Αρχείο για Ιουνίου 21, 2012

EΛΕ: Τρεις λόγοι για να διαγράψουμε το Χρέος

Ιουνίου 21, 2012

Η Πρωτοβουλία για τη Συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου οργανώνει ανοιχτή εκδήλωση, τη Δευτέρα 25 Ιουνίου και ώρα 20.00 μμ. στο Floral, Θεμιστοκλέους 80 (www.floralcafe.gr) με θέμα:

»Τρεις λόγοι για να διαγράψουμε το Χρέος»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Πηγή:www.elegr.gr

Η  διαφημισμένη επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου ήδη αποδεικνύεται προεκλογικό πυροτέχνημα Γιατί η Ελληνική κοινωνία έχει καταδικαστεί σε αργό θάνατο με την ανεργία, τη λεηλασία των μισθών, τη φτώχεια, τους φόρους, τα χαράτσια να την οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην εξαθλίωση.

Η Γερμανία και οι άλλες χώρες του σκληρού πυρήνα, προκειμένου να διασώσουν τα συμφέροντά τους, στο όνομα της δημοσιονομικής πειθαρχίας στρέφονται εναντίον των ίδιων των κοινωνιών και των εργαζομένων επιβάλλοντας σκληρή λιτότητα, με την Ισπανία να μπαίνει στο δρόμο ενός –υποτίθεται- light μνημονίου. Στην Ελλάδα, στην οποία η λιτότητα είναι αναγκαία για να παραδειγματιστεί η υπόλοιπη Ευρώπη, όπως κυνικά ομολόγησε η καγκελάριος Μέρκελ ή που πρέπει να θυσιαστεί σαν Ιφιγένεια, όπως είπε ο υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας Τζ. Όσμπορν, τίποτα δεν αποκλείεται: η χρεοκοπία ή ένα τρίτο κούρεμα, συνοδευμένο με ακόμα σκληρότερα μνημόνια, θα δώσει τη χαριστική βολή στη χώρα.

 Μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι; Γιατί να δεχτούμε ένα έλλειμμα που, αν και δεν ήταν ποτέ το πραγματικό πρόβλημα στην Ελλάδα, διογκώθηκε τεχνητά; Θα ανεχτούμε το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου και την καταστροφή του περιβάλλοντος; Πώς μπορούν οι μνημονιακές δεσμεύσεις να καταργηθούν;

Όμως η Ελλάδα δεν είναι μόνο πειραματόζωο. Είναι και παράδειγμα αντίστασης στον αγώνα των λαών της Ευρώπης. Όλοι μαζί παλεύουμε για  δημοκρατικό και κοινωνικό έλεγχο του δημόσιου Χρέους. Με στόχο την άμεση διαγραφή του.

(περισσότερα…)

F.T:Eurozone debt crisis weighs on Germany

Ιουνίου 21, 2012

The Financial Times

By Ralph Atkins in Frankfurt

The eurozone is stuck firmly in a sharp economic contraction, with the region’s escalating debt crisis hitting Germany with increasing severity, according to a closely watched survey.

Purchasing managers’ indices for the 17-country region showed private sector activity shrinking at the same pace as in May, which was the fastest in almost three years. But Germany’s economy, which has so far saved the eurozone from recession, suffered a significant deterioration, especially in its manufacturing sector – indicating its exporters were being affected by gloomier global conditions.

 “The downturn is gathering pace and spreading across the region,” warned Chris Williamson, chief economist at Markit, which produces the survey. The latest results suggested companies were “preparing for conditions to worsen in the coming months, with the darker outlook often attributed to uncertainty caused by the region’s ongoing economic and political crisis”.

One bright spot, however, was an improvement in the French purchasing managers’ indices – which suggested some of the gloom about eurozone prospects had been overdone.

The weak readings increase the pressure on policy makers for fresh measures to boost growth – and the chances of the European Central Bank cutting interest rates at its meeting on July 5. Benoît Cœuré, ECB executive board member, told the Financial Times this week that a cut had been “discussed at the last governing council meeting and I would expect the next council to discuss it again” – but he warned it would “certainly not fix the fundamental problems” facing the eurozone.

Eurozone gross domestic product was flat in the first three months of the year, thanks to a strong performance by Germany. But June’s purchasing managers’ indices – regarded as up-to-date indicators of growth trends – were consistent with a 0.6 per cent contraction in the second quarter, according to Markit. Germany was on course for a “marginal fall” in GDP, it said.

