο, σήμερα στο Φέλτινς Αρένα του Γκελζενκίρχεν ή την Αλιάντς Αρένα του Μονάχου· έχουμε κι εμείς στη Λάρισα την ΑΕΛ Αρένα. Από τις συγκρούσεις των μονομάχων και το κλισέ “αίμα και άμμος”, που χρησιμοποιείται για να περιγράψει βίαιες συγκρούσεις και όχι μόνο σε γήπεδα ποδοσφαίρου.

(περισσότερα…)

Ο 13ος πρωθυπουργός! Τον ξόρκισαν ;

20 Ιουνίου, 2012

Σαμαράς: Χειροπιαστή ελπίδα με σκληρή δουλειά

 Αντώνης Σαμαράς :Ο 13ος πρωθυπουργός της Ελλάδας  

από τη μεταπολίτευση και μετά. Να το προσέξει!

 

«Είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν τη ζωντανή Ελλάδα».

20 Ιουνίου, 2012

«Hope Rises» – Toni Grote

του Νίκου ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

 «Η δημοκρατία της ολιγαρχίας είναι αυτή που επιτρέπει στο κεφάλαιο να μισθώνει την εξουσία. Η μορφή αυτού του μισθώματος λέγεται «εκλογές»» (!),
έλεγε πριν μερικά χρόνια ένας επιφανέστατος ολιγάρχης της μετασοβιετικής Ρωσίας, ο «πολύς» Μπερεζόφσκι.

Στην Ελλάδα, βέβαια, έχουμε τη δική μας πολύ μεγάλη εμπειρία τι ακολουθεί μετά από την κάθε φορά ανανέωση του «μισθώματος».
Οσο για τον κυνισμό των εγχώριων «Μπερεζόφσκι» ούτε εκεί πάμε πίσω. Δεν πάνε δα και πολλές μέρες που Ελληνας εφοπλιστής εμφανίστηκε να λέει ότι για να τον φορολογήσει το ελληνικό κράτος, πρέπει πρώτα να τον βρει…

Στα καθ’ ημάς, πάντως, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οι δικοί μας «VIP» του πλούτου και της ξιπασιάς φροντίζουν αυτές τις εκδηλώσεις κυνισμού εκ μέρους της «δημοκρατίας της ολιγαρχίας» τους – αφού πρώτα τις βαφτίσουν «ειλικρίνεια» και «ρεαλισμό» – να τις αναθέτουν στους πολιτικούς τους εκπροσώπους.

Πρόκειται για την «ειλικρίνεια» της παρακμής και το «ρεαλισμό» της χρεοκοπίας. Αυτές είναι οι «σημαίες» ενός πολιτικού και οικονομικού συστήματος που λόγω των δικών του αναθυμιάσεων απειλεί να οδηγήσει σε παράλυση μια ολόκληρη κοινωνία.

Είναι αυτοί, οι δικοί μας «Μπερεζόφσκι», που εκπροσωπούμενοι από τα πολιτικά τους πιόνια, έχουν γυρίσει τον τόπο πάνω από μισόν αιώνα πίσω. Τόσο πίσω ώστε τα λόγια του Σεφέρη να ηχούν τόσο καθαρά όσο και τότε που γράφτηκαν:

«Η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία, η γενική αναπηρία της ηγέτιδας τάξης στην Ελλάδα, σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις (…). Είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν τη ζωντανή Ελλάδα». (Γιώργος Σεφέρης, Ημερολόγιο, 1945)

Πηγή:ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης-Καλοκαιρινά μαθήματα αλληλεγγύης για μαθητές Γ’Λυκείου

20 Ιουνίου, 2012

 

25 Ιουνίου θα γίνει η έναρξη θερινών τμημάτων για μαθητές Γ’ Λυκείου στην Εργατική Λέσχη.
Τα μαθήματα θα περιλαμβάνουν τμήματα θεωρητικής, θετικής, τεχνολογικής κατεύθυνσης και μαθητών ΕΠΑΛ
Δηλώστε συμμετοχή στο τηλ. 6942420730

 

(περισσότερα…)

Ο εξόριστος της προεκλογικής περιόδου

20 Ιουνίου, 2012

»Η φράση «διαβάζετε βιβλία, κάνουν καλό» μοιάζει το ίδιο ξερακιανή και κοινότοπη με τη συμβουλή «τρώτε φρούτα, κάνουν καλό». Οταν όμως ο πολιτισμός εξορίζεται από τη ζωή των πολλών, όταν μετατρέπεται σε χόμπι πολυτελείας για ευαίσθητες ή αργόσχολες ψυχές, τότε η κοινωνία απομένει γυμνή, σαστισμένη και οργισμένη στις θύελλες των καιρών.»

Εφημ.ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

της  Μαριάννας Τζιαντζή

«Είναι κατάντια για μια κοινωνία να σβήνει η ανάσα της ανάγνωσης», είπε ένας Ελληνας πεζογράφος με αφορμή τη βράβευση του τελευταίου μυθιστορήματός του από ένα έγκριτο λογοτεχνικό περιοδικό. Ο ίδιος μίλησε για την κρίση που «έχει σκοτώσει το βιβλίο», για τα βιβλιοπωλεία που δεν πουλάνε, τους εκδοτικούς οίκους που κλείνουν. «Οι άνθρωποι, βέβαια, και σωστά, πρώτα κοιτάνε τι θα φάνε και μετά τι θα διαβάσουν», όμως «η φιλοσοφία και η τέχνη μάς βοηθούν να ζούμε».

