Οι τελικές εκτιμήσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για τα εκλογικά αποτελέσματα και οι εξηγήσεις που δεν δόθηκαν

 

Πηγή: Εργατικός Αγώνας

Διαβάζοντας την απόφαση της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΕ της 9/7 που περιλαμβάνει τις τελικές εκτιμήσεις για τα εκλογικά αποτελέσματα της 6/5 και 17/6 και συγκρίνοντας με αυτή που εκδόθηκε την επομένη των εκλογών δημιουργείται η εντύπωση από πρώτη άποψη και από μια πρόχειρη και επιδερμική ματιά, ότι ο αναβρασμός στις κομματικές οργανώσεις του Κ.Κ.Ε. και η αγανάκτηση των κομμουνιστών έφεραν ένα ορισμένο αποτέλεσμα. Ότι επιτέλους η ηγεσία του κόμματος αποφάσισε να πει κάτι περισσότερο από τα συνήθη τετριμμένα.

Πράγματι οι δύο αποφάσεις δεν είναι ίδιες. Το ζητούμενο όμως είναι πόση διαφορά έχουν οι εκτιμήσεις που περιέχει η δεύτερη ανακοίνωση, η τελική και κυρίως αν πράγματι είναι σε αντιστοιχία με τη μεγάλη εκλογική ήττα του Κ.Κ.Ε., αν ανιχνεύει ικανοποιητικά τα αποτελέσματα και δίνει τις αιτίες που τα διαμόρφωσαν, αν με βάση αυτή το Κ.Κ.Ε. βγαίνει περισσότερο σοφό και εξοπλισμένο για να παλέψει και να ανακτήσει καταρχήν τα απολεσθέντα, ψήφους, επιρροή και αξιοπιστία;

Η απόφαση αφού περιγράφει πλευρές των δύο εκλογικών αναμετρήσεων, τις αντικειμενικές συνθήκες, τη συμπεριφορά των ψηφοφόρων κ.λπ. περνάει στους υποκειμενικούς παράγοντες που αφορούν πρωτίστως το Κ.Κ.Ε., οι οποίες συνέβαλαν στη διαμόρφωση του αποτελέσματος. Με δύο λόγια αναφέρει ότι η γενική πολιτική γραμμή του κόμματος με την οποία δόθηκε η εκλογική μάχη ήταν σωστή, ανταποκρίνονταν στο χαρακτήρα της κρίσης και της διεξόδου που είχε ανάγκη ο λαός. Πρόβλημα ήταν, αναφέρει, ότι η ΚΕ δεν εντόπισε έγκαιρα τη μεγάλη αποδυνάμωση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Ν.Δ., που οδήγησαν στην εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία επηρέασε σε μεγάλο βαθμό και τις ψήφους του Κ.Κ.Ε. Όσον αφορά στις αδυναμίες της δουλειάς του ΚΚΕ που επηρέασαν αρνητικά το αποτέλεσμα αναφέρει τις μακροχρόνιες αδυναμίες και καθυστερήσεις στη δράση για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, την αδυναμία για την ενίσχυση της κοινωνικής συμμαχίας, καθώς επίσης τα προβλήματα της κομματικής οικοδόμησης. Αναφέρεται επίσης στις μεγάλες καθυστερήσεις και τα προβλήματα στη δουλειά στη νεολαία, στους πολύ αδύνατους δεσμούς του κόμματος με τους φίλους και τους οπαδούς του και στις αδυναμίες της προπαγάνδας του. Σε αυτά περιορίζεται η εξέταση της ΚΕ.

Θα τα πάρουμε με τη σειρά

Ερχόμαστε στη βασική εκτίμηση: Σωστή η πολιτική γραμμή, αλλά δεν εκτιμήθηκε σωστά η συντριβή του δικομματισμού. Η γενική πολιτική γραμμή είναι γνωστή, προτάσσουμε τους στρατηγικούς στόχους του κόμματος, τη λαϊκή εξουσία και το πρόγραμμα του σοσιαλισμού, υποβαθμίζοντας τα ζητήματα που θέτει η συγκυρία, την προστασία του λαού από την επίθεση του κεφαλαίου και την ανατροπή της πολιτικής του κεφαλαίου. Αυτό λοιπόν γενική πολιτική γραμμή ήταν σωστή κατά την απόφαση.

Πάρα πολλές φορές το Κ.Κ.Ε. έχει πει και ορθά, ότι η άρχουσα τάξη επεξεργάζεται διάφορα κυβερνητικά σενάρια κεντροδεξιά ή κεντροαριστερά, ώστε σε κάθε περίπτωση και σε κάθε εξέλιξη να μπορέσει να εγκλωβίσει τη δυσαρέσκεια του λαού. Πολλές φορές έχει δώσει και πιο αναλυτικές περιγραφές. Άρα το Κ.Κ.Ε. ήταν υποψιασμένο για τις εξελίξεις, τι μπορούσε να επακολουθήσει. Είναι δύσκολο να δεχθεί κανείς έτσι απλά ότι η ΚΕ δεν κατάλαβε τίποτε και αιφνιδιάστηκε. Αυτό θέλει μια σοβαρή εξήγηση. Η ανικανότητα ή η ολιγωρία της ΚΕ δεν είναι εξήγηση. Στην τεράστια μείωση των δύο κομμάτων οδήγησε το μνημόνιο και γενικότερα η επίθεση του κεφαλαίου στις λαϊκές κατακτήσεις και τα δικαιώματα. Αυτό σε μεγάλο βαθμό ήταν αναμενόμενο και ορατό. Το αίτημα για μέτρα ανακούφισης ήταν εξαιρετικά πιεστικό. Το αντιλαμβάνονταν όλοι. Η όλη εξέλιξη το προηγούμενο διάστημα, το επίπεδο των αγώνων, η συνείδηση, οι διαθέσεις και η συμπεριφορά των εργαζομένων, τα αποτελέσματα σε πολλούς τομείς και οι δείκτες με βάση τους οποίους κρίνουμε τις διαθέσεις των εργαζομένων και την πορεία των πραγμάτων (αποτελέσματα αρχαιρεσιών εργατικών σωματείων, μικρομεσαίων, φοιτητών, πορεία κομματικής οικοδόμησης κλπ) δεν έδειχναν κάτι διαφορετικό, ουσιαστική ανάκαμψη του Κ.Κ.Ε. Κατά ποια λογική το εκλογικό αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό και η φυγή από τα κόμματα του δικομματισμού θα ενίσχυε προνομιακά η σε μεγάλο βαθμό το Κ.Κ.Ε.;

Έχει ενδιαφέρον ο τρόπος που η απόφαση βλέπει την αντιμετώπιση των απωλειών του κόμματος. Τη βλέπει ως εντοπισμό τους, αλλά οι κομματικές οργανώσεις δεν την επιβεβαίωναν σε τέτοια τουλάχιστον έκταση, αναφέρει η απόφαση. Δηλαδή με δύο λόγια την έβλεπε ως εντοπισμό των ψηφοφόρων και των οικογενειών που αποστασιοποιούνται από το Κ.Κ.Ε. και ετοιμάζονται να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ με σκοπό οι οργανώσεις και τα μέλη του κόμματος να τους μεταπείσουν. Αν είναι δυνατόν. Η αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου δεν είναι δυνατόν να γίνει με ατομικές συζητήσεις, αλλά παρεμβαίνοντας στους πολιτικούς παράγοντες που διαμορφώνουν αυτό το ρεύμα. Δεν είναι θέμα δηλαδή των κομματικών μελών, αλλά δράσης της ηγεσίας του κόμματος. Αυτό όμως απαιτεί αλλαγή γραμμής και η ΚΕ θεωρεί τη γραμμή της ορθή.

Η ΚΕ, σημειώνει η απόφαση, έπρεπε από την αρχή από την πρώτη εκλογή να θέσει ως κύριο περιεχόμενο της δράσης της το μέτωπο στην αυταπάτη της «αριστερής κυβέρνησης», ενώ θεωρεί ότι έπρεπε να αναλύει εξαντλητικά την κυβέρνηση της λαϊκής εξουσίας, θεωρώντας ότι έτσι θα έδινε πειστική απάντηση στα ερωτήματα και στις επιδιώξεις των μαζών. Για να μην ξεχνιόμαστε αρκετά χρόνια τώρα το Κ.Κ.Ε. αναλύει το στρατηγικό του στόχο, τη λαϊκή εξουσία σε κάθε αναμέτρηση και σε κάθε ευκαιρία. Ο λαός αντιλαμβάνεται πολύ ορθά ότι η λαϊκή εξουσία είναι κάτι μακρινό, δεν κρίνεται αυτή τη στιγμή, ούτε είναι δυνατόν να τη φέρουν οι επόμενες εκλογές. Είναι ένα πολύ μεγάλο ποιοτικό βήμα, μια τεράστια ανατροπή και απαιτεί άλλου είδους προϋποθέσεις που σήμερα δεν υπάρχουν. Εξάλλου το ίδιο το Κ.Κ.Ε. τόνιζε ότι στις εκλογές δεν κρίνεται η λαϊκή εξουσία και ο σοσιαλισμός. Κατά ποια λογική ο λαός θα πείθονταν με μια πολιτική πρόταση που αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις υλοποίησης της και θα έδινε την ψήφο του; Επιπλέον μη ξεχνάμε ότι η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε αυταπάτες για τα όρια του κόμματος αυτού, ότι δεν θα ακυρώσει το μνημόνιο και τελικά θα συμβιβαστεί. Το πρόβλημα του Κ.Κ.Ε. είναι ότι δεν ήθελε και δεν μπορούσε να διαχειριστεί μια κατάσταση που δεν έχει σχέση με επαναστατική, όταν η λαϊκή εξουσία θα είναι προ των πυλών. Η συνείδηση της εργατικής τάξης και του λαού βρίσκεται στο συγκεκριμένο επίπεδο, ο λαός αναζητούσε ανακούφιση, ήταν συνείδηση ρεφορμιστική. Σε αυτά τα δεδομένα έπρεπε να παρέμβει το Κ.Κ.Ε. Βλέπετε η εργατική τάξη και οι διαθέσεις της δεν πάνε κατά παραγγελία, τις διαμορφώνουν οι γενικές συνθήκες και η δράση του επαναστατικού κόμματος, ή το κόμμα δραπετεύει από τη σκληρή πραγματικότητα και οι εργαζόμενοι το τιμωρούν αναλόγως.

Περνάμε στη σύντομη εξέταση των αδυναμιών που η απόφαση αναφέρει. Και καταρχήν στα ζητήματα του εργατικού κινήματος. Στη θέση 3 αναφέρεται στην καθυστέρηση στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και στη θέση 2 αναφέρεται τους αγώνες που ξέσπασαν, στην πορεία και τα χαρακτηριστικά τους. Η όποια αναφορά σε αδυναμίες, ιδιαίτερα σε τομείς που το Κ.Κ.Ε. ρίχνει μεγάλο βάρος και είναι στις προτεραιότητες του, όπως η δουλειά στην εργατική τάξη και στη νεολαία, μικρή αξία έχει αν δεν γίνεται σοβαρή προσπάθεια να ερμηνευθεί και να δοθούν οι αιτίες των καθυστερήσεων και το σχέδιο για την αντιμετώπιση τους. Για το εργατικό κίνημα δεν γίνεται καμία προσπάθεια. Γίνεται περιγραφή των αγώνων της περιόδου εφαρμογής του μνημονίου κατά βάση σωστή, για να καταλήξει ότι δεν οδήγησαν σε μια πιο βαθιά συνειδητοποίηση της εργατικής τάξης και στον αγώνα για επαναστατική έξοδο από την κρίση. Ήταν αγώνες που δεν αναχαιτίσουν τα μέτρα. Δεν συνοδεύτηκαν από σοβαρά βήματα οργάνωσης της εργατικής τάξης και των μικροαστικών στρωμάτων. Αυτά είναι σωστά. Γιατί όμως είχαμε αυτή την εξέλιξη; Αν το Κ.Κ.Ε. δεν απαντήσει σε αυτά τα ζητήματα, ποιος θα απαντήσει; Ερωτήματα σημαντικά βάζουν οι εργαζόμενοι όπως: α) το αντικειμενικό πλαίσιο, οι αντικειμενικές συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί έθεταν ανυπέρβλητα όρια ανάπτυξης των αγώνων, άρα δεν υπήρχαν σοβαρά περιθώρια για τον υποκειμενικό παράγοντα να παρέμβει, δεν πρέπει δηλαδή να αναζητηθούν λάθη και παραλείψεις στην ηγεσία του Κ.Κ.Ε. που έπαιξαν σημαντικό ρόλο σ’ αυτή την εξέλιξη;

β) Υπάρχει κάτι που σχετίζεται με τον πυρήνα της συνείδησης και τις διαθέσεις των εργαζομένων που εμποδίζουν τους αγώνες να εξελιχθούν σε πιο ριζοσπαστική και ανατρεπτική κατεύθυνση;

γ) Μήπως τελικά είναι παντοδύναμος ο αντίπαλος, η άρχουσα τάξη και οι μηχανισμοί της, η Ε.Ε. και ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί που οδήγησαν την έκβαση των αγώνων σε αποτυχία, παρά την τεράστια κρίση;

δ) Τέλος, μήπως υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που αφορούν στο ίδιο το κίνημα και την καθοδήγηση του, την κατεύθυνση, το περιεχόμενο και τις μορφές των αγώνων που χρησιμοποιήθηκαν και χρησιμοποιούνται;

Μήπως έπαιξε ρόλο ο τεράστιος κατακερματισμός του κινήματος, κάθε πολιτικό κόμμα και ξεχωριστή συνδικαλιστική δομή παντελώς ανεξάρτητη, χωρίς κανένα συντονισμό μεταξύ τους και κοινή δράση, χωρίς καμιά προσπάθεια να ενιαιοποιηθούν όσο ήταν δυνατόν τα αιτήματα και οι στόχοι και να δράσουν από κοινού στη βάση ενός πλαισίου που θα περιλάμβανε την ανατροπή του μνημονίου, την προστασία του εισοδήματος και της ζωής των εργαζομένων και την αντιμετώπιση υπέρ του λαού ορισμένων οξύτατων προβλημάτων της χώρας (μονομερής διαγραφή του χρέους κ.λπ.); Κοινή δράση με ένα τέτοιο ριζοσπαστικό πλαίσιο ήταν δυνατόν να αγκαλιάσει ευρύτατα εργατικά και λαϊκά τμήματα πολύ πέρα από τον αριστερό κόσμο. Η επιλογή των μορφών πάλης ήταν απαράδεκτη. Η μια πορεία βάδιζε προς το Σύνταγμα, η άλλη πήγαινε προς Μοναστηράκι- Ακρόπολη και σε κάθε περίπτωση πολύ μακριά από το Σύνταγμα, όταν εκατοντάδες χιλιάδες λαού έπρεπε να αποκλείσουν το Σύνταγμα και να διεκδικήσουν την ανατροπή των μνημονίων και της κυβέρνησης.

Με τέτοιους αγώνες καλά που φτάσαμε ως εδώ. Δεν ήταν για κάτι παραπάνω. Η ευθύνη των πολιτικών δυνάμεων και κυρίως του Κ.Κ.Ε. είναι τεράστια. Αυτή την ευθύνη ούτε που περνάει από το νου της ΚΕ να την αναλάβει. Έτσι όμως πάμε για μια από τα ίδια στο κίνημα και στους αγώνες και φυσικά στα πολιτικά και εκλογικά αποτελέσματα που θα δώσουν.

Αν κάτι ανέδειξαν οι αγώνες αυτής της περιόδου και η αποτυχία τους να διαμορφώσουν αποτελέσματα υπέρ των εργαζομένων είναι η ανάγκη ανάπτυξης του εργατικού και λαϊκού κινήματος ενιαία, σε ενιαίο μέτωπο εναντίον του κεφαλαίου των πολιτικών εκπροσώπων και για την ανατροπή της πολιτικής του.

Οι αγώνες όπως αναπτύχθηκαν είχαν πολύ περιορισμένα όρια, είχαν το στίγμα του συμβιβασμού της πλειοψηφίας των εργαζομένων με λύση τύπου ΣΥΡΙΖΑ. Δεν υπήρχαν στοιχεία να εμπνεύσουν τους εργαζόμενους, να τραβήξουν και να ενώσουν στην πάλη εκατομμύρια εργαζομένους, να οδηγήσουν στην οργάνωση εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων στα συνδικάτα και σε νέες μορφές οργάνωσης, να τους εμπνεύσουν αγωνιστικό πάθος και αντοχή, να εμπνεύσουν ένα παρατεταμένο ταξικό πόλεμο που θα οδηγούσε στη νίκη των εργαζομένων σε βάρος κεφαλαίου. Δεν υπήρχε σχέδιο κλιμάκωσης και μαζικοποίησης τους που θα έφερνε σε δυσχερή θέση την άρχουσα τάξη. Ήταν αγώνες συντήρησης των κεκτημένων, όπως υπολόγιζαν οι διοργανωτές, μόνο που δεν ερμήνευσαν καθόλου σωστά τη συγκυρία και τις λαϊκές διαθέσεις.

Η απόφαση της ΚΕ θεωρεί ως βασική αιτία του αποτελέσματος τις μακροχρόνιες αδυναμίες και την καθυστέρηση στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος. Θεωρεί ότι αν η ανασύνταξη είχε προχωρήσει θα ήταν πολύ καλύτερες οι προϋποθέσεις. Έχει σημασία να θυμηθούμε πως όρισε το 18ο συνέδριο την ανασύνταξη και να την κρίνουμε σήμερα, έχοντας μπροστά μας τις εξελίξεις και τα εκλογικά αποτελέσματα. Γράφει η απόφαση του 18ου συνέδριου. Ανασύνταξη σημαίνει:

α) Προσέλκυση στην οργανωμένη δράση νέων εργατικών λαϊκών μαζών, ενεργή συμμετοχή τους στις διαδικασίες ανάπτυξης του κινήματος, διαμόρφωση ενιαίου μετώπου πάλης ως κοινωνικής συμμαχίας, που μέσα από τις ιδιαιτερότητες και ιδιομορφίες του κάθε κινήματος αντιμετωπίζουν ενιαία τα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Ενώνονται στον κοινό στόχο – αγώνα ενάντια στην εξουσία το μονοπωλίων για να διαμορφωθεί μια νέα εξουσία. Η λαϊκή εξουσία, ως προς το περιεχόμενο και τις μορφές άσκησης της, βρίσκεται σε πλήρη ρήξη με την εξουσία των μονοπωλίων, είναι αποτέλεσμα ανατροπής της.

β) Κατάκτηση αντιμονοπωλιακής αντιιμπεριαλιστικής κατεύθυνσης του εργατικού κινήματος πριν απ’ όλα και των συμμάχων της εργατικής τάξης…… Σήμερα δεν αρκεί το κίνημα να έχει απλά κάποιους θετικούς επιμέρους στόχους. Αυτό που καθορίζει την αποτελεσματικότητα του κινήματος, το ρόλο του στη θετική προοπτική είναι πιο ιδεολογικό πλαίσιο στηρίζει τους στόχους πάλης. Δεν αρκεί η πάλη για τα προβλήματα γενικά, σημασία έχει σε πιο πολιτικό πλαίσιο εντάσσονται τα αιτήματα, ποιες ιδεολογικές θέσεις τα διέπουν, ο σκοπός του αγώνα.

γ) Η ανασύνταξη του κινήματος πρακτικά μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την ενίσχυση του ΠΑΜΕ, αλλά και της ΠΑΣΥ και του πόλου συσπείρωσης στο χώρο των αυτοαπασχολούμενων.

δ) Το αίτημα για πολιτική αλλαγή πρέπει να ξεπεράσει την αντίληψη για κυβερνητική αλλαγή και να τείνει να κατανοείται ως αλλαγή τάξης στο επίπεδο της εξουσίας. Να αρχίσει και σε μαζικό επίπεδο να γίνεται διαχωρισμός ανάμεσα σε μια κυβέρνηση που εκλέγεται από το λαό και στηρίζει το σύστημα, από μια κυβέρνηση που είναι λαϊκή και είναι προϊόν της νίκης του λαού σε βάρος της αστικής εξουσίας.

Το παραπάνω απόσπασμα της απόφασης περιγράφει ένα εργατικό κίνημα το οποίο έχει διαμορφώσει κοινωνική συμμαχία με τα μικροαστικά στρώματα και αγωνίζεται για την ανατροπή του καπιταλισμού και την επιβολή της λαϊκής εξουσίας και του σοσιαλισμού. Ένα κίνημα που δεν προβάλλει αιτήματα, αλλά και το πολιτικό πλαίσιο των αιτημάτων, την ιδεολογία και το σκοπό του αγώνα, δηλαδή άμεσα αγωνίζεται για το σοσιαλισμό. Οργανωτικά όλο αυτό το κίνημα θα εκφρασθεί μόνο μέσο από το ΠΑΜΕ, την ΠΑΣΥ, την ΟΓΕ κ.λπ., πρακτικά μόνο μέσω του Κ.Κ.Ε. και τέλος ένα εργατικό και λαϊκό κίνημα που δεν πολυασχολείται με την κυβέρνηση, αλλά διαμορφώνει κυρίαρχα στο λαό την ανάγκη αλλαγής εξουσίας, την επιβολή της εργατικής εξουσίας.

Ας αναρωτηθούμε η κατάσταση του εργατικού κινήματος την οποία περιγράφει η απόφαση του 18ου συνεδρίου σε ποιες συνθήκες ταιριάζει. Τέτοιο εργατικό και λαϊκό κίνημα σε ποια φάση της ιστορικής εξέλιξης θα διαμορφωθεί; Είναι απίθανο αυτό να συμβεί στον καπιταλισμό, σε μεγάλο βαθμό ούτε στη φάση της επαναστατικής κατάστασης, παρότι στοιχεία του θα διαμορφωθούν τότε, ολοκληρωμένα θα γίνει αγώνας να επικρατήσουν στη φάση της εργατικής εξουσίας, μετά την επανάσταση. Η ιστορία των επαναστάσεων, της ρωσικής, της κινεζικής, της κουβανέζικης αποδεικνύουν ότι τέτοιο κίνημα δεν διαμορφώθηκε ποτέ πριν το σοσιαλισμό. Σε όλες τις επαναστάσεις το ΚΚ είχε καθαρό προσανατολισμό και κατάφερε να εκφράσει την πλειοψηφία της εργατικής τάξης, να κερδίσει σε συμμαχία μαζί της την πλειοψηφία των μικροαστικών στρωμάτων στη βάση των συμφερόντων τους και όχι καθαρά του σοσιαλισμού.

