Αρχείο για Ιουνίου 27, 2012

Η ανάγκη μιας πανδημοκρατικής συσπείρωσης

Ιουνίου 27, 2012

Πηγή: Εργατικός Αγώνας

Στις περιόδους των καπιταλιστικών κρίσεων παρατηρείται πάντοτε, με τη μια ή την άλλη μορφή, η τάση ραγδαίας συρρίκνωσης έως και κατάργησης των δημοκρατικών ελευθεριών και κατακτήσεων των εργαζομένων, ακόμη και της ίδιας της αστικής δημοκρατίας συνολικά. Η εμπειρία του μεσοπολέμου και της κρίσης που ξέσπασε το 1929 είναι αποκαλυπτική, τόσο διεθνώς όσο και στη χώρα μας.

Ποια είναι η αιτία του φαινομένου; Η αιτία βρίσκεται στο γεγονός ότι η υπέρβαση της κρίσης σε όφελος του μεγάλου κεφαλαίου απαιτεί μεγάλες, πρωτάκουστες, βαριές θυσίες των εργαζομένων. Απαιτεί κατάργηση των όποιων κατακτήσεών τους, βίαιη πτώση του βιοτικού επιπέδου της εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων στρωμάτων και γενικότερα των λαϊκών στρωμάτων.

Είναι λογικό ότι κανένας λαός δεν είναι διατεθειμένος να θυσιαστεί και ότι πάντοτε οι αγώνες των εργαζομένων ενισχύονται σε τέτοιες περιόδους. Η ενίσχυση αυτή μπορεί να λάβει ανεξέλεγκτες για το καπιταλιστικό σύστημα διαστάσεις. Έτσι, η άρχουσα τάξη λαμβάνει μέτρα δραστικού περιορισμού των δημοκρατικών ελευθεριών και ενίσχυσης των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους και του παρακράτους. Αν κρίνει μάλιστα ότι αυτό δεν αρκεί, καταφεύγει ακόμη και στην κατάργηση της αστικής δημοκρατίας και στην επιβολή φασιστικών καθεστώτων.

Τέτοιες τάσεις παρατηρούνται και στις μέρες μας. Η συρρίκνωση των λαϊκών ελευθεριών είχε ξεκινήσει μάλιστα, προληπτικά, πριν το ξέσπασμα της κρίσης. Εκμεταλλευόμενες την αλλαγή του διεθνούς συσχετισμού των δυνάμεων μετά τις ανατροπές στα πρώην σοσιαλιστικά κράτη, η αστική τάξη στην Ευρώπη και στην Ελλάδα έλαβε μια σειρά νομοθετικά και άλλα μέτρα ενίσχυσης αφενός της εκτελεστικής εξουσίας στο πρόσωπο της κυβέρνησης και των ευρωενωσιακών μηχανισμών και αφετέρου ενίσχυσης των κατασταλτικών μηχανισμών (αντιτρομοκρατική νομοθεσία, Ευρωπόλ, Σένγκεν κλπ).

Μετά την εκδήλωση της κρίσης και καθώς οι λαϊκές αντιδράσεις άρχισαν να φουντώνουν (παρά τις όποιες αδυναμίες του κινήματος), η τάση για ενίσχυση του αυταρχισμού έγινε παραπάνω από φανερή. Πρώτα απ’ όλα έγινε φανερή με την ένταση της καταστολής των λαϊκών διαδηλώσεων με πρόσχημα τους βανδαλισμούς που συνέβησαν κάποιες φορές στο περιθώριο τους. Η αστυνομική βία στράφηκε επανειλημμένα ενάντια στους ειρηνικούς διαδηλωτές με σκοπό τον εκφοβισμό του λαού. Οι απεργίες, που έτσι κι αλλιώς και τα προηγούμενα χρόνια βρίσκονταν στο στόχαστρο και κηρύσσονταν από τα δικαστήρια στη μεγάλη πλειοψηφία τους παράνομες και καταχρηστικές, κατασυκοφαντούνται. Η εργοδοτική τρομοκρατία συνεπικουρούμενη από την υψηλή ανεργία και την τρομοκρατική προπαγάνδα των μέσων ενημέρωσης της ολιγαρχίας προσπαθεί να δημιουργήσει ένα κλίμα ντε φάκτο απαγόρευσης της απεργίας.

Στην επίθεση αυτή στις δημοκρατικές ελευθερίες του λαού έρχεται τώρα να προστεθεί η αυξανόμενη παρακρατική βία των φασιστικών ομάδων. Με την ανοχή κατά κανόνα των επίσημων αρχών και έχοντας αποκτήσει μια κάποια λαϊκή βάση στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, η φασιστική παρακρατική βία επιχειρεί και θα επιχειρήσει πιο συστηματικά στο μέλλον να καλλιεργήσει κλίμα φόβου και τρομοκρατίας.

Στη χώρα μας είχε επιβληθεί και κατακτηθεί τα τελευταία χρόνια, με σκληρούς αγώνες του λαού, μια ορισμένου βαθμού ελευθερία συνδικαλιστικής και πολιτικής έκφρασης: στη γειτονιά, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο χώρο εργασίας. Υπήρχαν βέβαια πάντοτε σοβαροί φραγμοί και απαγορεύσεις, έμμεσες ή και άμεσες πιέσεις που επιβεβαίωναν ότι η δημοκρατία μας είναι σε τελική ανάλυση αστική. Το τελευταίο όμως διάστημα γίνεται προσπάθεια δραστικού περιορισμού αυτών των κατακτήσεων. Μοχλός για την επίτευξη του στόχου αυτού είναι η δράση της Χρυσής Αυγής.

Μέγιστο πρόβλημα δημοκρατίας αποτελεί και το γεγονός ότι τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις υιοθετήθηκαν με διαδικασίες που παραβίασαν το Σύνταγμα. Πρόβλημα δημοκρατίας αποτελεί και το ότι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ φρόντισαν ήδη με την αναθεώρηση του Συντάγματος του 2001 να ενσωματώσουν στα άρθρα 28 και 80 την υποταγή της χώρας στην ΕΕ. Ακόμη παραπέρα συζητούν να ενσωματώσουν στο Σύνταγμα στην επόμενη αναθεώρησή του νέα αντιδημοκρατικά δεσμά, όπως είναι το σύμφωνο σταθερότητας ή η προνομιακή ικανοποίηση των δανειστών.

Πρόσφατα εξάλλου ζήσαμε τις πρωτοφανείς (για τις τελευταίες τουλάχιστον δεκαετίες), ωμές, προκλητικές και κυνικές παρεμβάσεις και εκβιασμούς παραγόντων της ΕΕ και του ΔΝΤ στα πολιτικά πράγματα. Οι τοκογλύφοι δανειστές θέλουν να υπαγορεύουν στον ελληνικό λαό πώς θα σκέπτεται και πώς θα ψηφίζει.

Προϋπόθεση για την απόκρουση της αντιλαϊκής επίθεσης στη ζωή και στο εισόδημα των εργαζομένων είναι να μπορούν οι τελευταίοι να αγωνίζονται και να διεκδικούν. Τίθεται επομένως ζήτημα υπεράσπισης και διεύρυνσης των λαϊκών ελευθεριών που απειλούνται άμεσα. Επείγει η ανάληψη πολύμορφων πρωτοβουλιών που θα συνενώσουν συνδικάτα, άλλους μαζικούς φορείς, επιστημονικές ενώσεις, προσωπικότητες της επιστήμης και της τέχνης, το συνδικαλιστικό κίνημα των εργαζομένων στα σώματα ασφαλείας σε μια ισχυρή πανδημοκρατική συσπείρωση υπεράσπισης και διεύρυνσης των δημοκρατικών ελευθεριών του λαού που απειλούνται.

(περισσότερα…)

Τι σημαίνει για ένα παιδί το «πέρασμά» του από τον Έβρο και η κράτησή του εκεί;

Ιουνίου 27, 2012

»Σε ένα κελί χωρητικότητας 40 ατόμων, που, όπως σημειώνει το ΕΣΠ, έχει φτάσει να «φιλοξενεί» μέχρι 130 άτομα ενώ ο κανόνας ήταν να βρίσκονται καθημερινά 55-65 παιδιά. Οι ηλικίες των παιδιών ξεκινούν από αυτή των τριών ετών και η πλειονότητά τους είναι έφηβοι 16 ετών. Δεν λείπει και η κατηγορία αυτών που ενηλικιώθηκαν στο Φυλάκιο, ανήκουν σε εθνικότητες του δεν απελαύνονται και «ξεχάστηκαν» (!) να κρατούνται εκεί.»

Εφημ.ΑΥΓΗ

Στην Ελλάδα του 2012 είσαι παράνομος μετανάστης, αν δεν έχεις χαρτιά, όσων χρόνων και αν είσαι, και η «ισονομία» εφαρμόζεται με την ίση μεταχείριση των «παρανόμων μεταναστών» είτε αυτοί είναι 6 είτε 36 ετών, την ίδια μία και άθλια μερίδα (!) φαγητό θα λάβεις κάθε μέρα και στο εξίσου πλημμυρισμένο με λύματα δωμάτιο θα κοιμηθείς. Για θέρμανση φυσικά ούτε λόγος, ακόμα και όταν η θερμοκρασία είναι κάτω από το μηδέν.

Η εικόνα αυτή προβάλλει μέσα από τις 29 σελίδες της έκθεσης του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ) με τίτλο «Ασυνόδευτοι Ανήλικοι στα Ελληνοτουρκικά Σύνορα, Έβρος, Μάρτιος 2011-2012» που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα και αφορά την εμπειρία των ασυνόδευτων ανηλίκων που κρατήθηκαν στο Φυλάκιο Έβρου.

Τα ευρήματα της Έκθεσης προέκυψαν κατά την παρουσία μόνιμης αποστολής δικηγόρων και διερμηνέων στον νομό και την παροχή νομικής συνδρομής στους κρατούμενους που ζητούν εκεί άσυλο, ωστόσο, όπως σημειώνεται στην έκθεση, οι αρχές απαγόρευσαν την πρόσβαση της αποστολής από το δεύτερο δεκαήμερο του Ιουλίου έως τα τέλη Σεπτεμβρίου, την περίοδο δηλαδή με την αυξημένη ροή μεταναστών.

Σύμφωνα με τις διαθέσιμες καταγραφές των αρχών 572 ανήλικοι πέρασαν από το Φυλάκιο για την περίοδο που ερευνήθηκε, όταν οι εκτιμήσεις για τον συνολικό αριθμό τους κατα τη διάρκεια όλου του έτους εκτιμά η οργάνωση πως μπορεί και να ξεπερνά τα 700 παιδιά μόνο στην περιφέρεια Ορεστιάδας. Πρέπει να σημειωθεί πως ανήλικοι δεν κρατούνται μόνο στο Φυλάκιο, αλλά χρησιμοποιήθηκε σαν παράδειγμα καθώς αποτελεί το μεγαλύτερο κέντρο κράτησης στον νομό και το μοναδικό με κελί αποκλειστικά για ανήλικους.

(περισσότερα…)

Γλάροι, σταυροί και αφορολόγητο- Κώστας Βαξεβάνης

Ιουνίου 27, 2012

»Το δε επιχείρημα πως τα πλοία ελληνικής σημαίας έχουν ελληνικά πληρώματα είναι ένας ακόμη μύθος. Πέντε Έλληνες ναυτικοί είναι ο επιβαλλόμενος αριθμός Ελλήνων ναυτικών για το καθένα από τα 800 πλοία. Σε αντάλλαγμα, οι κιμπάρηδες, στα περιοδικά lifestyle και μόνο, εφοπλιστές δίνουν στο ελληνικό κράτος, με βάση τον προϋπολογισμό, 12 εκατομμύρια ευρώ για τα πλοία και 280 εκατομμύρια για όλες τις ναυτιλιακές τους δραστηριότητες. Λιγότερα δηλαδή από το Μπραχάμι.΄΄

Ο μύθος της συνεισφοράς της Ναυτιλίας στην ελληνική οικονομία.

via: Το κουτί της Πανδώρας

Η Κύπρος ετοιμάζεται να μπει στον μηχανισμό στήριξης. Η Ισπανία, αυτή η τεράστια χώρα που μπορεί να θρέψει όλη την Ευρώπη, καταρρέει οικονομικά. Η Ιταλία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, έχουν ήδη δημιουργήσει μια Ευρώπη άλλης ταχύτητας. Της όπισθεν.

 

Μα, τι γίνεται σε μια Ευρώπη που μέχρι χτες χρηματοδοτούσε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις για να σώζουν ανθρώπους που πέθαιναν από πείνα στην Αφρική; Και, τέλος πάντων, αυτό που έγινε οφείλεται στους 150.000 δημόσιους υπαλλήλους που δεν απολύθηκαν από το ελληνικό Δημόσιο; Καταρρέει όλη η Ευρώπη γιατί η Ελλάδα έκανε δύο ώρες παραπάνω ηλιοθεραπεία σε σχέση με τον μέσο Γερμανό; Μήπως γιατί δεν έπινε την μπίρα ξεροσφύρι, όπως ο Ευρωπαίος, αλλά επιβάρυνε τον οικογενειακό προϋπολογισμό με μεζέ; Αστεία πράγματα. Όποιος πιστεύει πως η Ελλάδα βουλιάζει στην κρίση επειδή ζούσε με δανεικά δεν κατανοεί και πολλά πράγματα από τη σύγχρονη ευρωπαϊκή πραγματικότητα, ακόμη και αν στηρίζεται σε ένα λογικοφανές επιχείρημα. Η υπόλοιπη Ευρώπη γιατί βουλιάζει; Και πού χρωστάνε όλοι αυτοί που χρωστάνε ως κράτη;

Η άποψη πως η μικρή και καθόλου τίμια Ελλάδα είναι η αιτία της κατάρρευσης του ευρωπαϊκού οικοδομήματος μοιάζει με την άποψη όσων υποστηρίζουν πως το Ανατολικό Μπλοκ και η Σοβιετική Ένωση έπεσαν επειδή υπήρξε ένας Γκορμπατσόφ με πολύ ύποπτο ρόλο. Δηλαδή, ένα φιλολαϊκό σύστημα, με σωστή λειτουργία, που πατούσε πάνω στα όνειρα των ανθρώπων, κατέπεσε από έναν και μόνο άνθρωπο. Χωρίς να ενεργοποιηθούν τα αντισώματα αυτοπροστασίας του, χωρίς να το υποστηρίξουν οι μάζες για τις οποίες δημιουργήθηκε.

(περισσότερα…)

«Περί Ιακώβου και αγάπης». Διήγημα του Χρήστου Οικονόμου

Ιουνίου 27, 2012

«Περί Ιακώβου και αγάπης»

Τον πατέρα του Ιάκωβου τον φωνάζαμε Τσιφ γιατί ήταν φτυστός εκείνος ο Ινδιάνος που έπαιζε στη Φωλιά του  Κούκου – δυο μέτρα άντρακλας, βαρύς κι ασήκωτος, με  μαύρα γυαλιστερά μαλλιά που κατέβαιναν μέχρι την πλάτη. Τον είχαμε για θεό. Ψοφάγαμε να βρεθούμε κοντά του, να τον μυρίσουμε, να ξεπατικώσουμε το περπάτημά του, τη ματιά του, πώς μίλαγε, πώς έπινε, πώς άναβε και κάπνιζε το τσιγάρο. Θεό τον είχαμε. Και ζηλεύαμε τον Ιάκωβο επειδή οι δικοί μας πατεράδες δεν πιάνανε μπάζα μπροστά στον Τσιφ – ανθρωπάκια μια σταλιά, κίτρινα και σκεβρωμένα, με γυαλιστερές καράφλες. Κι αργότερα όμως, όταν η μάνα του Ιάκωβου την κοπάνησε μ’ ένα φορτηγατζή απ’ τη Δραπετσώνα κι ο Τσιφ πήρε την κάτω βόλτα κι άρχισε να  πίνει μέρα-νύχτα και γέμισε άσπρες τρίχες, εμείς πάλι για θεό τον είχαμε.

Καλύτερα έτσι, είπαμε. Οι θεοί μονάχα με θεές πρέπει να πηγαίνουν. Με θεές ή με παρθένες.

***

Είναι καλοκαίρι του ’87, Ιούλιος νομίζω. Αλλά μπορεί και να ’ναι φέτος το καλοκαίρι ή του χρόνου. Ο Τσιφ πίνει μπίρες στην ταράτσα με τους φίλους του. Μια φάρα όλοι – χτίστες, σιδεράδες, σοβατζήδες.

Ο Ιάκωβος έχει αράξει σε μια γωνιά και τους ακούει που μιλάνε για κυβικά και μεροκάματα και κλέφτες εργολάβους. Βαριέται αλλά φοβάται να φύγει γιατί τώρα τελευταία ο Τσιφ χάνει τη ρέγουλα κι είναι ικανός να κατεβάσει ένα καφάσι Άμστελ στην καθισιά του.

Μπίρα στην μπίρα, κουβέντα στην κουβέντα, ο Τσιφ θυμάται τα παλιά, τότε που τραβιότανε με μια ζωντοχήρα γειτόνισσά του πέρα στ’ Άσπρα Χώματα. Τις νύχτες πήγαινε σπίτι της πηδώντας από ταράτσα σε ταράτσα για να μην τον πάρουνε είδηση στη γειτονιά. Θα ’τανε λέει ίσαμε πέντε μέτρα μακριά η μια ταράτσα απ’ την άλλη, όμως αυτός δεν καταλάβαινε Χριστό, έπαιρνε φόρα και πήδαγε – μια δυο τρεις ταράτσες στη σειρά.

Οι φίλοι του γελάνε. Ποιος είσαι ρε Πετράν; Ο Σπάιντερμα; Μας φλόμωσες στο παραμύθι μωραδερφέ μου. Με τα πολλά, βάζουνε στοίχημα ένα πεντακοσάρικο, ξερωγώ, ότι ο Τσιφ όχι πέντε αλλά ούτε ένα μέτρο δεν μπορεί να πηδήξει. Ο Ιάκωβος κάτι πάει να πει αλλά ο Τσιφ του κάνει νόημα να κάτσει στ’ αβγά του.

Σηκώνεται και πάει στη μέση της ταράτσας και φτύνει τα χέρια του και τινάζει τα μακριά σταχτιά μαλλιά του και φωνάζει έι-ο έι-ο και παίρνει φόρα και πηδάει στον αέρα πάνω απ’ το σοκάκι και φτάνει με λυγισμένα γόνατα στη διπλανή ταράτσα. Ύστερα ξαναπαίρνει φόρα, πηδάει, και προσγειώνεται ξανά με τα γόνατα λυγισμένα. Οι άλλοι μένουν με το στόμα ανοιχτό. Ο Τσιφ χαλαρός ανοίγει μια μπίρα με τον αναπτήρα, πίνει, κι ύστερα παίρνει τα λεφτά και γυρνάει στον Ιάκωβο.

Έλα δω παιδί μου. Πες φχαριστώ στους κυρίους και τράβα βάλτα στο χρηματοκιβώτιο.

***

Δυο μέρες μετά ο Ιάκωβος μας φωνάζει σπίτι του. Θέλει να μας δείξει κάτι λέει. Μαζευόμαστε ο Λατέρνας, ο Μπάμπης ο Φτου, ο Χούλι που δυο χρόνια μετά θα μαχαιρώσει μια γκόμενα πάνω στη Μέμου, ο Τάκης ο Σκούπας, εγώ.

Στο δρόμο σηκώνεται αέρας και μυρίζουμε τα γιασεμιά στις αυλές και φουσκώνει η καρδιά μας.

(περισσότερα…)