Η ελληνική κοινωνία στην τροχιά του ρατσισμού;

Πηγή:Εργατικός Αγώνας

Το παραπάνω ερώτημα, το θέλουμε ή όχι, είναι ερώτημα υπαρκτό α) αν αναλογιστούμε την άνοδο και σταθεροποίηση της Χρυσής Αυγής (ΧΑ), τη ρητορική των Ελλήνων νεοναζιστών που έχει υιοθετηθεί ως ένα βαθμό από τη ΝΔ, τους Ανεξάρτητους Έλληνες και από το ΠΑΣΟΚ (με το ΛΑΟΣ βεβαίως να έχει θέσει την ατζέντα από την ημέρα ίδρυσής του), β) αν αναλογιστούμε την πρόσφατη δολοφονία του Ιρακινού μετανάστη –αλλά και παλαιότερες– καθώς και το μπαράζ επιθέσεων σε όλη την Ελλάδα κατά μεταναστών που φτάνουν τις 500 για το τελευταίο εξάμηνο, γ) αν αναλογιστούμε τη μάλλον απαθή στάση του ελληνικού λαού που μπορεί να παίρνει και χαρακτηριστικά στήριξης από ένα μέρος του, απέναντι σε αυτή τη διαμορφούμενη κατάσταση.

Όμως, πίσω από κάθε φαινόμενο οφείλουμε να «ξύνουμε» την επιφάνεια και να βλέπουμε τι υπάρχει από κάτω. Διαφορετικά θα στεκόμαστε σε επίπεδο εικόνας, θα αδυνατούμε να ερμηνεύσουμε αυτό που συμβαίνει, θα δίνουμε λάθος ερμηνείες και θα καταλήγουμε σε λάθος συμπεράσματα, ενισχύοντας άθελά μας την κυρίαρχη ιδεολογία. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να υιοθετήσουμε συμπεράσματα που μιλάνε για Έλληνες ρατσιστές, για μικροαστούς που δεν καταλαβαίνουν κ.λπ.

Οφείλουμε, λοιπόν, να ερμηνεύσουμε την έξαρση των ρατσιστικών επιθέσεων, να επισημάνουμε πολιτικές ευθύνες, να καταθέσουμε προτάσεις. Το ζήτημα είναι εξαιρετικά σοβαρό και θα είναι ένα από τα κομβικά θέματα για το λαϊκό κίνημα.

Ποιοι και πώς προετοίμασαν το έδαφος των ρατσιστικών εγκληματικών ενεργειών

Πρώτα από όλα ας επιχειρήσουμε να δώσουμε έναν ορισμό του ρατσισμού: «Σύνολο αντιεπιστημονικών θεωριών που βάση τους αποτελούν οι θέσεις περί φυσικής και πνευματικής ανισότητας των ανθρώπινων φυλών και περί αποφασιστικής επίδρασης των φυλετικών διαφορών στην ιστορία και τον πολιτισμό της κοινωνίας»[i]. Ας δούμε, τώρα, πώς προετοιμάστηκε το έδαφος για να φτάσουμε στη σημερινή κατάσταση.

Ένα φαινόμενο που δείχνει να ξεσπά «ξαφνικά» έχει πίσω του μία σωρεία γεγονότων, προετοιμάζεται για μεγάλο χρονικό διάστημα, «δουλεύεται» ιδεολογικά προκειμένου να έρθει ως ώριμο φρούτο. Η ρατσιστική έξαρση που λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα δεν προέκυψε από παρθενογένεση. Τα προηγούμενα χρόνια έρεαν υπόγεια ρεύματα που σιγά σιγά έφτιαχναν το κλίμα για τη σημερινή κατάσταση.

  • Οι οπαδικοί πυρήνες αποτέλεσαν έναν από τους πρώτους θύλακες συσπείρωσης νεοναζιστικών και ρατσιστικών στοιχείων. Η ΝΟΠΟ (Ναζιστική Οργάνωση Παναθηναϊκών Οπαδών) παλαιότερα, οι απόπειρες να συγκροτηθούν ανάλογες οργανώσεις και στην ΑΕΚ (ΤΟΦΑ δηλ. Τρομοκρατική Οργάνωση Φιλάθλων ΑΕΚ) και στον Ολυμπιακό (red nationalists δηλ. κόκκινοι εθνικιστές), η Γαλάζια Στρατιά σήμερα που ακολουθεί την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, είναι χαρακτηριστικές περιπτώσεις. Δεν μπορούμε να πιστέψουμε πως επρόκειτο για αυθόρμητες κινήσεις, αλλά για καλά οργανωμένες κινήσεις εθνικιστών με στόχευση την παρέμβαση στην ελληνική νεολαία. Να θυμίσουμε πως η Γαλάζια Στρατιά έκανε αισθητή την παρουσία της με ρατσιστικά και εθνικιστικά συνθήματα στα γήπεδα, με γιουχαΐσματα σε εθνικούς ύμνους άλλων χωρών, αλλά και με ναζιστικούς χαιρετισμούς[ii].
  • Το ΛΑΟΣ ήταν εκείνος ο πολιτικός σχηματισμός που συνέλλεξε όλα τα κατακάθια της ελληνικής ακροδεξιάς: τηλεαστέρες του ελληνικού εθνικισμού, τσεκουροφόροι και άλλα «ευγενή» στοιχεία, όχι μόνο βρήκαν στέγη στο ΛΑΟΣ, αλλά έγιναν τα πιο προβεβλημένα στελέχη του. Ο ίδιος ο αρχηγός του ΛΑΟΣ επιδόθηκε σε κηρύγματα μισαλλοδοξίας και ρατσισμού με αποκορύφωμα τη δήλωσή του »να ανοίξουν τα ξερονήσια προκειμένου να στείλουμε τους μετανάστες για να κατασκευάζουν τσολιαδάκια» .
  • Ασφαλώς την πιο ακραία ρατσιστική φωνή αποτέλεσε και αποτελεί η ΧΑ. Μπορεί, άραγε, κάποιος να αποδείξει τη σύνδεση των δολοφονιών και των ρατσιστικών επιθέσεων με μέλη της ΧΑ; Με «αστυνομικά» κριτήρια, μάλλον, είναι δύσκολο να αποδειχτεί κάτι τέτοιο. Η ουσία, όμως, δε βρίσκεται στην «αστυνομική» απόδειξη, αλλά στο κλίμα που έχει δημιουργήσει η ΧΑ και που ευνοεί όλο αυτό που συμβαίνει σήμερα. Άλλωστε, η ανακοίνωση που έβγαλε το γραφείο τύπου της ΧΑ με τον τίτλο, «Για τα δήθεν (!) ρατσιστικά εγκλήματα» δείχνει πέρα από κάθε αμφιβολία τη στήριξή της στις δολοφονικές απόπειρες των «ελληναράδων» σε ανήμπορους μετανάστες και την προσπάθειά της να απενεχοποιήσει τις ρατσιστικές επιθέσεις: «Ειδεχθή εγκλήματα που όπως τελικά αποδεικνύεται έχουν διαπράξει αλλοδαποί, καταρχήν βαφτίζονται ρατσιστικά. Ο μόνος ρατσισμός που υπάρχει είναι αυτός κατά των Ελλήνων. Να μπει τώρα μια τάξη και να απαλλαγούμε από τους εγκληματίες λαθρομετανάστες»[iii]. Το παρελθόν, άλλωστε της ΧΑ δεν αφήνει περιθώρια για αυταπάτες. Με τον τίτλο «Πολιτοφυλακή» άρθρο της εφημερίδας της ΧΑ, περιγράφει σκηνές βίαιου κυνηγητού «Αλβανών ληστών» από ομάδες κουκουλοφόρων Ελλήνων: «Εντός ολίγου ο επικεφαλής των κουκουλοφόρων που επέτυχον την σύλληψιν, εις μετρίου αναστήματος και σιωπηλός άνδρας, κρατών ρόπαλον του αμερικανικού παιγνίου μπέιζ μπολ πλησίασε την σειράν των Αλβανών υπανθρώπων που εκρατούντο από τους υπολοίπους κουκουλοφόρους. Χωρίς λέξιν ή ύβριν ή επιφώνημα ανεβοκατέβασε το ρόπαλον τέσσαρας φοράς εις έκαστον των παρανόμων και τους αφήκε με σπασμένους τους αγκώνας των χειρών και τα γόνατα των ποδών των». Το γεγονός που περιγράφεται είναι βέβαια φανταστικό. Όμως ο αρθρογράφος δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για τις προθέσεις της οργάνωσής του: «Ούτως εν μια νυκτί ελύθη το μέγα πρόβλημα των λαθρομεταναστών απατεώνων και ληστών των μερικώς καλυπτομένων από το ίδιον το Ελληνικόν κράτος. Το ως άνω σενάριον θα ημπορούσε να γίνει και πραγματικότης. […] Όταν οι άλλοι δεν κάνουν αυτό που πρέπει, κάντο εσύ! […] Ας σκεφθούν σοβαρά οι φορολογούμενοι πολίτες ότι επιβάλλεται να δημιουργήσουν επιτροπές πολιτοφυλάκων καθ’ άπασαν την επικράτειαν»[iv]. Ήδη από το 1997, η ΧΑ καλούσε τους Έλληνες πολίτες να δημιουργήσουν μια ελληνική εκδοχή της Κου Κλουξ Κλαν, διοχετεύοντας στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας το ρατσιστικό δηλητήριο.
  • Τα πάλαι ποτέ κραταιά κόμματα του δικομματισμού έχουν επίσης σοβαρές ευθύνες για το φαινόμενο του ρατσισμού. Ο Σαμαράς και η ΝΔ που τώρα καταδικάζουν υποκριτικά τις δολοφονίες και το μπαράζ επιθέσεων στους μετανάστες, ήταν αυτοί που προεκλογικά και μετεκλογικά καλούσαν τον κόσμο να «ανακαταλάβουμε τις πόλεις μας». Έτσι, όχι μόνο έλαβαν τη σκυτάλη ρατσιστικής ρητορείας από τη ΧΑ αλλά διαγκωνίζονταν μαζί της για τις πιο ακραίες θέσεις. Η πρόσφατη επιχείρηση-σκούπα με την επωνυμία Ξένιος Ζευς (ή εντελώς ανόητος ή απολύτως διεστραμμένος πρέπει να είναι ο εμπνευστής αυτού του τίτλου) είναι η υλοποίηση του στόχου της «ανακατάληψης». Οι ευθύνες, βεβαίως, δεν ανήκουν μόνο στη ΝΔ αλλά εξίσου και στο ΠΑΣΟΚ και στη ΔΗΜΑΡ.
  • Τα ΜΜΕ έχουν παίξει το δικό τους βρόμικο ρόλο σε αυτό που βιώνουμε σήμερα. Όταν παρουσίαζαν τα επεισόδια και τα προβλήματα που βίωναν οι κάτοικοι του Αγίου Παντελεήμονα, ουδέποτε μπήκαν στον κόπο να ερμηνεύσουν τη συσσώρευση μεταναστών σε αυτή την περιοχή. Ουδέποτε αποκάλυψαν το σχέδιο απαξίωσης αυτής της περιοχής, προκειμένου μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα να πάρουν «κοψοχρονιά» μεγάλες εκτάσεις προς μελλοντική εκμετάλλευση. Παρουσίαζαν μόνο τους αυτόκλητους σωτήρες, τους φασίστες δηλαδή, να κυνηγάνε ανήμπορους μετανάστες, δημιουργώντας ένα προφίλ ζορό. ενός ζορό που «καθαρίζει» για τον πολίτη εκεί που το κράτος είναι «ανήμπορο» να επέμβει. Το πρόσφατο τραγικό γεγονός στην Πάρο με την κακοποιημένη μικρή κοπέλα από τον Πακιστανό, υπερπροβλήθηκε και όχι τυχαία από όλα τα κανάλια διαμορφώνοντας ένα σκηνικό μίσους και αγανάκτησης. Προφανώς δεν τίθεται από την πλευρά μας ζήτημα υπεράσπισης του μετανάστη. Το συμβάν είναι καταδικαστέο και θα πρέπει ο δράστης να τιμωρηθεί παραδειγματικά, όπως στο παρελθόν μπορεί να καταδικάστηκαν και αντίστοιχοι Έλληνες δράστες. Η υπερπροβολή, λοιπόν, του συμβάντος συνδυάστηκε άριστα με την επιχείρηση «σκούπα», τη νομιμοποίησε επί της ουσίας, έδωσε άλλοθι στις αθλιότητες της ελληνικής αστυνομίας. Από την άλλη όταν πριν από μερικούς μήνες δυο Πακιστανοί, δυο νεαρά παιδιά επιχείρησαν να απεγκλωβίσουν ένα ζευγάρι ηλικιωμένων Ελλήνων που εγκλωβίστηκαν με το αμάξι τους στις γραμμές του τρένου, το αποτέλεσμα ήταν οι νεαροί Πακιστανοί να χάσουν τη ζωή τους από το διερχόμενο τρένο. Η κορυφαία αυτή πράξη ανθρωπισμού είναι σαφές ότι δεν έτυχε ανάλογης προβολής από τους μεγαλοκαναλάρχες.
  •  

  • Δίπλα στα ΜΜΕ και η ελληνική δικαιοσύνη που είναι υπερευαίσθητη όταν πρόκειται να κρίνει απεργίες τις οποίες συνήθως βγάζει παράνομες και καταχρηστικές, που στέλνει για λογαριασμό των Ελλήνων καπιταλιστών τα ΜΑΤ για να διαλύσουν την απεργία της χαλυβουργίας, αλλά όταν πρόκειται να εκδικάσει ακροδεξιά στοιχεία για περιστατικά βίας, τότε γίνεται τυφλή και κουφή. Είναι γνωστό ότι ο Περίανδρος, ο γνωστός χρυσαυγίτης και παρολίγον δολοφόνος του Κουσουρή, κυκλοφορεί ελεύθερος. Ο υποψήφιος της ΧΑ Γιάννης Λαγός, επίσης, είχε προαναγγείλει την επίθεση στους Αιγύπτιους ψαράδες στο Πέραμα, αλλά κανένας εισαγγελέας δε φρόντισε να τον καλέσει σε απολογία. Χωρίς αμφιβολία, η δικαστική αυτή ασυλία λύνει τα χέρια των επίδοξων δολοφόνων[v].
  • Δε θα πρέπει να υποτιμηθεί και ένας άλλος παράγοντας. Όλα τα προηγούμενα χρόνια άνθισαν μια σειρά ρατσιστικών ανέκδοτων και τσιτάτων (π.χ. καλός μαύρος ο νεκρός μαύρος), η πηγή των οποίων είναι άγνωστη (μπορούμε βεβαίως να την υποθέσουμε). Τα ανέκδοτα αυτά προετοίμασαν με τη σειρά τους τη συνείδηση πολλών ανθρώπων για αυτό που συμβαίνει σήμερα. Ακόμη κι αυτή η διαφήμιση με τον Πίου δημιουργεί ένα ρατσιστικό στερεότυπο για τους μετανάστες: δέχονται να κάνουν τον παλιάτσο προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού, όπου κι αν πάνε καθαρίζουν τζάμια κ.λπ.

Μετανάστες: Εγκληματικά στοιχεία ή ανήμποροι και κατατρεγμένοι;

Κατ΄αρχάς, ξεκαθαρίζουμε πως δεν κινούμαστε σε μια ανθρωπιστική λογική γενικά που υπερασπίζεται οτιδήποτε μπορεί να προέρχεται από τους μετανάστες. Ναι. Ανάμεσα στους πάνω από 1 εκατομμύριο μετανάστες που υπάρχουν στην Ελλάδα, σαφώς και υπάρχουν εγκληματικά στοιχεία, όπως υπάρχουν και ανάμεσα στους Έλληνες. Μάλιστα, δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι συχνά οι εγκληματικές συμμορίες στις οποίες παίρνουν μέρος αλλοδαποί καθοδηγούνται από Έλληνες μαφιόζους. Από την άλλη δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όπου υπάρχει φτώχια και απόγνωση, όπου έχει χαθεί η ελπίδα, ως λύση επιβίωσης επιλέγεται η παραβατική ενέργεια. Αυτό είναι κάτι που ισχύει ανεξάρτητα από το χρώμα δέρματος του καθενός. Οι φτωχοί Έλληνες που έφευγαν μετανάστες τον 20ο αιώνα αναζητώντας την τύχη τους δεν ξέφυγαν από αυτό τον κανόνα.

Στις αρχές του 20ου αιώνα οι Έλληνες μετανάστες της Αυστραλίας ονομάζονταν dagoes που σημαίνει βρομιάρηδες μελαμψοί. Σε σχετική μελέτη αναφέρεται: «Τον Ιούνιο του 1925 ο υφυπουργός Προεδρίας του Κουίσλαντ, Τόμας Άρθουρ Φέρι, έγραφε: «Οι Έλληνες της βόρειας Κουϊσλάνδης είναι γενικά ανεπιθύμητοι και δεν αποτελούν καλούς εποίκους. Ζουν στις πόλεις κι επιδίδονται σε επιχειρήσεις καφενείων, πανδοχείων και άλλων λιγότερο ευυπόληπτων δραστηριοτήτων. Δεν είναι γεωργοί και δεν συνεισφέρουν τίποτα στον πλούτο ή την ασφάλεια αυτής της χώρας. Δεν επιδίδονται σε καμιά χρήσιμη εργασία η οποία θα διεκπεραιωνόταν λιγότερο καλά χωρίς τη βοήθειά τους. Συνοδευόμενος από έναν αξιωματικό της αστυνομίας, επισκέφθηκα κάμποσες από τις λέσχες και τα πανδοχεία τους, που βρίσκονται σε γενικές γραμμές σε άθλια κατάσταση. Κατά μέσο όρο, το βιοτικό επίπεδό τους είναι χαμηλότερο απ’ ό,τι των άλλων αλλοδαπών. Κοινωνικά και οικονομικά, αυτός ο τύπος μετανάστη συνιστά απειλή για την κοινότητα στην οποία εγκαθίσταται, και θα ήταν προς όφελος της Πολιτείας αν η είσοδός του απαγορευόταν ολοσχερώς».

»Οι κατηγορίες τις οποίες αντιμετώπιζαν οι έλληνες μετανάστες ήταν λίγο πολύ σταθερές: άγνοια ή ανεπαρκής γνώση της αγγλικής γλώσσας, οικονομική ένδεια που οδηγούσε στην αλητεία, σεξουαλική παρενόχληση του γυναικείου υπαλληλικού προσωπικού από τους έλληνες εστιάτορες, παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας προς όφελος των εργοδοτών (κυρίως όσον αφορά την Κυριακή αργία και τη νυχτερινή εργασία). Περισσότερο από καθετί, ωστόσο, αυτό που ενοχλούσε τους «γηγενείς» (δηλαδή τους αγγλοσάξονες μετανάστες προηγούμενης εσοδείας) ήταν ο τρόπος ζωής τους, που φέρνει έντονα στο νου τους σημερινούς αλβανούς και άλλους ανατολικοευρωπαίους μετανάστες στη χώρα μας. «Αγράμματοι, ανειδίκευτοι αλλά φιλόδοξοι και φίλεργοι», γράφει ο καθηγητής Τάμης, «σκόρπισαν στην αχανή και αρχικά αφιλόξενη ήπειρο όπου γνώρισαν την ξενοφοβία και την καταφρόνια. Εξασκώντας εποχιακά επαγγέλματα, που δεν καταδέχονταν να διεκδικήσουν οι Αγγλοκέλτες Αυστραλοί και ταξιδεύοντας μεγάλες αποστάσεις στην ενδοχώρα, κρατήθηκαν οι περισσότεροι μακριά από τις πόλεις και τα εργοστάσια, που ήταν προνόμιο αποκλειστικό των εποίκων βρετανικής καταγωγής»»[vi].

Με αφορμή την έναρξη του Α’ παγκόσμιου πολέμου και τη συμμετοχή της Ελλάδας στο συνασπισμό της Αντάντ, ξεσπάνε κρούσματα ρατσιστικής βίας εναντίον των Ελλήνων της Αυστραλίας:

  • τον Ιούλιο του 1915, περίπου 200 άτομα, καθοδηγούμενα από μια «ομάδα κρούσης» 60 στρατιωτών καταστρέφουν ελληνικό καφενείο στο Μπρισμπέιν, τραυματίζοντας σοβαρά μια σερβιτόρα. Δεν υπήρξαν συλλήψεις.
  • τον Νοέμβριο του 1915, ένταση επικρατεί στο Σίδνεϊ ύστερα από τη διασπορά μιας ψευδούς φήμης ότι έλληνας υπάλληλος ιταλικού μανάβικου δολοφόνησε αδειούχο φαντάρο. Το μανάβικο γίνεται βίδες από τον εξαγριωμένο όχλο. Ακολουθεί λιθοβολισμός της Διεθνούς Λέσχης από 300 στρατιώτες, με συνδρομή κάπου 1000 πολιτών.
  • στις 13 Δεκεμβρίου 1915, πάντα στο Σίδνεϊ και με αφορμή την ίδια διάδοση, περίπου 300 στρατιώτες σε σχηματισμό μάχης αρχίζουν να καταστρέφουν συστηματικά τα ελληνικά μαγαζιά του κέντρου της πόλης. Στις βιαιότητες παίρνουν μέρος κι εκατοντάδες νεαροί πολίτες, με αποτέλεσμα ο όχλος να φτάσει τις 4000. Ύστερα από ώρες συλλαμβάνονται 14 άτομα, τα οποία θα καταδικαστούν σε μικροπρόστιμα. Οι αρχές της Πολιτείας καταδικάζουν τις επιθέσεις ως «άνομη ηλιθιότητα», με το σκεπτικό ότι αυτοί που θα πληρώσουν τα σπασμένα είναι όχι οι (ανεπιθύμητοι) Έλληνες αλλά οι αυστραλιανές ασφαλιστικές εταιρείες!
  • στις 27 Οκτωβρίου 1916, εκατοντάδες πολίτες με τη βρετανική σημαία μπροστά λεηλατούν τα ελληνικά καταστήματα του Περθ.
    • στις 9 Δεκεμβρίου 1916, ένα πλήθος -καθοδηγητικός πυρήνας του οποίου ήταν στρατιωτικά τμήματα σε παράταξη, με επικεφαλής ένα σαλπιγκτή που έδωσε και το σήμα για την έφοδο- λεηλατεί και πυρπολεί τα ελληνικά καταστήματα του Κάλγκουρλι. Αντίστοιχες σκηνές διαδραματίζονται μέσα στο διήμερο και στο γειτονικό Μπάουλντερ. Συνολικά, 21 ελληνικά μαγαζιά τέθηκαν εκτός μάχης, με ενεργό συμμετοχή του ευρύτερου πληθυσμού. Η αυστραλιανή κυβέρνηση αρνήθηκε με επιμονή οποιαδήποτε αποζημίωση, ενώ ακόμη πιο αποκαλυπτική για το κλίμα των ημερών υπήρξε η στάση της Δικαιοσύνης: τα μοναδικά άτομα που καταδικάστηκαν σε μικρές ποινές φυλάκισης ήταν ένας πρώην κατάδικος κι ένας Ιταλός – στην περίπτωση του οποίου, οι δικαστές φρόντισαν να καταλογίσουν ρητά ως επιβαρυντικό στοιχείο την de facto «απουσία πατριωτικού ζήλου»! Ο επικεφαλής σαλπιγκτής τιμωρήθηκε με το γελοίο πρόστιμο των δυόμισι σελινιών, ενώ φαντάροι που είχαν γυρίσει απ’ το Μέτωπο κρίθηκαν μεν ένοχοι, δεν τους καταλογίστηκε όμως ποινή…[vii]

Αντίστοιχη ήταν η αντιμετώπιση των Ελλήνων μεταναστών στη χώρα της (αν)ελευθερίας. Σε μια σειρά αμερικανικών πόλεων όπως το Νιου Χαμσάιρ 1906, το Ραναόκε 1907, το Σικάγο 1907, το Γουάιτ Πάιν 1908, το Σάουθ Ομαχα 1909, το Ντέιτον 1909, κ.ά, σημειώθηκαν βίαια ρατσιστικά γεγονότα κατά των Ελλήνων: δαιμονοποίηση των Ελλήνων μέσω του Τύπου, επιχειρήσεις «σκούπα», βίαια πογκρόμ από «αγανακτισμένους» πολίτες κ.λπ.

Οι Έλληνες κατηγοριοποιήθηκαν ως έγχρωμοι και «απόλαυσαν» όλα τα καλά αυτής της κατηγοριοποίησης: «Αυτό που παραμένει σχετικά άγνωστο, ωστόσο, είναι πως αυτή η ρατσιστική αντιμετώπιση συμπυκνώθηκε στην επί δεκαετίες κατηγοριοποίηση των μεταναστών συμπατριωτών μας ως «εγχρώμων», που δεν νομιμοποιούνταν να απολαμβάνουν τα θεσμοθετημένα προνόμια της λευκής φυλής!

»Κι όμως, η «υποτιμητική» αυτή ταξινόμηση είναι πανταχού παρούσα, τόσο στα κείμενα της εποχής όσο και στις σχετικές μελέτες της νέας γενιάς των ελληνοαμερικανών ιστορικών. «Οι Έλληνες συνήθως αποκλείονταν από τα στρατόπεδα εργατών που προορίζονταν για ‘λευκούς’ κι ήταν υποχρεωμένοι να κατασκηνώνουν μαζί με άλλες ανεπιθύμητες μειονότητες», διαβάζουμε λ.χ. σε μελέτη του Dan Georgakas για τις συνθήκες εργασίας των ελλήνων μεταναστών στις ΗΠΑ. «Σε πολλές εξορυκτικές επιχειρήσεις οι Έλληνες κατασκήνωναν δίπλα στους γιαπωνέζους εργάτες, μια ομάδα με την οποία μοιράζονταν επίσης τις επικίνδυνες δυναμιτιστικές αποστολές. Οι δυο ομάδες αναμιγνύονταν κοινωνικά, και όταν οι Έλληνες έπαιρναν μέρος σε απεργία, οι Γιαπωνέζοι μπορούσαν εύκολα να πειστούν να ενωθούν μαζί τους. Σε άλλες περιπτώσεις, οι Έλληνες συνηθιζόταν να δουλεύουν μαζί με Ιταλούς, Σέρβους και Μεξικάνους. (…) Συνηθισμένες ήταν οι αποφάσεις δημοτικών αρχών, οι οποίες επέβαλλαν διακρίσεις εις βάρος Ελλήνων, Μεξικανών, Ασιατών και Αφρό-Αμερικανών. Στο Ποκατέλο του Αϊντάχο, π.χ., οι Έλληνες ήταν υποχρεωμένοι να περιορίζονται σε ειδικά τμήματα των θεάτρων και τους απαγορευόταν να ζήσουν στις περισσότερες από τις γειτονιές. Οι αντιδράσεις πολλών γηγενών Αμερικανών εκφράζονταν με την ταμπέλα που έβλεπε κανείς το 1913 σε ένα καλιφορνέζικο εστιατόριο: ‘Αμιγές αμερικανικό. Όχι ποντίκια. Όχι Έλληνες'» («Greek America at work», σ.16-17)»[viii].

Όμως και στις μετέπειτα δεκαετίες οι Έλληνες μετανάστες υπέφεραν. Στις 30 Μαρτίου του 1960 υπεγράφη η «Σύμβαση Περί Επιλογής και Τοποθετήσεως Ελλήνων εργατών εις γερμανικάς επιχειρήσεις».

Όταν οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες έφτασαν στη Γερμανία, η στέγαση των μεταναστών εργατών γινόταν σε παραπήγματα, τα οποία, εν μέρει, προέρχονταν από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως αναφέρεται στα αρχεία του Κέντρου Τεκμηρίωσης και του Μουσείου DOMiD, της Κολωνίας. Κάθε εργάτης είχε στη διάθεσή του ένα κρεβάτι σε κουκέτα, ένα ντουλάπι που κλείδωνε, μια θέση στο τραπέζι του φαγητού και μια καρέκλα ανά άτομο. Οι εστίες, χωρισμένες ανά φύλο (αν υπήρχαν αντρόγυνα έπρεπε να χωρίσουν), συχνά αποτελούσαν τμήμα των εργοστασιακών εγκαταστάσεων.

Σε γραφείο που είχε δημιουργηθεί ειδικά για την επιλογή των Ελλήνων εργατών οι Έλληνες εξετάζονταν σα να πρόκειται για ζώα: μετρήσεις μυών, ακτινογραφίες θώρακος, οδοντιατρικές εξετάσεις κ.ά. Η ορολογία που χρησιμοποιούνταν από τους αρμόδιους φορείς στη Γερμανία και που αφορούσε το εργατικό δυναμικό ήταν «τεμάχια».

Στη Γερμανία υπήρχε, επίσης, σχετική νομοθεσία για τους «απροσάρμοστους» αλλοδαπούς προκειμένου να απελαθούν. Μάλιστα, όταν το 1967 σημειώθηκε μια μικρή οικονομική κρίση στη Γερμανία, φούντωσε η συζήτηση για μαζική απέλαση των αλλοδαπών εργατών, ενώ ακροδεξιά και νεοναζιστικά στοιχεία εισήλθαν στα δημοτικά συμβούλια. Οι αλλοδαποί ήταν τα εξιλαστήρια θύματα για κάθε κοινωνικό πρόβλημα[ix].

Αυτή ήταν η αντιμετώπιση των Ελλήνων που εξαιτίας της ανέχειας στην Ελλάδα αναγκάζονταν να ξενιτευτούν. Σήμερα εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, απελπισμένοι από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στη χώρα τους, από το ότι δεν μπορούν να βρουν εργασία, από το ότι ζουν σε τυραννικά καθεστώτα, από το ότι στη χώρα τους διεξάγεται εμφύλιος πόλεμος και από το ότι έχουν πραγματοποιηθεί ιμπεριαλιστικές εισβολές, αναγκάζονται να αφήσουν την πατρίδα τους, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη όπως έκαναν και οι Έλληνες σε προηγούμενες δεκαετίες αλλά δυστυχώς λόγω της κρίσης και σήμερα. Κανένας άνθρωπος δε θέλει να αφήνει την πατρίδα του, τον τόπο που γεννήθηκε και αγάπησε, τους συγγενείς και φίλους του. Κανένας άνθρωπος δε θέλει να στέκεται στα φανάρια μέσα στον ήλιο και στη βροχή παρακαλώντας για μερικά εικοσάλεπτα. Κανένας άνθρωπος δε θέλει να ζει σε ένα δωμάτιο είκοσι τετραγωνικών μαζί με άλλους δέκα ανθρώπους. Να ασθενεί και να μην μπορεί να έχει ιατρική περίθαλψη. Αν όλα τα παραπάνω τα ξεχνάμε, αν δεν κατανοούμε για ποιον λόγο αφήνει κάποιος τη χώρα του και την οικογένειά του, αν δε θέλουμε να σκεφτούμε πώς διαβιεί, τότε έχει αφήσει το έδαφος του ρατσισμού να ανθίσει εντός του.

Προς επίρρωση των ισχυρισμών μας αναφέρουμε πως οι μετανάστες που συνελλήφθησαν από το Αφγανιστάν πριν από την ιμπεριαλιστική επέμβαση ήταν 2.358, ενώ πέρσι το αντίστοιχο νούμερο έφτασε τις 28.528[x]. Και μέσα σε όλα αυτά δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ελλάδα έχει και αυτή το μερίδιο ευθύνης της αφού συνδράμει στην ιμπεριαλιστική επέμβαση του Αφγανιστάν με το εκστρατευτικό σώμα που έχει διαθέσει στις υπηρεσίες του ιμπεριαλισμού.

Όμως η ευθύνη των ελληνικών κυβερνήσεων δεν περιορίζεται μόνο στο παραπάνω γεγονός. Ας θυμηθούμε ότι το 2003 οι τότε κυβερνώντες ψήφισαν τη συνθήκη Δουβλίνο ΙΙ με βάση την οποία ένας μετανάστης δικαιούται να ζητήσει άσυλο στην ευρωπαϊκή χώρα στην οποία θα εισέλθει την πρώτη φορά. Μετανάστες οι οποίοι εισέρχονται στην Ελλάδα και κατόπιν μεταβαίνουν σε άλλη χώρα για να αιτηθούν άσυλο θα πρέπει σύμφωνα με τον κανονισμό Δουβλίνο ΙΙ να επιστρέφονται πίσω στην Ελλάδα. Πρακτικά αυτό σημαίνει πως όποιος μετανάστης εισέρχεται στην Ελλάδα εγκλωβίζεται, ανεξάρτητα αν θέλει να μείνει ή να πάει σε άλλη χώρα. Το 1970, το εφοπλιστικό κεφάλαιο προχωρά σε μαζική ναυτολόγηση ξένου ναυτεργατικού δυναμικού με μειωμένα εργατικά δικαιώματα στα ποντοπόρα πλοία, αξιοποιώντας την ύπαρξη διεθνών δουλεμπορικών γραφείων. Ευθύνες, ακόμη έχει και η κυβέρνηση της ΝΔ όταν μετά από τη διάλυση των σοσιαλιστικών χωρών καλούσε τους εργαζόμενους αυτών των χωρών στην Ελλάδα, προκειμένου η ελληνική αστική τάξη να έχει στη διάθεσή της φθηνό εργατικό δυναμικό. Ήταν η εποχή που οι φυλακές της Αλβανίας άνοιξαν και όλα τα εγκληματικά στοιχεία κατευθύνθηκαν προς Ελλάδα. Η ίδια πρόσκληση επαναλήφθηκε και από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αυτή τη φορά με τους παλιννοστούντες Πόντιους[xi]. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει ανάγλυφα την εξέλιξη του φαινομένου, για το οποίο είναι υπεύθυνοι ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΕΕ και οι ιμπεριαλιστές.

 

Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε πριν από μερικές μέρες στη δημοσιότητα το Υπ. Εσωτερικών, το 2008 καταγράφηκε κατακόρυφη αύξηση του αριθμού των μεταναστών που εισήλθαν στην Ελλάδα: Η αύξηση ανέρχεται σε 75,4% σε σχέση με το 2007 και οι νέοι μετανάστες πλησίασαν τις 150.000. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, οι μετανάστες αποτελούν το 7% του πληθυσμού που κατοικεί στην Ελλάδα, είναι όμως απόλυτα σίγουρο ότι το ποσοστό αυτό έχει ξεπεράσει σήμερα το 10% -κάποιοι υποστηρίζουν ότι αγγίζει πλέον το 15%[xii].

Με τι προτάσεις;

Οι προτάσεις που πρέπει να υιοθετήσει το κίνημα δεν μπορεί παρά να είναι στον αντίποδα των κυβερνητικών μέτρων και της φιλοσοφίας του ρατσισμού. Μερικοί βασικοί άξονες θα μπορούσαν να είναι οι παρακάτω:

  • Κατάργηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης και δημιουργία στη θέση τους χώρων υποδοχής των μεταναστών, με ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης.
  • Μη αποδοχή της συνθήκης Δουβλίνο 2 που εγκλωβίζει μεγάλα τμήματα των μεταναστών στην Ελλάδα τα οποία επιθυμούν να κατευθυνθούν σε άλλες χώρες.
  • Νομιμοποίηση των εργατών που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα με πλήρη εργασιακά δικαιώματα.
  • Αυστηρή τιμωρία των δουλεμπόρων.
  • Μη συμμετοχή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.

Πώς πρέπει το λαϊκό κίνημα να απαντήσει;

Το 2012 έχει καταγράψει μερικές κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές όχι απλώς ενδιαφέρουσες και πρωτόφαντες αλλά επικίνδυνες και ανησυχητικές. Το 7,5% της ΧΑ, η παραπέρα συντηρητικοποίηση του πολιτικού λόγου και της πρακτικής ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, Ανεξάρτητων Ελλήνων, τα μισά σώματα ασφαλείας που ψηφίζουν τη ΧΑ, τα συντηρητικά αντανακλαστικά που παίρνουν επιθετικά χαρακτηριστικά σε τμήματα του λαού, χτυπάνε το καμπανάκι.