O Λένιν στο έργο του «Τα αποτελέσματα της συζήτησης για την αυτοδιάθεση», έργο που έγραψε το 1916 ( Άπαντα τόμος 30, σ. 54- 55) σημείωνε: «Όταν νομίζει κανείς ότι μπορεί να νοηθεί κοινωνική επανάσταση χωρίς εξεγέρσεις των μικρών εθνών στις αποικίες και στην Ευρώπη, χωρίς επαναστατικές εκρήξεις μιας μερίδας των μικροαστών με όλες τις προλήψεις τους, χωρίς το κίνημα των μη συνειδητών προλεταριακών και μισοπρολεταριακών μαζών ενάντια στο τσιφλικάδικο, εκκλησιαστικό, μοναρχικό ζυγό, όταν σκέπτεται κανείς έτσι, σημαίνει ότι απαρνείται την κοινωνική επανάσταση. Είναι σαν να πρόκειται να συνταχθεί από το ένα μέρος ενός στρατός που θα πει: «Εμείς είμαστε υπέρ του σοσιαλισμού», και από το άλλο ένας άλλος στρατός που θα πει: «Εμείς είμαστε υπέρ του ιμπεριαλισμού» και αυτό φαντάζονται θα είναι η κοινωνική επανάσταση!!…. Όποιος περιμένει μια «καθαρή» κοινωνική επανάσταση, δεν θα τη δει ποτέ του. Αυτός είναι επαναστάτης στα λόγια που δεν καταλαβαίνει τι θα πει αληθινή επανάσταση. Η ρωσική επανάσταση του 1905 ήταν αστικοδημοκρατική. Αποτελούνταν από μια σειρά μάχες όλων των δυσαρεστημένων τάξεων, ομάδων και στοιχείων του πληθυσμού. Ανάμεσά τους υπήρχαν μάζες με τις πιο πρωτόγονες αντιλήψεις, με τους πιο ασαφείς και φανταστικούς σκοπούς του αγώνα, υπήρχαν ομαδούλες που έπαιρναν λεφτά από τους ιάπωνες, υπήρχαν κερδοσκόποι και τυχοδιώκτες Κ.τ.λ.. Αντικειμενικά, το κίνημα των μαζών τσάκιζε τον τσαρισμό και ξεκαθάρισε το δρόμο για τη δημοκρατία, γι’ αυτό το καθοδηγούσαν οι συνειδητοί εργάτες. Η σοσιαλιστική επανάσταση στην Ευρώπη δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά το ξέσπασμα της μαζικής πάλης όλων των καταπιεζόμενων και δυσαρεστημένων. Αναπόφευκτα θα πάρουν μέρος σε αυτή τμήματα των μικροαστών και των καθυστερημένων εργατών- χωρίς μια τέτοια συμμετοχή δεν είναι δυνατή η μαζική πάλη, δεν είναι δυνατή καμιά επανάσταση».

Ο στόχος της ανασύνταξης του κινήματος που θέτει το 18ο συνέδριο είναι ουτοπικός, δεν μπορεί να επιτευχθεί σε μαζική βάση στον καπιταλισμό και ως τέτοιος δεν είναι δυνατόν να υλοποιηθεί. Είναι ένα πλαίσιο για το κίνημα σε αριστερίστικη, σεχταριστική λογική. Γι’ αυτό δεν έδωσε μέχρι σήμερα αποτελέσματα και δεν θα δώσει και στο μέλλον. Φέρει μεγάλη ευθύνη για την κατάσταση του εργατικού κινήματος σήμερα και στο μέλλον η κατάσταση θα χειροτερεύσει πολύ περισσότερο. Από αυτή την ανασύνταξη του εργατικού και γενικότερα του λαϊκού κινήματος η ΚΕ δεν πρέπει να περιμένει αύξηση των ποσοστών και ενδυνάμωση του κόμματος παρά μόνο ήττες.

Αναφερόμενη στη νεολαία η απόφαση σημειώνει ότι «η κεντρική επιτροπή δεν μπόρεσε με βάση το ύψος των αναγκών και των δικών της διαπιστώσεων, να προσανατολίσει πρακτικά όλο το κόμμα να απευθύνεται κυρίως στις νεότερες ηλικίες με κοινωνικό ταξικά βέβαια κριτήρια». Δεν είναι δυνατόν να ξεμπερδέψει με αυτή την αναφορά η ΚΕ στα τραγικά ποσοστά και την τραγική εικόνα του κόμματος στις νεότερες ηλικίες. Αν ήταν θέμα απλά προσανατολισμού του κόμματος στη νεολαία, γιατί αυτό δεν έγινε τόσα χρόνια που ο προσανατολισμός αυτός τονίζεται συνεχώς και η ΚΕ παίρνει συνεχώς μέτρα; Ο προσανατολισμός στη δράση στη νεολαία και την εργατική τάξη είναι διακηρυγμένος στόχος του κόμματος δεκαπέντε χρόνια τώρα. Για ποιο όμως λόγο αυτοί ακριβώς είναι και οι τομείς που το Κ.Κ.Ε. εμφανίζει τη χειρότερη εικόνα;

Πριν 7 χρόνια έγινε πανελλαδική συνδιάσκεψη του κόμματος για τη νεολαία, διαμορφώθηκε ολόκληρη απόφαση, η οποία μάλιστα εμφανίστηκε και ως μεγάλη κατάκτηση που θα αποκαθιστούσε την κομμουνιστική δουλειά στη νεολαία που υποτίθεται ότι τα περασμένα χρόνια είχε κλονιστεί και σήμερα παρουσιάζεται αυτή η τραγική εικόνα. Η επιρροή του Κ.Κ.Ε. στη νεολαία είναι πολύ μικρή. Η νεολαία κρατά αποστάσεις από το κόμμα, το θεωρεί «παρωχημένο» και «εκτός εποχής». Η ΚΝΕ βρίσκεται σε κατάσταση παρόμοια με αυτή των αρχών της δεκαετίας του 1990. Για όλα αυτά φταίει απλά ο αδύνατος προσανατολισμός, ή η πολιτική που ακολουθεί το Κ.Κ.Ε. και η ΚΝΕ στα ΑΕΙ, τα ΤΕΙ, στα σχολειά και στους εργαζόμενους νέους; Δεν θα πρέπει η ΚΕ να βάλει και να εξετάσει κριτικά το ζήτημα της πολιτικής που ακολουθεί το κόμμα στη νεολαία και την απόφαση της διάσκεψης; Να απαντήσει γιατί έχοντας σωστή γραμμή, όπως νομίζει, έχουμε καταστροφικά αποτελέσματα

Η επίκληση της ήττας του κομμουνιστικού κινήματος το 1990 δεν πείθει. Στην περίοδο από το 1997 ως και τα μέσα της δεκαετίας του 2000, όταν ο αρνητικός συσχετισμός βάραινε πολύ περισσότερο και ο απόηχος των εξελίξεων στον υπαρκτό σοσιαλισμό ήταν πολύ πιο ισχυρός, η ΚΝΕ ήταν πολύ ισχυρή, το νεολαιίστικο κίνημα επίσης ισχυρό και έβαζε της αιγίδα του στις εξελίξεις. Σήμερα που η χρονική απόσταση από το 1990 μεγάλωσε σημαντικά κατά ποια λογική η ήττα εμποδίσει τη δράση του κόμματος και της ΚΝΕ στην νεολαία, τη διάδοση των ιδεών του σοσιαλισμού και την αύξηση της επιρροής του Κ.Κ.Ε.;

Ένας ακόμη παράγοντας που επηρεάζει αρνητικά το αποτέλεσμα και αναφέρεται στην απόφαση ΚΕ είναι η κατάσταση του κόμματος και ιδιαίτερα η καθυστέρηση στην οικοδόμηση του και οι δεσμοί του με τους φίλους και τους οπαδούς του, ως μόνιμο στοιχείο της δράσης του.

Με μια έννοια αυτό είναι και θα είναι πρόβλημα που θα απασχολεί το Κ.Κ.Ε. πάντα. Πάντα θα υπάρχει ανάγκη για ένα κόμμα πιο ισχυρό, πιο ικανό να συλλαμβάνει τα μηνύματα της εποχής και να μελετά τις εξελίξεις. Πάντα θα υπάρχει η ανάγκη για ένα κόμμα εδραιωμένο στην εργατική τάξη και στον εργαζόμενο λαό. Εδώ δεν έχουμε όμως αυτό το πρόβλημα. Έχουμε το πρόβλημα της συνεχούς συρρίκνωσης και της υποβάθμισης του. Μειώνεται χρόνο με το χρόνο η δύναμη του, μεγαλύτερο ποσοστό των μελών του αδρανοποιείται, χαρακτηρίζεται το ίδιο από μια λειτουργία από τα πάνω που καταργεί το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, παρασύρει στην όποια δράση μια μερίδα στελεχών και ένα μέρος των μελών του και οι υπόλοιποι εξωθούνται στην αδράνεια και το περιθώριο. Αρκεί μόνο κανείς να ερευνήσει ποιο ποσοστό των μελών του στρατεύτηκαν στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις με όρους κομμουνιστικού κόμματος, τους δεσμούς και την επικοινωνία των οργανώσεων του με τον εργαζόμενο λαό. Ενδεικτικό του γεγονότος αυτού είναι το στοιχείο που αναφέρει η απόφαση ότι οι κομματικές οργανώσεις δεν μπορούσαν να εντοπίσουν τις απώλειες ψηφοφόρων του κόμματος, τουλάχιστον σε σημαντική έκταση και επίσης να θυμηθούμε ένα πιο παλιό γεγονός, ότι το κόμμα στις ευρωεκλογές του 2009 έχασε 150.000 ψήφους λόγω αποχής χωρίς κανείς να έχει εντοπίσει το παραμικρό.

Παρά το γεγονός ότι το θέμα της ενδυνάμωσης του τίθεται με μεγάλη ένταση από όλα τα συνέδρια μετά το 15ο, ούτε οι ρυθμοί οικοδόμησης του δυναμώνουν, ούτε ανάκτηση των λενινιστικών χαρακτηριστικών του κόμματος νέου τύπου έχουμε. Για όλα αυτά η απόφαση δεν κάνει την παραμικρή νύξη Τι φταίει γι’ αυτό; Δεν είναι δυνατόν ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα να προσπερνιέται με τόσο μεγάλη ευκολία. Το Κ.Κ.Ε. έχει απολέσει τα χαρακτηριστικά του κόμματος νέου τύπου. Μέρα με την ημέρα τα χαρακτηριστικά του αλλοιώνονται και δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια αναμονής. Αυτά τα στοιχεία πρέπει να αποκατασταθούν και μαζί οι ζωντανοί δεσμοί του κόμματος με την εργατική τάξη, με τους φίλους και τους οπαδούς του και όχι με μαθήματα σε αυτούς για το χαρακτήρα των εκλογών στον καπιταλισμό, τις σχέσεις οικονομίας και πολιτικής. Δεν πρόκειται για την έλλειψη γνώσεων από τους οπαδούς, αλλά για κλονισμό της εμπιστοσύνης των οπαδών στο κόμμα σε πρωτοφανή έκταση.

Τέλος, δύο λόγια για τις αδυναμίες εμφάνισε το κόμμα στην προπαγάνδα του. Το πρόβλημα δεν είναι στις μορφές που χρησιμοποιεί προπαγανδιστικά για να δώσει μια λάθος γραμμή που το αποκόβει από τους εργαζόμενους, αλλά να αποκτήσει μια σωστή πολιτική. Αυτή είναι η βάση και είναι δευτερεύον αν και όχι αμελητέο στοιχείο οι προπαγανδιστές μορφές. Να δώσουμε ένα παράδειγμα. Η ανακοίνωση που εξέδωσε το γραφείο τύπου για τη διανομή της πατάτας δεν ήταν απαράδεκτη γιατί δεν διατυπώθηκε σωστά, δεν είχαν γίνει κάποιες ειδικές επεξεργασίες, αλλά διότι δεν είναι δυνατόν η οποιαδήποτε δραστηριότητα σε συνθήκες τέτοιας κρίσης που ο λαός αγωνίζεται για την επιβίωση του να αντιμετωπίζεται με τρόπο μονοσήμαντο και απόλυτο από τη σκοπιά του σοσιαλισμού, ότι αυτή η δραστηριότητα δεν ταιριάζει με το σοσιαλισμό και να καταγγέλλονται συλλήβδην αγρότες, καταναλωτές και ο τύπος ότι συνωμοτούν για να προωθήσουν συμβιβαστικές και οπορτουνιστικές ιδέες στους εργαζόμενους.

Η απόφαση της ΚΕ δεν επιχειρεί μια θαρραλέα και ανοιχτή τοποθέτηση των μεγάλων προβλημάτων και συζήτησή τους πλατιά μέσα στους κομμουνιστές και τους φίλους του Κ.Κ.Ε.

Αντί να ανοίξει μια μεγάλη κομμουνιστική συζήτηση που θα ολοκληρωθεί με ένα συνέδριο το οποίο θα αποφασίσει τι πρέπει να αλλάξει, τι πρέπει να διατηρηθεί, πώς και με ποιες θέσεις θα πορευτεί το Κ.Κ.Ε., να συσπειρωθεί ο κόσμος μου, να καταπολεμηθεί η απογοήτευση, η απόφαση αυτή επιχειρεί ουσιαστική συγκάλυψη των προβλημάτων και σταμάτημα των συζητήσεων. Αυτή είναι η ουσία της συγκεκριμένης απόφασης της κεντρικής επιτροπής.

Η ηγεσία του Κ.Κ.Ε. δεν κατανοεί ότι το κόμμα βρίσκεται στα όρια της απαξίωσης και της καταστροφής του. Το κόμμα έγινε με βάση τα ποσοστά του μικρό κόμμα, κάτι που δεν ταιριάζει ούτε στην ιστορία, ούτε και στους αγώνες του. Κινδυνεύει να συρρικνωθεί παραπέρα και στις επόμενες εκλογές, ιδιαίτερα αν γίνουν σε πιο δύσκολες συνθήκες, να μείνει και εκτός βουλής. Ο κίνδυνος να μεταβληθεί το Κ.Κ.Ε., με τα 94 χρόνια ζωής του, τους αγώνες, την ιστορία και τις βαθιές ρίζες του μέσα στο λαό σε περιθωριακό γκρουπ δεν είναι φαντασίωση, είναι υπαρκτός.

Οι ευθύνες πρωτίστως της ηγεσίας είναι τεράστιες, αλλά και ολόκληρου του κόμματος. Είναι η ώρα των αποφάσεων με το χέρι στην καρδιά και το μυαλό στην ιστορία του, τους αγώνες και τους ήρωες του, στην εργατική τάξη και την κομμουνιστική προοπτική.

Η ιστορία και ο λαός δεν θα συγχωρήσουν κανέναν.

Δ. Δημητριάδης

Explore posts in the same categories: Πολιτική

Ετικέτες: , , , , ,

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: