Αρχείο για 7 Ιουλίου, 2012

Στον τοίχο

7 Ιουλίου, 2012

Οι ιδιωτικές τράπεζες έχουν αποτύχει – Χρειαζόμαστε μια δημόσια λύση-Seumas Milne

7 Ιουλίου, 2012

“Μόνο εάν σπάσουν οι μεγάλες τράπεζες, τα εν μέρει εθνικοποιημένα παρακλάδια τους μετατραπούν σε αυθεντικές δημόσιες επενδυτικές τράπεζες και ενθαρρυνθεί η ίδρυση νέων κοινωνικοποιημένων και περιφερειακών τραπεζών μπορεί να λειτουργήσει προς όφελος της κοινωνίας ο χρηματοπιστωτικός τομέας και όχι το αντίστροφο. Οι ιδιωτικές τράπεζες έχουν αποτύχει παταγωδώς – και χρειαζόμαστε μια δημόσια δημοκρατική λύση”.

Πηγή:guardian, via tometopo.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος του σκανδάλου χειραγώγησης των επιτοκίων που καταβροχθίζει το Σίτι του Λονδίνου είναι να γίνει ο χειρισμός του και να εκτονωθεί με τους συνήθεις τρόπους, και να μην αλλάξει τίποτε. Η παραίτηση στην οποία εξαναγκάστηκε ο Μπομπ Ντάιμοντ, εκτελεστικός διευθυντής της Barclays, ακολουθεί τις ίδιες τετριμμένες διαδικασίες αντιμετώπισης των κρίσεων που δυνητικά απειλούν τους ισχυρούς: αποκηρύσσονται οι έχοντες τη μεγαλύτερη υπαιτιότητα, πέφτουν συμβολικά λίγα κεφάλια, γίνεται η έναρξη κάποιας έρευνας από έμπιστους ανθρώπους και φινίρονται οι κανονισμοί για να αποφευχθεί η επανάληψη των πιο κατάφωρων ατοπημάτων.

Αυτό ήταν το πρότυπο των περασμένων χρόνων, όταν το βρετανικό κατεστημένο άρχισε να παραπαίει λόγω διαφόρων γεγονότων, από την καταστροφή του πολέμου στο Ιράκ μέχρι το όνειδος των ευτελών δαπανών των βουλευτών εις βάρος του κράτους και τις υποκλοπές τηλεφωνημάτων που οργάνωσαν εφημερίδες (αν και στην περίπτωση του πολέμου στο Ιράκ, τα μόνα κεφάλια που έπεσαν ήταν οι διευθυντές του BBC και ένας δεκανέας του στρατού). Όσον αφορά τις τράπεζες που προκάλεσαν τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση σε 80 χρόνια, διασώθηκαν και επιδοτήθηκαν από το κράτος, με μόνη απώλεια τη θυσία ενός ιδιόρρυθμου βαρόνου του Σίτι, για να δείχνει την αψήφιστη βλάβη που προκάλεσαν.

Δεν έχουμε όμως την αντοχή να επιτρέψουμε και πάλι μια τέτοια πολιτική αμέλεια. Η απάτη που αποκαλύφθηκε σχετικά με τη χειραγώγηση του κρίσιμου διατραπεζικού επιτοκίου Libor –που επηρεάζει συμβόλαια, χρηματοπιστωτικά εργαλεία, υποθήκες και δάνεια αξίας 500 τρισ. δολαρίων–* υπογράμμισε την κλίμακα της διαφθοράς που υπάρχει στην καρδιά του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ακολουθεί η αποκάλυψη για την κακή πώληση επικίνδυνων παραγώγων και την πληρωμή ασφαλειών προστασίας, για την αδηφάγο φοροαποφυγή και για την κατάρρευση του βασικού συστήματος πληρωμών του ομίλου τραπεζικών και χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών RBS-NatWest τον περασμένο μήνα.

Είναι ήδη σαφές ότι το μαγείρεμα του επιτοκίου, που στηρίζεται σε συμπαιγνία, επεκτείνεται πέρα από την Barclays, και στην πραγματικότητα πέρα από το Σίτι του Λονδίνου. Είναι μία από τις πολλές απάτες που έχουν γίνει ενδημικό φαινόμενο σε ένα καταστροφικά απορρυθμισμένο σύστημα με εγγενή κίνητρα σχηματισμού καρτέλ για να χειραγωγούν τη βασική τιμή της χρηματοδότησης. Και όχι μόνο αυτό, το μαγείρεμα γινόταν δημόσια επί χρόνια –αναφέρθηκε πρώτη φορά το 2008– και μέχρι τώρα δεν είχε αναληφθεί καμιά ενέργεια για την αντιμετώπισή του.

Τα ίδια έγιναν με το σκάνδαλο της υποκλοπής τηλεφώνων, που ξέσπασε οχτώ χρόνια αφότου η Ρεμπέκα Μπρουκς ανέφερε στο Κοινοβούλιο ότι η News Corporation [ιδιοκτησίας Μέρντοχ, η Μπρουκς ήταν στέλεχος του ομίλου] δωροδοκούσε την αστυνομία και η ομολογία της αγνοήθηκε παντελώς. Την Τρίτη (3/7) η Barclays επιδίωξε να ενοχοποιήσει αξιωματούχους του Γουάιτχολ στο μαγείρεμα των επιτοκίων που έκανε και ένας οργισμένος Ντάιαμοντ, που μάχεται για μια αποζημίωση άνω των 20 εκατομ. στερλινών, είναι αναμενόμενο να πει πολλά περισσότερα όταν εμφανιστεί στη Βουλή των Κοινοτήτων την Τετάρτη (4/7).

Όπως έγινε και με τις εφημερίδες του Μέρντοχ, οι πολιτικοί που ταπεινώθηκαν μπροστά στη χρηματοπιστωτική ελίτ αποκηρύττουν τώρα τους διεφθαρμένους τραπεζίτες και ο ένας τον άλλον για την αποτυχία τους να τους φέρουν στον ίσιο δρόμο. Ο Ντέιβιντ Κάμερον, το κόμμα του οποίου βασίζεται σε δωρητές από το Σίτι οι οποίοι καλύπτουν πάνω από τα μισά έσοδά του, θέλει μια περιορισμένη για το Libor κοινοβουλευτική έρευνα, προκειμένου να αποφύγει το σχηματισμό της ευρύτερης εικόνας και θα αποδώσει μομφές στον ενθουσιασμό των Νέων Εργατικών για “ελαφριά ρύθμιση” των τραπεζών στην κορύφωση του χρηματοπιστωτικού κραχ.

(περισσότερα…)

Ψώνια στα Harrods; Ξεχάστε τα!

7 Ιουλίου, 2012

harrods

Διαστάσεις εθνικής καταστροφής τείνει να πάρει η φωτοβολίδα που εξαπέλυσε για εσωτερική κατανάλωση (στη χώρα του και στη δική μας) ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον για κλείσιμο των βρετανικών συνόρων στους Έλληνες πολίτες αν η χώρα μας αποχωρήσει (οικειοθελώς ή αναγκαστικώς) από την ευρωζώνη.

Η ελληνική διπλωματία «αντέδρασε σθεναρά στις προκλήσεις», το ίδιο και η πλειοψηφία των ΜΜΕ όπως και κάποιοι πνευματικοί ταγοί της Ελλάδας και της Αλβιόνας. Μέχρι και τον άμεσο επαναπατρισμό των ελγινείων απαίτησαν κάποιοι δίνοντας την εντύπωση πως βρισκόμαστε σε «Κατάσταση Ετοιμότητας 1» λίγο πριν την κήρυξη ελληνοβρετανικού πολέμου.

Στην προσπάθεια τους να ανασκευάσουν τη δήλωση Κάμερον, μερικοί έθιξαν και μια παράμετρο του θέματος που, αν αρχίσει να συζητείται στα σοβαρά, θα πονέσει ιδιαίτερα τους ιεροφάντες του ευρωπαϊκού ιδεώδους: Η κίνηση Κάμερον -λένε- καταστρατηγεί την «ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων, προσώπων, υπηρεσιών και κεφαλαίων εντός της ΕΕ (που) αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο του ευρωπαϊκού οικοδομήματος». Εδώ είναι το κλειδί της υπόθεσης.

Σύμφωνα με την οδηγία 2004/38/ΕΚ, όλοι οι πολίτες κρατών-μελών της ΕΕ έχουν το δικαίωμα «να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα» σε κάθε σημείο της ευρωπαϊκής «επικράτειας». Αυτό σημαίνει πως ο έλληνας κάτοικος της Φολεγάνδρου μπορεί να μεταβεί όσο συχνά θέλει στο Παρίσι ενώ ο κάτοικος της Κάσου έχει τη δυνατότητα να πεταχτεί το πρωί στη Ρώμη για ένα εσπρεσάκι και το βράδυ να γυρίσει στο νησί του. Σωστά; Σωστά. Μόνο που υπάρχει ένα «μικρό προβληματάκι»: Μπορεί η συγκοινωνία «Αθήνα-Παρίσι» ή «Αθήνα-Ρώμη» να είναι ικανοποιητική, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο με τα δρομολόγια «Αθήνα-Φολέγανδρος» και «Αθήνα-Κάσος».

