Ο Μιχάλης Μενιδιάτης δεν μένει πια εδώ

Ένα ζεστό καλοκαιριάτικο βράδυ. Το  μικρό ραδιόφωνο  στο πρεβάζι του παραθύρου παίζει το «πετραδάκι πετραδάκι». Τρέχουμε ανάμεσα στις τριανταφυλλιές, τα νυχτολούλουδα και τους ντενεκέδες με τους φουντωτούς βασιλικούς. Το ασβεστωμένο τσιμέντο καίει τις   γυμνές φτέρνες.
Τα γέλια και οι φωνές μας ενοχλούν τους μεγάλους που γύρω από ένα τραπέζι πίνουν παγωμένη «άλφα» τρώγοντας τυρί, ντομάτα κι ελιές και συζητούν. Έπεσα  στον πίσω κηπάκο και χάλασα τις ντοματιές. Το γόνατο μάτωσε και η μάνα φωνάζει. Οι άντρες λένε «ας τα παιδιά!». Ο Μενιδιάτης συνεχίζει το χαβά του, πετραδάκι πετραδάκι… «Οι άντρες δεν κλαίνε».

 Πολλά χρόνια μετά. Στο μικρό καφενεδάκι δίπλα στο ποτάμι. Πολλά τσιγάρα, διπλωμένα δίκοχα, μαλαματίνα κι «αγωνίες». Απ’ το παλιό τζουκμπόξ η φωνή του Μενιδιάτη. Τα ποτήρια αδειάζουν και γεμίζουν όπως οι ψυχές. Μια ζωή στην αφραγκία. Η άδεια που δεν ήρθε ποτέ. Το γράμμα με τα κακά μαντάτα. Οι μέρες το ίδιο πολλές, όσες φορές και αν μετρηθούν τα σταυρουδάκια στην μικρή ατζέντα. Ο αδελφός δίπλα  έσπασε. Συνάδελφε «οι άντρες δεν κλαίνε». Δεν είχες δίκιο μάνα.

Πηγή: 

Explore posts in the same categories: αυτοί που φεύγουν

Ετικέτες: , ,

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: