Αρχείο για 6 Ιουλίου, 2012

Πυκνώνουν τα πίσω θρανία- Χρήστος Κάτσικας

6 Ιουλίου, 2012

Την «γκρίζα ζώνη» των 8.000 μαθητών ετησίως που δεν τελειώνουν καν την υποχρεωτική εκπαίδευση του Γυμνασίου, αναδεικνύει με αφορμή τα αποτελέσματα των πανελληνίων εξετάσεων ο Χρήστος Κάτσικας*. Όπως τονίζει, το δημόσιο σχολείο όλο και περισσότερο λειτουργεί σαν σιδηροδρομική εταιρεία, που ελέγχει μόνο αν τηρούνται τα ωράρια, αναπαράγοντας τις ταξικές διαφοροποιήσεις

Εφημ.ΠΡΙΝ

Συνέντευξη στο Γιώργο Λαουτάρη

– Ποιες κοινωνικές τάσεις δείχνουν στο σώμα των υποψηφίων τα φετινά αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων;

 – Και αυτές οι εξετάσεις, όπως και των προηγούμενων χρόνων, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Υπάρχει ένα μεγάλο τμήμα παιδιών που πάντοτε βρίσκονται κάτω από τη βάση, δηλαδή γράφουν κάτω από 10.000 μόρια και τα οποία είναι κάθε χρονιά το ένα τρίτο. Αυτό το τμήμα παιδιών είναι διαπιστωμένο 100% ότι έχει κοινή κοινωνική ταυτότητα. Αν ψάξει κανείς τα αποτελέσματα στο Λεκανοπέδιο, έχει διαπιστωθεί ότι είναι εντελώς διαφορετικές οι επιδόσεις για παράδειγμα στην Αγία Παρασκευή και το Κερατσίνι ή στο Αιγάλεω και τη Βούλα. Η αποτυχία έχει ταξικό προσδιορισμό και αυτό φαίνεται όταν κανείς ψάξει ποιος μπαίνει στο πανεπιστήμιο και ποιος στο ΤΕΙ. Είναι ξεκάθαρο ότι η είσοδος στα ΑΕΙ και ΤΕΙ φέρνει μεγάλα ποσοστά παιδιών από μεσαίες κοινωνικές κατηγορίες στις καλές σχολές, ενώ αντίθετα, στα ΤΕΙ και σε σχολές δεύτερης ταχύτητας, όπως το Πάντειο και η Θεολογική, συσσωρεύεται η εργατική τάξη, όση κατορθώνει να μπει και η ύπαιθρος. Αυτό διαπιστώθηκε και φέτος. Βέβαια τα τελευταία χρόνια φαίνεται καθαρά ότι τα θέματα εκπέμπουν ένα σήμα: Υπάρχουν θέματα που δεν είναι για όλους, αλλά για όσους έχουν μορφωτικές κοινωνικές αποσκευές και γι’ αυτούς που έχουν να πληρώσουν από πολύ νωρίς φροντιστηριακά στέγαστρα. Αυτό φάνηκε και φέτος, από το γεγονός ότι υπήρχαν θέματα που δεν μπορούσε κανείς να τα αντιμετωπίσει αν περιοριζόταν στο σχολείο. Ήταν θέματα που απαιτούσαν φροντιστηριακό εμβολιασμό.

– Όλο το εκπαιδευτικό σύστημα λοιπόν κινείται γύρω από τις πανελλήνιες εξετάσεις;

 – Κάθε χρόνο γίνεται μια δημόσια συζήτηση για τις πανελλήνιες εξετάσεις και μιλάμε για επιτυχόντες και αποτυχόντες. Από αυτή την εικόνα κρύβεται ότι υπάρχει μια γκρίζα ζώνη στο σχολείο, 7-8 χιλιάδες παιδιά κάθε χρόνο που δεν έχουν δυνατότητα ούτε καν να πάρουν μέρος στις εξετάσεις. Ενώ έχουν περάσει 37 χρόνια από τότε που έγινε υποχρεωτική η εννιάχρονη εκπαίδευση τα παιδιά αυτά δεν τελειώνουν ούτε καν το Γυμνάσιο. Αυτό το κομμάτι εξαφανίζεται στατιστικά. Και εδώ ο χαρακτήρας είναι ταξικός. Και να μη βλέπαμε τα επαγγέλματα των γονέων, γνωρίζουμε πού εντοπίζεται αυτή η διαρροή: Εκεί που είναι θεριεμένη η ανεργία, στις αγροτικές περιοχές, στις υποβαθμισμένες περιοχές του κέντρου.

– Οι δηλώσεις προτίμησης των μαθητών αντανακλούν κάποιες προσδοκίες για το μέλλον. Πώς διαμορφώνονται αυτές οι προσδοκίες σήμερα;

– Η οικονομική κρίση έχει θίξει μεγάλα τμήματα του πληθυσμού και ορισμένα από αυτά υποχωρούν σχολικά. Μεγαλώνει το κομμάτι των παιδιών που για να το πούμε σχηματικά κάθονται στο τελευταίο θρανίο και δεν έχουν πλέον κίνητρο και δυνατότητα να κάνουν παρατεταμένες σπουδές ή σπουδές εκτός του τόπου μόνιμης κατοικίας. Το κυριότερο όμως είναι ότι είναι ψαλιδισμένες περισσότερο από ποτέ οι προσδοκίες. Πριν 30 χρόνια θριάμβευαν σχολικά και οι λαϊκές τάξεις, γιατί υπήρχε το κίνητρο να ξεφύγει κανείς από τη μιζέρια μέσω της πανεπιστημιακής σχολής. Και επίσης πριν 30 χρόνια υπήρχε μια Αριστερά που σε επίπεδο κοινωνικό φώτιζε με την πολιτικοποίηση τους μαθητές. Σήμερα αυτά βρίσκονται σε υποχώρηση και αυτό δημιουργεί τον κίνδυνο μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, ιδιαίτερα από τις λαϊκές τάξεις, να αισθάνονται ξένα από την προσδοκία να μπουν στα πανεπιστήμια.

(περισσότερα…)

Η ΝΙΚΑΙΑ γνωρίζει από προσφυγιά.ΕΞΩ οι φασίστες από τη γειτονιά

6 Ιουλίου, 2012

Σήμερα το απόγευμα η Νίκαια βροντοφώναξε ΟΧΙ στους μαχαιροβγάλτες της Χρυσής Αυγής!

Πάνω από 2000 ντόπιοι και μετανάστες δώσαμε βροντερό παρόν στην πλατεία Αγ.Νικολάου κι ενωμένοι διατρανώσαμε την απόφαση μας να μην επιτρέψουμε στους μαχαιροβγάλτες της Χρυσής Αυγής να αλώσουν την πόλη μας. Στην πορεία συμμετείχαν η πακιστανική κοινότητα, η Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό”, η ΚΕΕΡΦΑ, η Ανταρσυα, ο Σύριζα, αλλά και άλλες συλλογικότητες και αντιρατσιστές που δεν θέλουν η Νίκαια να μετατραπεί σε Άγιο Παντελεήμονα. Παρών ήταν και ο πρώην δήμαρχος Νίκαιας, Στέλιος Μπενετάτος, επικεφαλής της δημοτικής παράταξης του ΚΚΕ “Δημοκρατική Ενότητα”.

Η πορεία ξεκίνησε με πολύ παλμό από την πλατεία του Αγ.Νικολάου, πέρασε από την οδό Λαοδικείας, από το αστυνομικό τμήμα Νίκαιας και κατέληξε πάλι στην πλατεία του Αγ.Νικολάου ….Δεν σταματαμε όμως εδώ, συνεχίζουμε τον αγώνα μας μέχρι να κλείσουν τα γραφεία της Χρυσής Αυγής, γιατί η Νίκαια γνωρίζει από προσφυγιά κι έχει πληρώσει βαρύ φόρο αίματος στο ναζισμό. Είναι γι’αυτό ανεπίτερεπτο οι νοσταλγοί του χίτλερ να διατηρούν γραφεία στη γειτονιά μας!

Venceremos!

Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό Νίκαιας – Κορυδαλλού”

κυριακάτικο σχολείο μεταναστών

http://www.anarhogatoulis.blogspot.gr/

Βιβλίο: »Στρατολογημένοι στο Λονδίνο»- Ο μυστικός πόλεμος κατά του απαρτχάιντ

6 Ιουλίου, 2012

   

London Recruits – The Secret War Against Apartheid

 Authors: Edited by Ken Keable (CPB) with an introduction by Ronnie Kasrils (SACP) and a foreword by Pallo Jordan (ANC

Published By:The Merlin Press Ltd,UK
 

Η ιστορία μιας βαλίτσας

6 Ιουλίου, 2012

Μια άγνωστη σελίδα διεθνιστικής αλληλεγγύης

 στα χρόνια του απαρτχάιντ

Η βαλίτσα που βλέπετε στη φωτογραφία δεν είναι συνηθισμένη, αλλά είναι μια από τις δεκάδες που χρησιμοποιήθηκαν στην τετραετία 1967-1971 από ένα δίκτυο Βρετανών κομμουνιστών που έκαναν αντιστασιακή δουλειά στη Νότια Αφρική, στην πιο άγρια εποχή του απαρτχάιντ, καθώς ο Νέλσον Μαντέλα και όλοι οι ηγέτες του κινήματος ήταν φυλακή. Ένα εκατομμύριο προκηρύξεις κατά του ρατσιστικού καθεστώτος του και υπέρ του ΑΝC (Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο) μπήκαν παράνομα στη χώρα και για την είσοδό τους χρησιμοποιήθηκαν βαλίτσες με διπλό πάτο σαν την εικονιζόμενη.

Στην ομάδα αυτή συμμετείχαν ηλεκτρολόγοι, μηχανικοί, ένας τηλεφωνητής, ένας ναυτικός και αρκετοί φοιτητές του London School of Economics. Όλοι τους έκαναν συχνά ταξίδια τη Νότια Αφρική και λόγω του λευκού του δέρματος ήταν υπεράνω υποψίας. Άλλοι παρίσταναν τους τουρίστες, άλλοι τους νεόνυμφους που έκαναν ταξίδι μέλιτος, άλλοι πόζαραν σαν νεαροί φιλόδοξοι Άγγλοι που αναζητούσαν επαγγελματικές ευκαιρίες –και όλοι τους ήταν ευπρόσδεκτοι στη χώρα, καθώς το καθεστώς ήθελε να δείξει ότι είναι κομμάτι του δυτικού κόσμου. Ένας από αυτούς έγραψε το 2005 για εκείνες τις επιχειρήσεις και η μαρτυρία του αποτέλεσε τη μαγιά για ένα βιβλίο στο οποίο 34 σύντροφοί του συνεισέφεραν και με τις δικές τους αφηγήσεις. Τίτλος του βιβλίου «Τhe London Recruits» (Στρατολογημένοι στο Λονδίνο).

Οι “αλληλέγγυοι” (σε ελεύθερη μετάφραση) δεν σκόρπιζαν μόνο προκηρύξεις, αλλά τοποθετούσαν και κασετόφωνα σε στρατηγικά σημεία (π.χ., σε αφετηρίες λεωφορείων που τα χρησιμοποιούσαν μαύροι επιβάτες) τα οποία μετέδιδαν ηχογραφημένα μηνύματα υπέρ του ANC και επαναστατικά τραγούδια από τη χορωδίατου ΑNC του Λονδίνου. Επίσης τοποθετούσαν βόμβες μικρής ισχύος, που η έκρηξή του συνοδευόταν από τη ρίψη φυλλαδίων που έγραφαν: “Το ΑNC λέει στον Φόρστερ [o τότε πρωθυπουργός] και στη συμμορία του: οι μέρες σας είναι μετρημένες. Θα πάρουμε πίσω τη χώρα μας”.

Οι νεαροί τότε Βρετανοί έδρασαν σε πέντε νοτιοαφρικανικές πόλεις, σε συνεργασία με παράνομα μέλη του ANC. Ένα από αυτά ήταν ο Έλληνας Άλεξ Μουμπάρης, που συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 12 χρόνια φυλάκισης, όμως ύστερα από εφτάμισι χρόνια κατάφερε να δραπετεύσει.

Το βιβλίο αυτό, όπως δηλώνει ο πρωτεργάτης του στον σημερινό Guardian, δεν είναι απλώς μια περιγραφή περιπετειών α λα Τζέιμς Μποντ. “Όλοι εμείς οι London Recruits θα μπορούσαμε να πούμε ότι το απαρτχάιντ δεν είναι σωστό, όμως η καταπολέμησή του δεν είναι δική μου δουλειά. Κανείς ωστόσο δεν το είπε. Κάθε μέρα που περνά ο κόσμος μας γίνεται όλο και πιο αλληλοσυνδεόμενος, γεγονός που σημαίνει ότι δεν μπορούμε να λέμε ότι ένα μακρινό πρόβλημα δεν είναι και δικό μας. Η διεθνιστική αλληλεγγύη είναι σήμερα απαραίτητη όσο ποτέ, είτε πρόκειται για την Παλαιστίνη είτε για το λαό της Σαουδικής Αραβίας.

Εγκέφαλος της επιχείρησης ήταν ο Νοτιοαφρικανός Ρόνι Κάσριλς, που τότε ήταν φοιτητής στο LSE και αργότερα διετέλεσε υπουργός στην κυβέρνηση του Νέλσον Μαντέλα. Ο ίδιος σήμερα λέει: “Τα τέλη της δεκαετίας του ’60 ήταν η χειρότερη περίοδος του αγώνα ενάντια στο απαρτχάιντ. To παράνομο δίκτυο είχε τσακιστεί και ο λαός ήταν τρομοκρατημένος. Έπρεπε να στείλουμε ένα μήνυμα ελπίδας σε ό,τι είχε απομείνει από το κίνημα και στον νοτιοαφρικανικό λαό. Οι σύντροφοι από το Λονδίνο συμπλήρωσαν ένα κενό μέχρι το 1972, όταν το παράνομο δίκτυο αποκαταστάθηκε ξανά”.

Πέρασαν 40 και πλέον χρόνια για να έρθει στο φως αυτή η σελίδα της διεθνιστικής αλληλεγγύης. Οι πρωταγωνιστές της είναι σήμερα εξηντάρηδες και εβδομηντάρηδες, όμως φαίνεται ότι δεν έχουν όλοι χάσει την επαναστατική τους φλόγα. Φαίνεται επίσης ότι και οι παλιές βαλίτσες με την εσωτερική χάρτινη ταπετσαρία έχουν ψυχή… Πάντως, οι δύο από τις πολλές που χρησιμοποιήθηκαν τότε θα γίνουν εκθέματα στο Μουσείο της Αντίστασης Κατά του Απαρτχάιντ στο Γιοχάνεσμπουργκ.

(περισσότερα…)

Το Ιστορικό Άλμα της Σύγχρονης Φυσικής

6 Ιουλίου, 2012


  Φως στα μυστήρια του Σύμπαντος

‘Θα ρωτήσει κανείς: Και ποια είναι η πρακτική αξία όλων αυτών; Οι φυσικοί θα του απαντήσουν αντερωτώντας: Ποιος μπορούσε να προβλέψει ποια ήταν η αξία των ηλεκτρικών πειραμάτων που έκανε, με κίνδυνο της ζωής του, ο Φραγκλίνος κρεμώντας κλειδιά στους χαρταετούς εν μέσω κεραυνών; ΄Η το ζεύγος Κιουρί, όταν πειραματιζόταν με τα μυστηριώδη υλικά που αργότερα θα ονομάζαμε ραδιενεργά; Ποιος μπορεί να μετρήσει και να κοστολογήσει, άραγε, την «αξία» ενός νεογέννητου παιδιού;»

Ιστορικό άλμα της σύγχρονης Φυσικής η πιθανή ανακάλυψη του μποζονίου Χιγκς που ανακοίνωσαν επιστήμονες του CERN

Δάκρυα χαράς, ζητωκραυγές, αγκαλιές, φιλιά, σαμπάνιες… Εικόνες που παραπέμπουν περισσότερο σε εκδηλωτικούς φιλάθλους παρά σε συγκρατημένους θετικούς επιστήμονες διαδραματίστηκαν χθες στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ευρωπαϊκού Κέντρου Πυρηνικών Ερευνών (CERN), στη Γενεύη. Η ασυνήθιστη συναισθηματική έκρηξη ήταν απολύτως δικαιολογημένη: Συνοψίζοντας τα αποτελέσματα πολύμηνων ερευνών 3.000 επιστημόνων, που εκτέλεσαν το πιο πολυδάπανο πείραμα στην Ιστορία, οι εκπρόσωποι του κέντρου ανακοίνωσαν ότι ανακάλυψαν ένα καινούργιο δομικό συστατικό της ύλης. Κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται για το σωματίδιο που ακούει στο αλλόκοτο όνομα «μποζόνιο Χιγκς», και αν είναι έτσι θα πρόκειται για ένα μεγάλο άλμα της σύγχρονης Φυσικής, ανάλογης σημασίας με εκείνη που είχε για τη Βιολογία η ανακάλυψη της διπλής έλικας του DNA.

Η ύπαρξη του εν λόγω σωματιδίου είχε προβλεφθεί ήδη το 1964 από τον θεωρητικό φυσικό Πίτερ Χιγκς και άλλους συναδέλφους του. Παρών στο αμφιθέατρο του CERN, o 83χρονος πλέον Βρετανός επιστήμονας ευτύχησε να ζήσει αυτό που κατά 99,999% αποτέλεσε την πειραματική επιβεβαίωση της θεωρίας του. Αλλά τι είναι αυτό το μυστηριώδες σωματίδιο και προς τι η παγκόσμια συγκίνηση για την πιθανολογούμενη ανακάλυψή του;

Δύο κατηγορίες

Σύμφωνα με τη σύγχρονη Φυσική, όλες οι μορφές ύλης, από τα στοιχειώδη συστατικά των ατόμων μέχρι τους μακρινούς γαλαξίες, αποτελούνται από δύο κατηγορίες σωματιδίων: τα λεγόμενα «φερμιόνια» (προς τιμήν του Ιταλού φυσικού Φέρμι), σαν τα ηλεκτρόνια, τα πρωτόνια και τα νετρόνια, θεμελιώδεις λίθους της «συμπαγούς», ας το πούμε έτσι, ύλης· και τα «μποζόνια» (προς τιμήν του Ινδού φυσικομαθημτικού Μπόζε, συνεργάτη του Αϊνστάιν), σαν τα φωτόνια, που συνθέτουν το φως, φορείς των δυνάμεων που έλκουν ή απωθούν τα υλικά σωματίδια. Το μεγάλο όνειρο του Αϊνστάιν, στο οποίο αφιέρωσε (μάλλον ατελέσφορα) τα τελευταία 30 χρόνια της ζωής του ήταν να θεμελιώσει μια ενιαία φυσική θεωρία, η οποία θα εξηγούσε όλες τις δυνάμεις (βαρύτητα, ηλεκτρομαγνητικές, πυρηνικές) και όλα τα στοιχειώδη σωματίδια της ύλης. Τις επόμενες δεκαετίες, η συλλογική εργασία δεκάδων πρωτοπόρων φυσικών (Γκέλμαν, Βάινμπεργκ, Τσβάιγκ, Γκλάσοου, Σαλάμ, Νίμαν κ.ά.) κατάφερε να πλησιάσει το όνειρο του Αϊνστάιν με τη θεωρία που ακούει στο όνομα «Καθιερωμένο Πρότυπο» και φιλοδοξεί να περιγράψει με ενιαίο τρόπο όλες τις δυνάμεις της Φύσης, εκτός από την πάντα «ατίθαση» βαρύτητα.

Από τη δεκαετία του ’60 μέχρι το 2000, η ανακάλυψη σειράς στοιχειωδών σωματιδίων που προέβλεπε το Καθιερωμένο Πρότυπο (όπως των περίφημων «κουάρκ», δομικών λίθων των πρωτονίων και των νετρονίων) έδωσε στερεότητα σε αυτό το μεγαλοπρεπές θεωρητικό οικοδόμημα. Απέμενε ωστόσο το ασύλληπτο «μποζόνιο Χιγκς», αυτό που θα εξηγούσε τον τρόπο με τον οποίο τα σωματίδια αποκτούν τη μάζα τους. Ο πειραματικός εντοπισμός του απαιτούσε ένα πραγματικό τεχνολογικό θαύμα: Επρεπε να κατασκευαστεί ένας τεράστιος επιταχυντής, που θα οδηγούσε δέσμες σωματιδίων σε μετωπική σύγκρουση σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός. Υπερευαίσθητοι αισθητήρες θα έπρεπε να ανιχνεύσουν τα εκατομμύρια των μικροσκοπικών θραυσμάτων αυτής της σύγκρουσης -μικρογραφίας της Μεγάλης Εκρηξης που υποτίθεται ότι δημιούργησε το Σύμπαν- και, μέσα από τις χαοτικές τροχιές τους, να ανακαλύψει αυτό το μυστηριώδες σωματίδιο του κυρίου Χιγκς. Βελόνα στα άχυρα…

Αυτό ακριβώς το επίτευγμα ανακοίνωσαν ότι είναι πλέον πραγματικότητα οι επιστήμονες του CERN. ΄Η μάλλον περίπου αυτό. Τα πειραματικά δεδομένα καθιστούν βέβαιο ότι ανακάλυψαν όντως ένα καινούργιο σωματίδιο, με μάζα σαν κι αυτή που προβλέπει η θεωρία. Θα χρειαστούν ωστόσο κι άλλα πειράματα για να επιβεβαιωθεί ότι και οι υπόλοιπες ιδιότητές του είναι συμβατές με τη θεωρία του Χιγκς. Αν δεν συμβεί αυτό, μπορεί οι επιστήμονες να πουν αύριο… τόσο το καλύτερο! Θα έχουν βρει ένα άλλο σωματίδιο, που μπορεί να είναι το κλειδί για να εξιχνιάσουν άλλα μυστήρια της Φύσης, όπως η σκοτεινή ύλη και η σκοτεινή ενέργεια, που πιθανολογείται ότι καλύπτουν το 96% του Σύμπαντος.

(περισσότερα…)

Pappardelle Arrabbiata

6 Ιουλίου, 2012

Οργισμένος μακρύς και βαρετός λόγος.

Pappardella Arrabbiata

Συνεχίζω με συνταγές μαγειρικής σε περίοδο δομικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος.

Τσιγαρίζεις κρεμμύδι σε ελαιόλαδο.

Ετοιμάζεις την φρέσκια ψιλοκομμένη ντομάτα σου με δυόσμο, πεπερόνι κόκκινο καυτερό, αλάτι χονδρό θαλασσινό από τις αλυκές και λίγο κιμά από λαιμό χοιρινού.

Όταν λέμε «λίγο» εννοούμε μια φέτα αλεσμένο κρέας 1,5 ευρώ …δεν είναι για χόρταση.

Ρίχνεις την ντομάτα κλπ να σιγοβράζει και κάνεις ένα δροσερό ντους να φύγουν τα αλάτια από το μαυρισμένο σου κορμί.

Ακόμα το μυαλό σου είναι στα δροσερά νερά των Λιαπάδων και στα ηλιοκαμένα οπίσθια της χωριατοπούλας με το super string στα καυτά βοτσαλάκια.

Βάζεις την πετσετούλα σου βιαστικά και περιμένεις να μείνει η σάλτσα με το λάδι της.

Βάζεις τις Παπαρδέλες στην κατσαρόλα να βράσουν για επτά λεπτά.

Εάν είσαι επτανήσιος και έχεις χρόνο τις ανοίγεις μόνος σου (0,20 λεπτά).

Cutting pasta sheets

Εάν είσαι πρωτευουσιάνος και βιάζεσαι από συνήθεια, τις βρίσκεις ξερές σε ένα καλά ενημερωμένο σούπερ Μάρκετ (0,75 λεπτά).

Σερβίρεις σε ρηχή πιατέλα τις παπαρδέλες και την οργισμένη και βιαστική σου αραμπιάτα.

Γεμίζεις το ποτήρι σου με παγωμένο άσπρο κακοτρύγη που σούφερε ένας μπάτσος από τ΄ Άλεύκι γιατί «..σε πάει».

Συνολικό κόστος 2 ευρώ (μαζί με το ρεύμα).

Ξαπλώνεις το κορμάκι σου και ίσα να σε αγγίζει η άκρη του σεντονιού.

Η κουρτίνα κινείται νωχελικά από το ανεπαίσθητο μαιστράλι.

Σε παίρνει ο μεσημεριανός ύπνος

 

Πηγή: http://iltrovator.blogspot.gr/2012

Πρόλαβαν οι τράπεζες…

6 Ιουλίου, 2012

Η ποινικοποίηση της σκέψης στη σύγχρονη αστική δημοκρατία-Δημήτρης Καλτσώνης

6 Ιουλίου, 2012

Οι αστικές δημοκρατίες, ιδίως αυτές της Δυτικής Ευρώπης μετά το 1945 προβάλλουν με έμφαση το επιχείρημα ότι στα κράτη αυτά δεν επιτρέπεται η δίωξη των ιδεών. Ακόμη περισσότερο υποστηρίζεται ότι οι σκέψεις, τα φρονήματα βρίσκονται ολοκληρωτικά εκτός πεδίου του ποινικού δικαίου(1).

Δημοσιεύθηκε στο περ. Ουτοπία, τευχ. 81

Μορφές ποινικοποίησης των ιδεών

Η πραγματικότητα όμως διαψεύδει την απολυτότητα του συγκεκριμένου ισχυρισμού. Η ιστορία των αστικών δημοκρατιών βρίθει αντίθετων παραδειγμάτων. Η κάμψη της διακηρυσσόμενης αρχής ότι δεν διώκονται ιδέες και φρονήματα αλλά μόνο πράξεις παρατηρείται ήδη από την επικράτηση των καπιταλιστικών σχέσεων ως κατάλοιπο της φεουδαρχίας και στη συνέχεια ως μέσο καταπολέμησης της ανερχόμενης εργατικής τάξης και του κινήματός της. Ενίοτε, η απομάκρυνση από την εξαγγελλόμενη θεωρητική αρχή αξιοποιήθηκε και για την επίλυση των ενδοαστικών διαφορών και συγκρούσεων.

Ο στόχος της ποινικοποίησης των ιδεών, του φρονήματος, ήταν και είναι, φυσικά, ο περιορισμός της διακίνησης και της εμβέλειας των ανατρεπτικών ιδεών, εκείνων που μετατρεπόμενες σε υλική δύναμη αμφισβητούν, λιγότερο ή περισσότερο, το υπάρχον κοινωνικο-οικονομικό και πολιτικό σύστημα. Η παρεμπόδιση των ανατρεπτικών ιδεών έρχεται να επιτείνει τα κάθε είδους εμπόδια, οικονομικά, πολιτικά, νομικά, που θέτει το αστικό κράτος και το νομικό σύστημα στις δραστηριότητες της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. 

Η προσπάθεια περιορισμού της διάδοσης των ανατρεπτικών ιδεών λαμβάνει τρεις κυρίως μορφές. Η πρώτη είναι η πλέον δραστική και επιφέρει την ίδια την κατάλυση της αστικής δημοκρατίας και την αλλαγή της μορφής του κράτους. Η πλειονότητα των αστικών κρατών του πλανήτη δεν έχει αστικοδημοκρατική μορφή.

Η δεύτερη και η τρίτη μορφή περιορισμού της διάδοσης των ανατρεπτικών ιδεών αναπτύσσονται στο πλαίσιο της αστικής δημοκρατίας. Η δεύτερη, συγκεκριμένα, συνίσταται στην ποινική καταστολή και στη χρήση διοικητικών και άλλων περιορισμών. Η ποινική καταστολή μπορεί να παίρνει τη μορφή ποινικοποίησης συγκεκριμένων ιδεολογιών και κομμάτων τα οποία αναφέρονται συγκεκριμένα στους σχετικούς νόμους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν διώκονται και οι ιδέες και τα κόμματα που έχουν ή θεωρείται πως έχουν συναφή ιδεολογία και πολιτική.

Στις ΗΠΑ, στη Γαλλία, στη Βρετανία και αλλού κατά καιρούς ψηφίστηκαν διάφοροι νόμοι που ποινικοποιούσαν την ύπαρξη ή τη δράση ορισμένων πολιτικών κομμάτων. Κυρίως όμως, στο βαθμό που ισχυροποιούνταν το κομμουνιστικό κίνημα, εμφανίστηκαν οι διάφοροι αντικομμουνιστικοί νόμοι(2). Οι πλέον γνωστές περιπτώσεις είναι εκείνες του αντισοσιαλιστικού νόμου του Βίσμαρκ στη Γερμανία, της αντικομμουνιστικής νομοθεσίας στις ΗΠΑ(3) αμέσως μετά τη λήξη του β’ παγκοσμίου πολέμου, της αντικομμουνιστικής νομοθεσίας στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας που έθεσε εκτός νόμου το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας το 1956.

Συναφής είναι και η απαγόρευση στη Γερμανία, σε όσους είναι φορείς κομμουνιστικών ή άλλων ριζοσπαστικών ιδεών, να εργάζονται στο δημόσιο τομέα(4). Πρέπει να σημειωθεί, ότι, σε σχέση με το προσωπικό που εργάζεται στον κρατικό μηχανισμό και ιδίως σε σχέση με τις στελεχικές θέσεις ευθύνης, είναι διαρκής η μέριμνα ακόμη και των πλέον δημοκρατικών αστικών κρατών να εξασφαλίζουν την ιδεολογική συνοχή του κράτους, είτε με άμεσο τρόπο όπως στη Γερμανία είτε με έμμεσο και, κάποτε, με τρόπους που κινούνται εκτός νομιμότητας.

Στο ίδιο πνεύμα της αντικομμουνιστικής νομοθεσίας, στη χώρα μας, ο Α.Ν. 509/1947 «Περί μέτρων Ασφαλείας του κράτους, του πολιτεύματος, του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών» όριζε στο άρθρο 1 ότι «Το Κομμουνιστικόν Κόμμα Ελλάδος, το Εθνικόν Απελευθερωτικόν Μέτωπον (ΕΑΜ)… διαλύονται. Το άρθρο 2 του νόμου καθόριζε ότι «όστις επιδιώκει την εφαρμογήν ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν την δια βιαίων μέσων ανατροπήν του πολιτεύματος του κρατούντος κοινωνικού συστήματος ή την απόσπασιν μέρους ή όλου της επικρατείας ή ενεργεί υπέρ της εφαρμογής αυτών προσηλυτισμόν, τιμωρείται εάν μεν είναι αρχηγός ή οδηγός δια της ποινής των προσκαίρων δεσμών, εις ιδίως δε βαρείας περιπτώσεις δια της ποινής των ισοβίων δεσμών ή του θανάτου, εάν δε είναι απλούς συστασιώτης δια ποινής φυλακίσεως, εις ιδίως δε βαρείας περιπτώσεις δια της ποινής ειρκτής ή των προσκαίρων δεσμών»(5). Ο νόμος αυτός καταργήθηκε το 1974 με το άρθρο 3 του ν.δ. 59/1974.

(περισσότερα…)

Γιατί χαίρεται ο κόσμος; Πέτρος Παπακωνσταντίνου

6 Ιουλίου, 2012

 »Του καθενός η δύναμη ζυγιάζει το δίκιο»

Πηγή:thepressproject.gr

Ε, όχι! Πρέπει να είναι πολύ διεστραμμένος κανείς για να υποστηρίξει ότι Τετάρτη μάς ξανάρθαν οι Τροϊκανοί, Πέμπτη έδωσαν τις προγραμματικές δηλώσεις στο μεταφραστικό τμήμα του Μεγάρου Μαξίμου και Παρασκευή ο Σαμαράς θα τις εκφωνήσει ελληνιστί στη Βουλή. Σύμπτωση είναι, βρε αδελφέ. Κι αν ο πρωθυπουργός της χώρας, που δεν έχει ακόμη συναντήσει τη Μέρκελ και τον Ολάντ, συνομιλεί ως ίσος προς ίσον με τους υπαλληλίσκους της διεθνούς τοκογλυφίας, αντί να τους παραπέμψει στους υφισταμένους των κ.κ. Στουρνάρα και Χατζηδάκη, ε αυτό δεν το λες δουλικότητα, ευγένεια το λες και σεβασμό στην παράδοση του Ξένιου Δία. Νισάφι πια!


Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη τις αστειότητες κι ας έρθουμε στα σοβαρά. Η σοβαρή, πολύ σοβαρή εξέλιξη των τελευταίων ημερών, που θα σφραγίσει τις πρώτες μέρες της νέας, μνημονιακής κυβέρνησης (με σως ΔΗΜΑΡ), δεν είναι άλλη από την απόφαση της τελευταίας Συνόδου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το μέλλον της ευρωζώνης. Μια απόφαση που χαρακτηρίστηκε από τους τρεις κυβερνητικούς εταίρους και το σύνολο των συγκροτημάτων του Τύπου ως περηφανής νίκη του μεσογειακού Νότου επί της Γερμανίας, προάγγελος στροφής από την αδιέξοδη λιτότητα στην ποθητή ανάπτυξη.

Η ευφορία των εν λόγω αναλυτών (οι οποίοι πρέπει να πιστεύουν ότι απευθύνονται σε λαό Λωτοφάγων, λησμονώντας τις δεκάδες φορές που έχουν πανηγυρίσει ανάλογες «σωτήριες» και «ιστορικές» αποφάσεις για να γελοιοποιηθούν πριν αλέκτορα φωνήσαι) στηρίζεται στη μοναδική ουσιαστική απόφαση των 27: Τη δυνατότητα δανεισμού των τραπεζών Ιταλίας και Ισπανίας χωρίς τρόικες και χωρίς τα δάνεια των τραπεζών να φορτώνονται στα αντίστοιχα κράτη, μεγεθύνοντας το δημόσιο χρέος.

Το τυρί και η φάκα

Το περίεργο της υπόθεσης είναι ότι και ο αντιμνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε να χαιρετίσει ως «καταρχήν θετική» την απόφαση των 27, στρέφοντας τα πυρά του μόνο εναντίον της κυβέρνησης Σαμαρά, που δεν εξασφάλισε να εφαρμοστεί και στην Ελλάδα ό,τι θα ισχύσει για Ισπανία και Ιταλία. Συμπλήρωσε δε ότι η κυβέρνηση δεν θα έπρεπε να είχε δεχθεί καν την τρόικα, μέχρις ότου η Μέρκελ δεχτεί να βάλει και την Ελλάδα στο υπό κατασκευήν Κλαμπ Μεντιτερανέ.

Υποθέτουμε ότι οι οικονομικοί σύμβουλοι του κ. Τσίπρα τού πλάσαραν αυτή την ιδέα περισσότερο ως επικοινωνιακό στρατήγημα μιας «υπεύθυνης» αντιπολίτευσης, που οφείλει να κρατάει ανοιχτούς διαύλους με το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες, στριμώχνοντας ταυτόχρονα το Μαξίμου. Ωστόσο, η υποταγή της πολιτικής ουσίας στα επικοινωνιακά κολπάκια έχει κοντά ποδάρια, ιδίως όταν βλέπεις το τυρί, αλλά δεν βλέπεις τη φάκα.

(περισσότερα…)

Ολάντ: Αναπόφευκτη η πτώση του καθεστώτος Άσαντ

6 Ιουλίου, 2012

Destruction in Syria: A view of the destruction in Homs, Syria

«Η πτώση του καθεστώτος Ασαντ είναι αναπόφευκτη», δήλωσε ο πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ ανοίγοντας τις εργασίες της Διάσκεψης των Φίλων του Συριακού Λαού στο Παρίσι, όπου συμμετέχουν οι δυτικές χώρες, τα κράτη μέλη του Αραβικού Συνδέσμου και δεκάδες συνιστώσες της συριακής αντιπολίτευσης

Πηγή:thepressproject.gr

Η κρίση στη Συρία έχει μεταβληθεί «σε απειλή για την ειρήνη και τη διεθνή ασφάλεια», προειδοποίησε ο Πρόεδρος της Γαλλίας απευθυνόμενος «σε εκείνους που δεν είναι εδώ», δηλαδή την παραδοσιακή σύμμαχο της Δαμασκού , τη Ρωσία, η οποία μποϊκοτάρει, μαζί με την Κίνα, τη διεθνή διάσκεψη στο όνομα «της μη ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις της Συρίας».

«Θέλω να απευθυνθώ σε εκείνους που δεν βρίσκονται εδώ. Στο σημείο αυτό δεν τίθεται πλέον υπό αμφισβήτηση ότι η συριακή κρίση έχει μεταβληθεί σε απειλή για τη διεθνή ειρήνη και την ασφάλεια», είπε ο Φρανσουά Ολάντ.

«Σε εκείνους που υποστηρίζουν επίσης ότι το καθεστώς του Μπασάρ αλ Ασαντ, όσο απεχθές και να είναι, μπορεί να επιτρέψει την αποφυγή του χάους, θέλω να τούς πω ότι με τη στάση αυτή θα εξασφαλίσουν και το πλέον απεχθές καθεστώς και το χάος», προειδοποίησε απευθυνόμενος στη Μόσχα.

Ο γάλλος πρόεδρος κάλεσε τη Διάσκεψη των Φίλων του Συριακού Λαού να αναλάβει «πέντε δεσμεύσεις», ανάμεσά τους «την απόρριψη της ατιμωρησίας για τα εγκλήματα», «την πραγματική και αποτελεσματική εφαρμογή» των οικονομικών και χρηματοπιστωτικών κυρώσεων, «την ενίσχυση της υποστήριξης προς την συριακή αντιπολίτευση με τον εφοδιασμό της με μέσα επικοινωνίας».

(περισσότερα…)

Τρίτη συνάντηση «Φίλων της Συρίας» στο Παρίσι

6 Ιουλίου, 2012

Δεν συμμετέχουν Ρωσία και Κίνα ενώ εντείνεται η διαπάλη μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που θέλουν να ελέγξουν για τα συμφέροντά τους την κρίσιμη γεωστρατηγικά περιοχή.

Πηγή: ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΔΑΜΑΣΚΟΣ…

Χωρίς ρωσική και κινεζική εκπροσώπηση συνέρχεται σήμερα στο Παρίσι, για τρίτη φορά, η λεγόμενη ομάδα των «Φίλων της Συρίας», δηλαδή των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, των περιφερειακών χωρών, και των όποιων δορυφόρων τους, έχουν συνταχθεί, σχεδόν ανοιχτά, με τη συριακή αντιπολίτευση. Παρά τις διπλωματικές κινήσεις εντυπωσιασμού, πάντως, ελάχιστα πράγματα αναμένονται από τη συνάντηση αυτή, αφού οι ιμπεριαλιστικές πιέσεις προς την κατακερματισμένη συριακή αντιπολίτευση να ενωθεί σε ενιαίο μέτωπο για να αξιοποιηθεί αλά Λιβύη, δεν έφεραν αποτελέσματα ούτε κατά την πρόσφατη συνάντηση στο Κάιρο.

Την ελληνική κυβέρνηση, που εναρμονισμένη με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια σπεύδει να διεκδικήσει για λογαριασμό της αστικής τάξης ρόλο στο ανά διαμόρφωση σκηνικό στην Μέση Ανατολή, θα εκπροσωπήσει ο ΓΓ του υπουργείου Εξωτερικών, Ι. Α. Ζέπος.

Οπως έγινε γνωστό στη γαλλική πρωτεύουσα μεταβαίνει η Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον ενώ Γερμανοί διπλωμάτες εξέφραζαν τη «λύπη τους» για την απόφαση της Κίνας και κυρίως της Ρωσίας να μη συμμετάσχει. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, από την άλλη, επαναλάμβανε ότι η ομάδα των «Φίλων της Συρίας» μη όντας αμερόληπτη και υιοθετώντας τις θέσεις της αντιπολίτευσης, υποσκάπτει ανοιχτά τις προσπάθειες αποκλιμάκωσης που έχει εκπονήσει ο Κόφι Ανάν, ως ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ και του Αραβικού Συνδέσμου, ενώ διέψευσε ως «γελοιότητες» τις φήμες ότι η Μόσχα προτίθεται να δώσει «πολιτικό άσυλο» στον Ασαντ προκειμένου να αποχωρήσει από την εξουσία και να δρομολογηθεί η πολιτική μετάβαση που πρότεινε ο Ανάν.

Ο Λαβρόφ, μετά από συνάντηση με τον Γερμανό ομόλογό του, επέμεινε ότι μόνο οι Σύροι θα αποφασίσουν ποιος θα ηγηθεί της χώρας, κάτι που χθες δήλωσε και ο Ιρανός Πρόεδρος Αχμαντινετζάντ κατηγορώντας τις ΗΠΑ και άλλες δυτικές δυνάμεις ότι «προσπαθούν να επιβάλλουν τις θέσεις τους».

Φήμες για αποσκίρτηση διοικητή της Προεδρικής Φρουράς

Εντός Συρίας, πάντως, η κύρια είδηση, εκτός από τις συνεχιζόμενες κυβερνητικές επιχειρήσεις σε Χομς και άλλες πόλεις στο βορρά, είναι η πιθανολογούμενη αποσκίρτηση του ταξίαρχου Μανάφ Τλας, διοικητή ταξιαρχίας της Προεδρικής Φρουράς. Εάν επιβεβαιωθεί, θα πρόκειται για την σημαντικότερη λιποταξία η οποία είναι σχεδόν βέβαιο ότι εκφράζει κάτι περισσότερο από την ενέργεια του ίδιου του Τλας, ο οποίος είναι προσωπικός φίλος του Προέδρου Ασαντ και μέλος του στενότερου κύκλου της στρατιωτικής ηγεσίας, και το βέβαιο είναι ότι σηματοδοτεί ένα πρώτο πραγματικό ρήγμα στις γραμμές του στρατού.

(περισσότερα…)

Κατηγορηματικό «όχι» στην πώληση των εργοστασίων ζάχαρης

6 Ιουλίου, 2012

Συνάντηση με εκπροσώπους της Ομοσπονδίας των εργαζομένων στην ΕΒΖ είχε χτες η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

Πηγή: Ριζοσπάστης

Τη ριζική αντίθεση του ΚΚΕ στην ιδιωτικοποίηση της «Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης» (ΕΒΖ) εξέφρασε χτες η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, στη διάρκεια συνάντησης που είχε με εκπροσώπους της Ομοσπονδίας εργαζομένων στα εργοστάσια της ΕΒΖ. Η συνάντηση έγινε στην έδρα της ΚΕ του Κόμματος στον Περισσό.

Η Αλέκα Παπαρήγα αναφέρθηκε στις παρεμβάσεις που το επόμενο διάστημα σχεδιάζει το Κόμμα, με στόχο να εμποδιστεί η εκποίηση της ΕΒΖ. Σ’ αυτήν την κατεύθυνση κάλεσε τους εργαζόμενους να πάρουν πρωτοβουλίες, σε συνεργασία με άλλα σωματεία και Ομοσπονδίες, με αγροτικούς συλλόγους και άλλες μαζικές οργανώσεις σε όλη τη χώρα, ενάντια στην πολιτική ιδιωτικοποίησης των εργοστασίων ζάχαρης.

Αμέσως μετά τη συνάντηση, η Αλέκα Παπαρήγα έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Για εμάς συνιστά πολιτικό και οικονομικό έγκλημα οποιαδήποτε σκέψη πώλησης των εργοστασίων της ζάχαρης, αυτών που απέμειναν, όπως ξέρουμε. Η πώληση αυτή δεν έχει καμία σχέση ούτε με την κρίση ούτε τίποτα. Πάνω απ’ όλα γίνεται για να εξασφαλιστεί η υλοποίηση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής στην Ελλάδα. Και μάλιστα πουλάνε όχι μόνο το εργοστάσιο, θα πουλήσουν και το δικαίωμα στην ποσόστωση, παραδείγματος χάριν στους Πολωνούς. Ακόμα, αυτοί που θα πάρουν το εργοστάσιο, αν είναι π.χ. πολωνικοί όμιλοι, θα αγοράσουν ουσιαστικά και τις επιδοτήσεις που έπαιρναν οι αγρότες.

Εμείς είμαστε αντίθετοι, δηλαδή ακόμα και 200 εκατομμύρια να παίρναμε για τα εργοστάσια αυτά θα είμαστε αντίθετοι. Αντίθετα, πιστεύουμε ότι στην Ελλάδα μπορεί η παραγωγή των τεύτλων και περισσότερα εργοστάσια ζάχαρης να εξασφαλίσουν πλήρη αυτάρκεια της χώρας μας σε ζάχαρη και να μη γίνονται εισαγωγές – αυτή είναι η θέση μας – προϊόντων τα οποία μπορούν και παράγονται στην Ελλάδα.

Πρόκειται για το κλείσιμο εργοστασίων που οι συνέπειες δε θα είναι μόνο στους εργαζόμενους, μόνιμους και εποχιακούς. Οι συνέπειες αφορούν και την αγροτιά και όλες τις άλλες επιχειρήσεις και κυρίως τους εργαζόμενους που συνδέονται με τη συγκέντρωση και την αποθήκευση, με την κατασκευή των μέσων τυποποίησης και συσκευασίας, δηλαδή θα αγκαλιάσει ευρύτερα και επιπλέον θα αυξηθεί το πρόβλημα των εισαγωγών στην Ελλάδα, άρα και το πρόβλημα και της τιμής της ζάχαρης. Γιατί η τιμή της ζάχαρης, όταν εκτοπιστεί η ελληνική ζάχαρη, θα αυξηθεί, αφού θα έχουμε να κάνουμε πια με καινούρια μονοπώλια.

Είμαστε ριζικά αντίθετοι. Θα φέρουμε στη Βουλή και τροποποίηση του σχετικού εδαφίου του μνημονίου που αναφέρεται στην πώληση της «Βιομηχανίας Ζάχαρης»».

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας των εργαζομένων Χρ. Βαρκάκης δήλωσε ότι η ΕΒΖ είναι πολύ ψηλά στην κυβερνητική λίστα για τις αποκρατικοποιήσεις και ότι η εκποίησή της συνιστά «ανίερο έγκλημα».

  http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=6933934&publDate=6/7/2012