Άραγε όσοι μιλούν για τα δικαιώματα της ελεύθερης μετακίνησης μέσα στα εδάφη της ΕΕ δεν γνωρίζουν πως υπάρχουν περιοχές της χώρας μας που μένουν αποκομμένες από τον κεντρικό κορμό επειδή τα αεροπορικά ή ακτοπλοϊκά δρομολόγια δεν συμφέρουν και δεν πραγματοποιούνται; Ή άλλες που ακόμα και τα είδη πρώτης ανάγκης τους (τρόφιμα, φάρμακα, εξοπλισμός) καλύπτονται όπως-όπως από σκάφη του Πολεμικού Ναυτικού που περιπολούν γύρω;

Αλλά και σε άλλες περιοχές με καλύτερο συγκοινωνιακό δίκτυο, αναρωτήθηκε κανείς υπερασπιστής της «ελεύθερης κυκλοφορίας» πώς μπορούν να τα βγάλουν πέρα οι κάτοικοι των απομακρυσμένων κυρίως περιοχών της χώρας (κυρίως των νησιών του ανατολικού Αιγαίου) με τις υπέρογκες τιμές των ναύλων και μάλιστα σε εποχή έντονης ύφεσης και ανέχειας; Ή μήπως αυτοί είναι ευρωπαίοι πολίτες β’ κατηγορίας;

(περισσότερα…)

Οι τράπεζες να ‘ναι καλά!

7 Ιουλίου, 2012

Μετά από τόσους «ήρωες», όμως, και μετά από τόση… «Ιστορία», στην Ελλάδα σπάει το ένα «ιστορικό ρεκόρ» μετά το άλλο:

Εσπασε το «ιστορικό ρεκόρ» της φτώχειας.

Εσπασε το «ιστορικό ρεκόρ» της ανεργίας.

Εσπασε το «ιστορικό ρεκόρ» της απανθρωπιάς στα διαλυμένα νοσοκομεία, στις ουρές των συσσιτίων, στις ουρές των καρκινοπαθών για ένα φάρμακο, στον κατάλογο των αυτοκτονιών…

Ετσι γράφεται η πραγματική ιστορία στην Ελλάδα…

Eφημ.ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 7/7/2012

Του Νίκου ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

«Ιστορική» η απόφαση της ΕΕ για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Διότι, τι πιο σημαντικό, εξαίσιο, φιλάνθρωπο και ελπιδοφόρο σε αυτή την μάταιη ζωή από το «να πηγαίνουν καλά οι τράπεζες»

Και μη νομίζετε ότι αυτά τα λένε μόνο οι «δεξιοί». Τα λένε και οι «αριστεροί». Δείτε, για παράδειγμα, τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δεν δέχεται κουβέντα ότι θα μπορούσε η απόφαση των Βρυξελλών για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών να μην εφαρμοστεί και για την Ελλάδα…

Αλλωστε η προ κρίσης ιστορία της θαλερότητας των τραπεζών μας, πείθει για το πώς αυτή η θαλερότητα μεταφράζεται σε… φιλολαϊκή πολιτική:

Το 2000 το Ενεργητικό των τραπεζών (σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας) ήταν 265 δισ. ευρώ.

Το 2009 το Ενεργητικό των ίδιων τραπεζών είχε εκτιναχτεί στα 614 δισ. ευρώ.

Είχε, δηλαδή, αυξηθεί κατά 349 δισ. ευρώ! Ποσοστό αύξησης 132%!

(περισσότερα…)

Ο Nτέιβιντ Χάρβεϋ και η πολιτική οικονομία του δημόσιου χώρου της Αθήνας

7 Ιουλίου, 2012

Ο Nτέιβιντ Χάρβεϋ βρέθηκε τις προηγούμενες μέρες στην Αθήνα και έδωσε τρεις πολύ επιτυχημένες ομιλίες. Την τρίτη από αυτές, με τίτλο «Οι πολιτικές επιπτώσεις της καπιταλιστικής κρίσης: Ο νεοφιλελευθερισμός ενάντια στη δημοκρατία» (που συνδιοργάνωσαν το Ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς», το RedNotebook και τα «Ενθέματα» στο κηπάκι της Τσαμαδού 10, μπορείτε να την παρακολουθήσετε στο http://enthemata.wordpress.com/harvey_video/ ‎).Με την ευκαιρία αυτή, δημοσιεύουμε ένα σχετικό κείμενο του Γιώργου Βελεγράκη*.

 Από τα «EΝΘΕΜΑΤΑ»

Ένα από τα λιγότερο γνωστά, αλλά πολύ σημαντικά κατά τη γνώμη μου «χωρικά έργα» του Χάρβεϋ είναι το κείμενο Η πολιτική οικονομία του δημόσιου χώρου (The political economy of public space) που εκδόθηκε το 2006 στις ΗΠΑ ως μέρος του συλλογικού έργου Οι πολιτικές του δημόσιου χώρου (The politics of public space) υπό την επιμέλεια των Neil Smith και Setha Low.[1] Το κείμενο διερευνά τη σχέση μεταξύ της φυσικής υπόστασης του αστικού δημόσιου χώρου και των πολιτικών αυτού που νοείται ως δημόσια σφαίρα. Η δημόσια σφαίρα για τον Χάρβεϋ, όπως και για το σύνολο των ριζοσπαστών γεωγράφων, δεν είναι καθολική και αχωρική, ώστε στο πλαίσιό της να τελείται απρόσκοπτα ο δημόσιος δημοκρατικός διάλογος της αστικής δημοκρατίας, αλλά, αντίθετα, υπόκειται στις συγκεκριμένες γεωγραφικές και ιστορικές δεσμεύσεις του φυσικού χώρου. Γι’ αυτό ο σχεδιασμός και η φυσική υλικότητα της χωρικής οργάνωσης δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως δευτερεύον ζήτημα ή εκτός θέματος. Οι διάφορες γεωγραφίες του χώρου (και ειδικά στην πόλη ο σχεδιασμένος και οργανωμένος δημόσιος χώρος) είναι αυτές που επιβεβαιώνουν, αναιρούν ή αλλάζουν τις κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις της δημόσιας σφαίρας. Συνεπώς, είναι εύλογα τα ερωτήματα πώς ο φυσικός σχεδιασμός του δημόσιου χώρου της πόλης αντιστοιχεί σε πιο αυταρχικές ή πιο δημοκρατικές μορφές διακυβέρνησης[2] και πώς σχετίζεται με τη δυνατότητα πολιτικής κινητοποίησης.

Ο Χάρβεϋ, μελετώντας την εμβληματική προσπάθεια αναδόμησης του Παρισιού από τον Οσμάν τις δεκαετίες του 1850 και του 1860, αναδεικνύει τη σχέση της οργάνωσης του δημόσιου χώρου με τις μεγάλες κοινωνικοοικονομικές αλλαγές εκείνης της περιόδου. Οι νέες τεράστιες λεωφόροι και τα εμπορικά κέντρα που τότε ξεφυτρώνουν, συνδέονται και υπηρετούν την ανάδειξη της μεσαίας τάξης, τον ευρύτερο χωρικό διαμοιρασμό του πληθυσμού με ταξικά κριτήρια και τη διακυβέρνηση μέσω της εικόνας του μεγαλείου και της νέας καπιταλιστικής αφθονίας.

To Παρίσι εισέρχεται στην κατά Χομπσμπάουμ «εποχή του κεφαλαίου». Τα έργα ανοικοδόμησής του ήταν μεγάλες δημόσιες δαπάνες, σχεδιασμένες για να αναζωογονήσουν την οικονομία και, μέσω κυρίως της εξασφάλισης του ιδιωτικού κέρδους και την εκμετάλλευση της αστικής γης. Δημιουργείται μια νέα φαντασιακή αναπαράσταση για την πόλη: η πόλη του θεάματος (νέα μπαρ, καφέ, καμπαρέ και θέατρα), του ιμπεριαλιστικού μεγαλείου της Γαλλίας (στις μεγάλες λεωφόρους πραγματοποιούνται δημοτικές τελετές, στρατιωτικές παρελάσεις, «αριστοκρατικοί» γάμοι) και του κατά Μπένγιαμιν «προσκυνήματος του φετιχισμού του εμπορεύματος»[3] (νέα μεγάλα εμπορικά κέντρα).

