Αρχείο για Ιουνίου 22, 2012

Μάθημα από τον Χέρμπερτ Χούβερ για την Ελλάδα και την Ευρώπη

Ιουνίου 22, 2012

Των Γκάρι Ρίτσαρντσον και Στέργιου Σκαπέρδα

5 Ιουνίου 2012

 Με πάνω από 20% ανεργία και εν μέσω ύφεσης, η Ελλάδα θα βρίσκεται  υπό το καθεστώς μιας υπηρεσιακής κυβέρνησης μέχρι τις εκλογές της 17ης Ιουνίου. Η κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές μπορεί να χρειαστεί να λάβει επείγοντα μέτρα για την πρόληψη της κρατικής και κοινωνικής κατάρρευσης μπροστά σε μια συνεχώς επιδεινούμενη οικονομία.

Παρόμοιες προκλήσεις αντιμετώπισαν οι Ηνωμένες Πολιτείες την περίοδο ανάμεσα στην εκλογή του Φραγκλίνου Ρούσβελτ, το Νοέμβριο του 1932 και την ορκωμοσία του, τον Μάρτιο του 1933. Σε αυτό το διάστημα, η ανεργία υπερέβη το 25%. Η οικονομική δραστηριότητα υποχώρησε ταχύτατα. Η μαζική απόσυρση καταθέσεων στράγγιξε  τα ταμεία των χρηματοπιστωτικών οργανισμών . Ο υπό προθεσμία πρόεδρος Χέρμπερτ Χούβερ παρέμεινε αδρανής , ενώ η οικονομία κατέρρευσε, και οι κυβερνήτες  των 28 πολιτειών κήρυξαν τραπεζικό μορατόριουμ, το οποίο απαγόρευε στους  πιστωτές αναλήψεις χρημάτων  από όλα τα  χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Η κρίση κορυφώθηκε την Παρασκευή, πριν την ορκωμοσία του Ρούσβελτ όταν ο κυβερνήτης  Lehman έθεσε εκτός λειτουργίας το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Πολιτείας της Νέας Υόρκης.

 Λίγες ώρες μετά την ορκωμοσία και την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Πρόεδρος Ρούσβελτ ξεκίνησε μια εκστρατεία για την ανάνηψη του  χρηματοπιστωτικού συστήματος των Ηνωμένων Πολιτειών. Η πρώτη του ενέργεια ήταν να δώσει εντολή για τραπεζική αργία , να άρει  στην  Αμερική τη  σταθερή  συναλλαγματική ισοτιμία, να επιβάλλει  έλεγχο στη ροή κεφαλαίων, να δεσμεύσει το νομισματικό χρυσό που κατείχαν  όλες  επιχειρήσεις και οι ιδιώτες, και υποτίμησε το δολάριο .Εντός της  εβδομάδας, ο Ρούσβελτ πρότεινε και το Κογκρέσο πέρασε ένα νόμο έκτακτης ανάγκης για τα τραπεζικά ιδρύματα, με τον οποίο αποκατέστησε την εμπιστοσύνη των καταθετών προς  τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς . Κατά τη διάρκεια της επόμενης εβδομάδας, επανέφερε σε λειτουργία τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα σε όλη τη χώρα, και ξεκίνησε μια  τριετής ταχεία οικονομική ανάκαμψη. Στους μήνες που ακολούθησαν, η κυβέρνηση Ρούσβελτ και το Κογκρέσο των ΗΠΑ πέρασε μια σειρά από νόμους αναμόρφωσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Οι νομοθετικές αυτές πράξεις δημιούργησαν την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, το Ταμείο Εγγυοδοσίας των Ηνωμένων Πολιτειών, την Ομοσπονδιακή Επιτροπή Ανοικτής Αγοράς, και άλλα ρυθμιστικά όργανα, που εγκαινίασαν την έναρξη πενήντα χρόνων  χρηματοπιστωτικής σταθερότητας και οικονομικής ανάπτυξης.

 Ποιος επινόησε τα σχέδια που υλοποίησε ο Ρούζβελτ τόσο γρήγορα και με επιτυχία; Το καταρτισμένο προσωπικό της ομοσπονδιακής γραφειοκρατίας* υπό τη εποπτεία  πολιτικών στελεχών  του Ρεπουμπλικανικού κόμματος σχεδίασαν το σύνολο σχεδόν των πρωτοβουλιών αυτών, κατά το τελευταίο έτος της θητείας του Χούβερ. Πρόκειται για μια σειρά  σχεδίων έκτακτης ανάγκης που περιελάμβαναν  επιλογές ακόμα και για τα χειρότερα σενάρια, τα οποία  όμως, ο Χούβερ ο ίδιος, αρνήθηκε να εφαρμόσει. Κατά το διάστημα της ‘’μεσοβασιλείας’’ του, οι υφιστάμενοι του Χούβερ μετέφεραν το πλήρες πρόγραμμα των σχεδίων έκτακτης ανάγκης στη νέα κυβέρνηση, επιτρέποντας στον Ρούζβελτ  να δράσει αποφασιστικά μέσα σε λίγες ώρες από την ανάληψη των καθηκόντων του.

(περισσότερα…)

Η κρίση έφτασε στη Γερμανία.

Ιουνίου 22, 2012

Πηγή:CYNICAL

Τα μηνύματα που έρχονται απ’ όλες τις μεριές λένε ότι τελικά η Γερμανία θα υποκύψει και ότι ανάμεσα στα πολλά Nein θα αρχίσει να βάζει και μερικά Ja. Η Ισπανία για παράδειγμα, θα τσιμπήσει το δανειάκι της για τις τράπεζες από το EFSF, αλλά χωρίς τις ουρίτσες των Μνημονίων και της τρόικας, όπως γινόταν μέχρι τώρα με την Ελλάδα, Πορτογαλία και Ιρλανδία. Οι τράπεζες θα δανείζονται απ’ ευθείας, χωρίς τη διαμεσολάβηση του κράτους και την ευγενική χορηγία των φορολογουμένων. Η αλλαγή αυτή δεν έχει ακόμα τελεσφορήσει, αλλά τα πράγματα πάνε μάλλον, προς την κατεύθυνση αυτή.

Τι συμβαίνει και η κυρία Μέρκελ αρχίζει να γλυκαίνει; Μπορεί να είναι το ξεμπρόστιασμα των υπολοίπων 19 του G20, μπορεί να είναι το ξύπνυμα της αντιπολίτευσης στην ίδια της τη χώρα, μπορεί να είναι το πραξικοπηματάκι των κρατιδίων που στύλωσαν τα ποδάρια και εκβιάζουν ότι δεν προτίθενται να ψηφίσουν στο τέλος του μηνός στην Bundesrat το σύμφωνο δημοσιονομικής σταθερότητας, διότι οι ισοσκελισμένοι προυπολογισμοί που θα απαιτηθούν θα είναι χειρότεροι κι από σκοινί για να τα πνίξουν, μπορεί ακόμα να είναι και το γεγονός ότι όλο και περισσότερα δημοσιεύματα τολμούν να σκαλίσουν κάτω απ’ το χαλί της μέχρι πρότινος θεωρούμενης κραταιάς γερμανικής οικονομίας και να αποδομήσουν το δήθεν γερμανικό θαύμα, το οποίο βασίστηκε στη μεγαλύτερη ανισότητα και στο μεγαλύτερο ποσοστό “junk jobs” εντός της ΕΖ. Με τέτοιες επιδόσεις, δεν είναι δα και να υπερηφανεύεται κανείς.

Κυρίως όμως είναι ότι η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι η Γερμανία δεν μπορεί χωρίς την Ευρωζώνη, όχι για πολιτικούς λόγους, αυτούς ας τους αφήσουμε προς το παρόν στην άκρη, αλλά για σκέτους οικονομικούς. Μπορεί να λέμε ότι η Γερμανία θα επιβιώσει στρεφόμενη προς τηνΚίνα, Ρωσία κλπ, αλλά η πραγματικότητα δεν συνηγορεί προς αυτό, και τούτο, διότι η Κίνα απορροφά μόνο το 6% των εξαγωγών της, ενώ η ΕΖ το 40%, και η ΕΕ ανάμεσα στο 60% και το 70%. Και επιπλέον η Κίνα, με την παρατηρούμενη μείωση του ρυθμού μεγέθυνσης, δεν μπορεί να καλλιεργεί μεγαλύτερες προσδοκίες για το μέλλον.

(περισσότερα…)

»Κ’ εμείς»

Ιουνίου 22, 2012

Γιάννης Ρίτσος, »Ο Ηρακλής κ’ εμείς»,Επαναλήψεις Β’, Κέδρος 1972

        Κι αν αδέξιοι

 μια μέρα σας φανούν οι στίχοι μας, θυμηθείτε μονάχα πως γραφτήκαν

 κάτω απ’ τη μύτη των φρουρών και με τη λόγχη πάντα στο πλευρό μας.

                                                                                                               Λέρος, 1968

 

Η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης και η πόλη που τη φιλοξενεί.

Ιουνίου 22, 2012

Gustav Adolph Henning ,«Reading girl», 1828

 Via ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ*

Γράφει ο Γιώργος Κορδομενίδης**

 Μόλις άρχισε να εδραιώνεται στη συνείδηση της κοινής γνώμης η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης (στο εξής: ΔΕΒΘ), άρχισε και να συζητείται το ενδεχόμενο να μεταφερθεί στην Αθήνα· ψιθυριστά στην αρχή, στους στρωμένους με κόκκινη μοκέτα διαδρόμους της Έκθεσης, πριν από δύο χρόνια. Πέρυσι οι ψίθυροι έδωσαν τη θέση τους σε μεγαλόφωνες συζητήσεις ενώ φέτος, στην αρχή της χρονιάς, έξι εκδοτικοί οίκοι (Άγκυρα, Ενάλιος, Καστανιώτης, Κέδρος, Μίνωας, Ψυχογιός), με επιστολή τους, γνωστοποίησαν στο ΕΚΕΒΙ ότι αποφάσισαν να μη συμμετάσχουν στη φετινή, 9η διοργάνωση της Έκθεσης, επικαλούμενοι το υψηλό κόστος που συνεπάγεται η συμμετοχή τους· ταυτόχρονα όμως πρότειναν στο ΕΚΕΒΙ να μετατρέψει σε γενική έκθεση βιβλίου την έκθεση παιδικού και εφηβικού βιβλίου που σχεδιάζεται να πραγματοποιηθεί το φθινόπωρο στην Αθήνα (δηλαδή, στην πράξη, του πρότειναν να καταργήσει τη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης).

Επειδή η ΔΕΒΘ είναι μία από τις δύο διεθνείς ετήσιες πολιτιστικές διοργανώσεις που πραγματοποιούνται στη Θεσσαλονίκη (η άλλη είναι το Φεστιβάλ Κινηματογράφου), προκύπτει επιτακτική η υποχρέωση της πόλης που την υποδέχεται και τη φιλοξενεί να αγωνιστεί ―πρωτίστως σε θεσμικό επίπεδο αλλά και στο επίπεδο των πολιτιστικών συλλογικοτήτων, ακόμη και των ατομικών δράσεων― για την παραμονή της ΔΕΒΘ στη Θεσσαλονίκη. Κι αυτό πρέπει να γίνει οργανωμένα, μεθοδικά και κυρίως έγκαιρα ― οπωσδήποτε όχι με ανέξοδες και κενές περιεχομένου δηλώσεις του τύπου «η Έκθεση θα φύγει από τη Θεσσαλονίκη πάνω από το πτώμα μας» ή «η Έκθεση ανήκει στη Θεσσαλονίκη και η Θεσσαλονίκη ανήκει στην Έκθεση», που ακούστηκαν στη διάρκεια των εγκαινίων της φετινής διοργάνωσης από «επισήμους», από τους οποίους κανείς (Δήμαρχος, Αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Αντιπεριφερειάρχης κτλ.) δεν μπήκε στον κόπο να διατρέξει την Έκθεση την οποία μόλις είχε εγκαινιάσει, μη δίνοντας μάλιστα αυτή την ευκαιρία ούτε στον υπουργό Πολιτισμού της Σερβίας, εκπρόσωπο της τιμώμενης χώρας, που ήταν παρών στα εγκαίνια. («Εννοείται», δυστυχώς, ότι η Ελληνίδα υπηρεσιακή υπουργός Πολιτισμού, Τατιάνα Καραπαναγιώτη, ΔΕΝ ήταν παρούσα! Δεν μπορώ στο σημείο αυτό να μη θυμηθώ τη Μελίνα Μερκούρη ως υπουργό Πολιτισμού να πηγαίνει, συνοδευόμενη από τον Μπάμπη Μπαρμπουνάκη, από περίπτερο σε περίπτερο μετά τα εγκαίνια του Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης, στην παραλία του Λευκού Πύργου, θεσμού που αν και κινήθηκε σε διαφορετικό επίπεδο, καλλιέργησε ωστόσο μέσα στα χρόνια μια κουλτούρα βιβλιοφιλίας κυρίως στο ‘λαϊκό’ ―και λιγότερο εξοικειωμένο με την ανάγνωση― κοινό.) Αλλά το να εκλαμβάνεις μια Διεθνή Έκθεση Βιβλίου μόνο ως τελετή εγκαινίων που ‘κοσμείς’ με την παρουσία σου φαίνεται πως είναι φυσικό όταν αντιλαμβάνεσαι τον πολιτισμό ως πεδίο επένδυσης πολιτικών φιλοδοξιών ή ως ‘αρμοδιότητα’ και όχι ως τρόπο ζωής!

Η σχέση των τοπικών πολιτικών εξουσιών με τη ΔΕΒΘ υπήρξε εξαρχής προβληματική. Ο ασυγχώρητος πρώην δήμαρχος Βασίλης Παπαγεωργόπουλος (που καταδίκασε την πόλη στον πιο βαθύ επαρχιωτισμό) αρνιόταν, όπως λέγεται, να παραστεί στα εγκαίνια της Έκθεσης επειδή το ΕΚΕΒΙ δεν είχε δεχτεί τον Δήμο Θεσσαλονίκης ως συνδιοργανωτή. Στα εγκαίνια έδινε συνήθως το βροντερό παρών του ο υπερκινητικός Παναγιώτης Ψωμιάδης ως νομάρχης Θεσσαλονίκης.

Από πέρυσι η κατάσταση άλλαξε. Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι ο Μπουτάρης, ως (νέος τότε) δήμαρχος, ήδη από τον Φεβρουάριο του 2011 έδειξε προσωπικό ενδιαφέρον για την επιτυχία της διοργάνωσης και προθυμοποιήθηκε να συμβάλει όσο μπορούσε στην επίτευξη αυτού του στόχου. Μόνο που ήταν ήδη αργά για να σχεδιαστεί μια ολοκληρωμένη και αποδοτική συμβολή του Δήμου Θεσσαλονίκης στην προβολή της Έκθεσης και την προσέλκυση του ευρύτερου κοινού, όχι μόνο από το κέντρο και τις συνοικίες της πόλης αλλά και από τους άλλους Δήμους του πολεοδομικού συγκροτήματος και τις γύρω πόλεις της μακεδονικής ενδοχώρας.

Δυστυχώς, όταν τα φώτα της περυσινής Έκθεσης έσβησαν, δεν ξεκίνησε κανένας σοβαρός σχεδιασμός υποστήριξής της σε τοπικό επίπεδο για την επόμενη (φετινή) χρονιά, πέρα από όσα κάνει (ή δεν κάνει) το ΕΚΕΒΙ, με αποτέλεσμα η συμβολή της πόλης να συνίσταται φέτος σε ένα πάρτι στο Δημαρχείο μετά τα εγκαίνια (όπως και πέρυσι), μια περιοδεία της Φιλαρμονικής και έναν κύκλο ποιητικών αναγνώσεων ― όλα τις ημέρες που πραγματοποιείται η Έκθεση· τίποτε νωρίτερα, που να προϊδεάζει το κοινό και να προετοιμάζει το έδαφος για την επικείμενη διοργάνωση. Ακόμη και ένα μεγάλο πανό με στίχους Θεσσαλονικιών συγγραφέων αναρτήθηκε στην πρόσοψη της κεντρικής Δημοτικής Βιβλιοθήκης, στην Εθνικής Αμύνης, την ημέρα των εγκαινίων, δηλαδή πολύ αργά για να διαχυθεί οποιοδήποτε μήνυμα στους φιλαναγνώστες της πόλης.

(περισσότερα…)

Το σύντομο καλοκαίρι της ολιγαρχίας- Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Ιουνίου 22, 2012

Πηγή:ThePressProject

“Άλλη μια τέτοια νίκη και χαθήκαμε”, είπε ο Πύρρος μετά τη δύσκολη επικράτηση του αποδεκατισμένου στρατού του επί των Ρωμαίων, το 281 π.Χ. Παρόμοια συναισθήματα συνόδευαν, το βράδυ της περασμένης Κυριακής, τον βαθύ αναστεναγμό ανακούφισης των αστικών επιτελείων για τη σημαντική επιτυχία τους να αποτρέψουν τον σχηματισμό της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στον Δυτικό κόσμο μετά την κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου υπό τον Λεόν Μπλουμ, στη Γαλλία του 1936.

Η Νέα Δημοκρατία και το υπόλειμμα του ΠΑΣΟΚ γνωρίζουν ότι οι ψηφοφόροι τους ψήφισαν με κλειστή τη μύτη, υπό το κράτος του τρόμου που είχαν διαχύσει στην κοινωνία οι ωμές, άνευ προηγουμένου παρεμβάσεις των ξένων δυνάμεων και τα συγκροτήματα της κατ΄ ευφημισμόν “ενημέρωσης”. Ο Τσίπρας δεν είχε να αντιμετωπίσει σ΄ αυτή τη μάχη τον Σαμαρά και το Βενιζέλο, αλλά τη Μέρκελ, τον Ολάντ και τον Ομπάμα, που έκαναν μέχρι την τελευταία στιγμή προεκλογική εκστρατεία από τα δελτία των οκτώ. Παρόλα αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύθηκε μέσα σε ένα μήνα από το 4.5% στο 27%, ενώ στο σύνολό της η Αριστερά (συμπεριλαμβάνοντας το ΚΚΕ και τις εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις) ψηφίστηκε από το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος, πολύ περισσότερο από το ιστορικό 24% της ΕΔΑ, το 1958.

Όσοι, μικρόψυχοι ή λιπόψυχοι, σπεύδουν να μιλήσουν για ευκαιριακή, εκλογική φούσκα, που μοιραία θα συρρικνωθεί με την ίδια ταχύτητα που διογκώθηκε, παραγνωρίζουν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του αποτελέσματος και τον εκρηκτικό χαρακτήρα της συγκυρίας. Ο διπολισμός Δεξιά- Αριστερά που εκδηλώθηκε στο πολιτικό επίπεδο είχε σαφέστατο κοινωνικό περιεχόμενο. Η ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων κατά γεωγραφική περιοχή και κοινωνική κατηγορία αναδεικνύει κυριολεκτικά τη σύγκρουση δύο κόσμων.Η Νέα Δημοκρατία συσπείρωσε τη μεγάλη, μεσαία και μικρή αστική τάξη, την πλειονότητα των εκτός παραγωγής στρωμάτων, συνταξιούχων και νοικοκυρών, της υπαίθρου που έχει πληγεί λιγότερο από την κρίση και των μεγάλων ηλικιών, όπου ο φόβος κυριαρχεί ευκολότερα έναντι της ελπίδας. Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ (και ως ένα βαθμό το ΚΚΕ) κυριάρχησε στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα (την κοινωνική κατηγορία όπου είχε την πιο θεαματική εκτόξευση μεταξύ των δύο εκλογών), τους ανέργους, τους μισθωτούς του δημόσιου τομέα, τους εργατικούς Δήμους της Β΄ Αθήνα, της Β΄ Πειραιά, της Α΄ Θεσσαλονίκης και τη νεολαία- τα πιο δυναμικά, στην παραγωγή και στον αγώνα, τμήματα της ελληνικής κοινωνίας.

(περισσότερα…)

CADTM: Επιστολή του Ερίκ Τουσέν προς το ΣΥΡΙΖΑ

Ιουνίου 22, 2012

Πηγή: elegr.gr

«Ο ΣΥΡΙΖΑ που βρίσκεται στην αντιπολίτευση παρόλο που βγήκε από τις εκλογές με εντυπωσιακή λαϊκή υποστήριξη, θα έπρεπε να  διεξάγει στους επόμενους μήνες ενεργή εκστρατεία αντιπολίτευσης και προτάσεων ευνοώντας  τις λαϊκές κινητοποιήσεις και χρησιμοποιώντας το κοινοβούλιο σαν μέσο πολιτικής πάλης. Είναι επίσης σημαντικό να συνεχίσει ο ΣΥΡΙΖΑ να απευθύνεται στη διεθνή κοινή γνώμη και να ενισχύει τους δεσμούς με τα πολιτικά και κοινωνικά κινήματα που είναι έτοιμα εκτός Ελλάδας να δράσουν ενεργά στο πλευρό του ελληνικού λαού.  Μεταξύ των προτεραιοτήτων του ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από την άρνηση να συνεχιστεί η εφαρμογή των αντικοινωνικών μέτρων λιτότητας  και των συμφωνιών με την Τρόικα, θα έπρεπε να είναι να πάρει την πρωτοβουλία να ξεκινήσει ένα λογιστικό έλεγχο του χρέους προκειμένου να ταυτοποιήσει το άνομο τμήμα ώστε να αρνηθεί να το πληρώσει στη περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ θα σχηματίσει (διευθύνει) μια κυβέρνηση μετά από μια νέα πολιτική κρίση.  Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει λοιπόν να αναλάβει την ευθύνη να ξεκινήσει ένα λογιστικό έλεγχο με την υποστήριξη των κοινωνικών κινημάτων στην Ελλάδα και επιδιώκοντας ενεργές συνεργασίες και υποστηρίξεις έξω από την Ελλάδα. Πρέπει να οριστεί το πεδίο του λογιστικού ελέγχου  δίνοντας προτεραιότητα στην απόδειξη ότι είναι άνομο το χρέος προς την Τρόικα, που σταδιακά θα αντιπροσωπεύει ένα όλο και μεγαλύτερο τμήμα του.  Σε ένα ή δυο χρόνια, το χρέος προς την Τρόικα θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει τα ¾ του συνόλου του ελληνικού δημόσιου χρέους.  Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει όλα αυτά, τότε η CADTM (Επιτροπή για την Ακύρωση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου) θα υποστηρίξει στο μέγιστο δυνατό αυτό το εγχείρημα».

Ερίκ Τουσέν

Το μήνυμα στη γαλλική γλώσσα

«Syriza qui est dans l’opposition tout en étant sorti des élections avec un impressionnant soutien populaire devrait mener une campagne active d’opposition et de propositions dans les mois qui viennent en favorisant les mobilisations populaires et en utilisant le parlement comme un moyen de lutte politique. De même il est important que Syriza continue à s’adresser à l’opinion publique internationale et renforce les liens avec les mouvements politiques et sociaux qui en dehors de la Grèce sont prêts à s’engager activement aux côtés du peuple grec. Parmi les priorités de Syriza, outre le refus de la poursuite de l’application des mesures antisociales d’austérité et des accords avec la Troïka, devrait prendre l’initiative de lancer un audit de la dette pour déterminer la partie illégitime afin de refuser de la payer si Syriza formait (dirigeait) un gouvernement suite à une nouvelle crise politique. Syriza doit donc prendre la responsabilité de lancer un audit avec l’appui des mouvements sociaux en Grèce et en cherchant des collaborations et des appuis actifs en dehors de la Grèce. Il faut déterminer le champ de l’audit en donnant la priorité à démontrer l’illégitimité de la dette à l’égard de la Troïka qui progressivement va représenter une partie de plus en plus importante. Dans un an ou deux, la dette à l’égard de la Troïka pourrait représenter 3/4 du total de la dette publique grecque. Si Syriza fait cela, le CADTM soutiendra au maximum cette démarche.»

Eric Toussaint

(περισσότερα…)

Τα στοιχήματα και το ρίσκο του Αντώνη Σαμαρά…

Ιουνίου 22, 2012

Ο Rashad Alakbarov ζωγραφίζει με φως και σκιές (2)

Εφημ.ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 

Της Ζέζας Ζήκου

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η χώρα ζει κάτω από τις απαιτήσεις των Γερμανών και των λοιπών δανειστών μας. Ο Αντώνης Σαμαράς εξαναγκάστηκε να αποδεχθεί το Μνημόνιο Νο 3. Αφού εγκατέλειψε τις «κόκκινες γραμμές» του μέσα σε μια νύχτα τον περασμένο Δεκέμβριο με τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση Παπαδήμου και αφού διέγραψε την αντιμνημονιακή στρατηγική που ακολούθησε επί της κυβερνήσεως Παπανδρέου, και ύστερα από δύο εκλογικές αναμετρήσεις, έγινε πρωθυπουργός. Ομως, ο ρεαλιστικός συμβιβασμός του προκαλεί μοιραία σοκ.

Οντως η θέση ότι η στρατηγική με τακτικούς ελιγμούς είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για τη νίκη, αποτελεί δόγμα για τον Αντώνη Σαμαρά. Η απόφασή του να στηρίξει το νέο πακέτο «σωτηρίας» της ελληνικής οικονομίας εδράζεται στην πεποίθηση ότι το κόμμα όπου ηγείται προβάλλει ως «η μόνη συντεταγμένη δύναμη μέσα στο χάος». «Εμείς πρέπει να σταθούμε όρθιοι και να δώσουμε τη μάχη» είναι μια χαρακτηριστική φράση του κ. Σαμαρά, τονίζοντας ότι η επιλογή του να στηρίξει τη συμφωνία ήταν αναπόφευκτη εξαιτίας του άμεσου κινδύνου της χρεοκοπίας. «Δεν τολμώ να διανοηθώ τη χώρα μου με άδεια ράφια, χωρίς καύσιμα, με δελτίο στα τρόφιμα…», είπε. Ετσι ο Σαμαράς νομίζει πως αποφεύγει ως πρωθυπουργός να χρεωθεί τη χρεοκοπία της χώρας και οι εταίροι δανειστές μας το ντόμινο που θα προκαλούσε μια στάση πληρωμών σε χώρα της Ευρωζώνης.

Προφανώς, παραμένει σταθερά ακλόνητος στην ευρωπαϊκή προσήλωση της χώρας, προϊόν μεγάλων προσπαθειών του ελληνικού λαού τα τελευταία πενήντα χρόνια. Αραγε, ποια είναι η αλήθεια; Τώρα αρέσκονται κάποιοι να υποστηρίζουν πως, αντί για έναν «αδιάλλακτο» και «ξεροκέφαλο» πολιτικό «παίκτη», όπως τον χαρακτήριζαν, πρόκειται για έναν αξιόπιστο ηγέτη που μάχεται για τις θέσεις του. Η προσπάθεια ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας ξεκινά από την απεμπλοκή των ξένων από τις πολιτικές διεργασίες. Ο κ. Παπανδρέου από την πρώτη ημέρα «διεθνοποίησε» το οικονομικό μας πρόβλημα. Ηρθε η ώρα να το «εθνικοποιήσουμε» εκ νέου, επισημαίνουν.

Με την έννοια αυτή, ο Σαμαράς θα βρίσκεται συνεχώς αντιμέτωπος με την κρίση ταυτότητας που θα συγκλονίζει τη Ν.Δ,, και τη χώρα μέχρι να αντικατασταθεί αναπόφευκτα από έναν νέο πολιτικό σχηματισμό. Οποιος δεν το βλέπει αυτό είναι πολιτικά τυφλός. Η λύση δεν μπορεί παρά να είναι η ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού σκηνικού και όχι μόνο η οικονομική επανεκκίνηση. Και μόνο ένα εθνικό κράτος με εθνικά συμφέροντα που υπερασπίζονται με το αίμα τους οι πολίτες του, μπορεί να εκσυγχρονισθεί και να επιβιώσει.

(περισσότερα…)