Αρχείο για 5 Ιουλίου, 2012

Χρεοκοπούμε διαρκώς…

5 Ιουλίου, 2012

The Beatles – Let It Be

5 Ιουλίου, 2012

What a wonderful world – LOUIS ARMSTRONG.

5 Ιουλίου, 2012

Η προπατορική αρετή -Πέτρος Παπακωνσταντίνου

5 Ιουλίου, 2012

Πίτερ Χιγκς

»Ο θρίαμβος της ανθρώπινης συλλογικότητας και… η περιέργεια.»

Eφημ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Διαβάζοντας τα τηλεγραφήματα των διεθνών πρακτορείων ή ακούγοντας τα δελτία ειδήσεων ορισμένων καναλιών, αποκομίζει κανείς την αίσθηση ότι η χθεσινή ανακάλυψη αποτελεί θρίαμβο όχι της πειραματικής Φυσικής, αλλά της εφαρμοσμένης… Θεολογίας! «Εντόπισαν το σωματίδιο του Θεού» είναι ο τίτλος που αναπαράγεται ξανά και ξανά από μια δημοσιογραφία που ό,τι χάνει σε πρωτοτυπία το κερδίζει σε ευσέβεια. «Βρήκαμε το χειρόγραφο του Θεού» είχαν πει ο Μπιλ Κλίντον και ο Τόνι Μπλερ όταν αποκωδικοποιήθηκε για πρώτη φορά, σε χονδρικές γραμμές, το ανθρώπινο γονιδίωμα, το 2000. «Η ηχώ της Δημιουργίας» είναι το στερεότυπο που συνοδεύει κάθε καινούργια ανακάλυψη της Κοσμολογίας αναφορικά με τη Μεγάλη Εκρηξη.

Μπορεί η Μεταφυσική να προσφέρει πιο «πιασάρικους» τίτλους από τη Φυσική, κινδυνεύει ωστόσο να μας αποκρύψει τα πραγματικά θαύματα του ανθρώπινου μόχθου που βρίσκονται μπροστά στα μάτια μας. Και κάποια χρήσιμα διδάγματα που θα μπορούσαμε να αποκομίσουμε από αυτά. Πρώτα απ’ όλα, το χθεσινό επίτευγμα αποτελεί θρίαμβο της ανθρώπινης συλλογικότητας – και όχι μόνο του συμπαθέστατου, σεμνότατου και κορυφαίου επιστήμονα Πίτερ Χιγκς. Τρεις χιλιάδες φυσικοί, περισσότεροι μηχανικοί, τεχνικοί και εργάτες συνεργάστηκαν για το μεγαλύτερο πείραμα στην ιστορία των επιστημών. Ο Νεύτωνας είπε κάποτε ότι μπόρεσε να δει μακριά γιατί στηριζόταν σε ώμους γιγάντων, εννοώντας τον Κοπέρνικο και τον Γαλιλαίο. Στις μέρες μας, αυτοί οι γίγαντες είναι οι χιλιάδες ανώνυμοι ήρωες της πνευματικής και σωματικής εργασίας.

Επιπλέον, η ανακάλυψη του CERN ήταν μια μεγάλη νίκη της Ευρώπης. Το 1993, οι Αμερικανοί αποφάσισαν να ενταφιάσουν τον δικό τους υπερεπιταχυντή σωματιδίων, κρίνοντας ότι ήταν πεταμένα λεφτά. Παραδόξως, αυτό συνέβη στη διάρκεια της οκταετίας του Μπιλ Κλίντον, περίοδο παχειών αγελάδων για την Αμερική, έκρηξης του Χρηματιστηρίου, αποθέωσης της τεχνολογικής προόδου και των ιδεολογημάτων της νέας οικονομίας – μιας νέας οικονομίας η οποία, ωστόσο, δεν άφηνε χώρο για τη βασική επιστημονική έρευνα.

Το αποτέλεσμα ήταν να μείνουν πίσω οι Ηνωμένες Πολιτείες στην -κατ’ ανάγκην πολυδάπανη- βασική έρευνα, από την οποία γεννιούνται σχεδόν όλες οι μεγάλες ανακαλύψεις. Από τις κορυφαίες επιστημονικές ανακαλύψεις του τελευταίου αιώνα, η συντριπτική πλειονότητα -με μοναδική αξιοσημείωτη εξαίρεση το τρανζίστορ- προήλθε όχι από ιδιωτικές επιχειρήσεις, αλλά από δημόσια ερευνητικά ιδρύματα. Για τα πολύ «πρακτικά», επιχειρηματικά πνεύματα, ας σημειώσουμε ότι το ίδιο το Ιντερνετ, το λογισμικό του www, με το οποίο δουλεύουν όλες οι επιχειρήσεις, επινοήθηκε ακριβώς στο CERN, ως υποπροϊόν της βασικής έρευνας. Της δημόσιας έρευνας, που υποκινείται όχι από το άμεσο κέρδος, αλλά (ας μας επιτραπεί η ασεβής σκέψη) από την προπατορική αρετή του ανθρώπου: την περιέργεια.