Από την άλλη, μετά την εξέγερση του Ιουνίου του 1848 και τον σφαγιασμό των εξεγερμένων, η νέα κρατική διακυβέρνηση σχεδιάζει τη πόλη έτσι ώστε να διευκολύνεται η καταστολή των μελλοντικών εξεγέρσεων, να αποκλείονται εύκολα όσοι εν δυνάμει διαταράσσουν την αστική νομιμότητα και να προστατεύεται η ιδιωτική περιουσία των αστών. Οι νέες τεράστιες λεωφόροι επιτρέπουν την εύκολη είσοδο του στρατού στην πόλη, κάτι ιδιαίτερα δύσκολο στην προγενέστερη εποχή με τα στενά και δαιδαλώδη σοκάκια. Βέβαια, αυτή η συνθήκη δεν εξασφαλίζεται πλήρως. Καθώς οι παραγωγικές δραστηριότητες και η εργατική τάξη εξωθούνται στα προάστια, δημιουργούνται και οι συνθήκες για την ταξική πόλωση μεταξύ των συνοικιών των πλουσίων και αυτών των λαϊκών τάξεων και οδηγούν στο ξέσπασμα της Κομμούνας το 1871. Σε αυτή τη διαδικασία, ο δημόσιος χώρος των λαϊκών συνοικιών ως χώρος κοινωνικοποίησης και αμφισβήτησης της εξουσίας παίζει καταλυτικό ρόλο.

(περισσότερα…)

Το ζήτημα της ηγεσίας και το κόμμα

7 Ιουλίου, 2012

Πηγή: Εργατικός Αγώνας

του Αλέξη Θεοδώρου

Στην ταξική πάλη, δηλαδή στους πολιτικούς, οικονομικούς και θεωρητικούς αγώνες δεν δοκιμάζονται μόνο οι μάζες, η ετοιμότητα και η ικανότητά τους να τους διεξάγουν. Δοκιμάζονται και οι ηγέτες, οι πολιτικοί οργανισμοί και τα πρόσωπα που καθοδηγούν αυτούς τους αγώνες. Είναι ιστορικά διαπιστωμένο ότι οι μάζες χωρίς ηγεσία δεν είναι ουσιαστικά ικανές να φτάσουν την σύγκρουση ως το τέλος. Η δράση τους συνίσταται στο αυθόρμητο ξέσπασμα που προκαλούν οι ανάγκες τους, τα ίδια τους τα προβλήματα. Αρχίζει με αυτά και εξαντλείται στους συμβιβασμούς Με σωστή, όμως, ηγεσία και οργάνωση οι μάζες είναι ικανές για τα πάντα.

Τι είναι ηγεσία;

Το ζήτημα της ηγεσίας ήταν πάντοτε κεντρικό ζήτημα σε όλα τα επαναστατικά κινήματα αλλά δεν ήταν μικρότερης σημασίας ζήτημα για τις καθεστωτικές τάξεις. Οι ηγέτες δεν μπορούν, βεβαίως, να αλλάξουν το ρουν της ιστορίας. Μπορούν όμως να επιταχύνουν ή να επιβραδύνουν το ιστορικό προτσές, να οδηγήσουν στον θρίαμβο ένα κίνημα, ένα κόμμα, μια οργάνωση ή να τα χαντακώσουν και να τα βγάλουν από το ιστορικό προσκήνιο για πολλά χρόνια, ακόμη και για πολλές δεκαετίες. Να θάψουν στην κυριολεξία ένα καθεστώς το οποίο υποτίθεται υπηρετούν. «Καμιά τάξη -έλεγε ο Λένιν- δεν πέτυχε την κυριαρχία χωρίς να αναδείξει τους δικούς της πολιτικούς αρχηγούς, τους δικούς της πρωτοπόρους εκπροσώπους, ικανούς να οργανώσουν το κίνημα και να το καθοδηγήσουν» (Β. Ι. Λένιν, «Άπαντα», εκδόσεις Σ.Ε., τόμος 4ος, σελ. 381). Και καμιά τάξη δεν είδε την πάλη της να οδηγείται στο χαντάκωμα -θα μπορούσαμε να προσθέσουμε εμείς- ενώ την ίδια στιγμή την καθοδηγούσε άξια και ικανή ηγεσία.

