Αρχείο για Ιουλίου 4, 2012

STOP στις πολιτικές δολοφονίες!

Ιουλίου 4, 2012

Έχουμε πένθος

‘Βρέχει ο ουρανός ανθρώπους» .

Άλλος ένας πήδηξε σήμερα από ταράτσα στο κέντρο της Αθήνας.

Θα πληρώσει κανείς γι’ αυτά τα εγκλήματα;

 Κάθε μέρα καταγράφεται και μια αυτοκτονία …

Υπάρχουν κι άλλοι που δε θα τους μάθουμε ποτέ.

 Μια ένοχη σιωπή καλύπτει τις αυξανόμενες εθελούσιες εξόδους από τη ζωή.

Δε μετράμε αυτούς που αργοπεθαίνουν κάθε μέρα ,

αποκαμωμένοι νέοι, γέροι, κατεστραμμένοι οικονομικά,

σε μια κοινωνία χωρίς ελπίδα;

Θα σταματήσει κανείς την κατρακύλα

της απόλυτης εξαθλίωσης των ανθρώπων και της χώρας;

Πόσοι πρέπει να πέσουν από ταράτσες, να αυτοπυροβοληθούν,

να πάθουν εγκεφαλικά, για να χορτάσει ο Μολώχ της κρίσης;

Η πολιτική ηγεσία προσέρχεται αύριο-μεθαύριο

για προγραμματικές δηλώσεις……

 Για υποτιθέμενες ανα-δια-πραγματεύσεις,

υποδαύλιση του φόβου, καταγγελίες, words, words, words…..

Με νωπό το αίμα των θυμάτων ,θα ακουστούν αγχωμένες ομιλίες ,

ψεύτικες παρηγοριές, αληθινά ψέματα,

 κουβέντες σαν τον καλό παλιό καιρό……

Και η Αριστερά; Η κερδισμένη στις εκλογές και η χαμένη[ στις εκλογές] ;

(περισσότερα…)

Οι συλλογικές συμβάσεις και η κυβερνώσα εργατική αριστερά -Απόστολος Καψάλης

Ιουλίου 4, 2012

 Eφημ.ΕΠΟΧΗ

Σε πρόσφατο προεκλογικό κείμενο [1] επιχειρήθηκε μια περιγραφική αποτύπωση ορισμένων άμεσων και κατεπειγουσών προτεραιοτήτων παρέμβασης των ριζοσπαστικών δυνάμεων της αριστεράς στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων αμέσως μετά τις εκλογές. Η συγκρότηση μιας κυβέρνησης της αριστεράς δεν αποτελούσε σε καμία περίπτωση προϋπόθεση για έναν τέτοιο προσανατολισμό ανασυγκρότησης των συλλογικών διαπραγματεύσεων και περιορισμού ή κατάργησης των ακραία ευέλικτων μορφών απασχόλησης. Το αντίθετο μάλιστα.

Μετά τη 17η Ιούνη, εφόσον η αριστερά συμμετείχε σε έναν κυβερνητικό σχηματισμό, θα έπρεπε να συνεχίσει να λειτουργεί σαν αντιπολίτευση σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Εάν καταλάμβανε τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όπερ και εγένετο, θα έπρεπε να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες άσκησης εργατικής πολιτικής παράλληλα με (και ανεξάρτητα από) τις επίσημες επιλογές του καθεστώτος δια της ενεργοποίησης δομών και πρακτικών υλοποίησης και επικαιροποίησης του προγράμματός της από κοινού με τα μέλη, τους φίλους και τους ψηφοφόρους της.

Η κατάσταση σήμερα στην αγορά εργασίας είναι εφιαλτική. Η εργοδοτική απαξίωση των συνδικαλιστικών οργανώσεων και η αξιοποίηση του νέου πλήρως απορρυθμισμένου συλλογικού εργατικού δικαίου πλήττουν ταυτόχρονα το βιοτικό επίπεδο και το φρόνημα των εργαζομένων. Ο στόχος της αποθεσμοποίησης των συνδικάτων, της υποχώρησης των συλλογικών οραμάτων και της ενίσχυσης των εξατομικευμένων εργατικών και κοινωνικών συμπεριφορών έχει σε μεγάλο βαθμό επιτευχθεί. Για την ώρα η εκλογική καταγραφή της καταδίκης του μνημονίου και των εφαρμοστικών του νόμων σε καμία περίπτωση δεν μεταφράζεται σε αντιστροφή του κλίματος ήττας και τρομοκρατίας στους χώρους δουλειάς στον ιδιωτικό, αλλά και στον δημόσιο τομέα.

ΓΙΑ ΤΟ ΑΜΕΣΩΣ ΕΠΟΜΕΝΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ

Στο αμέσως επόμενο διάστημα αναμένεται να ενταθεί το φαινόμενο των ατομικών συμβάσεων εργασίας ή των συλλογικών συμβάσεων-φωτοαντιγράφων των εργοδοτικών εισηγήσεων για την ευθεία μείωση των αποδοχών, καθώς και η βάρβαρη επέλαση κάθε ευέλικτης μορφής απασχόλησης με άξονα την εκ περιτροπής εργασία, τη μερική και την προσωρινή απασχόληση. Δεν αποκλείεται μάλιστα η επιλεκτική επάνοδος στη στοιχειώδη συνταγματική ή στην εν γένει θεμελιώδη (κοινοτική) εργατική νομιμότητα να αξιοποιηθεί σαν δούρειος ίππος για την περαιτέρω απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και των ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Ενδεικτικά, η ΔΗΜΑΡ προτείνει αφενός, την κατάργηση της ΠΥΣ σε ό,τι αφορά αποκλειστικά τη μετενέργεια των ΣΣΕ και αφετέρου, ως ισοδύναμο μέτρο, τη μείωση του έμμεσου εργασιακού κόστους κατά 20%!

Στη συνείδηση των εργαζομένων τα μνημόνια βολοδέρνουν στα σκοτεινά λημέρια του Άδη. Η σκιώδης τρικομματική διακυβέρνηση υπεράσπισης του αστικού καθεστώτος δεν μπορεί να τα νεκραναστήσει, ιδίως εφόσον το εργατικό κίνημα αναλάβει με λαμπρότητα την υλοποίηση του δικού του κυβερνητικού κοινωνικού προγράμματος επαναρρυθμίζοντας τις εργασιακές σχέσεις και αποκαθιστώντας τη συλλογική συνείδηση. Μπροστά στις ιστορικής σημασίας ευθύνες τους οι δυνάμεις της μισθωτής εργασίας θα κληθούν ταυτόχρονα να αναχαιτίσουν τη νέα αντεργατική λαίλαπα και να στήσουν δομές εργατικής αντεξουσίας με στόχο την προάσπιση των συμφερόντων και των ελευθεριών τους.

ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ ΠΑΝΤΟΥ

Ένα πρώτο επίπεδο δράσης είναι αναμφίβολα η λεπτομερής καταγραφή και αξιοποίηση των διαθέσιμων δυνάμεων σε επιχειρησιακό, κλαδικό και τοπικό επίπεδο. Η αριστερά οφείλει να πρωτοστατήσει στην άμεση συγκρότηση άτυπων ή επίσημων εργατικών επιτροπών, όπου αυτό είναι εφικτό, σε άμεση συνέργεια με τις υπάρχουσες συνδικαλιστικές οργανώσεις του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα.

(περισσότερα…)

Από το βιβλίο του Βασίλη Λιόση-»Ιμπεριαλισμός και εξάρτηση»(κεφ.Δ10.α- κεφ.Δ10β.)

Ιουλίου 4, 2012

 Το βιβλίο του Βασίλη Λιόση ‘’Ιμπεριαλισμός και εξάρτηση ‘’,που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις ΚΨΜ , ανοίγει μια συζήτηση και θέτει ερωτήματα που έρχονται ξανά στην επιφάνεια στο φόντο της καπιταλιστικής κρίσης.

 Ποιο είναι το περιεχόμενο της έννοιας του ιμπεριαλισμού και της εξάρτησης; Πώς αντιμετωπίστηκαν αυτές οι έννοιες από τους κλασικούς του μαρξισμού; Πώς επηρεάζει η νοηματοδότηση αυτών των εννοιών την τακτική και τη στρατηγική του επαναστατικού κινήματος;

Πώς το εθνικό συνδέεται με το διεθνικό, το εθνικό με το ταξικό, η μεταρρύθμιση με την επανάσταση; Πώς προσδιορίζεται η έννοια του πατριωτισμού στη σύγχρονη εποχή και τι περιεχόμενο πρέπει να έχει η συγκρότηση ενός κοινωνικού και πολιτικού Μετώπου στη σημερινή δύσκολη, για το λαό, κατάσταση; Ερωτήματα σαν τα παραπάνω είναι κρίσιμα για τη σημερινή συγκυρία.

Οι θεωρητικές διαμάχες δεν αποτελούν ακαδημαϊκό ζήτημα μόνο για ειδήμονες. Οι ιδέες μπορούν και πρέπει να μετατρέπονται σε υλική δύναμη και από αυτήν την άποψη, η κατανόηση, η απόρριψη ή η υιοθέτησή τους είναι μείζονος σημασίας για την πορεία του συνδικαλιστικού, του εργατικού, του νεολαιίστικου και του λαϊκού κινήματος.

 

Για να συμβάλουμε  στη συζήτηση και να προσεγγίσουμε τη σκέψη του Βασίλη Λιόση ,δημοσιεύουμε σήμερα δύο υποκεφάλαια, από το Τέταρτο Κεφάλαιο του βιβλίου με τίτλο: Πώς εκφράστηκε και εκφράζεται η εξάρτηση στην Ελλάδα

 Κεφάλαιο Δ10α.

Η στρατηγική του γερμανικού ιμπεριαλισμού όπως αυτή χαράχθηκε από το 19ο αιώνα

 Ηγεμονικό ρόλο στην εξαγωγή της κρίσης στους ασθενέστερους καπιταλιστικούς κρίκους για την Ευρώπη, παίζει το γερμανικό κεφάλαιο στο οποίο και θα επικεντρώσουμε. Πρώτα από όλα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι το γερμανικό κεφάλαιο τα τελευταία εκατόν είκοσι, περίπου, χρόνια έχει ως στρατηγική επιδίωξη την κυριαρχία του, τουλάχιστον στην Ευρώπη. Αυτό δεν οφείλεται σε κάποια βιολογική προδιάθεση της γερμανικής φυλής, λογική που συχνά χρησιμοποιείται για να ερμηνεύσει αυτήν τη στρατηγική, αλλά στη δύναμη του γερμανικού κεφαλαίου καθώς και σε άλλους ιστορικούς παράγοντες.

Το 1879 ο Φρίντριχ Φάμπρι (θεωρητικός της γερμανικής αποικιοκρατίας) διαπιστώνει ότι η ραγδαία πληθυσμιακή αύξηση στη Γερμανία προκαλεί κοινωνική κρίση και καθιστά αδήριτη την ανάγκη για μια αποικιακή πολιτική. Αυτή η τελευταία είναι παράγοντας εθνικής συσπείρωσης. Πέρα, όμως, από το ιδεολογικό στοιχείο που θέτει ο Φάμπρι, δεν κρύβει ότι τα ελατήρια που ωθούν στην αποικιακή πολιτική έχουν υλική βάση: «[…] Όταν ένα κράτος κατέχει δικές του αποικίες, τα προϊόντα που εισάγονται απ’ αυτές στην μητρόπολη ή στο παγκόσμιο εμπόριο, καταλογίζονται στο ενεργητικό του οικονομικού ισοζυγίου του, ενώ εκείνα τα προϊόντα, που προέρχονται από τις ξένες αποικίες, είναι καταχωρητέα στο παθητικό του. κι όταν οι μετανάστες κατευθύνονται στις αποικίες του κράτους τους, τότε το κράτος διατηρεί το πιο πολύτιμο εθνικό δυναμικό, που σε αντίθετη περίπτωση θα διαγραφόταν από το οικονομικό ισοζύγιο και θα μεταφερόταν ως κέρδος στον λογαριασμό ενός άλλου κράτους. Εκτός αυτού, ένα κράτος με αποικίες προάγει τη δική του παραγωγή, το δικό του εμπόριο και ναυσιπλοΐα, διότι από τις συναλλαγές με τις αποικίες αποκτάται, όπως είναι φυσικό, ένα σημαντικό ανταγωνιστικό προβάδισμα έναντι των άλλων κρατών […]»[1]. Πέντε χρόνια αργότερα, ο καγκελάριος Μπίσμαρκ ακολουθεί μια παρόμοια λογική[2].

Το 1887 ο Heinrich von Treitschke (Γερμανός εθνικιστής ιστορικός και πολιτικός συγγραφέας κατά τη διάρκεια της γερμανικής αυτοκρατορίας) έλεγε: «όλα τα μεγάλα έθνη […] επιθυμούν να αφήσουν το στίγμα τους στα βάρβαρα εδάφη […[ όσοι δε συμμετέχουν σε τούτη την κούρσα θα παίξουν ένα αξιοθρήνητο ρόλο στο μέλλον. Ο αποικισμός έγινε ένα ζωτικής σημασίας θέμα για τα μεγάλα έθνη»[3].

(περισσότερα…)