Αρχείο για 25 Ιουνίου, 2012

«…Eκείνος, πλήρης και άφθαρτος, δε μίλησε, απελθών»

25 Ιουνίου, 2012

 

Eπτά χρόνια χωρίς το Μανόλη Αναγνωστάκη

O Μανόλης Aναγνωστάκης ανήκει στο σπάνιο και απειλούμενο είδος των δημιουργών που καταθέτουν το έργο τους και τη ζωή τους ευσύνοπτα και ευανάγνωστα στην κρίση και στη χρήση των συνανθρώπων. Tα ποιήματά του είναι με επιμονή δουλεμένα χωρίς καλολογικές ευκολίες … Tα δονεί, αναμφίβολα, έντονη συγκινησιακή φόρτιση, που όμως δεν εκμαιεύεται λεκτικά από το συναίσθημα αλλά εκπορεύεται αβίαστα από τον λυρισμό που έχουν οι βιωμένες εμπειρίες. H ζωή του, επίσης, στέκει ευθυτενής και απερισπούδαστη. Yπερασπίζεται μόνη της τον εαυτό της, χρεία μαρτύρων δεν έχει. Kαι τα λόγια της, λίγα: «…Eμείς αγαπήσαμε. Eμείς προσευχόμαστε πάντοτε. Eμείς μοιραστήκαμε…».

Φοβάμαι…

Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που σου ‘κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια

και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια

κάθε βράδυ

και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

( Νοέμβριος 1983)

(περισσότερα…)

Kεντροαριστερά: Όλα του γάμου δύσκολα-Πέτρος Παπακωνσταντίνου

25 Ιουνίου, 2012

Εξασκώντας τη μνήμη

»Βέβαια, το να υπάρχει αντικειμε­νική βάση για μια εξέλιξη είναι ένα πράγμα, και το να γίνει αυτή η εξέ­λιξη πραγματικότητα είναι κάτι πο­λύ διαφορετικό. Αλλά αν οι νόμοι της Ιστορίας ήταν τόσο σιδερένιοι όσο οι νόμοι της Φυσικής, δεν θα υπήρχε τίποτα σ’ αυτό τον κόσμο για το οποίο να αξίζει να ζει και να πεθαίνει κανείς…»

Εφημ. ΠΡΙΝ,1/06/1997

Μετά τον Κλίντον ο Ντ’ Αλέμα, μετά τον Ντ’ Αλέμα ο Μπλερ, μετά τον Μπλερ ο Ζοσπέν: Φαίνε­ται ότι τίποτα δεν μπορεί πια να σταματήσει την κόκκινη χιονοστιβά­δα, καθώς ένα τα οχυρά του πα­γκόσμιου ιμπεριαλισμού πέφτουν στα χέρια της μυστικής 5ης Διε­θνούς της …Κεντροαριστεράς! Ήδη, τα δημοσιογραφικά όργανα των αδελφών κομμάτων, από την Λιμπερασιόν μέχρι την Ελευθεροτυπία, πανηγυρίζουν για το «κόκκινο ημικύκλιο» που σφίγγει σαν τανά­λια το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, ξεκι­νώντας από τα βρετανικά νησιά για να φτάσει, μέσω Γαλλίας και Ιτα­λίας, στη χώρα του Σημίτη. Μπορούμε, λοιπόν, να μιλήσου­με για αριστερή στροφή; Πολύ ω­ραίο για να είναι αληθινό.