Η επίθεση του εγχώριου και του ξένου κεφαλαίου συνεχίζεται αδιαλείπτως. Ούτε καν με ψευτουποχωρήσεις και με λεκτικά φτιασιδώματα. Το ξεζούμισμα της εργατικής τάξης και των υπόλοιπων λαϊκών στρωμάτων δε θα διακοπεί, ενώ η ανεργία, η ανέχεια και τα φαινόμενα εξαθλίωσης θα ενταθούν. Είναι σίγουρο πως η αστική προπαγάνδα θα επιχειρήσει να αποδώσει τα αίτια της κατάστασης που βιώνει ο ελληνικός λαός σε φανταστικούς εχθρούς (και το κάνει ήδη). Τη μια θα είναι ο δημόσιος υπάλληλος. Την άλλη θα είναι η κακοδαιμονία της φυλής. Την επόμενη θα είναι οι σιωνιστές που επιβουλεύονται τη διάλυση του ελληνισμού. Ασφαλώς από αυτή την παρέλαση των φανταστικών εχθρών δε θα λείψει ο μετανάστης.

Τα εργατικά σωματεία, τα κόμματα της αριστεράς, οι διάφορες συλλογικότητες, πρέπει να πάρουν από κοινού πρωτοβουλίες για να αναδείξουν τα πραγματικά αίτια του προβλήματος, για να πιέσουν για λύσεις σε προοδευτική κατεύθυνση, για να συντονιστούν οι αγώνες Ελλήνων και ξένων εργατών. Ειδικά ο εκπαιδευτικός κόσμος πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες προκειμένου να ξεκινήσει μια ιδεολογική αντεπίθεση που θα αντιμετωπίσει τη δράση των φασιστών σε σχολεία και πανεπιστήμια.

Πρέπει άμεσα να δημιουργηθούν μέτωπα αντίστασης στα οποία θα συμμετέχει κάθε άνθρωπος με δημοκρατικές ευαισθησίες και που κατανοεί πως τα σημερινά ρατσιστικά φαινόμενα μπορεί να είναι η απαρχή χειρότερων και πιο επικίνδυνων γεγονότων και καταστάσεων. Μετά τους μετανάστες σειρά θα έχει κάθε αγωνιζόμενη φωνή, αν δεν υπάρξουν αντιστάσεις. Ο ελληνικός λαός δεν έχει άλλη λύση παρά τους συντονισμένους αγώνες με τους μετανάστες. Τα προβλήματα της ελληνικής εργατικής τάξης είναι κοινά με αυτά των μεταναστών. Εχθρός δεν είναι ο ξένος εργάτης, ο εξαθλιωμένος μετανάστης, αλλά τα μονοπώλια που μας καθορίζουν τις ζωές μας. Που μας αφαιρούν τις ζωές μας. Που μας βάζουν στη λογική του κοινωνικού αυτοματισμού. Δε θα τους κάνουμε το χατίρι. Τουλάχιστον θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας…

 

Οδυσσέας Πραξιάδης

 

Υ.Γ.: Υπάρχει ένα στοιχείο, πολύ ενδιαφέρον, που δείχνει με ποιο τρόπο συνεισφέρουν στην ελληνική οικονομία οι «πατριώτες» εφοπλιστές και με ποιο τρόπο οι μετανάστες. Το 2009 η συνεισφορά των Ελλήνων εφοπλιστών στα φορολογικά έσοδα ήταν μόλις 12 εκατομμύρια ευρώ. Από την άλλη η συνεισφορά των μεταναστών έφτασε τα 50 εκατομμύρια ευρώ, έσοδα που προέρχονταν από τη χορήγηση της πράσινης κάρτας. Δηλαδή το μεγαλύτερο εφοπλιστικό κεφάλαιο στον κόσμο κλέβει το ελληνικό κράτος, ενώ οι εξαθλιωμένοι μετανάστες προσφέρουν ποσό τουλάχιστον τέσσερις φορές μεγαλύτερο!


[i] . Συλλογικό, επιμέλεια Ίλιτσεφ-Φεντοσέγεφ, Φιλοσοφικό εγκυκλοπαιδικό λεξικό, λήμμα ρατσισμός, τ.4, σελ. 429, εκδ. Καπόπουλος.

[ii]. Βλέπε αναλυτικότερα Τόλιος Άρης, «Από την εποχή των οπαδών στην εποχή των κανιβάλων», Μαρξιστική Σκέψη, τ. 6.

[iii] . Χρυσή Αυγή: «Για τα δήθεν ρατσιστικά εγκλήματα»

[iv] . 10/5/1997

[v] . Βλέπε αναλυτικότερα Χατζηστεφάνου Άρης, «Δικαιοσύνη: Η τυφλή γοητεία του νεοναζισμού», Unfollow, τ. 8.

[vi] . Ιός,«Αυστραλία: Οι ανεπιθύμητοι Έλληνες», Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 1/10/2000.

[vii] . Ό.π.

[viii] . Ιός, «Όταν οι Έλληνες ήταν μαύροι», Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 2/07/2000.

[ix] . pame.gr: Οι Έλληνες μετανάστες στην Γερμανία

[x] . «Οι αιτίες για τη μετανάστευση και η θέση του ΚΚΕ», Ριζοσπάστης, 12/8/2012.

[xi]. Βλέπε αναλυτικότερα, «Οι αιτίες για τη μετανάστευση και η θέση του ΚΚΕ», Ριζοσπάστης, 12/8/2012.

[xii] . ethnos.gr: Μετανάστες στην Ελλάδα

 

 http://ergatikosagwnas.gr/EA/index.php/2012-02-04-20-01-31/401-2012-08-17-07-59-30

Explore posts in the same categories: Ρατσισμός

Ετικέτες: , , , , ,

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: