Για τη Χίο

“100 χρόνια Χίος ελευθέρα”

Του Γιάννη Μακριδάκη

Πηγή: http://yiannismakridakis.gr/

Εκατό ακριβώς χρόνια μετά την προσάρτησή της στο ελληνικό κράτος, η Χίος απέκτησε την όψη που είχε το καλοκαίρι του 1822, σχεδόν διακόσια χρόνια πριν δηλαδή. Καμμένη και ρημαγμένη, σβησμένη σχεδόν από τον χάρτη.

Με λίγα λόγια, εκατό χρόνια νεοελληνικής διοίκησης και “ανάπτυξης”, γύρισαν τη Χίο ακριβώς διακόσια χρόνια πίσω.

Οι προεστοί της εποχής εκείνης είχαν κρεμαστεί πρώτοι στα πλατάνια της πλατείας Βουνακίου. Οι Βουλευτές, ο Αντιπεριφερειάρχης, ο Δήμαρχος και οι κάθε λογής Σύμβουλοι σήμερα, κάνουν συσκέψεις και αναμένουν την 11η Νοεμβρίου για να μπουν επικεφαλής της παρέλασης και των εκδηλώσεων τιμής της “απελευθέρωσης”.

Η Ελλάδα καταστρέφεται από άκρη σ’ άκρη εδώ και δεκαετίες. Τώρα βρισκόμαστε στην κορύφωση της καταστροφής, στο αποτελείωμα της χώρας και της ψυχής που θράφηκε σ’ αυτά τα χώματα.

Είναι η μεγαλύτερη καταστροφή μετά από την Σφαγή και στον Σεισμό του 1881, δήλωσε ο Δήμαρχος Χίου για την πυρκαγιά που αφάνισε το νησί. Η μεγαλύτερη καταστροφή Δήμαρχε δεν ήταν η πυρκαγιά αλλά όλο αυτό το κοινωνικοπολιτικό σύστημα που σας εξέθρεψε και σας ανέδειξε ως πολιτική φυσιογνωμία. Κι εσάς και τον Αντιπεριφερειάρχη και τους Βουλευτές και κάθε άλλον όμοιο αναπτυξιολάγνο, ανιστόρητο και έτοιμο να θυσιάσει οτιδήποτε για να εξασφαλίσει το ευτελέστερο όλων, το χρήμα. Όλους εσάς τους πολιτικούς παράγοντες, που φέρατε το νησί μας διακόσια χρόνια πίσω. Που αξιωθήκατε να το αφανίσετε άλλη μια φορά, δυο αιώνες μετά τον Καρά Αλή.

Η μεγαλύτερη καταστροφή Δήμαρχε είστε όλοι εσείς, οι απάτριδες ναινέδες του κάθε ντόπιου ή αποικιοκράτη “επενδυτή”, που είστε έτοιμοι από καιρό κάθε φορά να γονατίσετε εμπρός του, παραδίδοντας κομμάτια της πατρίδας μας έναντι προσδοκίας χρήματος, ανταποδοτικών τελών όπως έχει επικρατήσει να λέγεται η εκπόρνευση.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο

http://yiannismakridakis.gr/?p=1386

Καθώς καίγεται το τελευταίο δέντρο των παιδικών μου αναμνήσεων

του Μιχάλη Μπούργου

Πηγή:http://www.environment.gr/magazine/index.php/home

Χίος.

Των παιδικών χρόνων και αυτών της εφηβείας. Μόνος καλοκαιρινός προορισμός των διακοπών μου. Τόπος ιδιαίτερος, που μόνο η σκέψη και η προσμονή του ξανασμιξίματος, έβαφε με ευχάριστα χρώματα τους σχολικούς χειμώνες, απαλύνοντας έτσι γλυκά τους «πόνους» της μάθησης.

Χίος.

Της γιαγιάς. Του παππού. Του μεσαιωνικού χωριού με τους γλεντζέδες κατοίκους. Μεστά. Των ερειπωμένων σπιτιών. Των διακριτικών φαντασμάτων.

Χίος.

Των πρώτων ερώτων. Των πρώτων τσιγάρων.

Της βόλτας στην απόμερη παραλία με τα γαϊδουράκια. Του «κυνηγιού αχινού» για την επιβίωση σε αυτήν. Και τα ξενύχτια, τα καλύτερα ξενύχτια, πλάι στη θάλασσα.

Χίος.

Μπουγέλα στις κουτσομπόλες και υποβρύχιο μαστίχα.

Έτσι κύλησαν τα πρώτα καλοκαίρια … Μαζί με το απαραίτητο συνοδευτικό τους, τις άλλες τρεις εποχές του χρόνου. Του κάθε χρόνου …

Και ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια …

Τα χρόνια της ωριμότητας, να τα πω έτσι, κάπως πρέπει να τα πω. Τα χρόνια της ωριμότητας –λοιπόν- δεν επισκέφτηκα ξανά τον τόπο αυτό. Πειραματίστηκα σε καινούριες διαδρομές …

Αλλά, την πρώτη αγάπη δεν μπορείς να τη ξεχάσεις …

Την παρακολούθησα να αλλάζει … Ακολουθώντας τις μεταλλάξεις μίας ολόκληρης χώρας … Παρακολουθούσα από μακριά …

Χαθήκανε τα γαϊδουράκια. Μαζί τους πήρανε τον παππού, τη γιαγιά, ξαδέρφια, φίλους, συγγενείς, αρκετούς δικούς μου ανθρώπους.

Τα ερειπωμένα σπίτια, όλα σχεδόν, ανακαινίστηκαν, με τη συνήθη τεχνοτροπία της «υπερβολής νεόπλουτου», τεχνοτροπία κυρίαρχη σε μια γενιά που «μεγαλούργησε» με δανεικά.

Καινούριοι δρόμοι, μεγάλοι, άνοιξαν βασανίζοντας τη γαλήνη των μονοπατιών και των οδοιπόρων τους.

Καλλιέργειες αιώνων αφέθηκαν στην τύχη τους, η νέα μόδα του εύκολου κέρδους τις κατέστησε ξεπερασμένες στα νέα ήθη.

Παραλίες πλημμύρισαν, όχι από τα θαλάσσια νερά των «κλιματικών αλλαγών», μα από ομπρέλες, μαζί με τις ξαπλώστρες τους. Όλοι –σχεδόν- νοιώσαν ευτυχισμένοι με την εξέλιξη αυτή, γελαστοί συνέρεαν πληρώνοντας για το μπάνιο τους, αυτό που πριν λίγο καιρό τους πρόσφερε δωρεάν ο Χιώτης θεός της θάλασσας …

Παραδοσιακά πανηγύρια μεταμορφώθηκαν σε λαϊκές βραδιές – σκυλάδικων επιρροών και αποχρώσεων, ενώ η τοπική σούμα «μύρισε» ουίσκι και τεκίλα …

Κάθεσαι αναπαυτικά, από μακριά, παρακολουθείς τις αλλαγές που δεν σου αρέσουν. Που δεν σε εκφράζουνε. Και μελαγχολείς … Όχι χωρίς ευθύνες … Αλλά με περισσότερες ευθύνες … Καθώς πρακτικά αποδέχεσαι χωρίς να προσπαθείς να επηρεάσεις τη μετεξέλιξη που έτσι κι αλλιώς συμβαίνει …

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο

http://www.environment.gr/magazine/index.php/apocisthesismenu/ximerinoskatigoria/item/311-purkagiaxios-xeimkolumvitis

Explore posts in the same categories: Κοινωνία, άρθρα

Ετικέτες: , , , ,

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: