Αρχείο για Ιουλίου 2012

Η Κυβέρνηση ετοιμάζει Blitzkrieg στα Πανεπιστήμια-Δημήτρης Καλιαμπάκος

Ιουλίου 31, 2012

»Μα πάνω απ’ όλα, η ελληνική κοινωνία πρέπει να καταλάβει, προσπερνώντας την υστερόβουλη και υστερική προπαγάνδα κυβέρνησης και ΜΜΕ, ότι η μάχη που δίνεται δεν είναι μια «μάχη χαρακωμάτων», μια αδιάφορη «μάχη εξουσίας» για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στα πανεπιστήμια, αλλά για το αν η ανώτατη εκπαίδευση θα παραμείνει προσβάσιμη στα παιδιά των αδύναμων κοινωνικά ομάδων, για το αν το πανεπιστήμιο θα αποτελεί «κύμβαλο αλαλάζον» των εκάστοτε καθεστωτικών επιλογών ή θάναι σύμμαχος της κοινωνίας σε αυτή τη σκληρή μάχη επιβίωσης.»

Πηγή:aristeroblog 

Ο νόμος Διαμαντοπούλου συνάντησε γενναία και αποφασιστική αντίσταση στα πανεπιστήμια. Αποτελεί το μοναδικό νόμο της εποχής του μνημονίου που δεν εφαρμόστηκε στα βασικά του σημεία.  Παρά την ομοβροντία των καθεστωτικών δυνάμεων, που κράδαιναν απειλητικά την «ευρύτατη κοινοβουλευτική πλειοψηφία» (η οποία συντρίφτηκε λίγους μήνες αργότερα) και των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων (βλέπε ΜΜΕ) που καιροφυλακτούν να λεηλατήσουν το μοναδικό δημόσιο αγαθό, την ανώτατη εκπαίδευση, που δεν έχει μετατραπεί πλήρως και οριστικά σε cash-cow (αγελάδα που παράγει χρήμα), η πανεπιστημιακή κοινότητα έχτισε ένα πρωτοφανές τείχος άμυνας, που συμπεριλάμβανε για πρώτη φορά και σε τέτοιο βαθμό φοιτητές, καθηγητές και εργαζόμενους. Το τείχος αυτό μέχρι τώρα αποδείχθηκε αποτελεσματικό.

Η νέα κυβέρνηση ξέρει πως ο χρόνος, της πριν η λαϊκή αγανάκτηση διογκωθεί ξανά, είναι εξαιρετικά περιορισμένος. Και είναι αποφασισμένη να δώσει συντριπτικά χτυπήματα σε κρίσιμους χώρους, όσο είναι καιρός. Γι αυτό και η παραδειγματική επίθεση στην απεργία της  Χαλυβουργίας.

Ο επόμενος στόχος είναι τα πανεπιστήμια.

Οι τροπολογίες που κατατέθηκαν σήμερα (30.07.12) μαρτυρούν ακριβώς αυτό. Τι δεν είναι: Δεν είναι «άτολμες, που δεν αλλάζουν τα χαρακτηριστικά του νόμου». Πολύ περισσότερο, δεν «άρχισε το ξήλωμα του νόμου», όπως σε μια παράσταση ρόλων «καλών- κακών», κακά σκηνοθετημένη, διατείνονται οι πρωτεργάτες του.

Ο Νόμος, μετά τις τροπολογίες του, διατηρεί στο ακέραιο την παντοκρατορία του Συμβουλίου Διοίκησης έναντι κάθε άλλου οργάνου και καταργεί τη συλλογική- δημοκρατική διοίκηση σε όλα τα επίπεδα. Η τεράστια αντίδραση για τη συμμετοχή στη διοίκηση των πανεπιστημίων προσώπων άσχετων με αυτό, προκάλεσε την «αναβάθμιση» των προσόντων των εξωτερικών μελών που τώρα πρέπει να έχουν τουλάχιστον … πτυχίο ΑΕΙ! Καταργεί την αυτοτέλεια των ΑΕΙ. Εξαφανίζει τη φοιτητική συμμετοχή και το πανεπιστημιακό άσυλο. Μετατρέπει τα μέλη ΔΕΠ σε απλούς υπαλλήλους, με μόνο δικαίωμα την εκλογή των αφεντικών τους, από προεπιλεγμένη λίστα μάλιστα.

Οι τροπολογίες «επιλύουν» τα βασικά προβλήματα που εμφάνισε η εφαρμογή του νόμου εξαιτίας της μαζικής, πλειοψηφικής και αποφασιστικής αντίστασης της πανεπιστημιακής κοινότητας. Πρώτον, περνά την ευθύνη της εφαρμογής του νόμου στις πρυτανικές αρχές αποσκοπώντας είτε στη συνεργασία τους (μάλλον απίθανη- τα «ανταλλάγματα» μάλιστα που δίνονται είναι θλιβερά: θα πρέπει να εξευτελίσουν τη μέχρι τώρα στάση τους, θα πρέπει να υποστούν όλες τις αντιδράσεις στην εφαρμογή του νόμου, ώστε να κρατήσουν μέχρι τέλους τη θητεία τους βασικά μόνο τον τίτλο τους, αφού η εξουσία θα έχει περάσει ήδη στα συσταθέντα Συμβούλια Διοίκησης), είτε στην επικοινωνιακή κατασκευή ενός κατάλληλου «αποδιοπομπαίου τράγου». Δεύτερον, φροντίζουν να υπάρξουν άμεσα τα νέα Συμβούλια Διοίκησης, πάσει θυσία. Δε φτάνει μόνο που κατοχυρώνεται η διάτρητη επιστολική ή ηλεκτρονική ψηφοφορία ως διαδικασία εκλογής, αλλά αν και αυτή αποτύχει, οι τροπολογίες που κατατέθηκαν φτάνουν  στο σημείο ορισμού των Συμβουλίων Διοίκησης από τα αρχαιότερους καθηγητές ή την επιλογή Πρύτανη με κλήρωση! Αποδεικνύεται έτσι ότι σωστά το κεντρικό διακύβευμα της προηγούμενης περιόδου ήταν η εκλογή των Συμβουλίων Διοίκησης, αφού αυτά αποτελούν το βασικό ιμάντα προώθησης μιας πολιτικής που ισοπεδώνει ότι απέμεινε από το δωρεάν, δημόσιο και δημοκρατικό πανεπιστήμιο.

(περισσότερα…)

Σε τράπεζες και πιστωτές τα 30,4 από τα 31,3 δις της επόμενης δόσης-Λεωνίδας Βατικιώτης

Ιουλίου 31, 2012

 via aristeroblog 

Ως χρυσή ευκαιρία για να επιτευχθεί στην ελληνική οι­κονομία μια τομή βάθους, που θα ξεπερνάει τις συμβατικές υποχρεώσεις οι οποίες απορρέουν από τις αναγκαίες εξοικονομή­σεις, αντιμετωπίζει η κυβέρνηση την υπό εξέλιξη εξέταση της οι­κονομίας από την τρόικα.

Δημοσίως μπορεί τα δάκρυα να περισσεύουν και η κυβέρνη­ση Σαμαρά να εμφανίζεται ότι πιέζεται και με το πιστόλι στον κρόταφο αναγκάζεται να επιβά­λει τα νέα μέτρα λιτότητας, αλ­λά η πραγματικότητα είναι τελεί­ως διαφορετική, όπως εύγλωττα μαρτυρά η απόφαση της κυβέρ­νησης να υπερβεί τις προτάσεις του ΚΕΠΕ, το οποίο από κυβερ­νήσεως Παπαδήμου ακόμη ετοί­μασε μια συνεκτική πρόταση πε­ρικοπών με το βλέμμα στη δόση του Αυγούστου.

Η κυβέρνηση Σαμαρά όμως θέλει κάτι παραπάνω, κατ’ εφαρ­μογή της ρήσης «κάνουμε την κρί­ση ευκαιρία» που τόσο συχνά επι­καλείται όλα αυτά χρόνια ο νέος υπουργός Οικονομίας.

Το οικονομικό έγκλημα που συντελέστηκε την Παρασκευή το απόγευμα με επίκεντρο την Αγρο­τική Τράπεζα είναι πέρα για πέ­ρα ενδεικτικό για το τι σημαίνει στην πράξη «λιγότερο κράτος».

Η διάσπαση της Αγροτικής Τράπεζας σε κερδοφόρα και ζη­μιογόνα, με την πρώτη να περνάει στην προβληματική Τράπεζα Πει­ραιώς του Μιχάλη Σάλα, δίνοντας της το πολυπόθητο φιλί της ζωής κι η δεύτερη στους φορολογουμέ­νους, επιβαρύνοντας τον κρατικό προϋπολογισμό και διευρύνοντας το δημοσιονομικό έλλειμμα, δεί­χνει επίσης και τι σημαίνει στην πράξη η ρήση «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία»: Εκμετάλλευση του καθεστώτος έκτακτης ανά­γκης που δικαιολογείται από την επίκληση της κρίσης δημόσιου χρέους και του καθεστώτος χρε­οκοπίας και επιτήρησης για ένα πλιάτσικο επικών διαστάσεων επί της δημόσιας περιουσίας που θα σώσει τον ιδιωτικό τομέα από τη χρόνια και δομική κρίση.

Για να μπορεί ωστόσο ο κάθε Σάλας να έχει να λαβαίνει, δεν αρκεί η μέχρι σήμερα αφαίμαξη. Το τρίτο Μνημόνιο, βάπτισμα του πυρός για την τρόικα εσωτερικού, θα δημιουργήσει νέες κοινωνικές ομάδες εξαθλιωμένων.

Με τα μέχρι στιγμής δημοσιεύ­ματα, οι πηγές από τις οποίες θα καλυφθούν οι νέες μαύρες τρύπες περιλαμβάνουν; Επιβολή πλαφόν στις κύριες συντάξεις τα 2.100 ευρώ και τα 300 ευρώ για της επι­κουρικές, αύξηση του ορίου ηλι­κίας συνταξιοδότησης στα 65 έτη, καθιέρωση πολύ αυστηρών εισο­δηματικών κριτηρίων για τη χο­ρήγηση 89 κοινωνικών και προνοιακών επιδομάτων που στην πράξη θα σημάνει την κατάργη­ση τους (με εξαίρεση τα επιδόμα­τα ανεργίας και το ΕΚΑΣ), νέες μειώσεις μισθών στις ΔΕΚΟ και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, κα­θιέρωση πλαφόν τα 1.500 ευρώ σε ετήσια βάση για τις ιατροφαρμακευτικές δαπάνες που θα κα­λύπτουν τα ασφαλιστικά ταμεία, επιβολή διδάκτρων σε όσους φοι­τητές υπερβαίνουν το χρόνο των κανονικών σπουδών και άλλα πολλά που κινούνται στον δρόμο τον οποίο άνοιξαν όλα τα προη­γούμενα μνημόνια.

Αυτό ωστόσο που με επιμέ­λεια κρύβουν κυβέρνηση και τρόικα είναι ότι η περιβόητη δό­ση των 31,3 δισ. ευρώ που θα έρ­θει από τα κοινοτικά ταμεία, χά­ρη της οποίας θα υποστούμε τις νέες αιματηρές θυσίες, σχεδόν όλη θα κατευθυνθεί στους πιστωτές ή τις τράπεζες. Συγκεκριμένα, από τα 32,3 δισ. ευρώ που αναμέ­νονται (31,3 από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Στα­θερότητας και 1 δισ. από ιδιωτι­κοποιήσεις) τα 23,8 δισ. θα Βάνε για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, 4,6 δισ. για την πληρω­μή τόκων και ομολόγων (εκ των οποίων 3,1 δισ. για την εξόφλη­ση ομολόγων που έχει στο χαρ­τοφυλάκιο της η Ευρωπαϊκή Κε­ντρική Τράπεζα), 2 δισ. για την αποπληρωμή έντοκων γραμμα­τίων του ελληνικού Δημοσίου κι από τα «ρέστα», 1,3 δισ. θα κα­τευθυνθούν για την πληρωμή λη­ξιπρόθεσμων οφειλών του Δημο­σίου στον ιδιωτικό τομέα και μό­νο 600 εκ. ευρώ θα καταλήξουν στον κρατικό προϋπολογισμό.

(περισσότερα…)

Οι ΗΠΑ εξαπολύουν ψυχρό πόλεμο κατά της Κίνας

Ιουλίου 30, 2012

Πηγή:Εργατικός Αγώνας

Του José Luis Robaina García

από τη Granma International

μετάφραση: Εργατικός Αγώνας

Οι ΗΠΑ θα κινήσουν τα επόμενα χρόνια το 60% του ναυτικού τους στα περίχωρα της Κίνας, ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής που αποσκοπεί στην προσπάθεια να επιβραδύνει τη ραγδαία της άνοδο και παράλληλα να επαναβεβαιώσει την περιφερειακή και παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ, σε ένα είδος νέου ψυχρού πολέμου.

Οι κατευθυντήριες γραμμές του σχεδίου παρουσιάστηκαν από τον υπουργό Άμυνας Λεόν Πανέττα στη Σιγκαπούρη στην πρώτη υλοποίηση της απόφασης του προέδρου Ομπάμα που ανακοίνωσε τον περασμένο Ιανουάριο τον επαναπροσδιορισμό των στρατηγικών προτεραιοτήτων των Ηνωμένων Πολιτειών για το άμεσο μέλλον, οι οποίες στο εξής, όπως αναφέρεται, θα επικεντρωθούν στην περιοχή της Ασίας στον Ειρηνικό.

Όπως αποκάλυψε ο Πανέττα, στην περιοχή θα στείλουν έξι αεροπλανοφόρα, έναν απροσδιόριστο αριθμό πρόσθετων πυρηνικών υποβρυχίων, τα νέα στρατηγικά βομβαρδιστικά, ανθυποβρυχιακά και μέσα ηλεκτρονικού πολέμου και την πλειοψηφία των διαθέσιμων πλοίων επιφανείας.

Ως μέρος του σχεδίου θα συνεχίσουν την ενίσχυση των υφιστάμενων συμφωνιών συνεργασίας με την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα, τις Φιλιππίνες, τη Σιγκαπούρη, την Αυστραλία και άλλες χώρες της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων των κοινών ασκήσεων και την περίπολο της τεράστιας περιοχής.

Στο πλαίσιο αυτό πρέπει επίσης να εγγραφούν συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας πρόσφατα υπογραμμένες από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ χωριστά με τη Νέα Ζηλανδία και τις διαπραγματεύσεις τις Ουάσινγκτον με τις Φιλιππίνες για την αποκατάσταση των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων που υπήρχαν σ’ αυτή τη χώρα μέχρι πριν από μερικά χρόνια.

Σημαντικός κρίκος της αναπροσαρμογής είναι η αποστολή από τον Απρίλη του πρώτου σώματος πεζοναυτών στη βάση Ρόμπερσον, στο Ντάργουιν της Βόρειας Αυστραλίας που προορίζονται να μετατραπούν σε δυνάμεις ταχείας επέμβασης για επιχειρήσεις στον Ειρηνικό και τον Ινδικό Ωκεανό.

Είναι επίσης γνωστό, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Αυστραλία διαπραγματεύονται τη σύσταση κοινής ναυτικής βάσης στην ατόλη των Κόκος, σε 2000 μίλια από τη νότια ήπειρο, αλλά πολύ κοντά στα στενά της Μάλακα, μέσω των οποίων περνά το 80% του πετρελαίου που εισάγει η Κίνα από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική και των ινδονήσιων στενών Σούντα και Λομπόκ, των πιο γρήγορων διαδρομών που συνδέει την Νοτιοανατολική Ασίας με τον Ινδικό Ωκεανό.

(περισσότερα…)

Περί εσωτερικής υποτίμησης-Ζέζα Ζήκου

Ιουλίου 29, 2012

Eφημ.ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Στην πιο ευέλικτη αγορά εργασίας του κόσμου, στις ΗΠΑ, ακόμη και στις πιο προβληματικές βιομηχανίες οι μισθοί των εργαζομένων δεν έχουν πέσει σχεδόν καθόλου από τότε που ξέσπασε η οικονομική κρίση (σύμφωνα σε έκθεση της Κεντρικής Τράπεζας του Σαν Φρανσίσκο). Μπορεί μια κυβέρνηση να διαβρώσει τους πραγματικούς μισθούς με τον πληθωρισμό, αλλά είναι σχεδόν αδύνατον να τους περικόψει σε απόλυτες τιμές. Εχουν την τάση να μένουν «κολλημένοι», έλεγε ο Κέινς από τη δεκαετία του 1920. Ακόμη και οι εργοδότες αποφεύγουν να κόβουν τους ονομαστικούς μισθούς, επειδή «φοβούνται μήπως πυροδοτήσουν αντιδράσεις σε δύσκολους οικονομικά καιρούς» (όπως έγραφαν οι Κάνεμαν, Κνετς και Θάλερ το 1986 στην «Αμερικανική Οικονομική Επιθεώρηση»).

Στην Ευρώπη της κρίσης που ζούμε, γιατί λοιπόν όλοι έχουν βαλθεί να κάνουν ακριβώς το αντίθετο; Η απορία διατυπώνεται πλέον με ένταση μπροστά στην απαίτηση της ηγεσίας της Ευρωζώνης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να επιβληθεί η «εσωτερική υποτίμηση» στην Ελλάδα και την Πορτογαλία (και έπεται η Ιταλία και η Ισπανία) προκειμένου να ανακτηθεί η κλονισθείσα ανταγωνιστικότητα. «Εσωτερική υποτίμηση» σημαίνει δρακόντειες περικοπές μισθών από χρόνο σε χρόνο. Ποιος θα μπορούσε να επιβάλει κάτι τόσο απάνθρωπο; «Ο Μουσολίνι», λένε οι Ιταλοί! «Μόνο αυτός είχε πετύχει περικοπή των μισθών κατά 20%, αφού όμως πρώτα έθεσε υπό φασιστικό έλεγχο τα συνδικάτα, προκειμένου να στηρίξει την πολιτική της ισχυρής λιρέτας τη δεκαετία του 1920». Ομως, ποια σύγχρονη Δημοκρατία θα μπορούσε να επιβάλει τέτοιες περικοπές στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα χωρίς να χρειαστεί να καταφύγει στην αστυνομική καταστολή;

Γι’ αυτό, πολλοί οικονομολόγοι επιμένουν ότι η στρατηγική της μαζικής μείωσης των μισθών που επιχειρείται σήμερα στη μισή Ευρώπη αργά ή γρήγορα θα αποδειχθεί πως δεν είναι εφαρμόσιμη. Δοκιμάστηκε στις αρχές του 1930 με ολέθρια αποτελέσματα. Μια τέτοια στρατηγική είχε ακολουθήσει η κυβέρνηση του Πιερ Λαβάλ το 1935. Το αποτέλεσμα ήταν να προκαλέσει βίαιες απεργίες των ναυτεργατών στη Γαλλία, φόνους από την αστυνομία και μαζικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Και ως φυσικό επακόλουθο ήρθε η εκλογική νίκη του Λαϊκού Μετώπου, σε συμμαχία με τους κομμουνιστές. Η θλιβερή αυτή ιστορία της άγριας λιτότητας και της καταλήστευσης των μισθών αποδείχθηκε στο τέλος χωρίς νόημα. Και έσπρωξε τη Γαλλία επικίνδυνα κοντά στον εμφύλιο σπαραγμό.

Η εφιαλτική αυτή συνταγή ξεκίνησε να εφαρμόζεται πρώτα πρώτα στη χώρα μας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το ΔΝΤ με το πρώτο Μνημόνιο και μάλιστα με την προωθημένη στρατηγική: ότι για να ανακτήσει τη χαμένη ανταγωνιστικότητά της, η Ελλάδα οφείλει να φθηνύνει και να φτωχύνει τόσο ώστε να φτάσει στα επίπεδα των γειτονικών της χωρών. Κοινώς, η Ελλάδα πρέπει να γίνει Βουλγαρία! Ομως, πρόκειται για συνταγή που θα μας «επαναφέρει στον ίσιο δρόμο», όπως μου ειπώθηκε. Eντάξει… Αλλά εγώ προτιμώ να παραμείνω αμαρτωλή.

(περισσότερα…)

Η υπόθεση της Aγροτικής και η νέα φάση εδραίωσης του παρασιτισμού-Θέμης Τζήμας

Ιουλίου 29, 2012

»Ακόμα και όταν πέσει αυτή η συγκυβέρνηση, ακόμα και αν κυβερνήσει μια συμμαχία αριστερών, σοσιαλιστικών και προοδευτικών δυνάμεων και κομμάτων, ποια εργαλεία θα διαθέτει; Ο στόχος του κατεστημένου είναι μέσα από την εδραίωση του παρασιτισμού να έχει ακυρώσει εκ των προτέρων κάθε δυνατότητα εναλλακτικής επιλογής. Γι’ αυτό πρέπει η αριστερά και οι εν γένει προοδευτικές δυνάμεις να καταστήσουν σαφές ότι οι συμφωνίες ξεπουλήματος θα ακυρωθούν. Ότι ο δημόσιος πλούτος και τα δημόσια αναπτυξιακά εργαλεία θα ανακτηθούν με κάθε κόστος. Αλλιώς δεν υπάρχει δυνατότητα άσκησης εναλλακτικής πολιτικής

 

 Πηγή www.tvxs.gr

Ξαφνικά λοιπόν, μια Παρασκευή απόγευμα μάθαμε ότι η Τράπεζα Πειραιώς θα αγοράσει τα «καλά»- «υγιή» στοιχεία της Αγροτικής Τράπεζας, ενώ για τα υπόλοιπα, τους σκελετούς στην ντουλάπα της δεύτερης θα φτιαχτεί μια κρατική «κακή τράπεζα», που θα τα φορτωθεί.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Τράπεζα Πειραιώς προσπαθεί να τσιμπήσει μερικά κρατικά φιλέτα: στις αρχές της «μνημονιακής περιπέτειας» είχε προσπαθήσει να πάρει το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και την Αγροτική, χωρίς επιτυχία.

Από τότε κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι: οι τραπεζίτες μας πρώτα κερδοσκόπησαν εις βάρος του δημοσίου, δανειζόμενοι με εγγυήση τα ομολογά του από την ΕΚΤ με 1% και δανείζοντας κατόπιν τοελληνικό δημόσιο με τεραπλάσια και πενταπλάσια επιτόκια. Έπειτα κατάφεραν να μείνουν πλήρωςανέλεγκτοι για τη διαχείριση των τραπεζών τους και να πάρουν δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ ως εγγυήσεις και ζεστό χρήμα από το ελληνικό δημόσιο, που επιβάρυνε το χρέος της χώρας. Πέτυχαν να επιβάλλουν έναν πρωθυπουργό του γούστου τους, ώστε να μην υποστούν τον παραμικρό, ουσιαστικό κρατικό έλεγχο μετά το PSI+, χάρη κυρίως στους Βενιζέλο, Παπανδρέου και Σαμαρά. Μας «έσωσαν από την ανευθυνότητα» της αριστεράς στις 17 Ιούνη και διασφάλισαν την «αντικειμενική» μας ενημέρωση από τα γνωστά ΜΜΕ.

 Ε, τώρα ήρθε η ώρα να μας «ευεργετήσουν».

Έτσι λοιπόν η Τράπεζα Πειραιώς αγοράζει τα “υγιή” στοιχεία της Αγροτικής. Πώς; Όχι φυσικά με δικά της λεφτά. Αυτό θα ήταν αναχρονιστικό. Με χρήματα που δανείστηκε το ελληνικό δημόσιο και που τα έδωσε στην Πειραιώς για την ανακεφαλαιοποίησή της. Σας ακούγεται περίεργο ή ύποπτο; Ελάτε τώρα…

Από τότε που κρίθηκε, το 2008, στις ΗΠΑ και κατόπιν παγκοσμίως ότι οι τράπεζες είναι πολύ μεγάλες για να καταρρεύσουν, ο τραπεζικός τομέας, η αιχμή του δόρατος του παγκοσμίου παρασιτισμού, ο «πυροκροτητής» της παγκόσμιας κρίσης, εξαιρείται των κανόνων του «καπιταλιστικού παιχνιδιού» όπως το ξέραμε στη Δύση. Πάνε οι εποχές που κάποιος ιδιώτης μάζευε ή δανειζόταν κεφάλαια και αγόραζε κάτι, από άλλους ιδιώτες ή από το δημόσιο.

(περισσότερα…)

Costas Lapavitsas: «La eurozona enfrentará una ruptura» durante el próximo año

Ιουλίου 29, 2012

Buenos Aires:Εntrevista exclusiva con Télam

In Spanish

El economista griego Costas Lapavitsas, asesor del partido Syriza y profesor de la Universidad de Londres, dijo el 18 de julio ante un público argentino que él y sus colaboradores han estado considerando de cerca la reestructuración de Argentina de su deuda en el 2005, en la que los acreedores tuvieron que aceptar un recorte del 75%, como un “punto de referencia” clave para ellos, dadas las similitudes entre la crisis de la deuda argentina en el 2001 con las condiciones actuales de Grecia.

Lapavitsas habló en un seminario patrocinado por el Banco de la Nación, propiedad del estado, titulado “Crisis Internacional: su despliegue en Europa e impacto potencial en América Latina”, en la que también habló el economista italiano Genaro Zezza. Zezza dijo que Italia se tendría que salir del euro para poder evitar el incumplimiento.

Durante su visita a Argentina, Lapavitsas también se reunió con el ministro de Finanzas Hernan Lorenzino, quien conoce el programa de la EIR para generar un milagro económico en el sur de Europa (“Si hay vida después del Euro”) ya que en su visita a Washington recibió personalmente una copia de representantes de la EIR. Uno de los capítulos de ese informe se titula “Lo que puede aprender Europa de Argentina” en donde se incluyen las repetidas advertencias de la Presidente Cristina Fernández en contra de la demencia de querer imponer una austeridad brutal sobre Europa.

Lapavitsas le dijo a los asistentes que Grecia va a declararse en incumplimiento en los próximos 6 a 12 meses y va abandonar el euro, lo cual acabaría con esa moneda.

Documentó el desplome horrible de la economía griega, y dijo que lo que Europa necesita es un Plan Marshall. Comparó los canjes de deuda que le impusieron a Grecia en febrero pasado con los usureros “mega canjes” por $40 mil millones que le impusieron a Argentina a principios del 2001 el entonces ministro de Finanzas Domingo Cavallo y su secuaz el ex subsecretario del Tesoro y ejecutivo de Credit-Suisse, David Mulford.

Πηγή: http://elregio.com/?p=15516

In English

Syriza Advisor Tells Argentines: We Can Learn From You

Πηγή: http://larouchepac.com/node/23434, July 23, 2012

Greek economist Costas Lapavitsas, who is an advisor to the Syriza party and professor at the University of London, told an Argentine audience on July 18 that he and his collaborators had looked carefully at Argentina’s 2005 debt restructuring, in which creditors took a 75% haircut, as a key «reference point» for them, given the similarities between Argentina’s 2001 debt crisis and conditions in Greece today.

Lapavitsas was speaking at the seminar held at the state-owned Banco de la Nacion, entitled «International Crisis: It’s Deployment in Europe and Potential Impact in Latin America,» at which Italian economist Genaro Zezza also spoke. Zezza said that Italy would have to exit the euro to avoid default.

During his visit to Argentina, Lapavitsas also met with Finance Minister Hernan Lorenzino, who is acquainted with EIR’s program to bring about an economic miracle in Southern Europe—»There is Life After the Euro»—a copy of which he received personally from EIR in Washington. One chapter in that report is entitled «What Europe Can Learn From Argentina,» which includes President Cristina Fernandez’s repeated warnings against the insanity of imposing brutal austerity on Europe.

Lapavitsas told his audience that Greece would default in the next 6 to 12 months and leave the euro, which would finish off that currency. Documenting the horrific collapse of the Greek economy, he said that what Europe needs now is a Marshall Plan. He compared the debt swap imposed on Greece last February to the usurious $40 bn. «mega-swap» imposed on Argentina in early 2001 by then Finance Minister Domingo Cavallo and his henchman, former Deputy Treasury Secretary and Credit-Suisse executive David Mulford. That outrageous package only benefitted financial predators, while accelerating Argentina’s collapse.

The «debacle» the IMF created in Argentina in 2001 is like the Greek crisis today, Lapavitsas said, reporting that in 2010, Greece’s rulers warned that swallowing the IMF bailout and its conditionalities were necessary so as not to fall into a situation «like Argentina (in 2001).» But, he added, «we said just the opposite. If we accept this, we will become like Argentina (of 2001).» The Greek case, he underscored, is more like Cavallo’s 2001 mega-swap than President Nestor Kirchner’s 2005 debt restructuring, as it hasn’t resolved Greece’s debt crisis at all. «There is life after the IMF,» Kirchner was fond of repeating.

(περισσότερα…)

Η απεργία των χαλυβουργών τελείωσε. Ζήτω η απεργία!

Ιουλίου 28, 2012