Αρχείο για 28 Ιουνίου, 2012

Αστικοί μύθοι…Παντελής Μπουκάλας

28 Ιουνίου, 2012

Εφημ.ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Με τον ρυθμό που αποδίδεται η Δικαιοσύνη, εξαιτίας και της αναβλητικής επινοητικότητας των δικηγόρων, για τη βορειοελλαδική συμμορία με τα καλάσνικοφ τα πράγματα θα ξεκαθαρίσουν όταν το ημερολόγιο θα δείχνει 202… Μολαταύτα, και πάντοτε με τον κίνδυνο των βιαστικών συμπερασμάτων, έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον κάποια στοιχεία που ανακοινώνει επίσημα η αστυνομία ή αναδεικνύονται από το ρεπορτάζ. Κι όχι για να προχωρήσει κανείς σε κατεσπευσμένα γενικευτικά συμπεράσματα, αλλά ακριβώς για το αντίθετο: για να σκεφτεί ότι, όσο κι αν τα γενικευτικά πορίσματα διευκολύνουν τα ιδεολογήματα, τις προκαταλήψεις και την πνευματική μας νωχελικότητα, τα πράγματα είναι πάντοτε περισσότερο σύνθετα, μεικτά, περίπλοκα. Με όσα κοινοποιήθηκαν λοιπόν, κλονίζονται κάποιοι ευρύτατα κυκλοφορούντες και μαζικά αποδεκτοί αστικοί μύθοι. Οτι, λ.χ., τα όπλα των συμμοριών προέρχονται αποκλειστικά από την Αλβανία, από τις αποθήκες που άνοιξαν την όρεξη των «τυχερών», όταν έπεσε το δυναστικό καθεστώς του Εμβέρ Χότζα. Λάθος. Υπάρχει και εκεί πηγή, υπάρχει όμως κι άλλη: στη Βουλγαρία, π.χ. Από κει έρχονταν τα όπλα, λέει η αστυνομία, με τη μεσολάβηση μάλιστα ενός Σέρβου, που αποδείχθηκε αδερφός μας σε όλα. Ο δεύτερος μύθος αφορά τους ομογενείς, που υποτίθεται πως η μητέρα πατρίδα τούς περιμένει με ανοιχτή αγκαλιά για να τους ενσωματώσει ισότιμα. Κι όμως, αρκεί η συχνότητα σύλληψης ομογενών ως μελών κάποιας συμμορίας για να δείξει ότι η αλήθεια είναι κάπου αλλού· ότι δηλαδή αρκετοί ομογενείς γλιστρούν στο έγκλημα, κι όχι βέβαια επειδή έχουν νοθευμένα ή χαλασμένα γονίδια αλλά επειδή η εξαθλίωση τους κάνει εύκολα θύματα στη διάθεση καθαρόαιμων και καθαρογονιδιακών Ελλήνων που αρχηγεύουν στις συμμορίες.

Μύθος τρίτος: «Οι συμμορίες με τα καλάσνικοφ είναι αλβανικές, κι αν συμμετέχουν Ελληνες, έχουν δευτερεύοντα ρόλο». Φυσικά και δρουν συμμορίες καθαρά αλβανικές, όμως ετούτη εδώ της βόρειας Ελλάδας (και ποιος ξέρει πόσες άλλες) έχει Ελληνες αρχηγούς, Ελληνες πρωτοπαλίκαρα και πληροφοριοδότες και Ελληνα νομικό σύμβουλο, υποθέτω κάποιο προσώπατο της τοπικής κοινωνίας, καλός χριστιανός κ.λπ.

(περισσότερα…)

Greece and the dark side of european integration-Panagiotis Sotiris

28 Ιουνίου, 2012

Austerity,limited sovereignty and social devastation.

Πηγή:www.zeitschrift-luxemburg.de

In the past two years Greek society has been under constant attack. The sovereign debt crisis has led to the imposition of severe austerity packages that have already created something very close to a social disaster. Average wages are already down by more than 20%,[1] schools and hospitals are facing difficulties to function properly, the official unemployment rate already exceeds 20%. Soup kitchens, homelessness and other manifestations of poverty are becoming integral parts of the urban landscape. Worker’s rights of over a century have been revoked, including a complete overhaul of the collective bargaining process that will lead to more wage reductions. Greece is becoming the test ground for an extremely aggressive form of neoliberal social engineering. Moreover, Greek society is being subjected to constant ideological blackmail. According to the official discourse, either Greece accepts austerity or it will face the prospect of default and the exit from the Eurozone. This poses an important challenge for the Left. Is the correct strategy to insist that it is possible to have a progressive reversal of the policies of austerity and still remain within the Eurozone or it is better to actually articulate a radical alternative that will include Greece’s exit from the Eurozone? In what follows, I will try to show why the second option is the only viable and also why any attempt to think about progressive solutions in Europe must start with a rejection of the European Union and the whole European Integration process.

To understand this we must start with the European dimension of the current crisis. However correct it is to say that what is happening in Greece is an expression and manifestation of the global economic crisis, and its also a manifestation of the crisis of the Eurozone and of the European project in general.

Regarding the Eurozone, current developments have shown that that the Euro has been a basic mechanism in the intensification of inequalities and imbalances.[2] A common currency in an economic space marked by divergences in productivity and competitiveness it only tends to increase these imbalances. Maastricht treaty provisions could answer the danger big differences in inflation and interest rates posed for monetary union, but not more structural contradictions. Consequently, the euro as a common currency could function properly only in periods of economic stability and within countries of the same level of economic development. But since the differences in productivity and competitiveness remained in place along with trade imbalances, the material ground for the current crisis of the Eurozone was in place from the beginning.

(περισσότερα…)

The selling off of people’s commons-The case of Greece

28 Ιουνίου, 2012

 

Στην αγορά της Αθήνας, Φωτο: Ed Yourdon

Πηγή: www.zeitschrift-luxemburg.de 

by Marica Frangakis[1]

 In the 1980s, and especially in the 1990s, the European countries went through a phase of privatization, which radically reduced the reach of the post-WWII welfare state.  The rationale for such an exercise varied, as did the forms of privatization across sectors, countries and time.  Irrespectively of such variations, however, privatization has been described as “… a stage in the evolution of capitalism … (representing) a shift in the relations between the state, society and the economy which is a pervasive process in political, social and economic terms” (Frangakis et al, 2009:10)[2].  The public debt crisis has deepened this shift in favour of private sector interests, as the Greek experience amply demonstrates.

More specifically, privatization is one of the conditions on which the first bail-out was granted to Greece in May 2010.  The Economic Adjustment Programme, accompanying the bail-out, contains a detailed privatization plan by type of asset, mode of sale and expected sales proceeds over the period 2010-2015, the time span of the Programme.  A target of proceeds  equal to €50 billion has been set.

Although a late comer, as privatization gathered speed in the late 1990s, Greece carried out extensive privatization programmes in the past, placing it quite high amongst other European countries.  In this sense, the current thrust is a determined attempt to sell off what remains of the Greek people’s commons.

Furthermore, the new phase of privatization, as shown by the Greek experience, as well as by the experience of other EU member states undergoing EU/IMF programmes, points to a significant shift in EU policy.  In particular, the EU seems to be departing from its traditionally neutral stance with regard to ownership, as clearly stated in the Treaty of the Union, towards a stance that favours privatization, not only as solution to the public debt crisis, but also as a means of increasing the competitiveness of the economy.   Neither of these claims is substantiated by past experience, nor are they grounded on any particular study of the sector/country currently involved.    In this sense, they are but expressions of the political and ideological viewpoint of the European elites and the interest groups these are associated with.

The rest of this paper is organized as follows.

  • Section 1 reviews the privatization of experience of Greece prior to the public debt crisis;
  • Section 2 examines the current privatization plans;
  • Section 3 assesses the implications of the current privatization exercise for the Greek economy and for society, as well as more generally for the European context.
  • Section 4 concludes by taking a broader view of the prevailing narrative and the need to change it in order to defend the people’s commons.

(περισσότερα…)

Στρατιωτική δύναμη αναπτύσσει η Τουρκία στα σύνορα με τη Συρία

28 Ιουνίου, 2012

Καταφύγιο προσφύγων στα τουρκο-συριακά σύνορα.

Μια μεταβατική περίοδο στη Συρία με το σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας προτείνει ο Κόφι Ανάν ως μέρος της επίλυσης της συριακής κρίσης, σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters. Διπλωμάτης που δεν κατονομάζεται υποστηρίζει μιλώντας στο πρακτορείο ότι η πρόταση θα μπορούσε να περιλαμβάνει μέλη της κυβέρνησης, της αντιπολίτευσης αλλά και άλλα πρόσωπα προκειμένου «να μην αποκλειστεί κανείς». Διπλωματικές πηγές αναφέρουν ότι το σχέδιο Ανάν αποδέχονται τόσο η Ρωσία όσο και τα υπόλοιπα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, μεταξύ αυτών και η Κίνα. Στο μεταξύ, στρατιωτική κινητικότητα υπάρχει, σύμφωνα με τα διεθνή μέσα στα σύνορα Τουρκίας – Συρίας με την Άγκυρα να αναπτύσσει δυνάμεις και αντιαεροπορικά συστήματα στην περιοχή.

Αρχικά η τουρκική κρατική τηλεόραση μετέδωσε ότι η Τουρκία αναπτύσσει αντιαεροπορικά όπλα στη μεθόριο με τη Συρία, ενώ όπως ανέφεραν λίγο αργότερα τουρκικά μέσα, αυτοκινητοπομπή περίπου 30 στρατιωτικών οχημάτων, συμπεριλαμβανομένων φορτηγών που μεταφέρουν συστοιχίες πυραύλων, ξεκίνησε από την παραθαλάσσια πόλη της Τουρκίας Ισκεντερούν (Αλεξανδρέττα), στην επαρχία Χατάι με κατεύθυνση τη συριακή μεθόριο, η οποία απέχει περίπου 50 χιλιόμετρα.

Σύμφωνα με επίσης με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Ανατολή, τεθωρακισμένα στρατιωτικά οχήματα μετέβησαν σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις στη Σανλιούρφα, στη μέση των συνόρων της Τουρκίας με την Συρία και τη Χατάι. Επικαλούμενο σχετικές πληροφορίες, το πρακτορείο μετέδωσε ότι τα οχήματα θα παραταχθούν κατά μήκος των συνόρων, την ώρα που πολλά άλλα στρατιωτικά οχήματα έχουν μεταβεί σε στρατιωτική φρουρά στη συνοριακή πόλη Ρεγιάχανλι στη Χατάι.

Τούρκος αξιωματούχος επιβεβαίωσε τις κινήσεις αυτές του τουρκικού στρατού στη μεθόριο με τη Συρία, λέγοντας πως η Τουρκία λαμβάνει πλέον τα μέτρα της μετά την κατάρριψη του Φάντομ F4 από τη συριακή αεράμυνα.

Ισχυρή έκρηξη στο Δικαστικό Μέγαρο Δαμασκού

Ισχυρή έκρηξη σημειώθηκε, στο μεταξύ, σύμφωνα με την κρατική τηλεόραση της Συρίας, στο κέντρο της Δαμασκού, στο χώρο στάθμευσης του Δικαστικού Μεγάρου, χωρίς να υπάρχουν μέχρι στιγμής πληροφορίες για θύματα.

Δύο βόμβες εξερράγησαν στο χώρο στάθμευσης του Δικαστικού Μεγάρου στον τομέα Μάρζα της συριακής πρωτεύουσας. Μια τρίτη βόμβα δεν εξερράγη, όπως μετέδωσε η κρατική τηλεόραση, χαρακτηρίζοντας το συμβάν «τρομοκρατική επίθεση».

Η συριακή τηλεόραση μετέδωσε εικόνες πυκνού μαύρου καπνού πάνω από το χώρο στάθμευσης, με πολλά αυτοκίνητα να φλέγονται και δυνάμεις της πυροσβεστικής να προσπαθούν να σβήσουν τη φωτιά.

(περισσότερα…)

Πόσο φταίει η εργατική τάξη;- Ρένα Γιαννοπούλου

28 Ιουνίου, 2012

Πηγή:  Εργατικός Αγώνας

Πολλοί από μας το έχουμε πει, μετά από εκλογικές αναμετρήσεις τα αποτελέσματα των οποίων ήταν κατώτερα των προσδοκιών μας. Όταν λέω «εμείς», αναφέρομαι σε ανθρώπους που έχουν κρατήσει – και πάντα προσπαθούν να κρατούν – μια έντιμη, αγωνιστική, ριζοσπαστική στάση ζωής. Κάθε φορά λοιπόν που οι εκλογές δεν φαίνεται να επιβραβεύουν αυτή τη στάση των προσώπων αλλά και, κυρίως, των φορέων, είναι μεγάλος ο πειρασμός να πούμε ότι «φταίει ο λαός που δεν καταλαβαίνει» ή ακόμα και «ο κόσμος είναι άξιος της τύχης του».

Σ` ένα βαθμό, μια τέτοια αντίδραση είναι και κατανοητή και συγγνωστή. Είναι όμως τέτοια αποκλειστικά και μόνο στο βαθμό που εκφράζει μιαν άμεση, αυστηρά προσωπική και συναισθηματική αντιμετώπιση των πραγμάτων. Όταν ακολουθήσει η ώριμη και ήρεμη σκέψη και εκτίμηση των αποτελεσμάτων, οπωσδήποτε δεν μπορείς να «κρατάς μούτρα» στην εργατική τάξη, στα λαϊκά στρώματα για τη στάση τους. Και αν κάτι τέτοιο είναι μια φορά ανεπίτρεπτο σε προσωπικό επίπεδο, πολλώ δε μάλλον δεν συγχωρείται όταν εκφράζεται με τον πιο επίσημο τρόπο από το πολιτικό υποκείμενο που εκφράζει και καθοδηγεί την εργατική τάξη, από το ίδιο της το Κόμμα, το ΚΚΕ.

Δυστυχώς, κατά τις δύο πρόσφατες προεκλογικές περιόδους αλλά και μετά, σύμφωνα με το πνεύμα της πρώτης απόφασης της ΚΕ του ΚΚΕ για το – θλιβερό – εκλογικό αποτέλεσμα, διαφαίνεται ότι το πνεύμα αυτό έχει διαποτίσει την ίδια τη σκέψη των καθοδηγητικών οργάνων του ΚΚΕ. Είχε κανείς την εντύπωση ότι, με το δάχτυλο διαρκώς υψωμένο, το Κόμμα μάλωνε, «νουθετούσε», ενίοτε και φόβιζε τον ελληνικό λαό, ως προς τις επιλογές που θα όφειλε να κάνει. Κατά τον ίδιο τρόπο, με την ανακοίνωση της ΚΕ, μαλώνει το λαό και την εργατική τάξη, για τη λαθεμένη ψήφο της. Τονίζω το ρήμα «μαλώνει»: είναι άλλο πράγμα η καθοδήγηση που οφείλει να ασκεί το συνειδητό τμήμα, η συνειδητή πρωτοπορία της τάξης απέναντι στην τάξη – η οποία όμως αποτελείται από ενήλικες – και άλλο πράγμα να την αντιμετωπίζει ως να πρόκειται για «αεί παίδες», που πρέπει να τους τραβάς το αυτί …

Ας ξαναθυμηθούμε ορισμένα στοιχειώδη πράγματα για τη σχέση του Κόμματος και της εργατικής τάξης, του λαού και της πρωτοπορίας του: η συνείδηση της εργατικής τάξης, κάθε κοινωνικής τάξης, είναι αντανάκλαση της θέσης της στην παραγωγή, αλλά και το επίπεδο της ανάπτυξής της αντανακλά άμεσα τους κάθε φορά υλικούς όρους ζωής της. Θαρρώ ότι δεν πρέπει να αγνοήσουμε και την ιστορική παράδοση, η οποία διαμορφώνει, κατά ένα μέρος, την ιδιοσυστασία αλλά και την πολιτική συμπεριφορά ενός λαού. Για παράδειγμα, και ανεξάρτητα από το βαθμό ωρίμανσης των αιτημάτων που κάθε φορά έχει διατυπώσει η γαλλική εργατική τάξη, ουδείς μπορεί να της αμφισβητήσει την ικανότητά της να στήνει οδοφράγματα και να γράφει εξαίσια επαναστατικά θούρια! Κατά τον ίδιο τρόπο, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ένα πνεύμα υγιούς απειθαρχίας απέναντι στην εξουσία (προφανώς την κάθε μορφής εκμεταλλευτική, άλλη δεν γνωρίσαμε στην Ελλάδα) που χαρακτηρίζει τον ελληνικό λαό.

(περισσότερα…)

Bloomberg tv: We Are Heading for a Global Perfect Storm -Nouriel Roubini

28 Ιουνίου, 2012

 

Οδεύουμε προς  Παγκόσμια Καταιγίδα

June 27 (Bloomberg) — Nouriel Roubini, the New York University professor who predicted the 2008 financial crisis, and Eurasia Group president and founder Ian Bremmer talk with Bloomberg’s Tom Keene about the European debt crisis, this week’s EU summit and the coming perfect storm of sovereign risk becoming banking risk. They speak on Bloomberg Television’s «Bloomberg Surveillance.»

Δείτε τo video

http://www.bloomberg.com/video/roubini-we-are-heading-for-a-global-perfect-storm-fPAXkJVOTpaqlgZm38eMHg.html

Η ώρα της αλήθειας για το ευρώ- Πέτρος Παπακωνσταντίνου

28 Ιουνίου, 2012

»Η ελληνική Αριστερά επωμίζεται μεγάλες ευθύνες- μια και οι τρεις συνεταίροι της μνημονιακής κυβέρνησης είναι βέβαιο ότι απλώς θα προσυπογράψουν οτιδήποτε αποφασίσουν, αύριο ή μεθαύριο, οι πιστωτές μας. Ειδικά για τον ΣΥΡΙΖΑ πλησιάζει η ώρα που θα κληθεί να κόψει τον Γόρδιο Δεσμού του συχνά δογματικού ευρωπαϊσμού. Ακόμη κι αν η σημερινή ηγεσία του δεν επιθυμεί ή δεν μπορεί να επιλέξει την έξοδο από την ευρωζώνη ως πρώτη επιλογή της, οφείλει να προετοιμάσει τον ελληνικό λαό για το σοβαρό ενδεχόμενο να αναγκασθεί η Ελλάδα, είτε με αυτήν, είτε με μια επόμενη, αριστερή κυβέρνηση, να φύγει από την ευρωζώνη»

Πηγή: Αριστερό Βήμα

«Οι μεγάλες καταστροφές παρακινούν τους πιο ένθερμους θρησκευόμενους να γίνουν δυο φορές πιο ευσεβείς». Έτσι ξεκινάει το άρθρο του Σερζ Αλιμί, διευθυντή του γαλλικού περιοδικού Le Monde Diplomatique, αναφορικά με τη νέα υποτροπή της ευρωκρίσης και τη σύνοδο κορυφής των 27, που αρχίζει σήμερα στις Βρυξέλλες.

Είναι η 18η «κρίσιμη» σύνοδος κορυφής για τη «διάσωση» του ευρώ μέσα σε δυόμιση χρόνια. Κάθε φορά, το κοινό νόμισμα βρίσκεται στο χείλος της κατάρρευσης, αλλά διασώζεται στις δώδεκα παρά πέντε χάρη στις «θαρραλέες» αποφάσεις των Ευρωπαίων ηγετών. Τι αδικία όμως: Οι αγορές δεν πείθονται, το ευρώ ξαναμπαίνει στην εντατική και στην επόμενη σύνοδο διασώζεται εκ νέου, με καινούργιες θαρραλέες αποφάσεις των 27, οι οποίοι, βέβαιοι για την ορθότητα της θεραπευτικής αγωγής, απλώς αυξάνουν τις δόσεις των φαρμάκων. Στο μεταξύ, από εξάμηνο σε εξάμηνο τα κράτη- ασθενείς, που κινδυνεύουν να μολύνουν ολόκληρη την ευρωζώνη, αντί να περιορίζονται, αυξάνονται και πληθύνονται: Από την Ελλάδα- μοναδικό μαύρο πρόβατο της Ευρώπης, φτάσαμε ήδη να έχουμε πέντε χώρες σε μηχανισμούς στήριξης, ύστερα από την προσθήκη της Κύπρου και της Ισπανίας, ενώ όλα δείχνουν ότι έρχεται όπου νάναι η ώρα και της Ιταλίας.

Μπορεί τα γεγονότα να είναι πεισματάρικα, δεν φαίνονται όμως ικανά να κλονίσουν τις ιδεοληψίες των ποικίλων αποχρώσεων ευρωπαϊστών. Επιβεβαιώνοντας τον Αλιμί, ομνύουν μετά από κάθε καινούργιο γύρο της κρίσης με ακόμη μεγαλύτερο ζήλο ότι «η λύση βρίσκεται όχι σε λιγότερη, αλλά σε περισσότερη Ευρώπη». Ουδέν κακόν αμιγές καλού, μας διαβεβαιώνουν οι γνωστές ομιλούσες γραβάτες στα δελτία των οκτώ: Τώρα που η κρίση οδηγεί στο μη περαιτέρω, ακόμη και η Μέρκελ θα πειστεί, η λιτότητα θα δώσει τη θέση της στην ανάπτυξη, τα ποθητά ευρωομόλογα θα θεσπιστούν, η νομισματική ένωση θα συμπληρωθεί από την πολιτική και το όνειρο των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης θα γίνει επιτέλους πραγματικότητα. Τόσο καλά. Ή μήπως όχι;

Ας ξεκινήσουμε από τα του οίκου μας, που μας ενδιαφέρουν πιο άμεσα. Παρότι η Γερμανία και οι σύμμαχοί της εδέησαν να αποκτήσουν πρωθυπουργό της αρεσκείας τους, χάρη στο φόβο της οικονομικής κατάρρευσης που είχαν καλλιεργήσει, δεν εννοούν να διευκολύνουν σε τίποτα την ήδη νοσούσα (πολιτικά) τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- ΔΗΜΑΡ. Από την πρώτη στιγμή ο πολύς κ. Σόιμπλε ξέκοψε κάθε σκέψη για επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, αφήνοντας ανοιχτό μόνο το ενδεχόμενο της επιμήκυνσής του- κάτι που φυσικά σημαίνει και επιμήκυνση των δεινών για τον ελληνικό λαό. Άλλωστε, η επιλογή του κ. Στουρνάρα για το υπουργείο Οικονομικών- ενός ανθρώπου του ΣΕΒ, που συνέταξε μαζί με τον «Ταλιμπάν» του νεοφιλελευθερισμού Στέφανο Μάνο το διαβόητο «Σχέδιο Αρχιμήδης» για την εκποίηση λιμανιών, αεροδρομίων και κρατικών ακινήτων αντί πινακίου φακής- βοά για τον ακραιφνώς μνημονιακό χαρακτήρα της κυβέρνησης και για το ποιόν των μέτρων που θα ακολουθήσουν.

(περισσότερα…)

Ένας παρατεταμένος, εργατικός Δεκέμβρης θα είναι το βήμα προς τα εμπρός.

28 Ιουνίου, 2012

Εκλογές: μεγάλα βήματα προς τα πίσω.

 του Κώστα Παπουλή

Ένας παρατεταμένος, εργατικός Δεκέμβρης θα είναι το βήμα προς τα εμπρός

1) Έναν ακριβώς χρόνο μετά την ελληνική πλατεία Ταχρίρ, το δημοψήφισμα για την δανειακή σύμβαση που δεν έγινε τότε, κερδήθηκε καθυστερημένα από το «μνημονιακό» πολιτικό μπλοκ, μέσω των εκλογών της 17ης Ιουνίου.

Το εκλογικό ποσοστό που αντανακλάει η κυβερνητική συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΔΗΜΑΡ, είναι κοντά στο 50%, ενώ αθροιστικά το ποσοστό που ψήφισε κόμματα που ήταν καθαρά εναντίον οποιασδήποτε πιθανότητας ρήξης με το ευρωπαϊκό κέντρο, ξεπερνάει το μισό του εκλογικού σώματος. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αναβαπτίστηκαν.

Η «νέα» κυβέρνηση, από ελάχιστους πια, θα χαρακτηριστεί ως κυβέρνηση ξένης κατοχής. Συγχρόνως, ουδείς από τον χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ούτε σε οξυμένες στιγμές, δεν πρόκειται να εγκαλέσει τον ΣΥΡΙΖΑ να αποχωρήσει από την ελληνική βουλή -όπως τον Ιούνιο-, επειδή απλά, η ελληνική δημοκρατία έχει καταλυθεί από την Ε.Ε. και την τρόικα.

2) Κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, από την μία υπήρξε πόλωση, από την άλλη όμως, υπήρξε πολιτική σύγκλιση του διπόλου ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, στο κεντρικό ζήτημα: «επαναδιαπραγμάτευση, με όριο την παραμονή στο ευρώ». Η Ν.Δ. κέρδισε, γιατί τελικά θεωρήθηκε καλύτερη εγγύηση για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, πορεύτηκε με βάση τις αντιφάσεις του, με κύριο γνώμονα τους ψηφοφόρους του «κέντρου», επινοώντας α-νόητα λογικά σχήματα (όπως: με το μνημόνιο βγαίνουμε από την ευρωζώνη, συγχρόνως όμως: η έξοδος μας θα καταστρέψει την ευρωζώνη…κ.λπ.), αλλά λειτούργησε και καιροσκοπικά, αλλάζοντας θέσεις ανάλογα με τι δείχνουν (και επιβάλλουν) κάθε μέρα οι δημοσκοπήσεις. Μέσα του εξαφανίστηκε η ριζοσπαστική αριστερά, είτε με την αντι-Ε.Ε. φωνή, είτε με την συγκρουσιακή «του Δεκέμβρη του 08», χάριν της πολιτικής εφησυχασμού του «κέντρου», που ως γνωστόν πάντα οδηγεί την κοινωνία δεξιά, ακόμη και αν στο τέλος κερδηθούν οι εκλογές.

Παρά τον διπολισμό «αριστεράς»-«δεξιάς», «μνημονίου»-«αντιμνημονίου» κλπ, το ιδεολογικό ρήγμα του λαού με το σύστημα δεν βάθυνε, αντίθετα μίκρυνε, με συνέπειες που θα φανούν έντονες το επόμενο διάστημα. Ο «φόβος» της εθνικής χειραφέτησης από το ευρώ και την Ε.Ε., δεν έσπασε. Τέλος, δεν υπήρξε καμία ουσιαστική συζήτηση για το πώς η ελληνική κοινωνία θα βγει από την κρίση, αντίθετα αυτό που κυριάρχησε, ήταν το ποσοστό του μνημονίου που μπορεί να δεχτεί ο ελληνικός λαός. Το έλλειμμα αυτό δεν είναι φυσικά τυχαίο, μια που ο μόνος δρόμος εξόδου από την κρίση, συνεπάγεται την αυτόματη έξοδο από την ζώνη του ευρώ και μάλλον και από την Ε.Ε., επιλογή που είναι κόκκινη γραμμή για το δίπολο, που κυριάρχησε στις εκλογές.

(περισσότερα…)

Η αποδόμηση του γερμανικού μοντέλου

28 Ιουνίου, 2012

Πηγή:CYNICAL

Είναι πολύ διασκεδαστικό το γεγονός τώρα, που η Μέρκελ, επιδιώκοντας πλέον ανοιχτά και με περίσσεια ηγεμονικών προθέσεων να επιβάλει το γερμανικό μοντέλο διάρθρωσης της οικονομίας και στην υπόλοιπη ευρωζώνη προτού υποσχεθεί ο,τιδήποτε, να βλέπεις να ξεπετάγονται από παντού άρθρα και αρθράκια που να θέτουν κάτω από το μικροσκόπιο και εν αμφιβόλω, τα καλώς ή κακώς κείμενα της γερμανικής οικονομίας και να τήν ξεψειρίζουν όσο ποτέ άλλοτε, προσπαθώντας να βγάλουν στη φόρα όλα όσα με επιμέλεια είχαν κρυφτεί κάτω απ’ το γερμανικό χαλί. Όχι φυσικά από τους Γερμανούς, (τα στοιχεία ήταν ανέκαθεν ανοιχτά και σε όλους προσβάσιμα), αλλά από αυτούς τους ίδιους, οι οποίοι όσο καιρό η Γερμανία δεν έκανε challenge τις ηγεμονικές βλέψεις άλλων χωρών, δεν έμπαιναν καν στο κόπο να τα ψάξουν και να τα καταστήσουν ευρέως γνωστά.

Η Γερμανία πέρασε πολύ καιρό υφαίνοντας και πουλώντας το παραμύθι περί των αιτίων του γερμανικού θαύματος μετά το οικονομικό downturn της ενοποίησης με την πρώην Ανατολική Γερμανία. Τα βασικά συστατικά στοιχεία αυτής της αφήγησης συμπυκνώθηκαν στη μαγική φρασούλα «structural reforms», οι οποίες και απετέλεσαν το πλέον προωθούμενο εξαγωγικό της προιόν. Φυσικά, οι αγοραστές ήταν πολλοί και πρόθυμοι, καθ’ ότι το παραμύθι αυτό βασιζόταν σε ένα άκρως επιθυμητό ιδεολογικό υπόστρωμα. Ενώ ως structural reforms θα μπορούσε κανείς να εννοήσει υψηλότερη φορολογία στα μεγαλύτερα εισοδήματα, ή φορολογία επί συγκεκριμένων χρηματιστηριακών συναλλαγών, των υψηλής συχνότητας για παράδειγμα, οι οποίες είναι άκρως κερδοσκοπικές και επιβλαβείς, εν τοίτοις structural reforms έμεινε να εννοείται μείωση των κατώτατων μισθών, πετσόκομμα των κοινωικών παροχών και εκμηδένιση της διαπραγματευτικής δυνατότητας των εργαζομένων. Πολύ ωραία και βολικά αυτά τα τελευταία.

Πόση αλήθεια όμως εμπεριέχεται στην απόδοση της καλύτερης οικονομικής κατάστασης της Γερμανίας κατά τη διάρκεια της κρίσης, στις συγκεκριμένες δομικές μεταρρυθμίσεις; Υπάρχει τεκμηριωμένη εμπειρική απόδειξη γιαυτό και σε ποια κιτάπια βρίσκεται καταχωρημένη;

Δυστυχώς τα γεγονότα μαρτυρούν μόνο περί του αντιθέτου.

Το ΔΝΤ σε εσωτερική του έκθεση (από εδώ) γράφει ότι:

«Ο ρόλος των δομικών μεταρρυθμίσεων στις ανισορροπίες της ΕΖ παραμένει ένα ανοιχτό ερώτημα. Η συνολική επίδραση του ευρέως συνιστώμενου πακέτου πολιτικών, όπως απελευθέρωση προιόντων, υπηρεσιών και χρηματαγορών, ελάττωση της εργασιακής προστασίας και κατάργηση της ακαμψίας στην αγορά εργασίας, καθώς επίσης και ελάττωση της φορολογίας των επιχειρήσεων, παραμένει αδιευκρίνιστη και ατεκμηρίωτη».

Στην πραγματικότητα όπως αναλύεται στην επισυναπτόμενη έκθεση «The changing German labour market», η διάσωση των θέσεων εργασίας στη Γερμανία δεν οφειλόταν στην ευκολία με την οποία οι γερμανοί επιχειρηματίες μπορούσαν να απολύουν και να προσλαμβάνουν, αλλά στην ευκαμψία στο εσωτερικό των επιχειρήσεων, σχετικά με μεταβλητά ωράρια εργασίας, κλπ.

Όσο ξεσκαλίζει κανείς, είναι πέρα από βέβαιο, ότι θα βρεθούν πολλά στοιχεία που ν’ αποδομούν την κυρίαρχη αφήγηση.

Εκεί όμως που θέλω, για ακόμα μια φορά να καταλήξω, είναι ότι δεν υπάρχει ούτε μια οικονομική πολιτική που να στέκεται ξεκρέμαστη και πέρα από πολιτικές σκοπιμότητες, οι οποίες με τη σειρά τους να μην υπαγορεύονται από συγκεκριμένες ιδεολογικές προτιμήσεις.

(περισσότερα…)

Μπαρμπα-Τάσος ΧΑΛΚΙΑΣ :Μεγάλη συναυλία στη μνήμη του, 5 του Ιούλη στα Γιάννενα

28 Ιουνίου, 2012

«Ημουν βέβαιος, ακούγοντας τον, ότι είχα μπροστά μου ένα από τους μεγαλύτερους μουσικούς του κόσμου.» είχε πει το 1979 ο καθηγητής μουσικολογίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης Τραν Βαν Κε, ενώ ο Μπένγκτ Χάλνκβιστ, Σουηδός φιλόσοφος και ιστορικός της λογοτεχνίας του 20ου αιώνα έλεγε: «Ενιωσα με τη ζεστασιά της δύναμης του, πως αυτή η μουσική, ερμηνευμένη από τον ασύγκριτο μαέστρο Τάσο Χαλκιά ποτέ δεν θα πεθάνει! Το κλαρίνο γι αυτόν είναι κάτι το ιερό, όπως η παράδοση.

«Την παράδοση και τα μάτια σας !».

Πηγή: ΟΙΚΟΔΟΜΟΣ

Εκατόν πενήντα πέντε χρόνια συμπληρώθηκαν φέτος από τότε που οι κομπανίες των Χαλκιάδων  άρχισαν να γυρίζουν από πόλη σε πόλη, από χωριό σε χωριό παίζοντας και τραγουδώντας τις χαρές και τις λύπες του λαού μας, σε γιορτές, σε γάμους, σε πανηγύρια δημιουργώντας και αντλώντας από την μεγάλη δεξαμενή της μουσικής παράδοσης του τόπου μας που χάνεται στα βάθη των αιώνων, στην επαφή λαών και πολιτισμών, σε αυτό το σταυροδρόμι της ανθρώπινης ιστορίας που λέγεται Ελλάδα. Διατήρησαν αυτόν τον θησαυρό μέχρι τις μέρες μας, παραδίδοντας τον από  πατέρα σε γιο σε πέντε γενιές, ατόφιο με τιμιότητα και αγάπη πλουτίζοντας τον με νέα κάθε φορά ακούσματα και νέες αξίες από τις λαϊκές εμπειρίες της κάθε γενιάς…

Οι Χαλκιάδες κατάγονται από την Ηπειρο

Ο γενάρχης – δάσκαλος στο επάγγελμα, που έπαιζε μαντολίνο και λαούτο-Αντώνης Κάμψος [1824-1887], ύστερα από μια μάχη με τους Τούρκους κατέβηκε από την Αλβανία στα Γιάννενα, όπου άλλαξε το όνομα του και το έκανε Χαλκιάς κι έτσι εμφανίζεται η πρώτη γενιά των Χαλκιάδων.

Στην δεύτερη γενιά ανήκει ο Μήτρος Χαλκιάς [1841-1909] που έπαιζε κλαρίνο.

Στην τρίτη γενιά  ο Πολυχρόνης, λαούτο [1867-1917]  και ο Λάμπρος, κλαρίνο [1869-1923].

Στην τέταρτη  γενιά ανήκουν ο Μάνθος, κλαρίνο [1895-1945] ο Μήτσος, βιολί [1900-1967] ο Νίκος, κλαρίνο [1904-1992] ο Φώτης λαούτο,τραγούδι [1907-1973] ο Κυριάκος, βιολί,τραγούδι [1910-1992] και ο Τάσος Χαλκιάς, κλαρίνο [1914-1992].

Μέχρις εδώ ήταν όλοι τους πρακτικοί μουσικοί αλλά μαστόροι στο είδος τους με αναγνώριση σε όλη την Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό όπως ο Τάσος Χαλκιάς που ο ήχος από το κλαρίνο του συγκίνησε τις ψυχές των ξενιτεμένων Ελλήνων.

Στην πέμπτη γενιά ανήκουν ο Μάνθος, ο Λάμπρος, ο Χρόνης, ο Βαγγέλης, ο Νίκος, ο Χρήστος και ο γνωστός τραγουδιστής Λάκης [Μιχάλης] Χαλκιάς.

Η 60 χρονη πορεία του ΤΑΣΟΥ ΧΑΛΚΙΑ

Ο Τάσος Χαλκιάς ήταν ένας από τους   στυλοβάτες της μουσικής μας παράδοσης και από τους σημαντικότερους δεξιοτέχνες στο κλαρίνο,  που επί έξι δεκαετίες συνέβαλε στη διάδοση και την διατήρηση της αυθεντικής παραδοσιακής μουσικής.

«Είσαι από εκείνους που μια σωστή Πολιτεία θα έπρεπε να τους έχει στο Εθνικό Μουσείο των ζωντανών!. Ολη  η ψυχή της πολυβασανισμένης Ρωμιοσύνης βρίσκεται μέσα στο κλαρίνο σου!» είχε γράψει ο Μίκης Θεοδωράκης, ενώ ο μεγάλος ποιητής μας Γιάννης Ρίτσος έγραφε το 1985: «Στον ήχο του κλαρίνου  του Τάσου Χαλκιά  βογκάει, τινάζεται, χαμογελάει και χορεύει η Ελλάδα!.»

.Ο Τάσος Χαλκιάς γεννήθηκε στη Γρανιτσοπούλα το 1914. Μεγάλωσε στο Δεσποτικό της Ηπείρου σ ένα σπίτι που η μουσική δεν σταμάταγε ποτέ. Ηταν μικρός ακόμη -μόλις τέλειωνε το δημοτικό – όταν πέρασε από το σπίτι του ένας τσιγγάνος που κράταγε στα χέρια του ένα παλιό κλαρίνο βαμμένο, λερωμένο με πίσσες , σκισμένο και με τα κλειδιά γυαλισμένα με γυαλόχαρτο!. Μετά από πίεση του Τάσου η μάνα του το αγόρασε δίνοντας στο τσιγγάνο έξι γίδια!!. Αυτή ήταν η αρχή για τον νεαρό μουσικό.

« Ηταν το παιχνίδι μου, ο έρωτας μου!. Το είχα συνέχεια παραμάσχαλα. Επαιζα χωρίς να παίζω.» γράφει κάπου ο Τάσος Χαλκιάς.

(περισσότερα…)

Eκδήλωση: Φασισμός και Δημοκρατία την εποχή της κρίσης

28 Ιουνίου, 2012

Ο τελευταίος σοσιαλδημοκράτης-Σπύρος Μαρκέτος

28 Ιουνίου, 2012

Στον ιστορικό και δημόσιο διανοούμενο Τόνυ Τζουντ, που πέθανε πρόσφατα, ταίριαζαν οι χαρακτηρισμοί με τους οποίους ο ίδιος περιγράφει το ίνδαλμά του, τον Άρθουρ Καίσλερ: πνευματώδης και διασκεδαστικός, γενναίος και αντισυμβατικός, μανιακός αντικομμουνιστής, όχι ιδιαίτερα δημοφιλής αλλά για τους φίλους του πολύτιμος, ξεσήκωνε θύελλες στο πέρασμά του –“αλλά ακριβώς γι’ αυτό υπάρχουν οι διανοούμενοι”- έβλεπε πολλά πράγματα σωστά και τα έβλεπε πριν από πολλούς άλλους. Μάλιστα, όπως λέει για τον Καίσλερ, αλλά θα μπορούσε να μιλά και για τον εαυτό του, “πίσω από τις κρίσεις οργής και τους καυγάδες, πέρα από τη βιαιότητα και τη θηρευτική σεξουαλικότητα, τις εκκεντρικότητες και την πολυπραγμοσύνη, μοιάζει να υπήρχε ένα σταθερό ρεύμα ηθικής μέριμνας και πολιτικής οξυδέρκειας που χάρισε στα καλύτερα γραπτά του μια λάμψη καθόλου πρόσκαιρη”.[1] Πουθενά δεν υποστηρίζει πάντως ότι ο Καίσλερ, που ανάμεσα στις πολλές του ασχολίες έγραψε και βιβλία με ιστορικές φιλοδοξίες, ήταν μεγάλος ιστορικός.

Όπως ο Καίσλερ, έτσι και ο Τζουντ ήταν ασυνήθιστα γενναίος για διανοούμενος, τόσο στην προσωπική του ζωή όσο και στις πολιτικές του τοποθετήσεις. Αντιμετώπισε την άσχημη αρώστια του με κουράγιο, τόνισε εύγλωττα την ευθύνη που έχουν οι άνθρωποι του πνεύματος για τη διαμόρφωση της δημόσιας κουλτούρας, υπερασπίστηκε την αξία της ισότητας, διέγνωσε έγκαιρα την παγίωση της ανισότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έδωσε απεγνωσμένες μάχες ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό, κατακεραύνωσε τον αμερικανικό μιλιταρισμό, και στηλίτευσε την αυταρχική και αντιδημοκρατική ροπή των σύγχρονων κρατών που αυτοδικαιολογούνται με αγοραίες καταγγελίες της ‘τρομοκρατίας’. Έδειξε μάλιστα πως η γλώσσα των εξουσιαστών και των ημιδιανοούμενων παπαγάλων τους περί ‘τρομοκρατίας’ δεν είναι απλώς ξύλινη και παραπλανητική, αλλά και μας εμποδίζει να σκεφτούμε την τραγική ύπαρξη, στον κόσμο μας, του κακού –ο Τζουντ ήταν ένας από τους στοχαστές που δεν φοβούνταν να μιλήσουν για καλό και κακό. Ακόμη, χάρισε αξέχαστα παρατσούκλια σε δικαίους και αδίκους (ο Τόνυ Μπλαιρ ήταν “ο πλαστικός νάνος στον αγγλικό Κήπο της Λήθης”)[2] και, τέλος, τιμώντας τις αρχές του εγκατέλειψε την υπόθεση του Ισραήλ, στην οποία είχε στρατευτεί νέος, για να υπερασπιστεί τη δημιουργία ενός ενιαίου και δημοκρατικού κράτους στην Παλαιστίνη.

Τούτη η τελευταία πλευρά της δραστηριότητάς του έγινε η πιο γνωστή στη χώρα μας. Ο Τζουντ, δείχνοντας αληθινό πείσμα, μίλησε με τις σωστές λέξεις για τον γολγοθά των παλαιστίνιων και, βάζοντας στη θέση τους κάποιους γκαιμπελίσκους που ταυτίζουν την κριτική στο Ισραήλ με τον αντισημιτισμό, βοήθησε ν’ ανοίξει στη Δύση και ιδίως στις ΗΠΑ ένα πολύτιμο πεδίο κριτικού λόγου.[3] Η ριζοσπαστική αριστερά ανέδειξε αυτήν ακριβώς την όψη της δράσης του, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το οξυδερκές και παθιασμένο του άρθρο που δημοσίευσε πρόσφατα ο Δρόμος,[4] ενώ στις μεταξύ τους συζητήσεις οι προοδευτικοί ιστορικοί στάθηκαν λίγο περισσότερο στις πραγματικές αδυναμίες του έργου του. Για παράδειγμα, η Νένη Πανουργιά επισήμανε τις ατεκμηρίωτες αναφορές στην ελληνική ιστορία που έχει το πιο φιλόδοξο βιβλίο του, ο Μεταπόλεμος –αλλά γι’ αυτό, αργότερα. Διχασμένο εμφανίστηκε και το αντίπαλο στρατόπεδο. Κάποιος ταλαίπωρος σιωνιστής, που καταφέρνει να είναι συνάμα και φανατικός έλληνας εθνικιστής, τον κάρφωσε ότι δεν έδειξε τον δέοντα σεβασμό στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, ενώ αντίθετα ένας παντογνώστης πολιτικός επιστήμονας τον ύμνησε άμετρα και προσπάθησε, δίκην γκρούπη, να δανειστεί λίγη από την αίγλη του διαφημίζοντας κάποια επαγγελματική τους συνεργασία. Με δυο λόγια, ένα κομφούζιο.

(περισσότερα…)