Ποιος ξεχνάει ότι ο Ντελόρ, πιθανός υπο­ψήφιος των σοσιαλιστών για την προεδρία, ήταν και είναι ακόμα πιο φιλο-Μάαστριχ κι απ’ τον Σιράκ; Ότι προκειμένου να στηρίξει τη γραμμή της «πραγματικής αλλαγής» και της «ενότητας της Αριστεράς», το ΚΚΓ (παραλίγο να γράψω, το ΚΚΕ) έκανε προ μηνών ολόκληρο συνέδριο ακριβώς για να αλλάξει γραμμή για το Μάαστριχ, βάζοντας νερό στο κρασί του; Ότι, πριν καλά-καλά στεγνώσει η σαμπάνια της νί­κης στον ουρανίσκο του, ο Ζοσπέν βγήκε και τα γύρισε για την ιδιωτι­κοποίηση της Φρανς Τελεκόμ, για τη μείωση του χρόνου εργασίας (θα μειωθούν κι οι μισθοί, λέει τώρα) και για την αύξηση των φόρων, -μή­πως για να καθησυχάσει τους …τρο­μοκρατημένους αστούς; Ότι ένα με­γάλο μέρος της εργατικής βάσης του ΚΚΓ ψηφίζει Λεπέν, ο οποίος ε­δραιώνεται στο 15% και προβάλλει ως τρίτος πόλος και ρυθμιστής της γαλλικής πολιτικής ζωής;

Όχι και τόσο τυπική περίπτωση «αριστερής στροφής», θα έλεγε κα­νείς…

Αν άλλοτε έλεγαν ότι «η Δεξιά έ­χει την κυβέρνηση κι η Αριστερά τα οράματα και τους ποιητές», σήμερα συμβαίνει περίπου το αντίθετο: Ο Μπλερ, ο Ντ’ Αλέμα κι ο Ζοσπέν έρχονται στις κυβερνήσεις δηλώνο­ντας πίστη στις θριαμβεύουσες ση­μαίες της Θάτσερ, του Μπερλουσκόνι και του Σιράκ! Κι αν πανηγυ­ρίζουν οι βιομήχανοι και τα Χρημα­τιστήρια, είναι γιατί ξέρουν, βέβαια, ότι η Ενωμένη Αριστερά στην κυβέρ­νηση είναι η καλύτερη εγγύηση για να διατηρηθεί αυτοδύναμη και πανί­σχυρη, η… Δεξιά στην εξουσία!

(περισσότερα…)

Νέοι συσχετισμοί στην Αριστερά-Γιώργος Δελαστίκ

25 Ιουνίου, 2012

 Eφημ.ΕΘΝΟΣ  25/6/12

Δεν κατεδάφισαν μόνο το μεταπολιτευτικό σκηνικό οι φετινές εκλογές. Επέφεραν κοσμοϊστορικής σημασίας ανατροπές των συσχετισμών δυνάμεων και μεταξύ των κομμάτων της ελληνικής Αριστεράς – δηλαδή του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ και των ιστορικών αριστερών ρευμάτων που αυτά τα κόμματα εκπροσωπούν. Η θεμελιώδης ανατροπή συνετελέσθη στις 6 Μαΐου και στις εκλογές της 17 Ιουνίου προσέλαβε διαστάσεις πανωλεθρίας για το ΚΚΕ, απειλώντας να μετατραπεί σε ήττα στρατηγικού χαρακτήρα για το Κομμουνιστικό Κόμμα.

Ανέκαθεν στην Ελλάδα η Αριστερά ήταν είτε απολύτως ταυτισμένη με το ΚΚΕ είτε αναγνώριζε την αδιαφιλονίκητη ηγεμονία του, ακόμη κι όταν το ΚΚΕ δεν μπορούσε να δράσει ανοιχτά επειδή βρισκόταν σε καθεστώς παρανομίας. Μέχρι τις εκλογές της 6ης Μαΐου δεν υπήρχε έλληνας αριστερός που να μην παραδεχόταν τον ηγεμονικό ρόλο του ΚΚΕ ασχέτως αν το συμπαθούσε ή όχι.

Αυτός ο ρόλος του ΚΚΕ είχε κατακτηθεί εμπράκτως, συμπεριλαμβανομένων και των μεταπολιτευτικών εκλογικών αποτελεσμάτων. Έναν χρόνο μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας των συνταγματαρχών και υπό το βάρος των διεθνών εξελίξεων στο κομμουνιστικό κίνημα (εισβολή της Σοβιετικής Ένωσης και των στρατευμάτων των συμμάχων της στην Τσεχοσλοβακία), η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ διασπάστηκε σε δύο σχεδόν ίσα κομμάτια.

Οι μισοί έμειναν στο ΚΚΕ, οι άλλοι μισοί συγκρότησαν το ΚΚΕ εσωτερικού.

Τα δύο πλέον ρεύματα άρχισαν να αναμετρώνται. Στις εκλογές του 1974 κατέβηκαν μαζί. Σε εκείνες του 1977, η υπεροχή του ΚΚΕ κατέστη εξόφθαλμη: 9,36% το ΚΚΕ, μόλις 2,72% το ΚΚΕ εσωτερικού – και μάλιστα σε συμμαχία με τέσσερα ακόμη μικρά κόμματα.

Το 1981 το ΚΚΕ έφτασε στο ζενίθ της εκλογικής ισχύος του, παίρνοντας 10,93% . Αντιθέτως, το ΚΚΕ εσωτερικού έπεσε στο ναδίρ – μόνο 1,35%. Σχεδόν ίδια αποτελέσματα και το 1985: το ΚΚΕ 9,89% και το ΚΚΕ εσωτ. 1,84%.

(περισσότερα…)

Οι Γερμανοί πάντα υποχωρούν. Τώρα;

25 Ιουνίου, 2012

via Εργατικός Αγώνας

»Καθώς το κόστος είτε της διάσπασης είτε της στήριξης της ευρωζώνης εκτοξεύεται σε δυσθεώρητα ύψη, το μεγάλο ερώτημα είναι εάν οι Γερμανοί θα υποχωρήσουν στις πιέσεις των γειτόνων τους για περισσότερα χρήματα».

Διαβάστε όλο το άρθρο των Financial Times με τίτλο:

Τα αναρίθμητα déjà vu της ευρωπαϊκής κρίσης

»Τα déjà vu στην ευρωζώνη είναι πλέον πολλά. Τα αινίγματα ως προς την οικονομική και νομισματική ένωση – το εάν θα παραιτηθεί η Ελλάδα, εάν θα τα θαλασσώσει η Ισπανία, εάν θα πληρώσει η Γερμανία, εάν θα φρενάρει η Γαλλία – είναι περίπλοκα. Πίσω από αυτά όμως, υπάρχει ένα ιστορικό μοτίβο.

Η Ελλάδα μπορεί να σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού, αλλά αντιμετωπίζει τα ίδια παλαιά προβλήματα στην εφαρμογή των όρων της συμφωνίας στήριξης. Η στήριξη των ισπανικών τραπεζών με 100 δισ. ευρώ και σχετικά μη απαιτητικές προϋποθέσεις, πιθανότατα θα προκαλέσει οργή στους Γερμανούς, τους βασικούς χρηματοδότες της Ευρώπης, ως προς το εάν οι πιστωτές χειρίζονται τους δανειζόμενους πολύ γενναιόδωρα. Ακριβώς το αντίθετο συναίσθημα επιδεικνύει το Παρίσι, όπου ο πρόεδρος Francois Hollande κατηγορεί τους Γερμανούς ότι επιβάλουν καταστροφική λιτότητα στους οφειλέτες της ευρωζώνης.

Αυτοί οι σύγχρονοι διπλωματικοί χειρισμοί και οι εντάσεις αποτελούν επαναλήψεις των όσων είχαν καταγραφεί κατά την έντονη περίοδο πριν από την υιοθέτηση του ενιαίου νομίσματος το 1999. Όλες οι σκηνές του ευρωπαϊκού δράματος έχουν ξαναπαιχτεί και μάλιστα πολλές φορές στο παρελθόν. Ας πάρουμε επί παραδείγματι, την πεποίθηση ότι η πολιτική και δημοσιονομική ενοποίηση είναι απαραίτητες για να λειτουργήσει η νομισματική ένωση. Ο Helmout Kohl, ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας, είχε πει το 1991 ότι νομισματική ένωση χωρίς πολιτική ενοποίηση θα ήταν ένα «κάστρο στον αέρα».

Παρομοίως, η οικονομική αποδιάρθρωση που αντιμετωπίζει η νότια Ευρώπη δεν είναι νέα – ούτε αιφνιδιαστική. Αξιωματούχοι της Bundesbank είχαν πει δημοσίως πριν από 15 χρόνια ότι τα σπάταλα κράτη δεν θα μπορούν πλέον να υποτιμήσουν τα νομίσματά τους θα αντιμετωπίσουν απότομη αύξηση της ανεργίας και κοινωνική αναταραχή εάν δεν ελέγξουν τις δαπάνες τους.

Ο Gerhard Schroeder, ο διάδοχος του κ. Kohl στη γερμανική καγκελαρία, δήλωσε το 1998 ότι η Γερμανία θα επικρατήσει στην οικονομική και νομισματική ένωση γιατί θα καταφέρει να διαχειριστεί καλύτερα τις δαπάνες της.

(περισσότερα…)

Δήλωση μελών και στελεχών του ΚΚΕ

25 Ιουνίου, 2012

Πηγή: Νέα Σπορά

Α. Η εκτίμηση για το εκλογικό αποτέλεσμα του Κόμματος

1. Το αποτέλεσμα των επαναληπτικών εκλογών της 17ης του Ιούνη συνιστά για το Κόμμα μας μία πρωτοφανούς έκτασης εκλογική ήττα, που δεν βρίσκει το ανάλογό της στην πρόσφατη ιστορική του διαδρομή και που θα επιδράσει αποφασιστικά στην παραπέρα πορεία του. Το Κόμμα μας έχασε 258.893 ψήφους, δηλαδή το 48.29% της εκλογικής του δύναμης, όπως αυτή είχε διαμορφωθεί στις εκλογές της 6ης του Μάη. Από 26 βουλευτές, που είχε εκλέξει, στις επαναληπτικές εκλογές εξέλεξε μόνο 12. Ενώ στην κατάταξη, κατά την εκλογική δύναμη, των κομμάτων που εισέρχονται και αντιπροσωπεύονται στη βουλή κατρακύλησε στην τελευταία θέση.

Από την άποψη της ιστορικής αναλογίας το εκλογικό αποτέλεσμα της 17ης του Ιούνη είναι χειρότερο και από το αποτέλεσμα των εκλογών του 1993, κατά τις οποίες το Κόμμα μας είχε αποσπάσει 313.001 ψήφους έναντι 277.179 ψήφων στις εκλογές της 17ης του Ιούνη και το 4.54% έναντι του 4.50% των ψηφισάντων. Η διαφορά με τις εκλογές του 1993 βρίσκεται στο γεγονός ότι, τότε, το Κόμμα μας τελούσε ακόμη κάτω από την ισχυρή επίδραση των δραματικών γεγονότων των ανατροπών των σοσιαλιστικών καθεστώτων της Κ. και Αν. Ευρώπης αλλά και κάτω από την επίδραση της διάσπασης που είχε υποστεί, όπου έχασε τα 2/3 των κομματικών οργανωμένων του δυνάμεων.

Το εκλογικό αποτέλεσμα αναδεικνύει και επιβεβαιώνει την αδιαμφισβήτητη διαπίστωση ότι το Κόμμα μας έχει εισέλθει σε μια νέα φάση της πορείας του, που το εμφανές χαρακτηριστικό της στοιχείο είναι ότι απομονώνεται από τις λαϊκές και εργαζόμενες μάζες, γεγονός που θα θέσει σε ισχυρή δοκιμασία τη δυνατότητα ανάκαμψής του, παραπέρα θα διακινδυνεύσει ακόμη και την ίδια του την ύπαρξη, εάν συνεχίσει να πορεύεται με μια πολιτική, που για δεύτερη φορά και σε διάστημα ενός μηνός και με τον πιο καταλυτικό και επίσημο τρόπο απορρίφθηκε.

2. Η καθοδική πορεία του Κόμματος είχε ήδη γενικά δρομολογηθεί από το 2007 όπου εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της Γενικής Οικονομικής Κρίσης του καπιταλισμού, όπου το Κόμμα μας αδυνατεί να τοποθετηθεί με σαφήνεια απέναντι σ’ αυτήν αλλά και να σχεδιάσει άμεσα τον τρόπο που θα την αντιμετωπίσει, σε συνάρτηση με το καθεστώς της ένταξης της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη και με στόχο την έξοδο της ελληνικής οικονομίας από την κρίση και τη χρεοκοπία.

Με την επίσημη αναγνώριση της καπιταλιστικής κρίσης, τον Οχτώβρη του 2008, από τη διεθνή και ντόπια ολιγαρχία και τους πολιτικούς εκπροσώπους τους, η ηγεσία του Κόμματος προβάλλει τη θέση ότι η διέξοδος από την οικονομική κρίση και από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι «η Λαϊκή Εξουσία και η Λαϊκή Οικονομία», που επεξηγείται περαιτέρω με την επίσημη θέση: Αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και έξοδος από την οικονομική κρίση με εργατική λαϊκή εξουσία, μονομερή διαγραφή του δημόσιου χρέους και κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής.

Όσο χρονικό διάστημα αυτή η θέση, που με τους κομματικούς όρους σημαίνει αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και έξοδος από την οικονομική κρίση με σοσιαλιστική επανάσταση, δεν γίνεται από τις λαϊκές και εργαζόμενες μάζες, από τα μικροαστικά στρώματα, που βρίσκονται σε πορεία μαζικής καταστροφής, πραχτικά κατανοητή και για όσο χρονικό διάστημα δεν έχουν απεμπλακεί από το κυρίαρχο αστικό πολιτικό σύστημα του δικομματισμού, το Κόμμα μας μπορεί ακόμα να διατηρεί τις δυνάμεις του και να γίνεται αποδέχτης και ενός μέρους της δυσαρέσκειας που προκαλεί η αντεργατική και αντιλαϊκή πολιτική των αστικών κυβερνήσεων.

(περισσότερα…)

Ανακοίνωση της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ για τις εκλογές της 17ης Ιουνίου.

25 Ιουνίου, 2012

Ανολοκλήρωτη πολιτική ανατροπή

1. Οι εκλογές της 17ης Ιουνίου, μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου, κλείνουν έναν πρώτο κύκλο στον αντιμνημονιακό πολιτικό αγώνα του λαού μας. Μετά από ένα διετές πρόγραμμα «σοκ και δέος» που εφαρμόστηκε στην ελληνική κοινωνία, από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και από τη μνημονιακή συγκυβέρνηση Παπαδήμου, ο λαός μίλησε και στην κάλπη. Ανέτρεψε τον δικομματισμό, συρρίκνωσε το ΠΑΣΟΚ, εξαφάνισε το μνημονιακό ΛΑΟΣ, έφθειρε την ΝΔ αν και την ανέδειξε πρώτη, ανέδειξε νέες ενδιάμεσες δυνάμεις. Με αυτό το αποτέλεσμα η μνημονιακή πολιτική θα συνεχίσει να υλοποιείται και αυτό είναι μια προσωρινή ήττα για το λαϊκό κίνημα. Χάθηκε μια ευκαιρία να αναχαιτιστεί, να καθυστερήσει και τελικά να ανατραπεί η επίθεση και να φύγει η Τρόικα από την Ελλάδα.2. Είμαστε σε νέα φάση, αλλά είμαστε και υπό μετάβαση. Το νέο πολιτικό σκηνικό δεν είναι σταθερό. Δεν θα μακροημερεύσει, αν και η επιθυμία του αστισμού είναι η νέα κυβέρνηση να έχει ζωή τουλάχιστον δύο χρόνων. Σήμερα λείπουν οι εναλλακτικές συστημικές πολιτικές λύσεις. Πολλά «χαρτιά» κάηκαν με απίστευτη ταχύτητα. Νωρίτερα ο Καρατζαφέρης, και σήμερα ο Κουβέλης. Μια κυβέρνηση με μοναδική στήριξη από τα αναξιόπιστα, στα μάτια του λαού, κόμματα των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ θα είχε ελάχιστα καύσιμα και αυτό το καταλαβαίνουν όλοι. Θα προκύψουν νέα πολιτικά σχήματα και νέες συνθέσεις στο χώρο του κέντρου, της κεντροδεξιάς, της κεντροαριστεράς. Η επόμενη περίοδος θα καθοριστεί από τις εξελίξεις στην ΕΕ σε συνάρτηση με τις κοινωνικές εξελίξεις που πυροδοτεί η απόγνωση του λαού, η κατάρρευση των κοινωνικών αγαθών και του εισοδήματος από την φορομπηξία, την έκρηξη της ύφεσης και της ανεργίας. Δεν μπαίνουμε σε περίοδο ηρεμίας και ισορροπίας. Στην ΕΕ οι απαιτήσεις για μεγαλύτερη οικονομική ένωση θα συνοδεύονται από ακόμα πιο σκληρά μνημόνια λιτότητας, επιπλέον απορρύθμιση της εργασίας και εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας προς όφελος του Γερμανικού Imperium. Στο εσωτερικό μέτωπο η αταλάντευτη απαίτηση για τα μέτρα των 14,5 δις από τους «εταίρους» θα φέρει την κοινωνία ακόμα περισσότερο εκτός ορίων.

(περισσότερα…)

ΕΔΟΕΑΠ: Να αποκατασταθούν τα αποθεματικά των ταμείων που κουρεύτηκαν μέσω του PSI

25 Ιουνίου, 2012

 Ιστορική συνέλευση του ΕΔΟΕΑΠ

via: http://www.tometopo.gr

Εξι αποφάσεις έλαβε ομόφωνα η Γενική Συνέλευση του ΕΔΟΕΑΠ:

1. Απαιτεί άμεση ανάκληση όλων των περικοπών των συντάξεων και των θεμελιωδών παροχών των ασφαλισμένων.

2.  Απαιτεί να επιστρέψουν κυβέρνηση και ΤτΕ τα κλεμμένα και κουρεμένα αποθεματικά του Ταμείου.

3.  Απαιτεί να καλυφθούν οι ανάγκες του Ταμείου από κυβέρνηση και εργοδότες.

4. Καταψηφίζει τον απολογισμό και όλες τις προτάσεις του Δ.Σ.

5.  Απαιτεί διαχειριστικό έλεγχο των πεπραγμένων της διοίκησης με ευθύνη των συνδικαλιστικών ενώσεων και με την βοήθεια ανεξάρτητων φορέων  επιλογής της Γ.Σ.

6. Αίρει την εμπιστοσύνη της στο Δ.Σ του ΕΔΟΕΑΠ και απαιτεί την άμεση παραίτηση των μελών του και εκλογή προσωρινής διοίκησης .

 Τέλος, τέθηκε σε ψηφοφορία και εγκρίθηκε ομόφωνα ψήφισμα το οποίο καλεί την διοίκηση να παραιτηθεί και την κυβέρνηση να αποκαταστήσει τα αποθεματικά των ταμείων τα οποία κουρεύτηκαν μέσω του PSI.

 Απαιτούν παραίτηση του προεδρείου

Ακρως επεισοδιακή ήταν η γενική συνέλευση του ΕΔΟΕΑΠ (του Ενιαίου Ασφαλιστικού Οργανισμού των Δημοσιογράφων και των Διοικητικών Υπαλλήλων που εργάζονται στον Ημερήσιο Τύπο, την Τηλεόραση και το Ραδιόφωνο) που έληξε λίγο πριν τα μεσάνυχτα χθες με την καταψήφιση των πεπραγμένων της διοίκησης.

 Η πρόεδρος του Ταμείου, Ελένη Σπανοπούλου, φυγαδεύτηκε άρον άρον εν μέσω γενικής κατακραυγής, προπηλακιζόμενη, ενώ κάποια από τους παριστάμενους της πέταξε νερό.Στα επεισόδια που ακολούθησαν τραυματίστηκε ελαφρά και ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος που διακομίστηκε στο νοσοκομείο.

Η συνεδρίαση ξεκίνησε σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας μέσα σε κλίμα έντασης καθώς το θέμα αφορούσε τα αποθεματικά του ταμείου καθώς αυτά έχουν μειωθεί στο ποσό των 5,5 εκατομμυρίων ευρώ, από περίπου 12ο που ήταν προ του PSI.

(περισσότερα…)