Αυτή είναι η αλήθεια, όπως αλήθεια είναι ότι η ιδιότητα του ηγέτη δεν βρίσκεται στο στέμμα, στα ρούχα που φοράει, στο χρώμα του δέρματός του ή στην «ποιότητα» του αίματος που ρέει στις φλέβες του, στον τρόπο που μιλάει ή κουνάει τα χέρια του, στη σοβαρότητα ή στη σοβαροφάνεια που τον διακρίνει. Η ιδιότητα του ηγέτη είναι μια σχέση μεταξύ των ανθρώπων. Ο ηγέτης είναι ηγέτης γιατί στο πρόσωπό του συμπυκνώνονται τα συμφέροντα, οι αγωνίες, οι προλήψεις ακόμη και οι δεισιδαιμονίες εκατομμυρίων ανθρώπων. Μόλις αυτή η σχέση εκλείψει ο ηγέτης γίνεται ένας κοινός θνητός, πολλές φορές αξιολύπητος.

Είναι γεγονός πως στο πλαίσιο της αντικειμενικής πραγματικότητας -μιας πραγματικότητας δηλαδή που αλλάζει αλλά και που έχει ιστορικές δυνατότητες και ιστορικά όρια- οι ηγέτες επιδρούν, ενίοτε καταλυτικά, πάνω στις οργανώσεις και οι οργανώσεις πάνω στους ηγέτες. Αυτή η αδιαμφισβήτητη διαλεκτική σχέση υπογραμμίζει ότι καμία οργάνωση και καμία ηγεσία δεν μένει αναλλοίωτη κι ούτε είναι εξασφαλισμένη από το ενδεχόμενο της μετάλλαξης. «Μια από τις βασικές θέσεις της μαρξιστικής διαλεκτικής -έγραφε ο Λένιν- συνίσταται στο ότι όλα τα όρια στη φύση και στην κοινωνία είναι συμβατικά και κινητά, ότι δεν υπάρχει κανένα φαινόμενο που να μην μπορεί κάτω από ορισμένες συνθήκες, να μετατραπεί στην αντίθεσή του» (Β. Ι. Λένιν: Άπαντα, εκδόσεις Σ. Ε, τόμος 30, σελ. 5- 6).

Το πρόβλημα της μετάλλαξης

Αν επιχειρήσουμε να βαθύνουμε περισσότερο στο ζήτημα της μετάλλαξης που μπορούν να υποστούν οργανώσεις και ηγεσίες, θα διαπιστώσουμε ότι αυτό γίνεται απείρως ευκολότερο όταν μια οργάνωση ή μια ηγεσία αποσπά την πολιτική πρακτική της από τα γενικά της χαρακτηριστικά που την προσδιορίζουν ή μένει προσκολλημένη σ’ αυτά, όταν δηλαδή δεν επιχειρεί να συγκεκριμενοποιήσει αυτά τα χαρακτηριστικά στην εκάστοτε συγκεκριμένη φάση του ιστορικού προτσές. Οι μεγαλύτερες προδοσίες των τάξεων από τους ηγέτες και τα κόμματά τους έχουν συμβεί ακριβώς κάτω από τέτοιες συνθήκες με δύο τρόπους, μέσα από δύο «σχολές» ηγεσίας και καθοδήγησης. Στο εργατικό κίνημα εύκολα μπορεί να το δει κανείς στην ιστορία και στην κατάληξη που είχε η Β’ Διεθνής. Διατηρώντας αρχικά αναλλοίωτο το γενικό μαρξιστικό προσανατολισμό τα κόμματα που την αποτελούσαν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, στην αρχή αργά και στη συνέχεια με άλματα, πέρασαν χωρίς δισταγμό, στο πρακτικό πολιτικό επίπεδο, στην υπηρεσία της αστικής τάξης της χώρας τους. Τότε είναι που συνέβηκαν εκπληκτικοί διχασμοί προσωπικότητας και στους μεμονωμένους ηγέτες. Ο Πλεχάνωφ, για παράδειγμα, στο φιλοσοφικό επίπεδο παρέμεινε μεγάλος μαρξιστής αλλά πολιτικά έγινε ένας αξιολύπητος σοσιαλσωβινιστής. Ο Κάουτσκι εξελίχθηκε σε έναν μεγαλοπροφέσορα του κεντρισμού ταλαιπωρώντας με τις θεωρίες του για αρκετό διάστημα την αριστερή πτέρυγα της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας. Ο Βαρντεβέλντε προσέφερε τεράστιες υπηρεσίες στη μελέτη του ιμπεριαλιστικού σταδίου του καπιταλισμού αλλά δεν κατάφερε να βγάλει κανένα σωστό πολιτικό συμπέρασμα γι’ αυτόν.

(περισσότερα…)

Η φαιά πανούκλα σηκώνει κεφάλι στην Ελλάδα της καταληκτικής κρίσης…

7 Ιουλίου, 2012

Η φαιά πανούκλα σηκώνει κεφάλι σε αυτή την Ελλάδα της καταληκτικής κρίσης.Υπάρχει κανείς να τη σταματήσει;

Του Γιώργου Μητραλιά*

Δυστυχώς, η επόμενη των εκλογών της 17ης Ιουνίου βρίσκει την ελληνική αριστερά τόσο αμήχανη απέναντι στη νεοναζιστική απειλή όσο ήταν και πριν από την 6η Μαΐου. Η απόδειξη; Η επιτυχία της Χρυσής Αυγής παρουσιάζεται σαν μια εξαίρεση, σαν ένα απλό «μελανό σημείο»  μιας εξαιρετικά λαμπρής γενικής κατάστασης. Έτσι, σχεδόν όλες οι συνιστώσες της ελληνικής αριστεράς (συμπεριλαμβανομένου και του ΣΥΡΙΖΑ) περιγράφουν τη κατάσταση σαν ένα απλό άθροισμα καλών και κακών αποτελεσμάτων, κάνοντας πως αγνοούν ότι τόσο τα «καλά» όσο και τα «κακά» σημεία (δηλαδή η εμφάνιση και η κεραυνοβόλα ανάπτυξη των νεοναζιστών) ανήκουν στην ίδια γενική κατάσταση, ότι είναι αλληλένδετα και έχουν τον ίδιο κοινό παρονομαστή, την ιστορική κρίση της ελληνικής κοινωνίας, που τα καθορίζει όλα!

Συνέπεια αυτής της επιφανειακής προσέγγισης της ελληνικής κοινωνικής και πολιτικής  πραγματικότητας από την ελληνική αριστερά είναι ότι το νεοναζιστικό φαινόμενο εκλαμβάνεται σαν ένα…ιστορικό ατύχημα, σαν κάτι το παροδικό και τελικά, σαν ένα πολιτικό γεγονός δευτερεύουσας σημασίας συγκρινόμενο με τα δυο μεγάλα γεγονότα των καιρών μας: την κατακόρυφη άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και τη κατάρρευση του παραδοσιακού ελληνικού δικομματισμού.  Ωστόσο, τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα και αντιστέκονται σε παρόμοιες «αναλύσεις». Καταρχήν, υπάρχει η καθημερινή δράση των νεοναζιστών, που γίνεται όλο και πιο επίφοβη, όλο και πιο επιθετική, που δεν στοχεύει πια μόνο τους μετανάστες αλλά επεκτείνεται εφεξής και στους αγωνιστές της αριστεράς ή ακόμα και στους απλούς περαστικούς που τολμούν να διαμαρτυρηθούν. Αντί να φρονιμέψει μια και διαθέτει πια ισχυρή κοινοβουλευτική παρουσία (όπως το είχαν προβλέψει λαθεμένα αρκετοί ηγέτες της αριστεράς), η Χρυσή Αυγή περνάει τώρα στην επίθεση, δείχνοντας τα μούσκουλά της, πληθαίνοντας τις προκλήσεις και τις επιδρομές σε όλη τη χώρα, και διεκδικώντας δημόσια το «δικαίωμά» της να χτυπάει όποιον θέλει όποτε το θέλει!

Κατόπιν, υπάρχουν κυρίως οι στατιστικές, που είναι ακόμα πιο επίφοβες από τις πράξεις των νεοναζιστών. Σύμφωνα με τις εμπεριστατωμένες μελέτες των αποτελεσμάτων των τελευταίων ελληνικών εκλογών, η Χρυσή Αυγή  μόνο «παροδικό φαινόμενο» δεν είναι καθώς «θα αποτελέσει ισχυρό πόλο τα επόμενα χρόνια και έναν αντίπαλο στην Αριστερά αρκετά ισχυρό» (1). Χωρίς κανένα δισταγμό, δηλώνουμε αμέσως και με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι οι Έλληνες νεοναζιστές όχι μόνο εγκαθίστανται μακροπρόθεσμα στη καρδιά του ελληνικού πολιτικού τοπίου, αλλά και αποτελούν από εδώ και πέρα, μετά από το ΣΥΡΙΖΑ, τη δεύτερη οργανωμένη και σε πλήρη ανάπτυξη  δύναμη εκεί όπου θα παιχτεί η τύχη της χώρας : στα μεγάλα αστικά κέντρα και στο πιο ενεργό και δυναμικό πληθυσμό…