(περισσότερα…)

Το δίλημμα ευρώ ή δραχμή: τρικυμία στο φλιτζάνι του τσαγιού;

Ιουνίου 21, 2012

 The legging pattern showing the 2 doves, with Isobels geometric style

 Πηγή: Εργατικός Αγώνας

Όσοι έχουν δει τις «Συμμορίες της Νέας Υόρκης» θα θυμούνται την προτελευταία σκηνή του έργου και το τέλος της ιστορίας. Οι αντίπαλοι έχουν παραταχθεί στην πλατεία για να λύσουν τις διαφορές τους ενώ την ίδια στιγμή μία πολύ ευρύτερη σύγκρουση εξελίσσεται στην πόλη. Πριν προλάβουν να τις λύσουν μία αδέσποτη βόμβα σκάει στη μέση της πλατείας στέλνοντας και τους μεν και τους δε άψαλτους.

Η ομοιότητα της παραπάνω ιστορίας με τη σημερινή κατάσταση έγκειται στο ότι καθώς οξύνεται η κρίση οξύνονται οι αντιθέσεις και επομένως οι συγκρούσεις ανάμεσα σε τάξεις στο εσωτερικό των χωρών, στο εσωτερικό των αστικών τάξεων της ίδιας χώρας καθώς και ανάμεσα σε αστικές τάξεις διαφορετικών χωρών. Οι δρόμοι που θα πάρει η σύγκρουση, οι πιθανοί συμβιβασμοί και η αντανάκλαση στο πολιτικό εποικοδόμημα δεν μπορούν να προβλεφθούν με ακρίβεια εκ των προτέρων. Το ζητούμενο για τα υποκείμενα της ιστορίας είναι αναλύοντας τη συγκεκριμένη μορφή με την οποία αυτές οι αντιθέσεις εμφανίζονται στη συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία να προβλέψει πιθανές τροχιές της προκειμένου να αναπτύξει μία ευέλικτη τακτική που θα μπορεί να προσαρμόζεται στις καμπές που η διαπάλη θα ακολουθήσει.

Το σημείωμα αυτό δεν φιλοδοξεί να αποτελέσει κάτι τέτοιο αλλά να συμβάλει στον προβληματισμό σε σχέση με μία πιθανή τροχιά των εξελίξεων: την πιθανότητα η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ να συμβεί ανεξάρτητα από τις εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας. Ταυτόχρονα να παρουσιάσει πλευρές των ενδοαστικών αντιθέσεων όπως αντανακλώνται στον τύπο, πλευρές οι οποίες έχουν ευρύτερο ενδιαφέρον, πέρα από το ζήτημα της ελληνικής εξόδου. Βασίζεται σε δημοσιεύματα του γερμανόφωνου κυρίως τύπου και παρουσιάζει σημαντικά κενά που θα επισημανθούν.

Ο δημόσιος διάλογος που αφορά τη γερμανική άρχουσα τάξη (και όχι η «τροφή» που δίνουν στο πόπολο) είναι εδώ και καιρό πολωμένη, ανάμεσα σε αυτούς που θα ονομάσουμε σχηματικά «ευρωσκεπτικιστές»[1] και τους «υπέρμαχους του ευρώ»[2]. Και οι δύο πλευρές δέχονται την εμφάνιση των αποτελεσμάτων της ανισόμετρης ανάπτυξης αν και τα αποδίδουν σε διαφορετικούς μηχανισμούς. Οι μεν πρώτοι ακολουθούν την κυρίαρχη στον πολιτικό λόγο ερμηνεία ότι οφείλονται σε συγκυριακούς λόγους, όπως η αναποτελεσματικότητα των προβληματικών χωρών, οι δε δεύτεροι αναγνωρίζουν το αναπόδραστο του πράγματος προβάλλοντας το απλό επιχείρημα ότι τα εξωτερικά ισοζύγια αναγκαστικά έχουν μηδενικό άθροισμα, επομένως είναι αδύνατο να έχει κάποια χώρα πλεόνασμα αν κάποια άλλη δεν έχει έλλειμμα. Και οι δύο πλευρές αναγνωρίζουν ότι η αντιμετώπιση της κρίσης μέσω της πίεσης στα λαϊκά στρώματα γενικά αλλά και τις αστικές τάξεις των περιφερειακών χωρών είναι ανεπαρκής, από μόνη της, για τον έλεγχο της κατάστασης. Οι συνταγές που προτείνουν όμως είναι διαφορετικές.

(περισσότερα…)

Μία χώρα, δύο έθνη.

Ιουνίου 21, 2012

Εφημ. Νέα της Λέσβου

Του Παναγιώτη Σωτήρη 

Ο Βενιαμίν Ντισραέλι περίγραψε την ταξική διαίρεση της Βρετανικής κοινωνίας στο 19ο αιώνα λέγοντας ότι υπάρχουν δύο έθνη, οι πλούσιοι και οι φτωχοί. Αυτή η μεταφορά αποδίδει άψογα την κοινωνική και πολιτική πόλωση στις εκλογές της 17ης Ιούνη.

Προς τα αριστερά ψήφισαν κυρίως οι άνθρωποι που βρίσκονται σε παραγωγικές ηλικίες (18-55) και εργάζονται ή αντιμετωπίζουν την ανεργία, όσες/οι κατοικούν σε αστικά κέντρα κυρίως, όσοι ανήκουν στα λαϊκά στρώματα και κυρίως στις παραλλαγές της μισθωτής εργασίας, όσοι βρίσκονται σε περιοχές με μεγαλύτερο δυναμισμό (αλλά και κοινωνικές αντιθέσεις). Αντίθετα, προς τα δεξιά ψήφισαν οι μεγάλες ηλικίες (πάνω από 55), οι κάτοικοι των αγροτικών περιοχών, τα περισσότερο αστικά, μεσοαστικά και εύπορα στρώματα, οι κάτοικοι των περιοχών που χαρακτηρίζονται από μεγαλύτερο συντηρητισμό.

Ταυτόχρονα, τα αποτελέσματα αποτυπώνουν και πόλωση ως προς το πώς βιώνονται οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης. Στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπου το κόστος ζωής είναι υψηλότερο και όπου οι μηχανισμοί άτυπης αλληλεγγύης λειτουργούν λιγότερο, η ανασφάλεια και η υποβάθμιση των υλικών όρων ζωής των ανθρώπων σε ενεργές ηλικίες μεταφράζεται πιο εύκολα σε οργή, σε έλλογη αγανάκτηση και σε διάθεση αλλαγής. Αντίθετα, σε περισσότερο αγροτικές περιοχές, αλλά και στις μη παραγωγικές ηλικίες (συνταξιούχοι), η ίδια ανασφάλεια μεταφράζεται σε περισσότερο φοβικά αντανακλαστικά, σε εσωτερίκευση όλων των μορφών οικονομικής ιδεολογικής τρομοκρατίας (ευρώ, καταθέσεις) και σε αναδίπλωση σε περισσότερο συντηρητικές επιλογές. Σε αυτό προστίθενται: Αφενός, το ταξικό ένστικτο των αστικών κομμάτων που σε αυτές τις εκλογές έδειξαν ότι εγκαταλείπουν τη διασπορά στις διάφορες παραλλαγές του βαλκανικού νεοφιλελευθερισμού και ανακάμπτουν στο κόμμα που κατεξοχήν εγγυήθηκε το βαλάντιό τους. Αφετέρου η σταθερότητα εκείνου του κόμματος που αποδεικνύει ότι η περιβόητη ρήση «μαζί τα φάγαμε» αποτελούσε ομολογία μιας ορισμένης πολιτικής εκπροσώπησης.

Εξαίρεση σε αυτή τη διαιρετική γραμμή η ψήφος υπέρ των νοσταλγών του Χίτλερ, που αποδεικνύει την ιδιότυπη πόλωση τμήματος της λαϊκής ανασφάλειας και του φόβου σε πρακτικές κοινωνικού κανιβαλισμού, στο έδαφος μιας σωρευμένης πολιτιστικής καθυστέρησης που νομιμοποιεί όλες τις παραλλαγές μιας βαθιά αντιδραστικής και καταφανώς λούμπεν «μαγκιάς», αποτελώντας εκδοχή καθεστωτικής ηγεμόνευσης τμήματος των λαϊκών δυνάμεων.

(περισσότερα…)

Πάμε παρακάτω…

Ιουνίου 21, 2012

 

»Θα ήμουν περήφανος αν είχαμε ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που θα χρησιμοποιούσε ατόφιο αυτό το αριστούργημα αντί για προεκλογικά σποτ…»

Πηγή:lefterisp

του Λευτέρη Παπαθανάση

Είναι σαφές ότι κανένα από τα σημεία που προεκλογικά έθεσα σαν παραμέτρους νίκης δεν μπορώ να πω ότι προωθήθηκε μέσα από τις εκλογές τις 17/6. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω πόσο στενοχωρημένος είμαι για το αποτέλεσμα. Περί στενοχώριας και η πρώτη μου παρατήρηση: Είναι περίεργο -και ενδεικτικό για τον τρόπο που γίνεται η όποια συζήτηση στην Αριστερά- να βλέπω ανθρώπους που λίγες μέρες πριν έσκιζαν δημόσια τα ρούχα τους ότι “Σαμαράς και Τσίπρας είναι όψεις του ίδιου νομίσματος”, να είναι σήμερα στενοχωρημένοι. Αυτό για μένα σημαίνει ότι κάποιοι νιώθουν πράγματα που, πιεσμένοι από μια ανόητη ανάγκη ομοφωνίας, δεν μπορούν να εκφράσουν ανοιχτά. Το ίδιο με παραξενεύει η στάση των ανθρώπων που ψήφισαν το απέναντι μπλοκ. Δεν το χωράει ο νους μου ότι κάθονται σαν βρεγμένες γάτες παρά το γεγονός ότι “νίκησαν”. Δεν πανηγυρίζουν, δεν χαίρονται, μόνο κρύβονται από τα μάτια μας και την κουβέντα μας. Ένοχοι, και πολλοί από δαύτους ξέρουν ότι την έκαναν τη μαλακία, ξέρουν ότι λύγισαν κάτω από την τρομοκρατία της δημοκρατίας τους και ξέρουν ότι δεν θα μπορούσαν να προσφέρουν χειρότερες υπηρεσίες στα παιδιά τους. Αυτή λοιπόν η “σιωπηρή πλειοψηφία” θα ήθελα μια έστω φορά να αναλάβει τις ευθύνες της. Θέλω να βγουν θαρρετά, με το ίδιο θάρρος που ο κόσμος μας της Αριστεράς υπερασπίζεται τις απόψεις και τη δράση του, και να υπερασπιστούν την επιλογή τους. Να μας εξηγήσουν και να αναλάβουν την ευθύνη για τη φτώχεια, την ανεργία, το τσάκισμα των δικαιωμάτων, τους ναζί. Στο λέω σοβαρά ότι αν μετά απ’όλα αυτά, ξαναρχίσουν οι ίδιοι άνθρωποι να κατηγορούν το “δημόσιο”, τους συνδικαλιστές, την Αριστερά κλπ, θα πέσει πολύ βρισίδι!

Πριν από τις εκλογές ανέπτυξα εδώ ένα δίπολο. Από τη μια μεριά, είχαμε την πιθανότητα νίκης του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, μιας νίκης που μπορεί -μέσα από την εκτόξευση της αυτοπεποίθησης των εργαζομένων- να άνοιγε εξαιρετικά ελπιδοφόρες καταστάσεις. Από την άλλη, την εκλογική συγκράτηση του ρεύματος της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς (εννοώ την ΑΝΤΑΡΣΥΑ φυσικά, δεν υπάρχει κάτι άλλο προς το παρόν) με την προοπτική μιας αριστερής σφήνας ενάντια στις κωλοτούμπες του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ είτε αυτός κυβερνήσει είτε όχι. Μετά από μεγάλη εσωτερική αγωνία επέλεξα να ψηφίσω δίνοντας βαρύτητα στο πρώτο σκέλος του διλήμματος, να δανείσω δηλαδή την ψήφο μου στο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ. Το ίδιο έπραξαν και περισσότεροι των μισών ψηφοφόρων της Αριστεράς πέραν του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ. Θεωρώ υγιή τη συμπεριφορά των ανθρώπων της Αριστεράς έτσι όπως εκφράστηκαν εκλογικά και στις 6/5 και τις 17/6 όσο κι αν αυτό μοιάζει αντιφατικό. Η μεγάλη πτώση του ΚΚ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 17/6 δεν αποτελεί προσχώρηση στο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ ή άνευ όρων στήριξη. Οι ψήφοι αυτές είναι δανεικές και το αν θα είναι και αγύριστες εξαρτάται αποκλειστικά από την συμπεριφορά του ΚΚ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Με ενοχλεί αφάνταστα το παράπονο “ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ μας έκλεψε τις ψήφους”. Θεωρώ ότι μοιάζει με την αντίστοιχη υστερία της Αριστεράς απέναντι στο ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του ‘80, όταν έπεφταν βροχή οι κατάρες για τη “λεηλασία της Αριστεράς από το δημαγωγό Αντρέα” χωρίς ίχνος αυτοκριτικής για το πώς έγινε αυτό δυνατό. Θα επανέλθω στο θέμα αυτό σε λίγο, αφού σχολιάσω κάποιες άλλες παραμέτρους του αποτελέσματος των εκλογών.

(περισσότερα…)