 Το μποζόνιο Χιγκς

Η παραμονή στην EE σημαίνει κοινωνική καταστροφή-Peter Thomas

5 Ιουλίου, 2012

  Εφημ.ΠΡΙΝ

 Ο Πίτερ Τόμας είναι ένας από τους πιο σημαντικούς στοχαστές στη νέα γενιά μαρξιστών στον αγγλοσαξονικό χώρο. Είναι μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού Historical Materialism (Ιστορικός Υλισμός) και μελετητής του Αντόνιο Γκράμσι, προσφέροντας μια καινοτόμα επαναστατική ανάγνωση του έργου του.

Συνέντευξη στον Κώστα  Γούση 

Στο έργο σας για τον Γκράμσι κάνετε συχνά αναφορά στην έννοια τον μεταβατικού προ­γράμματος και μιας αντίστοιχης επαναστατικής πρακτικής συ­γκρότησης μετώπου. Ποια είναι η επικαιρότητα τους για τη μαρ­ξιστική σκέψη σήμερα, σε συνθή­κες παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης;

Τα προβλήματα που εμφανίζο­νται στα κινήματα διαφέρουν, α­νάλογα με την κατακτημένη πείρα του κινήματος, αλλά και τη διαφο­ρετική θέση του κάθε κοινωνικού σχηματισμού ή τις απαντήσεις που έχουν δοθεί ως τώρα στη διεθνή καπιταλιστική κρίση. Με αυτή την έννοια, δεν υπάρχει μια διεθνής συνταγή που μπορούμε να την ε­φαρμόζουμε απ’ τη μια χώρα στην άλλη. Υπάρχουν όμως κάποιες βασικές αρχές της επαναστατικής πολιτικής που ανταποκρίνονται σε διαφορετικά επίπεδα αγώνων και χωρών. Μια τέτοια είναι η αρχή του ενιαίου μετώπου. Πρέπει να μελετήσουμε τη σημασία που είχε στα πρώτα χρόνια της Τρίτης Διε­θνούς αλλά και αργότερα, καθώς σε διαφορετικά συμφραζόμενα αποτέλεσε μια έννοια – κλειδί για τη σκέψη του Γκράμσι, του ύστε­ρου Λούκατς, του Πουλαντζά και πολλών άλλων. Η ηγεμονία ως ένα πολιτικό σχέδιο σημαίνει να εργαστούμε προς το ενιαίο μέτω­πο αυτών που το κίνημα Occupy εμπνευσμένα ονόμασε το 99%. Αναφέρομαι ιδιαίτερα σε μια διαδικασία  οικοδόμησης  ενός πλατύτατου αγωνιστικού μετώπου όλης της εργατικής τάξης με την πιο διευρυμένη έννοια αυτού του όρου, όχι δηλαδή απλώς της παραδοσιακής βιομηχανικής εργατικής τάξης, αλλά όλων όσοι δουλεύουν υπό τον ζυγό των εκμεταλλευτικών σχέσεων εργα­σίας. Το μέτωπο του κόσμου του αγώνα, μέσα από τα δικά του όργανα και τις μορ­φές έκφρασης, είναι η πρώτη προϋπόθεση για να μπορούν να δοθούν συγκεκριμένες απαντήσεις προς όφελος των συμφερόντων της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Με τι πρόγραμμα όμως;

Ακριβώς αυτό είναι το δεύτερο αποφα­σιστικής σημασίας σημείο για την επανα­στατική Αριστερά. Δηλαδή η ικανότητα να αναπτύσσονται προγράμματα που να μπορούν να ανταποκρίνονται όχι μόνο στις βραχυπρόθεσμες ανάγκες, αλλά και τους μακροπρόθεσμους σκοπούς του κι­νήματος. Προγράμματα που να μπορούν καταρχάς να απαντούν στα προβλήματα του κόσμου από τον χώρο δουλειάς μέχρι τη γειτονιά. Ταυτόχρονα όμως, η διαρκής πρόκληση βρίσκεται στη σύνδεση των ά­μεσων αιτημάτων της καθημερινότητας με τη συνολική διαδικασία του κοινωνικο-πολιτικού μετασχηματισμού. Είναι πολύ σημαντικό να μπορούμε να στοχαζόμαστε και να κατανοούμε τις πολιτικές πράξεις ως μια διαδικασία πολιτικής συσσώρευ­σης. Τα αιτήματα και το πρόγραμμα δεν μπορεί να τίθενται με όρους αυτοσκοπού, αλλά με κριτήριο την ανάπτυξη του κινή­ματος, την όξυνση των αντιφάσεων και τον κλονισμό και την ανατροπή του συ­σχετισμού δύναμης.

Πώς βλέπετε το ελληνικό κίνημα σε σχέ­ση με τις παραπάνω διαπιστώσεις σας για τις αρχές μιας σύγχρονης επαναστατικής πολιτικής;

Στην Ελλάδα υπάρχουν οι πιο σοβαρές προϋποθέσεις για ένα μεταβατικό πρό­γραμμα απ’ οπουδήποτε αλλού. Βλέπου­με ένα κίνημα των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων τάξεων που έχει αναπτυ­χθεί με πολύ δημιουργικούς τρόπους τα τελευταία χρόνια. Τώρα φαίνεται να έχε­τε εισέλθει σε μια νέα φάση, καθοριστική για τη δυνατότητα να ηττηθεί η ελληνική κι ευρωπαϊκή μπουρζουαζία και συνολικά το διεθνές κεφάλαιο. Σ’ αυτή την υπόθεση οι εκλογές, όσο σημαντικό κι αν είναι το αποτέλεσμα τους, είναι μόνο μια στιγμή.

Αυτό που χρειάζεται είναι ένα ηγεμονικό σχέδιο του εργατικού κινήματος κι ένα σχέδιο για ένα εναλλακτικό σύστημα οργάνωσης της παραγωγής και αναπαραγω­γής. Το στοιχείο που θα καθορί­σει τις εξελίξεις είναι η διαρκής πολιτική κινητοποίηση με τους πλέον διαφορετικούς και πρω­τότυπους τρόπους όσων σήμερα αποκλείονται από την τρέχουσα κατανομή της εξουσίας. Νομίζω πως είναι πολύ σημαντικό να τε­θούν με όρους κινήματος axe ..-πιο συγκεκριμένα και ριζοσπαστικά αιτήματα που να μπορούν  να συμβάλουν σε μια ποιοτική τομή του ίδιου του κινήματος και μια πλήρη ανάπτυξη της εν δυνά­μει δυναμικής του.

(περισσότερα…)

Σκιές πολιτικής καχυποψίας- Γιώργος Δελαστίκ

5 Ιουλίου, 2012

Εφημ. ΕΘΝΟΣ ,Πέμπτη 5 Ιουλίου 2012

Δύσκολες ασκήσεις εσωκομματικών ισορροπιών είχε να λύσει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας κατά τη συγκρότηση της «σκιώδους κυβέρνησης» του κόμματός του. Αν και η Αριστερά δεν χρησιμοποιεί τον όρο αυτόν και προτιμά να μιλά για Επιτροπές Ελέγχου του κυβερνητικού έργου, η ουσία δεν αλλάζει – ούτε και οι φιλοδοξίες (ή η ματαιοδοξία) στελεχών που κάνουν αγώνα να χριστούν «σκιώδεις υπουργοί».

Αυτή η διαδικασία άλλωστε είναι πρωτόγνωρη για αριστερό κόμμα στην Ελλάδα εδώ και τουλάχιστον μισόν αιώνα και εξάπτει τις πολιτικές επιθυμίες πολλών βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ.

Το πρόβλημα που είχε να αντιμετωπίσει όμως ο Αλέξης Τσίπρας δεν συνίστατο μόνο στο ότι η αντιγραφή μιας αστικής πρακτικής τέτοιου τύπου σίγουρα ενισχύει το προφίλ της «υπεύθυνης» αντιπολίτευσης, κάτι δηλαδή που οι αριστεροί ψηφοφόροι το θεωρούν βήμα προς την ενσωμάτωση στο σύστημα. Δεν έγκειται επίσης στην υποδαύλιση προσωπικών αντιθέσεων και πικριών, αλλά και πολιτικών ισορροπιών και αντιθέσεων μεταξύ των διαφόρων συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτά είναι προβλήματα που εύκολα ή δύσκολα, με περισσότερες ή με λιγότερες προσωπικές απογοητεύσεις και πολιτικές προστριβές εσωκομματικών ομάδων λύνονται πάντοτε. Έτσι και στον ΣΥΡΙΖΑ αυτά τα ζητήματα διευθετήθηκαν και μάλιστα με ικανοποίηση εν γένει των διαφόρων παραγόντων, ομάδων, συνιστωσών. Το κύριο διακύβευμα αυτής της υπόθεσης είναι η εικόνα που δίνει η «σκιώδης κυβέρνηση» του ΣΥΡΙΖΑ στην ελληνική κοινωνία. Εδώ τα πράγματα είναι σαφώς πιο περίπλοκα. Τρία-τέσσερα άτομα εδώ -καμιά φορά και λιγότερα-αρκούν για να δώσουν τον τόνο, δικαίως ή αδίκως.

Αυτή την εποχή της κρίσης, η προσοχή όλων εστιάζεται στο πρόσωπο του «υπουργού» Οικονομικών, έστω και αν αυτός είναι «σκιώδης». Η επιλογή λοιπόν για τη θέση αυτή του Ευκλείδη Τσακαλώτου, συνδυαζόμενη μάλιστα με εκείνη του Γιώργου Σταθάκη για τη θέση του «σκιώδους υπουργού» Ανάπτυξης, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, είναι αυτή που δίνει το στίγμα αυτού του «κυβερνητικού» προπλάσματος του ΣΥΡΙΖΑ.

Και οι δύο είναι φίλοι του Αλέξη Τσίπρα και ανήκουν στο στενό πολιτικό περιβάλλον του. Και οι δύο ανήκουν στη δεξιά πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ και είναι φανατικοί υποστηρικτές της ΕΕ. Κανένας τους δεν διακατέχεται από πάθος κατά του Μνημονίου. Δεν συγκαταλέγονται μεταξύ των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που ασκούν οποιαδήποτε επιρροή στον κόσμο και φυσικά δεν είναι σε θέση να κινητοποιήσουν μάζες στους δρόμους και στις πλατείες.

Ως εκ τούτου η τοποθέτηση αυτών των δύο στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ στις δύο νευραλγικότερες θέσεις -το υπουργείο Οικονομικών έχει τα λεφτά και το υπουργείο Ανάπτυξης τα μοιράζει!- αποσκοπεί πρωτίστως στον καθησυχασμό του κατεστημένου και της οικονομικής και επιχειρηματικής ελίτ της χώρας. Οπωσδήποτε συναντά την επιδοκιμασία τους, χωρίς βεβαίως να ξεχνούν ούτε στιγμή ότι ανήκουν στον ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο ακόμη καθόλου δεν θέλουν να τον δουν να κυβερνά κατά κανένα τρόπο.

Ευνόητο όμως είναι ότι αφού το προβαλλόμενο εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ οικονομικό επιτελείο του προκαλεί ικανοποίηση στο κατεστημένο για τη σύνθεση του (γιατί τη δράση του δεν τη γνωρίζουμε ακόμη και ούτως ή άλλως θα ασκείται από τη θέση της αντιπολίτευσης και όχι της κυβέρνησης), λογικό είναι να προκαλεί εξ αντιδιαστολής σκιές πολιτικής καχυποψίας τόσο στα μεσαία και λαϊκά στρώματα όσο και στην αριστερή μερίδα των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ.

Η κατάσταση είναι ενδεχομένως σαφώς πιο λεπτή από όσο συνειδητοποιεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία υφίσταται πολλαπλές πιέσεις από πολλές κατευθύνσεις. Για να γίνουμε απολύτως σαφείς, οι 315.000 ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ δεν έγιναν σε σαράντα μέρες… 1.650.000 επειδή πείστηκαν ότι έχει ικανά, μορφωμένα και μετριοπαθή στελέχη για να κυβερνήσουν με σύνεση και αίσθημα ευθύνης. Ο κόσμος περίμενε τη σωτηρία του από τον Τσίπρα μέσω της άσκησης μιας πολιτικής ριζικά διαφορετικής από αυτή που έφερε τη χώρα στα Τάρταρα του Μνημονίου.

(περισσότερα…)

Μαϊντανός στη σούπα – Νίκος Σαραντάκος

5 Ιουλίου, 2012

Petroselinum crispum var. televisioni

 Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε την Κυριακή 1.7.2012 στην Αυγή, στη μηνιαία στήλη “Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία”. Το αναδημοσιεύω εδώ σήμερα με μια προσθήκη υπό μορφή εκτενούς υστερόγραφου.(Ν.Σ.)

Eφημ.ΑΥΓΗ ,via sarant 

Όταν ήμουν μικρός, στην αρχή μπέρδευα τον μαϊντανό με τον άνηθο. Στα θελήματα που μ’ έστελναν ίσαμε τον μανάβη της γωνίας, η πιθανότητα να ψωνίσω το σωστό χορταρικό ήταν πενήντα-πενήντα, αφού άλλοτε ξεχνούσα τι μου είχαν πει κι άλλοτε έπαιρνα το λάθος ματσάκι. Είδε κι απόειδε κι η μητέρα μου, και μου έδινε παραγγελία και για τα δύο, αφού συνήθως μαζί χρησιμοποιούνται στην κουζίνα. Μετά, μου εντυπώθηκε ότι ο μαϊντανός είναι σγουρός και σταμάτησα να τους μπερδεύω. Αν όμως και τα δυο χορταρικά είναι χρήσιμα στη μαγειρική ως αρτύματα, ο μαϊντανός έχει πολύ μεγαλύτερη γλωσσική νοστιμιά και γι’ αυτό θα μας απασχολήσει σήμερα. Αν και ποτέ δεν είμαστε βέβαιοι ποιο ακριβώς φυτό περιγράφουν οι αρχαίοι συγγραφείς, πρώτη αναφορά στον μαϊντανό βρίσκουμε στο έργο Περί ύλης ιατρικής του Διοσκουρίδη, τον πρώτο αιώνα, ο οποίος αναφέρει το πετροσέλινον, το οποίο «φύεται εν Μακεδονία εν αποκρήμνοις τόποις». Ονομάστηκε δηλαδή ο μαϊντανός «σέλινο των βράχων», πράγμα που υποβάλλει την ιδέα ότι ίσως το φυτό έγινε γνωστό στα μέρη μας εκείνη περίπου την εποχή, ενώ το σέλινο ήταν πανταχού παρόν στον ελληνικό χώρο από τα πανάρχαια χρόνια· ακόμα και σε μυκηναϊκές πινακίδες της Γραμμικής Β΄ βρίσκουμε αναφορά σε se-ri-no.

Το πετροσέλινον λοιπόν, ονομασία που διατηρείται και σήμερα, έχει στη συνέχεια πυκνή παρουσία στα ιατρικά και διαιτητικά κείμενα του Γαληνού και των άλλων μεγάλων Ελλήνων γιατρών-συγγραφέων της ρωμαϊκής περιόδου και της ύστερης αρχαιότητας, συχνά ως συστατικό σε αντίδοτα και για τις θεραπευτικές του ιδιότητες (π.χ. διουρητικές). Πέρασε στα λατινικά ως petroselinum και από εκεί σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες, αν και πολλές φορές έγινε αγνώριστο: αγγλικά parsley, γαλλικά persil, ιταλικά prezzemolo, γερμανικά petersilie, ισπανικά perejil, ρουμανικά pătrunjel. Πέρασε επίσης στα εβραϊκά, petrosilia, φτάνοντας στα ανατολικά έως τα ινδονησιακά, peterseli, και τα γιαπωνέζικα, paseri.

Από το ιταλικό prezzemolo, με αντιμετάθεση των φθόγγων, η λέξη επιστρέφει αντιδάνειο στα ελληνικά ως περσέμολο ή περσέμουλο κι έτσι έχει εξασφαλίσει μια γωνίτσα στην αθανασία επειδή περιλαμβάνεται σε ένα διάσημο απόσπασμα από το Άξιον Εστί του Ελύτη, μαζί με άλλα σπάνια και ιδιωματικά ονόματα φυτών: «Να το σπαράγγι να ο ριθιός, να το σγουρό περσέμολο, το τζεντζεφύλλι και το πελαργόνι, ο στύφνος και το μάραθο, Οι κρυφές συλλαβές όπου πάσχιζα την ταυτότητά μου ν’ αρθρώσω».

Όμως, όπως είδαμε, το πετροσέλινο ευδοκιμούσε ιδίως στη Μακεδονία, γι’ αυτό και, ήδη από την εποχή του Γαληνού τον 2ο αιώνα βρίσκουμε συχνά αναφορές σε «μακεδονικόν πετροσέλινον» κι έτσι, όπως συχνά γίνεται, το ουσιαστικό εξέπεσε και έμεινε το επίθετο, και έτσι το πετροσέλινο ονομάστηκε μακεδονήσιον (πρώτη μνεία τον 10ο αιώνα) και στη συνέχεια μακεδονήσι· κι αυτή η ονομασία διατηρείται ως και σήμερα. Μάλιστα, κατά την επικρατούσα άποψη, το μακεδονήσι πέρασε στα τουρκικά ως mağdanos και αργότερα maydanoz, που είναι και η σημερινή του ονομασία, και από εκεί επανήλθε στη γλώσσα μας, αντιδάνειο πάλι, ο σημερινός μαϊντανός!

Δυο ακόμα ονόματα είχε ο μαϊντανός στα μεσαιωνικά χρόνια, μυρωδία, επειδή είναι αρωματικό, και κουδούμεντον ή κοδιμέντον (που είναι δάνειο από το λατιν. condimentum, άρτυμα, πράγμα που ίσως δείχνει πως ο μαϊντανός ήταν το κατεξοχήν άρτυμα της βυζαντινής κουζίνας). Από εκείνα τα χρόνια μάς έρχεται και η πρώτη αναφορά του μαϊντανού ως διακοσμητικού στοιχείου· στα πτωχοπροδρομικά ποιήματα, ο ποιητής παρακαλεί τον υψηλά ιστάμενο παραλήπτη να μην απορρίψει τους στίχους του: μηδ’ αποπέμψης μάλλον, ως κοδιμέντα δέξου τους.

(περισσότερα…)

Συρία:Ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό και την καταπίεση-Σαμί Ραμαντανί

5 Ιουλίου, 2012

Συνέντευξη του Σαμί Ραμαντανί στον Σάμουελ Γκρόουβ*

Πηγή: New left Project

Ο Σαμί Ραμαντανί είναι λέκτορας κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Μετροπόλιταν, του Λονδίνου. Με τα τύμπανα του πολέμου να ηχούν και πάλι στην Ανατολική Μεσόγειο, την Ελλάδα να εμπλέκεται, εφόσον γνωστοποιήθηκε από κρητικά ΜΜΕ ότι ζητήθηκε ήδη να χρησιμοποιηθεί η βάση της Σούδας, έχει κρίσιμη σημασία η πληροφόρηση για τη δυναμική της σύγκρουσης στη Συρία και η αποδόμηση της παραπληροφόρησης.

Ο Σ. Ραμαντανί αναλύει την εσωτερική συριακή κατάσταση, το ρόλο των αντιδραστικών μοναρχιών του Κόλπου και του ΝΑΤΟ και τις επιπτώσεις που θα έχει στη Μέση Ανατολή η εγκατάσταση φιλο-αμερικανικού καθεστώτος στη Συρία ή η βύθισή της σε εμφύλιο θρησκευτικό πόλεμο.

via To Mέτωπο 

Η αναταραχή στη Συρία είναι ένα θέμα που πολύ δύσκολα μπορεί να κατανοηθεί από το δυτικό κοινό. Ένας από τους λόγους είναι ο ίδιος ο αριθμός των διαφορετικών συμφερόντων που ανταγωνίζονται για μια θέση ισχύος, τόσο εντός όσο και εκτός χώρας. Ας ξεκινήσουμε με το ίδιο το καθεστώς. Μπορείτε να μας πείτε εν συντομία πόθεν προέρχεται η οικογένεια αλ-Άσαντ και ποια κατεύθυνση έδωσε στη χώρα από τότε που ανέλαβε την εξουσία στα 1970;

Μετά από τις εξεγέρσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο που ανέτρεψαν δύο εδραιωμένους δικτάτορες, αναπτύχθηκε μια τάση να μην εξετάζεται εκ του σύνεγγυς ο χαρακτήρας των διαφόρων δυνάμεων που ανταγωνίζονται για την πολιτική εξουσία τόσο μέσα στα αντιπολιτευτικά κινήματα όσο και στα αραβικά καθεστώτα. Τα γεγονότα στη Λιβύη και η νατοϊκή επέμβαση έχουν θέσει σε εγρήγορση περισσότερους ανθρώπους σχετικά με τους κινδύνους αρπαγής της πάλης των λαών για ελευθερία από αντιδραστικές δυνάμεις. Μια γρήγορη ματιά στο χαρακτήρα του συριακού καθεστώτος και του μεταβαλλόμενου ρόλου του στην περιοχή είναι κρίσιμη στην προσπάθεια να κατανοήσουμε την τρέχουσα σύγκρουση και την επιτυχία των αντιδραστικών δυνάμεων που ιδιοποιούνται το λαϊκό αγώνα για ριζοσπαστικές αλλαγές.

 Η Συρία κυβερνιέται από ένα ανελέητο και διεφθαρμένο καθεστώς. Οι αριστεροί Σύροι αγωνιστές έχουν υποστεί τεράστια καταπίεση από τότε που έγινε το πραξικόπημα του Χαφέζ Άσαντ, το 1970. Μετά από αυτό το πραξικόπημα ο Χ. Κίσινγκερ περιέγραψε τη Συρία ως “παράγοντα σταθερότητας”, παρόλο που είχε σοβιετική στρατιωτική στήριξη. Το καθεστώς του Χαφέζ Άσαντ, που το χρηματοδοτούσαν οι μεσαιωνικοί Σαουδάραβες δικτάτορες, έπαιξε ηγετικό ρόλο στην εξασθένηση της παλαιστινιακής αντίστασης κατά τη δεκαετία του 1970 και των αρχών αυτής του 1980. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στον Λίβανο 1975-76 τα συριακά στρατεύματα συμπαρατάχτηκαν με τη φιλο-ισραηλινή Φάλαγγα και άλλες ακραίες δεξιές δυνάμεις. Το καθεστώς, με αντάλλαγμα αμερικανικές υποσχέσεις για τα κατειλημμένα από το Ισραήλ Υψώματα του Γκολάν και σαουδαραβικά πετροδολάρια, υποστήριξε επίσης τον πρώτο πόλεμο των Αμερικανών στον Κόλπο που έγινε με αφορμή το Κουβέιτ.

 Η παρουσία των συριακών δυνάμεων στον Λίβανο είχε την πλήρη υποστήριξη των ΗΠΑ, των Σαουδαράβων και του Ισραήλ. Μόνο ύστερα από την αλλαγή πλεύσης της συριακής εξωτερικής πολιτικής και την αντιστροφή του ρόλου της από εχθρό σε σύμμαχο των Παλαιστινίων και του κινήματος της λιβανέζικης αντίστασης, άλλαξαν τη στάση τους οι Αμερικανοί και οι Σαουδάραβες. Ακολούθησαν μια επιθετική εκστρατεία για να αναγκάσουν τη Συρία να αποσυρθεί από τον Λίβανο (1985), ιδίως μετά την κατοχή του Ιράκ το 2003 . Αμερικανοί στρατιώτες σκότωσαν μάλιστα κάποιους Σύρους στρατιώτες στα σύνορα Ιράκ-Συρίας.

Σε σχέση με την κάλυψη από τα ΜΜΕ σήμερα, είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι πριν από την αλλαγή της στάσης της Συρίας τα ΜΜΕ δεν έλεγαν κουβέντα για τον καταπιεστικό χαρακτήρα του καθεστώτος. Αυτή η στάση είναι ίδια με τη σιωπή που κρατούν σχετικά με την καταπίεση των λαών που ασκούν πολλοί ανελέητοι δικτάτορες, οι οποίοι, όμως, είναι σύμμαχοι [της Δύσης]. Σήμερα μιλούν για σουνίτες Σαουδάραβες κυβερνήτες που αντιτίθενται στους σιίτες Αλεβίτες της Συρίας, αλλά τότε τα ΜΜΕ δεν μπήκαν στον κόπο να υπογραμμίσουν ότι οι Βαχαβίτες-σουνίτες Σαουδάραβες υποστήριζαν το συριακό καθεστώς, ούτε έριχναν το θρησκευτικό δηλητήριό τους. Μια παρόμοια κάλυψη που υποδαυλίζει τη θρησκευτική διαμάχη εκτυλίσσεται και στο ζήτημα των ιρανο-σαουδαραβικών σχέσεων μετά την ιρανική επανάσταση του 1979 και την ανατροπή του σάχη, συμμάχου των ΗΠΑ.

(περισσότερα…)

Γράμμα από έναν αστουριανό ανθρακωρύχο

5 Ιουλίου, 2012

»Αν κάποιος δεν καταλαβαίνει οτιδήποτε απ’ όσα έγραψα ή έχει κάποια συγκεκριμένη ερώτηση, ευχαρίστως αν μπορώ να σας απαντήσω.»

Πηγή: inprecor.gr

Έπειτα από εβδομάδες συγκρούσεων με την ισπανική αστυνομία, ομάδα περίπου 180 ανθρακωρύχων της βόρειας Ισπανίας ξεκίνησαν την αποκαλούμενη «μαύρη πορεία» τους προς τη Μαδρίτη, αντιδρώντας στις πολιτικές λιτότητας που πλήττουν και τον τομέα τους. Η μαύρη πορεία προς τη Μαδρίτη αναμένεται να ολοκληρωθεί στις 11 Ιουλίου.

Έχω δουλέψει στα ορυχεία 25 χρόνια. Κατέβηκα για πρώτη φορά στα 18 μου, και θα ήθελα να σας πω ότι εκπλήσσομαι από πολλά απ’ τα σχόλια που διαβάζω για τους ανθρακωρύχους και την πρόωρη συνταξιοδότηση που ισχύει γι αυτούς όπως και γι άλλες ομάδες εργαζομένων. Θα ήθελα να σας μεταφέρω τη δική μου οπτική, και αν μπορέσω να αποσαφηνίσω ορισμένες αμφιβολίες που βλέπω ότι υπάρχουν για το θέμα αυτό.

1. Ο αγώνας που διεξάγουν αυτή τη στιγμή οι ανθρακωρύχοι, δεν είναι για να διεκδικήσουν χρήματα, αλλά για να γίνει σεβαστή η συμφωνία που υπέγραψε πέρυσι το υπουργείο βιομηχανίας και τα συνδικάτα των ανθρακωρύχων, που προέβλεπε τη συνέχιση των επιδοτήσεων ως και το 2018.

Τα χρήματα αυτά προέρχονται απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση, κι όχι απ’ την ισπανική κυβέρνηση, μ’ αυτό θέλω να πω ότι δε ζητάμε από κανέναν ισπανό να “στερηθεί για να μας βοηθήσει” όπως λένε πολλοί απ’ τους επικριτές μας. Όσον αφορά πάλι αυτά τα χρήματα που δικαιούνται οι οικογένειες των ανθρακωρύχων, καθώς προέρχονται από το Εξορυκτικό Ταμείο που υποτίθεται αποσκοπούσε στη δημιουργία εναλλακτικών στον λιθάνθρακα, ώστε να μπορούμε να εργαστούμε στις περιοχές μας μετά το κλείσιμο των ορυχείων. Ε λοιπόν, όπως και σε πολλούς άλλους τομείς, τα χρήματα αυτά τα διαχειρίστηκαν οι πολιτικοί και τα συνδικάτα, όπως ήθελαν. Με μέρος αυτών, για παράδειγμα, ο κύριος Gabino de Lorenzo (πρώην δήμαρχος του Οβιέδο) πλήρωσε την ασφαλτόστρωση δρόμων της πόλης του, το νέο εκθεσιακό και συνεδριακό μέγαρο που έχτισε και μια σειρά από άλλα έργα. Η δε πρώην δήμαρχος της Χιχόν (η κυρία Felgeroso) επένδυσε ένα άλλο μερίδιο στην ίδρυση ενός τεχνικού εκπαιδευτικού ιδρύματος και σε άλλα έργα.

Στην κοιλάδα του Turón, στα ορυχεία της Cuenca del Caudal, όπου ζω, έχουμε πάνω από 600 νεκρούς εργάτες (μόνο αυτούς για τους οποίους γνωρίζουμε, καθώς στον εμφύλιο πόλεμο πυρπολήθηκαν τα επίσημα αρχεία) στα ορυχεία από το 1889 ως το 2009, όταν και έκλεισαν. Το μόνο που άνοιξε μετά ήταν ένα αθλητικό κέντρο, χωρίς καν εισόδους, όπου για να πάει να τρέξει κανείς πρέπει να περάσει από ένα μονοπάτι. Ολόκληρος ο χώρος είναι γεμάτος σκουπίδια, τα οποία σιγά-σιγά τον κατακλύζουν. Παρά την εκβιομηχάνιση, η οποία υποτίθεται ότι δημιουργεί σταθερές θέσεις εργασίας ώστε να υπάρχει μέλλον στην περιοχή, δεν υπάρχει τίποτα.

2. Εκπλήσσομαι που τόσο πολλοί άνθρωποι μιλούν άσχημα γι αυτήν την επιδότηση, δεν ήθελα να το γράψω αυτό, αλλά επιδοτούνται κι άλλοι τομείς όπως η κτηνοτροφία, η γεωργία, η αλιεία και πολλοί ακόμα που δεν έχω όρεξη να αναφέρω, αλλά εγώ προσωπικά είμαι χαρούμενος γι αυτό, προτιμώ να ενισχύονται οι εργαζόμενοι παρά οι chorizos (στμ: ισπανικό αλλαντικό, μεταφορικά: οι κλέφτες, οι μαφιόζοι) που μας ληστεύουν κάθε μέρα.

3. Με το πέρας του εμφυλίου πολέμου, φαίνεται πως πολλοί δε γνωρίζετε ότι ήταν οι ανθρακωρύχοι που εργάζονταν μια επιπλέον ώρα αμισθί κάθε μέρα για πολύ καιρό, ώστε να αποκαταστήσουν τις καταστροφές του φρανκισμού στη χώρα, όταν στα ίδια μας τα σπίτια δεν είχαμε καλά-καλά να φάμε.

4. Το έτος 1962, οι ανθρακωρύχοι ξεκίνησαν μιαν απεργία που εξαπλώθηκε σ’ όλη την Ισπανία, και στην οποία κατακτήθηκαν πολλά απ’ τα δικαιώματα που όλοι οι ισπανοί έχουμε σήμερα και προσπαθούν να μας τα πάρουν πίσω. Στην απεργία αυτή, είχαμε πολλούς τραυματίες, συλληφθέντες, πεινασμένους και εξορισμένους σε άλλες επαρχίες της Ισπανίας, μακριά απ’ τις οικογένειές τους, που άρχισαν να επιστρέφουν μόλις το 1980.

5. Όσον αφορά την πρόωρη συνταξιοδότηση, είναι μύθος πως οι ανθρακωρύχοι βγαίνουν στη σύνταξη στα 40, με εφάπαξ ανάλογο του να πιάναμε τον πρώτο λαχνό στο λαχείο. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική, οι άνθρωποι που συνταξιοδοτούνται νωρίς έχουν ήδη προκαταβάλει 50% αυξημένες εισφορές κοινωνικής ασφάλισης, ούτως ώστε για κάθε διετία εργασίας, πληρώνουν εισφορές για ένα ακόμη έτος, έτσι για παράδειγμα, εγώ που εργάστηκα 25 χρόνια, έχω πληρώσει κοινωνική ασφάλιση για 37μισυ χρόνια. Πιστεύει κανείς από σας ότι θα ήθελε να πληρώνει όσα εμείς σ’ αυτήν την κοινωνική ασφάλιση;

(περισσότερα…)