Συγκίνηση προκάλεσε ο θάνατος της Ζωρζ Σαρή, όμως τυπικά, βαριεστημένα παρουσιάστηκε στα περισσότερα Μέσα η είδηση για τον πρόσφατο θάνατο του Ρέι Μπράντμπερι, ενός συγγραφέα που ήταν κάτι παραπάνω (ή μάλλον κάτι διαφορετικό) από «μετρ της επιστημονικής φαντασίας».

Στα χρόνια της Μεγάλης Υφεσης, ένας έφηβος, ο Ρέι Μπράντμπερι, είχε κάνει τη δημόσια βιβλιοθήκη του Λος Αντζελες δεύτερο σπίτι του. Εκεί ανάσαινε, εκεί ταξίδευε, εκεί μάθαινε. Η βιβλιοθήκη έγινε το πανεπιστήμιό του, αλλά και η τροφός του. Πριν από δύο χρόνια, στα βαθιά γεράματα, ο Μπράντμπερι εξήγησε ότι το πασίγνωστο «Φαρενάιτ 451», που εκδόθηκε το 1953, «δεν» είναι μια καταγγελία για τη λογοκρισία και τον σκοταδισμό της εξουσίας, αφού η κυβέρνηση αρχίζει να καίει τα βιβλία όταν οι άνθρωποι έχουν πάψει πια να τα αγοράζουν και να τα διαβάζουν. Το σύστημά τους έχει μπουκώσει με «πληροφορίες», με «γεγονοτοειδή» (factoids), ώστε να νομίζουν ότι σκέφτονται, ότι κινούνται ενώ στην πραγματικότητα μένουν ακίνητοι.

Ναι, αλλά το μεγάλο γεγονός είναι ότι πτωχεύουμε και οι σημερινές εκλογές θα κρίνουν τον τρόπο ή την αναβολή ή, για τους αισιόδοξους, τη ματαίωση της πτώχευσης. Τι χώρος περισσεύει για τη λογοτεχνία, τη μουσική, το θέατρο, όταν δεν υπάρχουν (ή φοβόμαστε ότι θα πάψουν να υπάρχουν) φάρμακα, πετρέλαιο, ψωμί;

(περισσότερα…)

20 Ιουνίου: Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων

20 Ιουνίου, 2012

Ποιος θυμάται το Νταντάμπ;*

Πηγή: TVXS

Της Ρεβέκας  Παπαδοπούλου


Η Αμίνα έφτασε στο Νταντάμπ το 1992, όταν ήταν ενός έτους. Γεννημένη στο Αφμαντόου της Σομαλίας, έφυγε από τη χώρα της για να γλιτώσει από τη βία, την ξηρασία και την έλλειψη τροφής. Στον καταυλισμό των προσφύγων συγκατοικεί με τον άντρα της, την μικρή της κόρη και άλλα 12 μέλη της εκτεταμένης οικογένειάς της.

Η Αμίνα πιστεύει ότι πολλά θα μπορούσαν να γίνουν για να βελτιωθεί η κατάσταση στα στρατόπεδα: ο συνωστισμός, η έλλειψη νερού και τροφής, η κατάσταση των καταλυμάτων, οι ελάχιστα εκπαιδευμένοι δάσκαλοι στα δημοτικά σχολεία των καταυλισμών… Συχνά φοβάται που ζει εδώ: οι επιθέσεις από ληστές, οι λεηλασίες και οι βιασμοί είναι καθημερινότητα.

Εδώ και 20 χρόνια δεν βγήκε ποτέ από τον καταυλισμό. Πιστεύει ότι αν είχε καταφέρει να συνεχίσει την εκπαίδευσή της θα είχε ένα καλύτερο μέλλον. Τώρα, η μόνη της ελπίδα είναι να καταφέρει να εγκατασταθεί σε μια άλλη χώρα.

Εδώ και δύο δεκαετίες, η Σομαλία ταλανίζεται από εσωτερικές ένοπλες συγκρούσεις. Η ξηρασία και η εντεινόμενη από το 2011 βία απλώς ήρθαν να επιδεινώσουν μια ήδη απελπιστική κατάσταση. Εκατοντάδες χιλιάδες Σομαλοί εκτοπίζονται μέσα στην ίδια τους τη χώρα ή διαφεύγουν σε γειτονικές χώρες για να γλιτώσουν.

Το 2011, περίπου 200.000 άνθρωποι έφτασαν στο Νταντάμπ, σε μια βορειοανατολική επαρχία της Κένυας, ανεβάζοντας τον πληθυσμό των καταυλισμών που υπάρχουν εκεί σχεδόν στο μισό εκατομμύριο. Οι καταυλισμοί αυτοί αποδείχθηκαν εξαιρετικά ανεπαρκείς για να υποστηρίξουν μια τόσο πολυάριθμη εισροή ανθρώπων. Ως εκ τούτου, οι περισσότεροι νεοαφιχθέντες υπέφεραν από σοβαρότατη έλλειψη νερού, τροφής, καταλύματος και ιατρικής περίθαλψης. Μόνο από ον Ιούλιο κατάφεραν οι ανθρωπιστικές οργανώσεις να ανταποκριθούν σωστά στις τεράστιες ανάγκες των προσφύγων.

Αλλά και μετά ακόμη, εκδηλώθηκαν επιδημίες ιλαράς και χολέρας, με περισσότερα από 1500 κρούσματα ιλαράς μεταξύ των προσφύγων, όλων των ηλικιών. Στο πρόγραμμα ψυχικής υγείας των Γιατρών Χωρίς Σύνορα –ένα από τα πολλά προγράμματα που λειτουργεί η οργάνωση στο Nταντάμπ- έλαβαν περίθαλψη περισσότεροι από 1500 ασθενείς ενώ σήμερα διεξάγονται περισσότερες από 700 εξετάσεις ψυχικής υγείας κάθε μήνα.

(περισσότερα…)