Όπως παρατηρεί ο συγγραφέας της μελέτης και έγκριτος εμπειρογνώμων των πολιτικών κομμάτων και των συμπεριφορών της ελληνικής κοινής γνώμης Χριστόφορος Βερναρδάκης, «η Χρυσή Αυγή αποτελεί ένα συνεκτικό μόρφωμα, με έντονη ταξική δομή στην ψήφο της και προφανώς με μεγάλη ιδεολογική ομοιογένεια». Συνέπεια αυτού είναι ότι η Χρυσή Αυγή είναι εντελώς διαφορετική από τον πρόδρομό της, δηλαδή το ακροδεξιό ΛΑΟΣ το οποίο όχι μόνο ήταν «συστημικό» όσον αφορά τις πολιτικές του επιλογές αλλά και –κυρίως- διαταξικό στη σύνθεση της εκλογικής του πελατείας, με ισχυρή επιρροή στην υψηλή και μεσαία αστική τάξη.  Σύμφωνα με τον Βερναρδάκη, «η Χρυσή Αυγή εμφανίζει πιο «καθαρή» λαϊκή επιρροή, η οποία μάλιστα στις εκλογές του Ιουνίου εκφράστηκε με πιο ανοικτή ιδεολογική ατζέντα σε σχέση με τον Μάιο. Η γεωγραφία της Χρυσής Αυγής δείχνει ένα μόρφωμα που δεν θα είναι συγκυριακό στο κομματικό σύστημα».

Αυτοί οι ισχυρισμοί επιβεβαιώνονται από το γεγονός ότι το νεοναζιστικό κόμμα, το εκλογικό αποτέλεσμα του οποίου δεν άλλαξε αισθητά μεταξύ των εκλογών του Μαΐου και Ιουνίου, πετυχαίνει ιδιαίτερα εύγλωττα αποτελέσματα κυρίως στις λαϊκές συνοικίες, στις ηλικίες 25-44 ετών και στους ανειδίκευτους εργάτες/ελαστικά απασχολούμενους (24,5%) καθώς και στους ανέργους (12,2%). Όμως, υπάρχει και συνέχεια. Η ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων της Χρυσής Αυγής φανερώνει μια πραγματικότητα ιδιαίτερα αποκαλυπτική για τις διαθέσεις της ελληνικής αστικής τάξης όταν ανεβάζει σε 20,3% το ποσοστό των ψήφων που έδωσαν στο νεοναζιστικό κόμμα οι «εργοδότες/επιχειρηματίες»! Είναι λοιπόν πάνω από ένας στους πέντε Έλληνες εργοδότες και επιχειρηματίες που ήδη ψηφίζει (!) για τους θιασώτες του Χίτλερ, για εκείνους που υπερασπίζονται δημόσια το Άουσβιτς και σφάζουν στο Μετρό της Αθήνας ανυπεράσπιστους μετανάστες!

Βρισκόμαστε εδώ μπροστά σε μια πραγματικότητα τρομακτική αλλά και…πολλά υποσχόμενη για τη συνέχεια του ελληνικού δράματος.  Πράγματι, μια τέτοια εργοδοτική υποστήριξη στους Έλληνες νεοναζιστές σημαίνει α) ότι το χρήμα ρέει ήδη αφειδώς στα ταμεία τους, και β) ότι ένα διόλου αμελητέο μέρος της ελληνικής αστικής τάξης (+ 20%) παίζει ήδη το χαρτί του φασισμού και των ένοπλων συμμοριών του για να αντιμετωπίσει το λαϊκό κίνημα και την ανερχόμενη δύναμή του που είναι ο ΣΥΡΙΖΑ! Με λίγα λόγια, όλα αυτά σημαίνουν ότι είμαστε ήδη πολύ μακριά από τις αφελείς βεβαιότητες της ελληνικής αριστεράς, που επιμένει να υποτιμά τον φασιστικό κίνδυνο όταν περιορίζεται να τον ξορκίζει με φράσεις του είδους «ο φασισμός είναι κάτι το εντελώς ξένο στους Έλληνες» ή «τώρα, που οι νεοναζιστές είναι στη Βουλή και τα ΜΜΕ μιλούν για αυτούς, αποκαλύπτουν την αληθινή φύση τους και ο κόσμος θα καταλάβει και τους γυρίσει τη πλάτη»…

(περισσότερα…)