Μπροστά στον κίνδυνο του ανερχόμενου φασισμού-Χριστίνα Μπάρτσα

Συμπεράσματα και αναλογίες με τον 20ό αιώνα

Πηγή: antapoCrisis

«Πολλοί σύντροφοι δεν πίστευαν ότι ένα τόσο αντιδραστικό έκτρωμα της αστικής ιδεολογίας, όπως είναι η ιδεολογία του φασισμού, που συχνά στον παραλογισμό της φτάνει ως την τρέλα, είναι γενικά ικανή να αποχτήσει επιρροή πάνω στις μάζες. Αυτό ήταν μεγάλο λάθος. Η προχωρημένη σήψη του καπιταλισμού εισχωρεί στα κατάβαθα της ιδεολογίας του και του πολιτισμού του, ενώ η απελπιστική κατάσταση των πλατιών λαϊκών μαζών κάνει ορισμένα στρώματα να κολλάνε από τα ιδεολογικά απορρίμματα της σήψης αυτής» (Γκ. Δημητρώφ, 1935).

Η εδραίωση της Χρυσής Αυγής στην πολιτική ζωή της χώρας και στην ελληνική κοινωνία δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Δεν είναι ένα συγκυριακό φαινόμενο που θα σβήσει όταν ο κόσμος δει το αληθινό τους πρόσωπο. Ούτε οφείλεται απλά και μόνο στους πολυάριθμους μετανάστες και στην αύξηση της εγκληματικότητας. Αυτή η ερμηνεία παραβλέπει βασικά χαρακτηριστικά του φασισμού, αγνοεί τα ιστορικά συμπεράσματα από την άνοδο του φασισμού στον 20ό αιώνα.

Ο φασισμός έρχεται τώρα στο προσκήνιο με την πιο άγρια μορφή του –αυτή της Χρυσής Αυγής– όμως φασιστικές ή φασίζουσες αντιλήψεις και καταστάσεις εδραιώνονταν στην ελληνική κοινωνία καιρό πριν. Και εδραιώνονταν είτε με την καλλιέργειά τους από πολιτικούς χώρους και προπαγανδιστικούς μηχανισμούς, είτε με νόμους και μέτρα των προηγούμενων κυβερνήσεων. Ο ΛΑΟΣ είναι ένα φασίζον μόρφωμα που προνομοποιήθηκε και αναδείχτηκε από τα ΜΜΕ. Ο Βορίδης, πρώην αρχηγός της φασιστικής νεολαίας της ΕΠΕΝ, είναι τώρα «κύριος υπουργός». Η ξενοφοβία και ο ρατσισμός καλλιεργούνταν εδώ και χρόνια και δηλητηρίαζαν τον κόσμο. Η συκοφάντηση των αγώνων των εργαζόμενων και της νεολαίας, η καλλιέργεια της μοιρολατρίας και του προτύπου του νομοταγή νοικοκυραίου που «κοιτάζει τη δουλειά του και το συμφέρον του». Οι τρομονόμοι, η καταπάτηση και ακύρωση ατομικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, η άγρια καταστολή, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών. Η αναγωγή της «ασφάλειας» σε υπέρτατο αγαθό, κ.ά.

Εθισμένο σ’ αυτά ένα μέρος της «κοινής γνώμης», δεν είναι δύσκολο να αποδεχτεί και τον απροκάλυπτο φασισμό. Όπως έγινε «φυσική» η παρουσία του Βορίδη στον δημόσιο βίο, έτσι είναι τώρα «φυσική» η παρουσία του Κασιδιάρη.

Ο φασισμός κερδίζει επιρροή στις μάζες –και ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης– με αντικαπιταλιστική πατριωτική δημαγωγία. Ποντάρει στα αισθήματα εθνικής αξιοπρέπειας του λαού, ποντάρει στις ανάγκες του λαού, στην απογοήτευση από τις αστικές κυβερνήσεις και τα αστικά κόμματα, στην οργή του λαού για τη διαφθορά, την εκμετάλλευση, την κοινωνική ανισότητα και την αδικία, υποδαυλίζει τις προλήψεις και τη φοβία ή το μίσος για το «διαφορετικό», επικαλείται τις εθνικές παραδόσεις και την ιστορία. Μ’ αυτά τα στοιχεία αναπτύχθηκε ο ναζιφασισμός τον 20ό αιώνα, πήρε την εξουσία και έπνιξε την ανθρωπότητα στο αίμα.

Μ’ αυτά τα στοιχεία αναπτύχθηκε και η Χρυσή Αυγή και εδραιώθηκε στο πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό. Αξιοποίησε την αγανάκτηση και την απογοήτευση του κόσμου για το πολιτικό σύστημα, τον πουλημένο συνδικαλισμό, τη διαφθορά.

Εμφανίστηκε σαν «γνήσια πατριωτική» δύναμη, αξιοποιώντας την αγανάκτηση του κόσμου για τη μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο της Μέρκελ, όπως ο Χίτλερ αξιοποίησε την εθνική ταπείνωση των γερμανών από τη συνθήκη των Βερσαλλιών. Αναφέρεται στην ελληνική ιστορία (παραχαράσσοντάς την), το ’21 και τους εθνικούς ήρωες, όπως ο Μουσολίνι αναφέρονταν στον Γκαριμπάλντι, ή οι γάλλοι φασίστες στη Ζαν ντ’ Αρκ, ή όπως έκανε η χούντα και οι ανά τον κόσμο φασιστικές δικτατορίες.

 Εμφανίστηκε σαν αντιμνημονιακή αντισυστημική δύναμη, σαν υπερασπιστής των αναγκών του λαού, σαν προστάτης των αδύναμων, όπως οι ναζί εμφανίζονταν ενάντια στις τράπεζες, τα μονοπώλια, τον πλούτο, και μάλιστα είχαν και το συνθετικό (εθνικο-)«σοσιαλιστές», ή όπως οι γιαπωνέζοι φασίστες είχαν το σύνθημα «για μια Ιαπωνία χωρίς εκμετάλλευση», ή όπως οι ιταλοί πρόβαλλαν πως «το κράτος μας δεν είναι καπιταλιστικό, είναι κράτος με σύστημα αυτοδιαχείρισης».

Αξιοποίησε την ξενοφοβία και κάθε είδους -φοβία, ενισχύοντάς την, προβαίνει σε τρομοκρατικές δολοφονικές επιθέσεις σε βάρος ξένων μεταναστών και πολιτικών αντιπάλων, όπως οι ανά τον κόσμο ομοϊδεάτες τους.

Εμφανίζονταν σαν «αγανακτισμένοι» σε όλες τις λαϊκές εκδηλώσεις το προηγούμενο διάστημα –στις πλατείες, τις παρελάσεις, τις αποδοκιμασίες πολιτικών προσώπων, διευρύνοντας συνεχώς την επιρροή τους. Ήταν εύκολο για το φασισμό να αξιοποιήσει τις μούντζες στους «κλέφτες-προδότες-πολιτικούς», να υιοθετήσει το «να καεί το μπουρδέλο η βουλή». Ήταν εύκολο να αξιοποιήσει το «δεν θέλουμε κομματικά πανώ» στην πλατεία, όταν μάλιστα τα ανεπιθύμητα κομματικά πανώ ήταν αριστερά πανώ (δεν κατέβαινε το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ να διαδηλώσουν ενάντια στο μνημόνιο).

Η Χρυσή Αυγή αναπτύχθηκε στο χώρο που άφηνε η απουσία ουσιαστικής αριστερής πολιτικής παρέμβασης στις λαϊκές μάζες. Στο χώρο που άφηνε η απουσία πραγματικού συνδικαλισμού που παλεύει για τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των εργαζομένων. Στο χώρο που άφηνε η απουσία ιδεολογικής ζύμωσης και προπαγάνδας των αξιών της αριστεράς, των ιδανικών του κομμουνισμού.

Ενώ η Χρυσή Αυγή κέρδιζε θέσεις στην ελληνική κοινωνία όλο το προηγούμενο διάστημα, η αριστερά σε όλες τις εκδοχές της απλώς ξόρκιζε το κακό, υποτίμησε τον κίνδυνο, ακόμα και στο μεσοδιάστημα των δύο εκλογικών αναμετρήσεων που ο φασισμός έδειξε ολοκάθαρα τα δόντια του.

Δεν υπήρξε –σ’ εκείνο το βαθμό που απαιτείται από της συνθήκες της κρίσης και της έντασης της επίθεσης ενάντια στο λαό– μια ουσιαστική παρέμβαση που θα καταδείκνυε –στη γλώσσα του λαού κι όχι των κομματικών συνεδριάσεων, εκεί που ζουν και εργάζονται οι λαϊκές μάζες κι όχι στις τηλεοράσεις– τον πραγματικό εχθρό και αντίπαλο, το ποιος και γιατί επιβάλλει τα μνημόνια, ποιος και γιατί τα υλοποιεί.

Όχι οι τράπεζες ή ο καπιταλισμός γενικά κι αόριστα, αλλά ο καπιταλισμός ως εκείνο το σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση, το ξεζούμισμα των εργαζόμενων για να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα του μεγάλου κεφάλαιου, των τραπεζών, των πολυεθνικών. Όχι η Μέρκελ γενικά κι αόριστα, αλλά η Μέρκελ ως εκπρόσωπος των ιμπεριαλιστικών βλέψεων και συμφερόντων της ΕΕ. Όχι το σάπιο πολιτικό σύστημα γενικά κι αόριστα, αλλά ως οι πολιτικοί εκφραστές των συμφερόντων του μεγάλου κεφάλαιου, οι υποτακτικοί και ραγιάδες των Βρυξελών, οι καταπιεστές των λαϊκών μαζών.

Η συνθηματολογία για τις τράπεζες, τη Μέρκελ, το σάπιο πολιτικό σύστημα γενικά κι αόριστα, μπορεί κάλλιστα να αξιοποιηθεί και να υιοθετηθεί –όπως και έγινε– από το φασισμό. Η κατάδειξη της ταξικής τους διάστασης θα αφαιρούσε –ή έστω– θα μείωνε τη δυνατότητα αυτής της αξιοποίησης, βάζοντας αριστερό πρόσημο.

Κυρίως όμως, η αριστερά σε όλες τις εκδοχές της δεν προσανατολίστηκε στην κατεύθυνση οργάνωσης των λαϊκών μαζών σε ένα μέτωπο που θα παλεύει για την υπεράσπιση και τη διαφύλαξη των συμφερόντων και της επιβίωσης του λαού, την κατάργηση των μνημονίων και όλων των αντιλαϊκών μέτρων, για πραγματική εθνική ανεξαρτησία χωρίς την τρόικα και τους καταναγκασμούς της ΕΕ. Μια τέτοια οργάνωση του λαού δεν θα άφηνε χώρο στη Χρυσή Αυγή, αλλά και σε κάθε είδους φασίζουσες ακροδεξιές αντιλήψεις και πολιτικά μορφώματα. Δεν υπήρξε τέτοια κατεύθυνση –επί της ουσίας και στην πράξη, όχι στα λόγια και τις διακηρύξεις– από τη μια γιατί τα κόμματα της επίσημης αριστεράς δεν έχουν στην αντίληψη και τον προσανατολισμό τους την οργανωμένη πάλη των λαϊκών μαζών, και από την άλλη γιατί οι δυνάμεις της υπόλοιπης αριστεράς είτε θεωρούσαν ότι ο λαός θα δώσει λύση και θα οργανωθεί από μόνος του, είτε καθορίζονταν από σεχταρισμό ή δικές τους υποκειμενικές αδυναμίες.

Η νέα μνημονιακή κυβέρνηση που θα σχηματιστεί είναι δεδομένο ότι θα προχωρήσει στην παραπέρα φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής. Είναι δεδομένο ότι η Χρυσή Αυγή θα χρησιμοποιηθεί για να χτυπήσει, να προβοκάρει, να τρομοκρατήσει το λαϊκό κίνημα. Ακόμα, η προσφυγή σε καθαρά φασιστικές καταστάσεις είναι μια πιθανή λύση του συστήματος μπροστά σε μια αδυναμία του πολιτικού προσωπικού να επιβάλει τα όσα οι «αγορές» απαιτούν, και σε μια επικίνδυνη γι’ αυτές ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος. Άλλωστε, αυτό ακριβώς εξυπηρέτησε ο φασισμός τον 20ό αιώνα: την επιδίωξη «των πιο αντιδραστικών, των πιο σωβινιστικών, των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφάλαιου» να ρίξουν όλα τα βάρη της κρίσης στους εργαζόμενους, να ξαναμοιράσουν τον κόσμο με τον πόλεμο, να χτυπήσουν το επαναστατικό κίνημα και τη Σοβιετική Ένωση.

Από την άλλη, οι προεκλογικές συζητήσεις και προβληματισμοί για τις δυσκολίες μιας ενδεχόμενης κυβέρνησης της αριστεράς, όπως και η εξαιρετικά σημαντική και ελπιδοφόρα εκλογική καταγραφή του ΣΥΡΙΖΑ, άνοιξαν περισσότερα μυαλά και σκέψεις στις δυνάμεις της αριστεράς για την αναγκαιότητα και την επιτακτικότητα της οργάνωσης λαϊκού μετώπου.

Ο φασισμός αντιπαλεύτηκε τον 20ό αιώνα από ένα ισχυρό κομμουνιστικό κίνημα στην πρωτοπορία του αντιφασιστικού αγώνα. Η ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική προετοιμασία των λαϊκών μαζών αποτελεί βασικό και εξαιρετικά επείγον καθήκον όσων θέλουν να αναφέρονται στην κομμουνιστική αριστερά. Ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική προετοιμασία και συγκρότηση για να αποκρουστεί ο ανερχόμενος φασισμός, να αποτινάξουμε την τρόικα και τους υπηρέτες της, να ξελασπώσουμε το μέλλον των παιδιών μας. Σ’ αυτό το καθήκον θα κριθούμε όλοι.

 

 http://antapocrisis.gr/index.php/2012-04-12-10-03-06/item/291-f

Explore posts in the same categories: Πολιτική, εκλογές 2012

Ετικέτες: , , , ,

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: