Αρχείο για Ιουλίου 5, 2012

Χρεοκοπούμε διαρκώς…

Ιουλίου 5, 2012

The Beatles – Let It Be

Ιουλίου 5, 2012

What a wonderful world – LOUIS ARMSTRONG.

Ιουλίου 5, 2012

Η προπατορική αρετή -Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Ιουλίου 5, 2012

Πίτερ Χιγκς

»Ο θρίαμβος της ανθρώπινης συλλογικότητας και… η περιέργεια.»

Eφημ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Διαβάζοντας τα τηλεγραφήματα των διεθνών πρακτορείων ή ακούγοντας τα δελτία ειδήσεων ορισμένων καναλιών, αποκομίζει κανείς την αίσθηση ότι η χθεσινή ανακάλυψη αποτελεί θρίαμβο όχι της πειραματικής Φυσικής, αλλά της εφαρμοσμένης… Θεολογίας! «Εντόπισαν το σωματίδιο του Θεού» είναι ο τίτλος που αναπαράγεται ξανά και ξανά από μια δημοσιογραφία που ό,τι χάνει σε πρωτοτυπία το κερδίζει σε ευσέβεια. «Βρήκαμε το χειρόγραφο του Θεού» είχαν πει ο Μπιλ Κλίντον και ο Τόνι Μπλερ όταν αποκωδικοποιήθηκε για πρώτη φορά, σε χονδρικές γραμμές, το ανθρώπινο γονιδίωμα, το 2000. «Η ηχώ της Δημιουργίας» είναι το στερεότυπο που συνοδεύει κάθε καινούργια ανακάλυψη της Κοσμολογίας αναφορικά με τη Μεγάλη Εκρηξη.

Μπορεί η Μεταφυσική να προσφέρει πιο «πιασάρικους» τίτλους από τη Φυσική, κινδυνεύει ωστόσο να μας αποκρύψει τα πραγματικά θαύματα του ανθρώπινου μόχθου που βρίσκονται μπροστά στα μάτια μας. Και κάποια χρήσιμα διδάγματα που θα μπορούσαμε να αποκομίσουμε από αυτά. Πρώτα απ’ όλα, το χθεσινό επίτευγμα αποτελεί θρίαμβο της ανθρώπινης συλλογικότητας – και όχι μόνο του συμπαθέστατου, σεμνότατου και κορυφαίου επιστήμονα Πίτερ Χιγκς. Τρεις χιλιάδες φυσικοί, περισσότεροι μηχανικοί, τεχνικοί και εργάτες συνεργάστηκαν για το μεγαλύτερο πείραμα στην ιστορία των επιστημών. Ο Νεύτωνας είπε κάποτε ότι μπόρεσε να δει μακριά γιατί στηριζόταν σε ώμους γιγάντων, εννοώντας τον Κοπέρνικο και τον Γαλιλαίο. Στις μέρες μας, αυτοί οι γίγαντες είναι οι χιλιάδες ανώνυμοι ήρωες της πνευματικής και σωματικής εργασίας.

Επιπλέον, η ανακάλυψη του CERN ήταν μια μεγάλη νίκη της Ευρώπης. Το 1993, οι Αμερικανοί αποφάσισαν να ενταφιάσουν τον δικό τους υπερεπιταχυντή σωματιδίων, κρίνοντας ότι ήταν πεταμένα λεφτά. Παραδόξως, αυτό συνέβη στη διάρκεια της οκταετίας του Μπιλ Κλίντον, περίοδο παχειών αγελάδων για την Αμερική, έκρηξης του Χρηματιστηρίου, αποθέωσης της τεχνολογικής προόδου και των ιδεολογημάτων της νέας οικονομίας – μιας νέας οικονομίας η οποία, ωστόσο, δεν άφηνε χώρο για τη βασική επιστημονική έρευνα.

Το αποτέλεσμα ήταν να μείνουν πίσω οι Ηνωμένες Πολιτείες στην -κατ’ ανάγκην πολυδάπανη- βασική έρευνα, από την οποία γεννιούνται σχεδόν όλες οι μεγάλες ανακαλύψεις. Από τις κορυφαίες επιστημονικές ανακαλύψεις του τελευταίου αιώνα, η συντριπτική πλειονότητα -με μοναδική αξιοσημείωτη εξαίρεση το τρανζίστορ- προήλθε όχι από ιδιωτικές επιχειρήσεις, αλλά από δημόσια ερευνητικά ιδρύματα. Για τα πολύ «πρακτικά», επιχειρηματικά πνεύματα, ας σημειώσουμε ότι το ίδιο το Ιντερνετ, το λογισμικό του www, με το οποίο δουλεύουν όλες οι επιχειρήσεις, επινοήθηκε ακριβώς στο CERN, ως υποπροϊόν της βασικής έρευνας. Της δημόσιας έρευνας, που υποκινείται όχι από το άμεσο κέρδος, αλλά (ας μας επιτραπεί η ασεβής σκέψη) από την προπατορική αρετή του ανθρώπου: την περιέργεια.

 Το μποζόνιο Χιγκς

Η παραμονή στην EE σημαίνει κοινωνική καταστροφή-Peter Thomas

Ιουλίου 5, 2012

  Εφημ.ΠΡΙΝ

 Ο Πίτερ Τόμας είναι ένας από τους πιο σημαντικούς στοχαστές στη νέα γενιά μαρξιστών στον αγγλοσαξονικό χώρο. Είναι μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού Historical Materialism (Ιστορικός Υλισμός) και μελετητής του Αντόνιο Γκράμσι, προσφέροντας μια καινοτόμα επαναστατική ανάγνωση του έργου του.

Συνέντευξη στον Κώστα  Γούση 

Στο έργο σας για τον Γκράμσι κάνετε συχνά αναφορά στην έννοια τον μεταβατικού προ­γράμματος και μιας αντίστοιχης επαναστατικής πρακτικής συ­γκρότησης μετώπου. Ποια είναι η επικαιρότητα τους για τη μαρ­ξιστική σκέψη σήμερα, σε συνθή­κες παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης;

Τα προβλήματα που εμφανίζο­νται στα κινήματα διαφέρουν, α­νάλογα με την κατακτημένη πείρα του κινήματος, αλλά και τη διαφο­ρετική θέση του κάθε κοινωνικού σχηματισμού ή τις απαντήσεις που έχουν δοθεί ως τώρα στη διεθνή καπιταλιστική κρίση. Με αυτή την έννοια, δεν υπάρχει μια διεθνής συνταγή που μπορούμε να την ε­φαρμόζουμε απ’ τη μια χώρα στην άλλη. Υπάρχουν όμως κάποιες βασικές αρχές της επαναστατικής πολιτικής που ανταποκρίνονται σε διαφορετικά επίπεδα αγώνων και χωρών. Μια τέτοια είναι η αρχή του ενιαίου μετώπου. Πρέπει να μελετήσουμε τη σημασία που είχε στα πρώτα χρόνια της Τρίτης Διε­θνούς αλλά και αργότερα, καθώς σε διαφορετικά συμφραζόμενα αποτέλεσε μια έννοια – κλειδί για τη σκέψη του Γκράμσι, του ύστε­ρου Λούκατς, του Πουλαντζά και πολλών άλλων. Η ηγεμονία ως ένα πολιτικό σχέδιο σημαίνει να εργαστούμε προς το ενιαίο μέτω­πο αυτών που το κίνημα Occupy εμπνευσμένα ονόμασε το 99%. Αναφέρομαι ιδιαίτερα σε μια διαδικασία  οικοδόμησης  ενός πλατύτατου αγωνιστικού μετώπου όλης της εργατικής τάξης με την πιο διευρυμένη έννοια αυτού του όρου, όχι δηλαδή απλώς της παραδοσιακής βιομηχανικής εργατικής τάξης, αλλά όλων όσοι δουλεύουν υπό τον ζυγό των εκμεταλλευτικών σχέσεων εργα­σίας. Το μέτωπο του κόσμου του αγώνα, μέσα από τα δικά του όργανα και τις μορ­φές έκφρασης, είναι η πρώτη προϋπόθεση για να μπορούν να δοθούν συγκεκριμένες απαντήσεις προς όφελος των συμφερόντων της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Με τι πρόγραμμα όμως;

Ακριβώς αυτό είναι το δεύτερο αποφα­σιστικής σημασίας σημείο για την επανα­στατική Αριστερά. Δηλαδή η ικανότητα να αναπτύσσονται προγράμματα που να μπορούν να ανταποκρίνονται όχι μόνο στις βραχυπρόθεσμες ανάγκες, αλλά και τους μακροπρόθεσμους σκοπούς του κι­νήματος. Προγράμματα που να μπορούν καταρχάς να απαντούν στα προβλήματα του κόσμου από τον χώρο δουλειάς μέχρι τη γειτονιά. Ταυτόχρονα όμως, η διαρκής πρόκληση βρίσκεται στη σύνδεση των ά­μεσων αιτημάτων της καθημερινότητας με τη συνολική διαδικασία του κοινωνικο-πολιτικού μετασχηματισμού. Είναι πολύ σημαντικό να μπορούμε να στοχαζόμαστε και να κατανοούμε τις πολιτικές πράξεις ως μια διαδικασία πολιτικής συσσώρευ­σης. Τα αιτήματα και το πρόγραμμα δεν μπορεί να τίθενται με όρους αυτοσκοπού, αλλά με κριτήριο την ανάπτυξη του κινή­ματος, την όξυνση των αντιφάσεων και τον κλονισμό και την ανατροπή του συ­σχετισμού δύναμης.

Πώς βλέπετε το ελληνικό κίνημα σε σχέ­ση με τις παραπάνω διαπιστώσεις σας για τις αρχές μιας σύγχρονης επαναστατικής πολιτικής;

Στην Ελλάδα υπάρχουν οι πιο σοβαρές προϋποθέσεις για ένα μεταβατικό πρό­γραμμα απ’ οπουδήποτε αλλού. Βλέπου­με ένα κίνημα των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων τάξεων που έχει αναπτυ­χθεί με πολύ δημιουργικούς τρόπους τα τελευταία χρόνια. Τώρα φαίνεται να έχε­τε εισέλθει σε μια νέα φάση, καθοριστική για τη δυνατότητα να ηττηθεί η ελληνική κι ευρωπαϊκή μπουρζουαζία και συνολικά το διεθνές κεφάλαιο. Σ’ αυτή την υπόθεση οι εκλογές, όσο σημαντικό κι αν είναι το αποτέλεσμα τους, είναι μόνο μια στιγμή.

Αυτό που χρειάζεται είναι ένα ηγεμονικό σχέδιο του εργατικού κινήματος κι ένα σχέδιο για ένα εναλλακτικό σύστημα οργάνωσης της παραγωγής και αναπαραγω­γής. Το στοιχείο που θα καθορί­σει τις εξελίξεις είναι η διαρκής πολιτική κινητοποίηση με τους πλέον διαφορετικούς και πρω­τότυπους τρόπους όσων σήμερα αποκλείονται από την τρέχουσα κατανομή της εξουσίας. Νομίζω πως είναι πολύ σημαντικό να τε­θούν με όρους κινήματος axe ..-πιο συγκεκριμένα και ριζοσπαστικά αιτήματα που να μπορούν  να συμβάλουν σε μια ποιοτική τομή του ίδιου του κινήματος και μια πλήρη ανάπτυξη της εν δυνά­μει δυναμικής του.

(περισσότερα…)

Σκιές πολιτικής καχυποψίας- Γιώργος Δελαστίκ

Ιουλίου 5, 2012

Εφημ. ΕΘΝΟΣ ,Πέμπτη 5 Ιουλίου 2012

Δύσκολες ασκήσεις εσωκομματικών ισορροπιών είχε να λύσει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας κατά τη συγκρότηση της «σκιώδους κυβέρνησης» του κόμματός του. Αν και η Αριστερά δεν χρησιμοποιεί τον όρο αυτόν και προτιμά να μιλά για Επιτροπές Ελέγχου του κυβερνητικού έργου, η ουσία δεν αλλάζει – ούτε και οι φιλοδοξίες (ή η ματαιοδοξία) στελεχών που κάνουν αγώνα να χριστούν «σκιώδεις υπουργοί».

Αυτή η διαδικασία άλλωστε είναι πρωτόγνωρη για αριστερό κόμμα στην Ελλάδα εδώ και τουλάχιστον μισόν αιώνα και εξάπτει τις πολιτικές επιθυμίες πολλών βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ.

Το πρόβλημα που είχε να αντιμετωπίσει όμως ο Αλέξης Τσίπρας δεν συνίστατο μόνο στο ότι η αντιγραφή μιας αστικής πρακτικής τέτοιου τύπου σίγουρα ενισχύει το προφίλ της «υπεύθυνης» αντιπολίτευσης, κάτι δηλαδή που οι αριστεροί ψηφοφόροι το θεωρούν βήμα προς την ενσωμάτωση στο σύστημα. Δεν έγκειται επίσης στην υποδαύλιση προσωπικών αντιθέσεων και πικριών, αλλά και πολιτικών ισορροπιών και αντιθέσεων μεταξύ των διαφόρων συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτά είναι προβλήματα που εύκολα ή δύσκολα, με περισσότερες ή με λιγότερες προσωπικές απογοητεύσεις και πολιτικές προστριβές εσωκομματικών ομάδων λύνονται πάντοτε. Έτσι και στον ΣΥΡΙΖΑ αυτά τα ζητήματα διευθετήθηκαν και μάλιστα με ικανοποίηση εν γένει των διαφόρων παραγόντων, ομάδων, συνιστωσών. Το κύριο διακύβευμα αυτής της υπόθεσης είναι η εικόνα που δίνει η «σκιώδης κυβέρνηση» του ΣΥΡΙΖΑ στην ελληνική κοινωνία. Εδώ τα πράγματα είναι σαφώς πιο περίπλοκα. Τρία-τέσσερα άτομα εδώ -καμιά φορά και λιγότερα-αρκούν για να δώσουν τον τόνο, δικαίως ή αδίκως.

Αυτή την εποχή της κρίσης, η προσοχή όλων εστιάζεται στο πρόσωπο του «υπουργού» Οικονομικών, έστω και αν αυτός είναι «σκιώδης». Η επιλογή λοιπόν για τη θέση αυτή του Ευκλείδη Τσακαλώτου, συνδυαζόμενη μάλιστα με εκείνη του Γιώργου Σταθάκη για τη θέση του «σκιώδους υπουργού» Ανάπτυξης, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, είναι αυτή που δίνει το στίγμα αυτού του «κυβερνητικού» προπλάσματος του ΣΥΡΙΖΑ.

Και οι δύο είναι φίλοι του Αλέξη Τσίπρα και ανήκουν στο στενό πολιτικό περιβάλλον του. Και οι δύο ανήκουν στη δεξιά πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ και είναι φανατικοί υποστηρικτές της ΕΕ. Κανένας τους δεν διακατέχεται από πάθος κατά του Μνημονίου. Δεν συγκαταλέγονται μεταξύ των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που ασκούν οποιαδήποτε επιρροή στον κόσμο και φυσικά δεν είναι σε θέση να κινητοποιήσουν μάζες στους δρόμους και στις πλατείες.

Ως εκ τούτου η τοποθέτηση αυτών των δύο στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ στις δύο νευραλγικότερες θέσεις -το υπουργείο Οικονομικών έχει τα λεφτά και το υπουργείο Ανάπτυξης τα μοιράζει!- αποσκοπεί πρωτίστως στον καθησυχασμό του κατεστημένου και της οικονομικής και επιχειρηματικής ελίτ της χώρας. Οπωσδήποτε συναντά την επιδοκιμασία τους, χωρίς βεβαίως να ξεχνούν ούτε στιγμή ότι ανήκουν στον ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο ακόμη καθόλου δεν θέλουν να τον δουν να κυβερνά κατά κανένα τρόπο.

Ευνόητο όμως είναι ότι αφού το προβαλλόμενο εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ οικονομικό επιτελείο του προκαλεί ικανοποίηση στο κατεστημένο για τη σύνθεση του (γιατί τη δράση του δεν τη γνωρίζουμε ακόμη και ούτως ή άλλως θα ασκείται από τη θέση της αντιπολίτευσης και όχι της κυβέρνησης), λογικό είναι να προκαλεί εξ αντιδιαστολής σκιές πολιτικής καχυποψίας τόσο στα μεσαία και λαϊκά στρώματα όσο και στην αριστερή μερίδα των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ.

Η κατάσταση είναι ενδεχομένως σαφώς πιο λεπτή από όσο συνειδητοποιεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία υφίσταται πολλαπλές πιέσεις από πολλές κατευθύνσεις. Για να γίνουμε απολύτως σαφείς, οι 315.000 ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ δεν έγιναν σε σαράντα μέρες… 1.650.000 επειδή πείστηκαν ότι έχει ικανά, μορφωμένα και μετριοπαθή στελέχη για να κυβερνήσουν με σύνεση και αίσθημα ευθύνης. Ο κόσμος περίμενε τη σωτηρία του από τον Τσίπρα μέσω της άσκησης μιας πολιτικής ριζικά διαφορετικής από αυτή που έφερε τη χώρα στα Τάρταρα του Μνημονίου.

(περισσότερα…)

Μαϊντανός στη σούπα – Νίκος Σαραντάκος

Ιουλίου 5, 2012

Petroselinum crispum var. televisioni

 Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε την Κυριακή 1.7.2012 στην Αυγή, στη μηνιαία στήλη “Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία”. Το αναδημοσιεύω εδώ σήμερα με μια προσθήκη υπό μορφή εκτενούς υστερόγραφου.(Ν.Σ.)

Eφημ.ΑΥΓΗ ,via sarant 

Όταν ήμουν μικρός, στην αρχή μπέρδευα τον μαϊντανό με τον άνηθο. Στα θελήματα που μ’ έστελναν ίσαμε τον μανάβη της γωνίας, η πιθανότητα να ψωνίσω το σωστό χορταρικό ήταν πενήντα-πενήντα, αφού άλλοτε ξεχνούσα τι μου είχαν πει κι άλλοτε έπαιρνα το λάθος ματσάκι. Είδε κι απόειδε κι η μητέρα μου, και μου έδινε παραγγελία και για τα δύο, αφού συνήθως μαζί χρησιμοποιούνται στην κουζίνα. Μετά, μου εντυπώθηκε ότι ο μαϊντανός είναι σγουρός και σταμάτησα να τους μπερδεύω. Αν όμως και τα δυο χορταρικά είναι χρήσιμα στη μαγειρική ως αρτύματα, ο μαϊντανός έχει πολύ μεγαλύτερη γλωσσική νοστιμιά και γι’ αυτό θα μας απασχολήσει σήμερα. Αν και ποτέ δεν είμαστε βέβαιοι ποιο ακριβώς φυτό περιγράφουν οι αρχαίοι συγγραφείς, πρώτη αναφορά στον μαϊντανό βρίσκουμε στο έργο Περί ύλης ιατρικής του Διοσκουρίδη, τον πρώτο αιώνα, ο οποίος αναφέρει το πετροσέλινον, το οποίο «φύεται εν Μακεδονία εν αποκρήμνοις τόποις». Ονομάστηκε δηλαδή ο μαϊντανός «σέλινο των βράχων», πράγμα που υποβάλλει την ιδέα ότι ίσως το φυτό έγινε γνωστό στα μέρη μας εκείνη περίπου την εποχή, ενώ το σέλινο ήταν πανταχού παρόν στον ελληνικό χώρο από τα πανάρχαια χρόνια· ακόμα και σε μυκηναϊκές πινακίδες της Γραμμικής Β΄ βρίσκουμε αναφορά σε se-ri-no.

Το πετροσέλινον λοιπόν, ονομασία που διατηρείται και σήμερα, έχει στη συνέχεια πυκνή παρουσία στα ιατρικά και διαιτητικά κείμενα του Γαληνού και των άλλων μεγάλων Ελλήνων γιατρών-συγγραφέων της ρωμαϊκής περιόδου και της ύστερης αρχαιότητας, συχνά ως συστατικό σε αντίδοτα και για τις θεραπευτικές του ιδιότητες (π.χ. διουρητικές). Πέρασε στα λατινικά ως petroselinum και από εκεί σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες, αν και πολλές φορές έγινε αγνώριστο: αγγλικά parsley, γαλλικά persil, ιταλικά prezzemolo, γερμανικά petersilie, ισπανικά perejil, ρουμανικά pătrunjel. Πέρασε επίσης στα εβραϊκά, petrosilia, φτάνοντας στα ανατολικά έως τα ινδονησιακά, peterseli, και τα γιαπωνέζικα, paseri.

Από το ιταλικό prezzemolo, με αντιμετάθεση των φθόγγων, η λέξη επιστρέφει αντιδάνειο στα ελληνικά ως περσέμολο ή περσέμουλο κι έτσι έχει εξασφαλίσει μια γωνίτσα στην αθανασία επειδή περιλαμβάνεται σε ένα διάσημο απόσπασμα από το Άξιον Εστί του Ελύτη, μαζί με άλλα σπάνια και ιδιωματικά ονόματα φυτών: «Να το σπαράγγι να ο ριθιός, να το σγουρό περσέμολο, το τζεντζεφύλλι και το πελαργόνι, ο στύφνος και το μάραθο, Οι κρυφές συλλαβές όπου πάσχιζα την ταυτότητά μου ν’ αρθρώσω».

Όμως, όπως είδαμε, το πετροσέλινο ευδοκιμούσε ιδίως στη Μακεδονία, γι’ αυτό και, ήδη από την εποχή του Γαληνού τον 2ο αιώνα βρίσκουμε συχνά αναφορές σε «μακεδονικόν πετροσέλινον» κι έτσι, όπως συχνά γίνεται, το ουσιαστικό εξέπεσε και έμεινε το επίθετο, και έτσι το πετροσέλινο ονομάστηκε μακεδονήσιον (πρώτη μνεία τον 10ο αιώνα) και στη συνέχεια μακεδονήσι· κι αυτή η ονομασία διατηρείται ως και σήμερα. Μάλιστα, κατά την επικρατούσα άποψη, το μακεδονήσι πέρασε στα τουρκικά ως mağdanos και αργότερα maydanoz, που είναι και η σημερινή του ονομασία, και από εκεί επανήλθε στη γλώσσα μας, αντιδάνειο πάλι, ο σημερινός μαϊντανός!

Δυο ακόμα ονόματα είχε ο μαϊντανός στα μεσαιωνικά χρόνια, μυρωδία, επειδή είναι αρωματικό, και κουδούμεντον ή κοδιμέντον (που είναι δάνειο από το λατιν. condimentum, άρτυμα, πράγμα που ίσως δείχνει πως ο μαϊντανός ήταν το κατεξοχήν άρτυμα της βυζαντινής κουζίνας). Από εκείνα τα χρόνια μάς έρχεται και η πρώτη αναφορά του μαϊντανού ως διακοσμητικού στοιχείου· στα πτωχοπροδρομικά ποιήματα, ο ποιητής παρακαλεί τον υψηλά ιστάμενο παραλήπτη να μην απορρίψει τους στίχους του: μηδ’ αποπέμψης μάλλον, ως κοδιμέντα δέξου τους.

(περισσότερα…)