Αρχείο για Σεπτεμβρίου 2012

Kαλώς τα παιδιά από ΜΜΕσα…

30 Σεπτεμβρίου, 2012

Τραπουλόχαρτα Βλαντισλάβ ΈρκοΦωτογραφία για ΒΗΜΑ της Κυριακής: Το πραξικόπημα που δεν έγινε

Διαβάστε

1.Το ρεπορτάζ τηςISKRA: http://www.iskra.gr/index.php

ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ…ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ!

2.Το άρθρο του Στάθη Κατσούλα στο: http://antapocrisis.gr/

Ο Ψυχάρης ξέρει από χούντες

3. Στο http://aristeroblog.gr/ το άρθρο των Ηλία Ν. Σμήλιου, Αρετής Σκουνάκη, Γιώργου Τζαμαδάνη, Θανάση Αγαπητού

Η (πολιτική και η οικονομική) χούντα κατηγορεί το λαό για πραξικόπημα…

»Θα ματώσουμε, αλλά θα τους ανατρέψουμε»-Νίκος Αδαμόπουλος

30 Σεπτεμβρίου, 2012

Ν.Αδαμόπουλος ,μέλος της εκτελεστικής επιτροπής ΠΟΕ- ΟΤΑ

Εφημ ΠΡΙΝ 30/9/12

»Πρώτα από όλα να πιστέψουμε όλοι πως πρέπει και μπορούμε να τους σταματήσουμε. Δεν έχουμε άλλες επιλογές. Δεν υπάρχει λαγούμι να κρυφτούμε ούτε στη σύνταξη ούτε στο χωριό ή στα ξένα.Να προετοιμάσουμε και να προετοιμαστούμε για έναν παλλαϊκό – πανεργατικό ξεσηκωμό, έναν πολύμορφο, ολοκληρωτικό και παρατεταμένο αγώνα τώρα, δίχως αναστολές.»

Η συνέντευξη στο Γ. Ελαφρό

-Ποιο είναι το μήνυμα της μεγάλης απεργίας της 26ης Σεπτέμβρη; Είναι αλήθεια ότι τα συνδικάτα και οι δυνάμεις της Αριστεράς περίμεναν λιγότερο κόσμο;

Δεν ξέρω πόσο μεγάλη ήταν η συμμετοχή σε αυτή καθαυτή την απεργία – εξάλλου ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου της δουλειάς είναι στη ανεργία, την υποαπασχόληση και την προσωρινή δουλειά. Ένα επίσης μεγάλο μέρος στον ιδιωτικό τομέα βρίσκεται σε καθεστώς στην κυριολεξία τρόμου που έχει επιβάλει η εργοδοσία , πέρα του φόβου και της αγωνίας να κρατήσει τη δουλειά. Ακόμη και οι εργαζόμενοι στο δημόσιο και τους ΟΤΑ, τα νοσοκομεία την εκπαίδευση, πλέον και μια μέρα απεργίας υπολογίζετε πολύ σοβαρά απ όλους.

Η αλήθεια είναι πως δεν φαινόταν πως θα κινηθεί τόσος κόσμος σε όλη την Ελλάδα, και όμως κινήθηκε, οι περισσότεροι με σκεπτικισμό βλέπαμε την απεργία πριν.

Παρόλα αυτά, η μαζικότητα του κόσμου στη διαδήλωση τη μέρα της πανεργατικής απεργίας ήταν μεγάλη, αυτό που είδαμε στους δρόμους είναι πως είμαστε ακόμη ζωντανοί… Ανοίγει ένας δυναμικός νέος κύκλος αγώνων.

-Κυβέρνηση, επίσημα ΜΜΕ τροϊκανοί, απειλούν το λαό ότι εάν δεν περάσουν τα μέτρα, δεν θα πάρουμε την δόση, θα φύγουμε από το ευρώ και την ΕΕ και θα καταστραφεί η χώρα. Επηρεάζει αυτή η προπαγάνδα; Βλέπουν οι εργάτες έναν άλλο δρόμο;

Όλο και πιο λίγο τον νοιάζει τον κόσμο που έχει «τσαλακωθεί» αυτά τα 2.5 χρόνια, το ευρώ και η Ε.Ε. Την καταστροφή την βιώνει μέρα τη μέρα. Κανείς δεν πιστεύει πως υπάρχει προοπτική στο «λούκι» που μας έχουν χώσει. Αυτό που τον επηρεάζει είναι κυρίως τα αδιέξοδα της κατάστασης που ζει και το χειρότερο που βλέπει διπλά του και προσπαθεί με κάθε μέσο να το αποφύγει. Παρακαλά να σταματήσει το κακό εδώ. Άλλον δρόμο όμως βατό, ακόμη δεν τον βλέπει μπροστά του. Ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη δυσκολία και αδυναμία.

(περισσότερα…)

Η μακρά παράδοση της ακύρωσης του χρέους στην Μεσοποταμία και την Αίγυπτο, από την 3η έως την 1η χιλιετία π.Χ.

30 Σεπτεμβρίου, 2012

του Ερίκ Τουσέν

Είναι σημαντικό να διαπεράσουμε το προπέτασμα καπνού που έχουν κατασκευάσει οι πιστωτές και να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια. Γενικευμένες ακυρώσεις χρεών συνέβησαν επανειλημμένα στην ιστορία.

Ο Χαμουραμπί  – βασιλιάς της Βαβυλώνας- και οι διαγραφές του χρέους

Ο Κώδικας Χαμουραμπί βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι. Στην πραγματικότητα, ο όρος «κώδικας» είναι ακατάλληλος, διότι ο Χαμουραμπί μας άφησε ένα σύνολο κανόνων και αποφάσεων που αφορούν τις σχέσεις κυβέρνησης και πολιτών. Η βασιλεία του Χαμουραμπί, βασιλιάς της Βαβυλώνας (βρίσκεται στο σημερινό Ιράκ), ξεκίνησε το 1792 π.χ. και διήρκησε 42 χρόνια.

Αυτό που δεν αναφέρουν τα περισσότεροι βιβλία ιστορίας, είναι ότι ο Χαμουραμπί, όπως και άλλοι ηγέτες των πόλεων-κρατών της Μεσοποταμίας, διακήρυξε επανειλημμένα την διαγραφή χρεών των πολιτών προς τις κυβερνητικές αρχές και τους ανωτέρους αξιωματούχους και  υπάλληλους. Το κείμενο που αποκαλείται Κώδικας Χαμουραμπί συντάχθηκε πιθανώς το 1762 π.χ. Ο επίλογος του διακήρυττε ότι «ο ισχυρός δεν μπορεί να καταπιέζει τον αδύναμο, η δικαιοσύνη πρέπει να προστατεύει τη χήρα και τα ορφανά (…) για να αποδίδεται δικαιοσύνη στους καταπιεσμένους» .

(περισσότερα…)

Για το δημόσιο χρέος

30 Σεπτεμβρίου, 2012

  

 20 ΕΤΗ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΣΕ ΤΟΚΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΧΡΕΟΛΥΣΙΑ

«Επειδή πολύς λόγος γίνεται το τελευταίο διάστημα για τα «λαμόγια» και τους τζαμπατζήδες της Ευρώπης (τον Ελληνικό λαό) , η ελληνική εργατική τάξη έχει πληρώσει πριν το ξέσπασμα της κρίσης στην Ευρωζώνη (2009) το ποσό των 479,3 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΕΥΡΩ»

via http://nodebtnoeuro.wordpress.com/

του Βασίλη Πετρόπουλου

Συνολικά σύμφωνα με τις επίσημες απολογιστικές εκθέσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου του Ελεγκτικού Συνεδρίου μόνο την τελευταία εξαετία (2004-2010) πληρώσαμε ως Ελληνικός λαός- ως εργατική τάξη στους εταίρους, φίλους και προστάτες το ποσό των: 366.6 δις όταν το χρέος μας ήταν 299 δις ευρώ.

Mε βάση τον πίνακα της εισηγητικής έκθεσης του Προϋπολογισμού για το 2012 όπου υπερψηφίστηκε από τα λαμόγια-προδότες και υπηρέτες των τραπεζών και των μονοπωλίων (βουλευτές ΠΑ.ΣΟ.Κ, Ν.Δ. και ΛΑ.Ο.Σ. ) έχουμε πληρώσει εδώ και μια 20ετία ,το ποσό των 479,3 δις ευρώ. Θυμίζω ότι το χρέος μας ήταν 298,8 Δισεκατομμύρια ευρώ στις 31.12.2009 Δηλαδή με βάση τα έγγραφα του Υπουργείου Οικονομικών έχουμε πληρώσει σε τοκοχρεολύσια 480 Δις όταν χρωστούσαμε 300!(πληρώσαμε δηλαδή σχεδόν 200 δις παραπάνω αλλά το χρέος μας όχι μόνο δεν μειώθηκε, όχι μόνο δεν αποπληρώθηκε αλλά αντιθέτως αυξήθηκε… και μας λένε ότι χρωστάμε άλλα τόσα!)!

(περισσότερα…)

Δημοφιλείς πλάνες για την κρίση χρέους

30 Σεπτεμβρίου, 2012

To Γερμανικό Ινστιτούτο Rosa Luxemburg κυκλοφόρησε την αναθεωρημένη έκδοσή του για την κρίση χρέους στην Ευρώπη. Τίτλος της έκθεσης είναι «Όλα όσα θα θέλατε να μάθετε για τις Ελληνογερμανικές σχέσεις στην κρίση, αλλά δεν τολμάνε να σας πουν» και μπορείτε να την διαβάσετε από εδώ.

Από τον πρόλογο της έκθεσης

Δύο χρόνια ευρωκρίση: την άνοιξη του 2010 τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο διέσωσαν την ελληνική κυβέρνηση από αδυναμία πληρωμής. Εντούτοις, μόλις δυο χρόνια αργότερα η Αθήνα χρειάζεται ένα ακόμη πακέτο δανείων. Το Μάρτιο του 2012 εγκρίθηκε επιτέλους η πίστωση έπειτα από έντονες συζητήσεις. Στην Ευρώπη οι κυβερνήσεις ερίζουν για το εάν ο δανεισμός είναι αναγκαίος και ποιος θα τον πληρώσει.

Στη Γερμανία κυριαρχεί η άποψη ότι η ίδια η Ελλάδα ευθύνεται για τη συμφορά της: πρώτα κατάφερε με πονηριές να ενταχθεί στην Ευρωζώνη, έπειτα η ελληνική κυβέρνηση ξόδευε πάρα πολλά και, κυρίως, οι κυβερνώμενοι δούλευαν πολύ λίγο.Τέτοιου είδους ερμηνευτικά μοτίβα, στα οποία λανθάνει ο εθνικισμός, καλλιεργήθηκαν από τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης και τους γερμανούς πολιτικούς, οι οποίοι μάλιστα προτείνουν αντίστοιχες «λύσεις» για την κρίση: οι Έλληνες πρέπει να ξοδεύουν λιγότερο, να εργάζονται περισσότερο και να πουλήσουν τη δημόσια περιουσία τους – και, εφόσον αυτές οι λύσεις αποτύχουν, η Ελλάδα πρέπει να βγει από την Ευρωζώνη. Η ανοησία σε όλα αυτά είναι πως ούτε οι αναφερόμενες ως αιτίες της κρίσης είναι σωστές ούτε οι προτεινόμενες λύσεις οδηγούν πράγματι στην έξοδο από την κρίση.

(περισσότερα…)

»ΚΑΙ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝΕ ΤΑ ΤΡΑΜ»

29 Σεπτεμβρίου, 2012

Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Πέτρος Πανδής

»ΚΑΙ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝΕ ΤΑ ΤΡΑΜ»

Νεκρός κείτονταν μες στο δρόμο
βαθειά βαθειά στην πλάτη το μαχαίρι
κανείς δεν άπλωσε το χέρι
κανείς δεν πάτησε το Νόμο.

Και περνούσαν και περνούσανε τα τραμ
νταραντατάμ νταραντατάμ.

Κλείσαν τα μαγαζιά οι γειτόνοι
και τα μαζέψαν μάνι-μάνι
σκορπίσαν όλοι από το σεργιάνι
άλλωστε πήρε να νυχτώνει.

Και περνούσαν και περνούσανε τα τραμ
νταραντατάμ νταραντατάμ.

Στου φαναριού το φως γυαλίζει
το κάθετο λεπτό λεπίδι
αδιάφορο πελώριο φίδι
το τραμ περνά και κουδουνίζει.

Και περνούσαν και περνούσανε τα τραμ
νταραντατάμ νταραντατάμ.

Βιβλίο:»Ο Τσε για το κράτος και την επανάσταση»-Δημήτρης Καλτσώνης

29 Σεπτεμβρίου, 2012

   εκδόσεις ΤΟΠΟΣ, Οκτώβριος 2012  

 για να διαβάσετε τον πρόλογο του βιβλίου, πατήστε εδώ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Τα αυθεντικά κείµενα του Τσε και οι πρόσφατες, αποκαλυπτικές δηµοσιεύσεις χειρογράφων του, αποτέλεσαν το υλικό βάσει του οποίου ο πανεπιστηµιακός ∆ηµήτρης Καλτσώνης ανατέµνει τη σκέψη του Ερνέστο Γκεβάρα. Οι αναλύσεις τού Τσε για το σύγχρονο κράτος και οι προσεγγίσεις του για την επανάσταση, τους δρόµους που οδηγούν σε αυτή και τους τρόπους µε τους οποίους διεξάγεται, αποκτούν σήµερα ένα εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Περισσότερο επίκαιρες είναι όµως οι θεωρητικές κρίσεις του Γκεβάρα για το σοσιαλιστικό κράτος, την πρώην Σοβιετική Ένωση, το ρόλο των εργαζοµένων και της δηµοκρατίας στη σοσιαλιστική κοινωνία.

Σήµερα, 45 χρόνια από τη δολοφονία του, το βιβλίο αυτό µας εντάσσει µε συστηµατικό τρόπο στη µελέτη της θεωρίας και των προβληµατισµών του εµβληµατικού επαναστάτη.

www.toposbooks.gr

 Ο ∆ηµήτρης Καλτσώνης (www.kaltsonis.blogspot.com) γεννήθηκε το 1967 και είναι επίκουρος καθηγητής θεωρίας κράτους και δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήµιο. ∆ιδάσκει στο Τµήµα Πολιτικής Επιστήµης και Ιστορίας, στο µεταπτυχιακό του Γενικού Τµήµατος ∆ικαίου και στο µεταπτυχιακό του Τµήµατος ∆ηµόσιας ∆ιοίκησης του Παντείου. ∆ιευθύνει το Σεµινάριο Κράτος και δίκαιο στον 21ο αιώνα (www.kratoskaidikaio.blogspot.com). Έχει δηµοσιεύσει διάφορα άρθρα και τις ακόλουθες µονογραφίες:

  • Η κυβέρνηση της «Λαϊκής Ενότητας» στη Χιλή 1970-1973, ηλεκτρονική έκδοση, Εργατικός Αγώνας, 2012
  • Το δίληµµα της Μπολιβαριανής ∆ηµοκρατίας – Κράτος και δίκαιο στη Βενεζουέλα του Ούγκο Τσάβες, Ξιφαράς, 2010
  • Ελληνική Συνταγµατική Ιστορία, τ. Ι, 1821-1940, Ξιφαράς, 2009
  • Ελληνική Συνταγµατική Ιστορία, τ. ΙΙ, 1941-2001, Ξιφαράς, 2010
  • ∆ίκαιο – κοινωνία – τάξεις, Σύγχρονη Εποχή, 2005
  • Το δικαστήριο από την πρωτόγονη κοινωνία στην αταξική, Σύγχρονη Εποχή, 2002
  • Κράτος και ανενέργεια του νόµου, Αντ. Σάκκουλας, 1998
  • Τo Σύvταγµα στη λεvιvιστική σκέψη, Σύγχρovη Επoχή, 1997

(περισσότερα…)

Ανοικτή επιστολή προς τους μαθητές: Γιατί δεν απεργήσαμε…

29 Σεπτεμβρίου, 2012

Ανοικτή επιστολή προς τους μαθητές.

via ΟΙΚΟΔΟΜΟΣ

Αγαπητέ μαθητή, αγαπητή μαθήτρια,

το βλέμμα σας ήταν αποκαλυπτικό, καθώς εμείς οι καθηγητές σας εισερχόμασταν στον προαύλιο χώρο του σχολείου. Τα σχόλια ήταν άλλοτε άμεσα και κατά πρόσωπο, άλλοτε πισώπλατα και ειρωνικά.

Η απορία ίδια σε όλους σας: «Μα ήρθαν για μάθημα, μέρα τέτοιας απεργίας, αυτήν την περίοδο;». Οι πιο «ανάλαφροι» μαθητές ένιωσαν ότι χάνεται μια ευκαιρία για καθισιό. Οι πιο γρηγορούντες και κοινωνικοποιημένοι, ίσως πιο ευαίσθητοι στα τεκταινόμενα της εποχής, ένιωσαν ότι θα φανεί η λειψανδρία στο μέτωπο των συγκεντρώσεων. Αλλά, όλοι σας μείνατε με το γιατί.

Επιτρέψτε μας, λοιπόν, αγαπητοί μας μαθητές, να σας εξηγήσουμε γιατί δεν απεργήσαμε.

– Δεν απεργήσαμε γιατί είμαστε ικανοποιημένοι με τον πλουσιοπάροχο μισθό μας, και συνεπώς, ο συνήθως, κύριος λόγος συμμετοχής στην κινητοποίηση εξαλείφεται. Μισθός επαρκέστατος για να καλύψεις κάθε ανάγκη, και αν είσαι και μετρημένος βάζεις και κάτι στην άκρη. Λειτούργημα με κοινωνική αναγνώριση και άμεση επαγγελματική αποκατάσταση. Για το λόγο αυτό και δεν κάνουμε φροντιστήρια, όπως γίνεται στο εξωτερικό, όπου κάποιοι αγιογδύτες ξεματώνουν οικονομικά τους γονείς που αγωνιούν για το αύριο των παιδιών τους. Απόδειξη; Ο υπερπολυτελής μας βίος και οι συνεχείς μετακινήσεις μας, από τόπο σε τόπο, για ανανέωση και συλλογή νέων εμπειριών. Οι λίγοι κάποιοι πένητες καθηγητές είναι αυτοκαταστροφικοί τύποι, που ικανοποιούν την όποια αρρωστημένη ιδεοληψία τους.

(περισσότερα…)

Το πανεπιστήμιο θα φάει το παλάτι (;)

28 Σεπτεμβρίου, 2012

Πηγή:tvxs

 του Θέμη Τζήμα

Η φράση αποδίδεται στο Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Για την ακρίβεια του αποδίδεται η φράση “το σπίτι αυτό θα φάει το σπίτι εκείνο”, εννοώντας το πανεπιστήμιο και το παλάτι αντίστοιχα. Είναι αλήθεια ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια πολλές φορές τον δικαίωσαν. Οι περισσότεροι γνωρίζουμε τις φοιτητικές εξεγέρσεις επί χούντας, με κυριότερες αυτές της Νομικής και του Πολυτεχνείου, όμως στην πραγματικότητα είναι πολύ περισσότερες και ξεκινούν από τη Βαυαροκρατία ακόμα. Το φοιτητικό κίνημα συγχρονίστηκε και έδρασε ως πρωτοπορία του ευρύτερου λαϊκού κινήματος σε όλες τις κρίσιμες ιστορικές φάσεις.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι κάθε καθεστώς και κυβέρνηση που συγκρούστηκε με το λαό πολέμησε και το φοιτητικό κίνημα. Ίδια ήταν πάντοτε από τέτοιου είδους ηγεσίες η αντιμετώπιση και όσων πανεπιστημιακών δασκάλων- όχι πολλών συνήθως και δυστυχώς- τολμούσαν να έρθουν σε ρήξη με το κατεστημένο.

Είναι κι αυτός ένας από τους λόγους της επίθεσης που έχει δεχτεί το δημοκρατικό, δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο, με ιδιαίτερη μάλιστα ένταση εν μέσω κρίσης. Οι δυσφημηστικές επιθέσεις προς φοιτητές, πανεπιστημιακούς και πρυτανικές αρχές που δε δέχτηκαν να συνδράμουν το έργο της διάλυσης του δημοσίου πανεπιστημίου συνδυάζονται με την προωθούμενη γενίκευση των διδάκτρων στα προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών, με την υποχρηματοδότηση και με την κατάργηση του δωρεάν συγγράμματος. Είτε στο νέο πακέτο μέτρων, είτε σε κάποιο από τα επόμενα, οι ταξικοί φραγμοί που ήδη υπάρχουν -και- στην τριτοβάθμια παιδεία θα καταστούν ακόμα αυστηρότεροι και καταλυτικοί ως προς τον αποκλεισμό από τα πανεπιστήμια της πλειοψηφίας των μαθητών.

(περισσότερα…)

Από την “αθωότητα των μουσουλμάνων” στις Pussy Riot και τον πατέρα Παστίτσιο: Η ανάγκη για κάποιες διακρίσεις

28 Σεπτεμβρίου, 2012

Πηγή:Πολιτική Οικονομία

του Νίκου Προγούλη

Η σύγκρουση της ελευθερίας της έκφρασης με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις ή την πολιτισμική ταυτότητα κάποιων ομάδων είναι ένα διαχρονικό φαινόμενο που έρχεται ξανά και ξανά στην επικαιρότητα. Μπορούμε, από τα σχετικά πρόσφατα, να θυμηθούμε τις γελοιογραφίες του Μωάμεθ από δυτικούς γελοιογράφους μερικά χρόνια πριν, που ξεσήκωσαν ταραχές στον ισλαμικό κόσμο, ή στα καθ΄ημάς, την έκθεση οutlook το 2004, (όπου ο Καρατζαφέρης είχε απαιτήσει να κατέβει ένας πίνακας που έδειχνε ένας πέος να χύνει στο σταυρό), κλπ, κλπ.

Η μεγάλη μερίδα των απόψεων που τάσσεται υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης, (ότι μορφή κι αν έχει αυτή, π.χ. πρόκληση, χλεύη, γελοιοποίηση, κλπ), μιλάει συλλήβδην για “σκοταδισμό”, “επιστροφή στον μεσαίωνα”, κλπ, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις επισημαίνεται ότι οι θιγόμενοι έχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά: για παράδειγμα, αν είναι χριστιανοί, επικαλούνται τις αξίες του δυτικού πολιτισμού και του διαφωτισμού όταν πρόκειται για την προσβολή άλλων θρησκειών, ενώ όταν στο στόχαστρο της σάτιρας μπαίνει η δική τους θρησκεία, τότε ο διαφωτισμός πάει περίπατο.

Θα προσπαθήσουμε εδώ να βάλουμε κάποια κριτήρια που διαχωρίζουν αυτές τις περιπτώσεις, γιατί κατά τη γνώμη μας, είναι φανερό ότι σε κάποιες περιπτώσεις πρόκειται για κριτική, έστω και άκομψη, που θα έπρεπε όμως να είναι ελεύθερη, ενώ σε άλλες περιπτώσεις πρόκειται για πολεμική πράξη.

Κριτήριο 1ο, και βασικότερο, είναι το αν η κριτική, (πρόκληση, γελοιοποίηση, κλπ), έρχεται “εκ των έσω” ή “εκ των έξω” σε μια εθνική, ή πολιτισμική ή θρησκευτική ομάδα. Αν έρχεται εκ των έσω, είναι, γενικά μιλώντας, θεμιτή. Αν απαγορευόταν, θα μπλόκαρε οποιαδήποτε αλλαγή ή εξέλιξη στις αντιλήψεις. Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να την επιθυμεί ένα σημαντικό μέρος της ομάδας, αλλά να αποκλείεται επειδή κανείς δεν επιτρέπεται να αμφισβητήσει να κριτικάρει, ή να σατιρίσει, με οποιονδήποτε τρόπο. Όταν όμως η κριτική έρχεται “εκ των έξω” αποτιμάται διαφορετικά, γιατί συχνά πρόκειται για πολεμική πράξη. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα μια γελοιογραφία για τον Μωάμεθ από έναν Σαουδάραβα γελοιογράφο, (αν μπορούμε να φανταστούμε ποτέ κάτι τέτοιο), και άλλο από έναν Δανό ή Ολλανδό. Αντίστοιχα, ένας Ιρανός γελοιογράφος π.χ. που σατιρίζει τον Χριστό, δεν ενδιαφέρεται για το ζήτημα πραγματικά, αλλά δυσφημίζει τον “εχθρό” με σκοπό να οξύνει μια αντιπαράθεση που, επί της ουσίας δεν έχει θρησκευτικό διακύβευμα. Με αυτό το κριτήριο, η “αθωότητα των μουσουλμάνων”, είναι ένα εργαλείο πολεμικής προπαγάνδας, ενώ ο “Παστίτσιος” είναι κάτι τελείως διαφορετικό, αφού πρόκειται για το κατασκεύασμα ενός Έλληνα και, τυπικά τουλάχιστον, Χριστιανού όπως όλοι μας,

(περισσότερα…)

Ημαρτον Κύριε…

28 Σεπτεμβρίου, 2012

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

του Παντελή Μπουκάλα

Ας ακούσουμε λοιπόν ένα ποιηματάκι από το Καστελλόριζο, ένα από τα πάμπολλα «ασημένια» δίστιχα με τα οποία η λαϊκή μούσα δοξολόγησε τον έρωτα όπως του αξίζει: «Στην εκκλησιά σαν θα σε δω με χέρια σταυρωμένα, / όλοι κοιτάζουν το σταυρό κι εγώ κοιτάζω εσένα». Τι έχουμε λοιπόν εδώ; Βλασφημία; Βαριά προσβολή θρησκευτικών συμβόλων, και μάλιστα του σταυρού, που αίφνης θεωρείται υποδεέστερης λατρευτικής αξίας εν συγκρίσει με δύο σταυρωμένα ανθρώπινα χέρια; Υβρη; Είναι βέβαιο ότι αυτό θα αποφάσιζε η Ιερά Εξέταση και όσοι εμπνέονται από το αιματηρό παράδειγμά της. Και θα απαιτούσε μάλιστα την επί της πυράς θανάτωση του ποιητή. Μόνο που, επειδή στη συγκεκριμένη περίπτωση ποιητής είναι ο δήμος όλος, ο λαός (ο οποίος «ενέχεται» και για πολλούς άλλους εξίσου «ασεβείς» ή και ασεβέστερους στίχους), θα ήταν αναγκασμένη να ρίξει στη φωτιά, αναδρομικώς, την Ελλάδα όλη – ή έστω το Καστελόριζο. Και μάλλον θα αναγκαζόταν να συγκρατήσει το «θείον» μένος της. Ιερά Εξέταση δεν υπάρχει βέβαια στην εποχή μας. Θρησκευτικός φανατισμός, όμως, υπάρχει. Κι ανεξάρτητα από την προδήλως διαφορετική οξύτητα της εκδήλωσής του, δεν είναι αποκλειστικό γνώρισμα του ισλαμισμού, όπως θέλουμε να πιστεύουμε εμείς οι Δυτικοί – Χριστιανοί, πάντοτε σίγουροι για την υπεροχή μας σε όλα τα πεδία (πλην ίσως της πετρελαιοπαραγωγής). Το βλέπουμε αυτό όποτε εξαπολύονται αναθέματα (αλλά και πέτρες) εναντίον θεάτρων με «βλάσφημες» παραστάσεις, εναντίον γκαλερί που φιλοξενούν «βέβηλους» πίνακες ή εναντίον κινηματογραφικών αιθουσών όπου παίζονται «αντιχριστιανικά έργα», λ. χ. ο «Τελευταίος πειρασμός». Και το βλέπουμε και τώρα, με τη σύλληψη και τιμωρία ενός «σαμποτέρ της Ορθοδοξίας» από την Εύβοια, ο οποίος με τον διαδικτυακό πατέρα Παστίτσιό του «εβλασφήμησε κακοβούλως κατά του πατρός Παϊσίου»… Λίγο, ελάχιστα αν την τεντώσουμε την ιεροεξεταστική λογική που επικράτησε στη συγκεκριμένη περίπτωση, προς χαρά μεγάλη των χρυσαυγιτών και των εν γένει σκοταδιστών, θα τις κλείσουμε όλες τις ιστοσελίδες.

  (περισσότερα…)

Αλκυονίδα Μέρα

27 Σεπτεμβρίου, 2012

 Αλκυονίδα Μέρα

Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης
Μουσική: Γιώργος Αρσενίδης
Πρώτη εκτέλεση: Βούλα Σαββίδη

στους μετανάστες

»Η κατάσταση της εργατικής τάξης»- Kώστας Κάππος

27 Σεπτεμβρίου, 2012

Κώστας Κάππος ,(Μάρτιος 1937-Σεπτέμβριος 2005)

»Τράβα το δρόμο σου και άσε τους άλλους να μιλάνε»

 

»Η κατάσταση της εργατικής τάξης», εκδόσεις Αλήθεια, Αθήνα 2005

Από τον ΠΡΟΛΟΓΟ

Κατάσταση της εργατικής τάξης είναι οι συνθήκες και οι όροι παραγωγής και αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης και είναι αποτέλεσμα των σχέσεων εργασίας – κεφαλαίου, του επιπέδου ανάπτυξης του καπιταλισμού, της πάλης του προλεταριάτου για την απελευθέρωση και την απαλλαγή από την καπιταλιστική εκμετάλλευση. Η επιστημονική έρευνα και μελέτη της κατάστασης τις εργατικής τάξης είναι αναγκαία για να γίνει κατανοητό σε ποιες συνθήκες αυτή εργάζεται, ζει, αναπτύσσεται.

Mε ένα κλικ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Η κατάσταση της εργατικής τάξης – Διαβάστε το

(περισσότερα…)

Η ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, μοναδικός δρόμος για νικηφόρους αγώνες-Νίκος Γουρλάς

27 Σεπτεμβρίου, 2012

Η ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΕ ΚΡΙΣΙΜΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ

Πηγή: ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ

«Οι ψευτοεπαναστάτες συνδικαλιστές της Ιταλίας φτάνουν συχνά μέχρι του σημείου να συζητούν αν συμφέρει να γίνει το συνδικάτο (για παράδειγμα των σιδηροδρομικών) ένας κλειστός κύκλος, που δεν υπολογίζει παρά μόνο στους «επαναστάτες», παρά μόνο στην τολμηρή μειοψηφία που συμπαρασύρει τις ψυχρές και αδιάφορες μάζες, δηλαδή φτάνουν να αρνούνται την στοιχειώδη αρχή του συνδικαλισμού που είναι να οργανώσει το σύνολο των μαζών.»

A.Gramsci, «Συνδικαλισμός και συμβούλια»

H κινηματική αδράνεια των έξι τελευταίων μηνών μπορεί να εξηγείται σε ένα βαθμό από την ελπίδα της εργατικής τάξης να δοθεί λύση για την ισοπέδωση μισθών και δικαιωμάτων της μέσα από τη διαδικασία των εκλογών, που καλλιέργησε «εκλογικές αυταπάτες» και καθήλωσε τις αγωνιστικές συνειδήσεις, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι.

Όμως δεν φτάνει αυτή η εξήγηση για να δοθεί απάντηση στο γιατί παρά το ρήγμα που δημιουργήθηκε στις συνειδήσεις των εργαζομένων από τους αγώνες των δυο τελευταίων ετών που μετατόπισε προς τα αριστερά μεγάλα κομμάτια της τάξης (με όλη φυσικά την αντιφατικότητα, το βάθος και το βαθμό συνείδησης από τμήματα των εργαζομένων), παρά τις μεγάλες προσπάθειες που γίνονται από ταξικά συνδικάτα στον ιδιωτικό τομέα αλλά και σωματείων και ομοσπονδιών του δημόσιου με αγωνιστικό πρόσημο, τα αποτελέσματα παραμένουν φτωχά και αναντίστοιχα του οδοστρωτήρα των μνημονιακών μέτρων που υλοποιεί η άθλια συγκυβέρνηση.

Aπό την άλλη βρίσκεται σε εξέλιξη το μεγαλύτερο σχέδιο αναδιανομής του πλούτου προς όφελος του κεφαλαίου και σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας που έχει υπάρξει μεταπολεμικά. Σε αυτή τη λογική εντάσσονται οι ΕΟΖ, η σύνθλιψη των μισθών στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα (ήδη σε μεγάλη αλυσίδα πολυκαταστημάτων, προσλαμβάνουν εργαζόμενους με 280 ευρώ για εξάωρη εργασία νομιμότατα) παράλληλα με την κατάργηση της εργατικής νομοθεσίας, την τρομοκρατία, το τσάκισμα και των τελευταίων αντιστάσεων στους τόπους δουλειάς, ιδιαίτερα του ιδιωτικού τομέα, με πογκρόμ απολύσεων όσων αντιστέκονται στις μειώσεις και τις ατομικές συμβάσεις. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το εργατικό κίνημα δεν κατάφερε να ανατρέψει κανένα από τα μέτρα που εφάρμοσαν οι μνημονιακές κυβερνήσεις του κεφαλαίου, δημιουργούν μεγάλα ερωτηματικά στη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων αφού ακόμα και παρατεταμένοι επίμονοι αγώνες όπως αυτός της Χαλυβουργίας τελικά ηττήθηκαν.

(περισσότερα…)

ΑΝΤΑΡΣΥΑ:Στο δρόμο του αγώνα βαδίζουμε ξανά!

27 Σεπτεμβρίου, 2012

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χαιρετίζει τις μεγαλειώδεις σημερινές απεργιακές συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν σε όλη την χώρα. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, γέμισαν τους δρόμους όλων των μεγάλων πόλεων.Ιδιαίτερα στην Αθήνα, η συγκέντρωση των σωματείων και η πορεία έδειξαν ότι, σε πείσμα της τρικομματικής λαίλαπας και όσων διαδίδουν ότι τα μέτρα είναι «τελειωμένα», η κοινωνική οργή και η πάλη των εργαζομένων είναι αυτή που θα γράψει τον επίλογο για την κυβέρνηση, την Τρόικα, την Ε.Ε. και τους υποστηριχτές τους. Ιδιαίτερα μαζικό, στην καρδιά της διαδήλωσης ήταν για μια ακόμα φορά το μπλοκ του Μουσείου και Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων. 

Οι δρόμοι γέμισαν, παρά την προσπάθεια των κομμάτων του συστήματος ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, αλλά και της Χρυσής Αυγής να σκορπίσουν το φόβο και να στείλουν το λαό με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο σπίτι του. Δεν τους πέρασε! Οι διαδηλωτές πορεύτηκαν σε πείσμα των δακρυγόνων και των επιθέσεων της αστυνομίας, που επέδειξε ιδιαίτερο ζήλο στην προσπάθεια διάλυσης των φοιτητικών μπλοκ καθώς και των μπλοκ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κυνηγώντας και κάνοντας προσαγωγές ακόμη και μετά το τέλος της διαδήλωσης.

Η σημερινή διαδήλωση, όπως και η χτεσινή τεράστια κινητοποίηση στη Μαδρίτη και σε άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου, στοιχειώνουν τον ύπνο των πολιτικών αρχηγών που δήθεν ατάραχοι συνεχίζουν τη «σωτηρία» μας, σχεδιάζοντας να μετατρέψουν ολόκληρη τη χώρα σε μια Ειδική Οικονομική Ζώνη, όπου οι εργαζόμενοι θα δουλεύουν σαν σκλάβοι για ένα κομμάτι ψωμί.

Η σημερινή απεργία στοιχειώνει και τον ύπνο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, που δεν θέλει και δεν μπορεί να σχεδιάσει ένα παρατεταμένο και νικηφόρο αγώνα. Δίνει μια ηχηρή απάντηση σε όσους συνεχίζουν να σπέρνουν αυταπάτες ότι η αναμονή μιας κυβερνητικής – κοινοβουλευτικής λύσης αποτελεί δρόμο εξόδου από την κρίση ή κάνουν την δική τους ήττα, ήττα των εργαζόμεων και του κινήματος. Γιατί σήμερα, στα στόματα όλων των διαδηλωτών, το σύνθημα ήταν ένα: Εμπρός για απεργία διαρκή!
Γνωρίζουμε πολύ καλά όλοι και όλες ότι μια απεργία δεν αρκεί μπροστά στον πόλεμο που βιώνουμε.

(περισσότερα…)

Πανεργατική απεργία (26/9):Πετυχημένος σταθμός και αφετηρία κλιμάκωσης.

27 Σεπτεμβρίου, 2012

 ΠΡΩΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

Πηγή :ΙSKRA

Του Δημήτρη  ΣΤΡΑΤΟΥΛΗ

Η πανελλαδική πανεργατική απεργία στις 26 Σεπτεμβρίου είχε σημαντική επιτυχία και οι απεργιακές συγκεντρώσεις, που διοργανώθηκαν σε όλη τη χώρα, ήταν ιδιαίτερα μαζικές και μαχητικές. Η μαζικότητα μάλιστα στις εκτός Αττικής περιοχές της χώρας μας, κατά κοινή ομολογία, έφτασε ή και ξεπέρασε σε πολλές πόλεις και την κινητοποίηση – ορόσημο κατά του μνημονίου στις 5/5/2010.

Η κινητοποίηση αυτή μπορεί και πρέπει να αποτελέσει την αφετηρία και το άνοιγμα ενός νέου κύκλου αγωνιστικών κινητοποιήσεων, που κάτω από ορισμένες κινηματικές και πολιτικές προϋποθέσεις μπορεί να είναι νικηφόρες και να οδηγήσουν στην απόκρουση του νέου πακέτου αντικοινωνικών μέτρων, στην ανατροπή των μνημονίων και της κυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ, που συνεχίζει να τα εφαρμόζει.

Στους απεργούς και διαδηλωτές ήταν διάχυτη η οργή και αγανάκτηση λόγω της προεκλογικής εξαπάτησής τους από τα τρία κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση, που, ενώ είχαν υποσχεθεί επαναδιαπραγμάτευση των μνημονίων, συνεχίζουν με ακόμα πιο σκληρό τρόπο την εφαρμογή τους οδηγώντας το λαό σε ακόμα μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση, στην παρατεταμένη ανεργία και στη φτώχια.

Τη σφραγίδα τους στην απεργία και στις απεργιακές συγκεντρώσεις έβαλαν κατά κύριο λόγο οι εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα, με τις ομοσπονδίες των καθηγητών, των νοσοκομειακών, των εργαζομένων στην τοπική αυτοδιοίκηση και τα συνδικάτα των υπό ιδιωτικοποίηση δημόσιων επιχειρήσεων (ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΕΛΒΟ, ΤΤ κλπ) να έχουν την πιο μαζική και μαχητική συμμετοχή.

Σημαντική ήταν και η συμμετοχή των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα, ιδιαίτερα στις εκτός Αττικής περιοχές, αλλά και στην Αθήνα κυρίως από χώρους με πρωτοβάθμια σωματεία που ιδρύθηκαν πρόσφατα, καθώς και επισφαλών εργαζομένων και συνταξιούχων.

Σημαντικό ποιοτικό στοιχείο της κινητοποίησης, από την σκοπιά κοινωνικών συμμαχιών της εργατικής τάξης, ήταν η συμμετοχή των μικρομεσαίων επαγγελματοβιοτεχνών μετά από καλέσματα των ΓΣΕΒΕΕ και ΕΣΕΕ, επιστημόνων μέσω ΤΕΕ, φαρμακευτικών και δικηγορικών συλλόγων, καθώς και καλλιτεχνών μέσω της ΠΟΘΑ. Μαζική επίσης συμμετοχή είχαν οι συνελεύσεις των γειτονιών και άλλα κοινωνικά κινήματα (δεν πληρώνω, δίκτυα αλληλεγγύης κλπ).

(περισσότερα…)

Περιοδικό Εκτός Γραμμής, τεύχος 30

27 Σεπτεμβρίου, 2012

Σ’ αυτό το τεύχος…

Το νέο τεύχος του Εκτός Γραμμής ψηλαφίζει το μετεκλογικό πολιτικό σκηνικό, επιχειρώντας να εντοπίσει τις τάσεις που είναι σε εξέλιξη. Αναζητά το σύγχρονο «ιστορικό μπλοκ» και αναρωτιέται ποια μπορεί να είναι η στάση της Αριστεράς απέναντι στην κυβερνητική εξουσία. Μεταφράζει στιγμιότυπα από την εμπειρία της Βολιβίας και ταξιδεύει από την Ισπανία των ηρωικών ανθρακωρύχων στο Κεμπέκ του Καναδά αναζητώντας τα «κόκκινα τετράγωνα που δεν κάνουν πίσω». Ένα χρόνο μετά την έναρξη της «Αραβικής Άνοιξης» κάνει στάση στην πλατεία Ταχρίρ για να εξετάσει από εκεί τη «διελκυστίνδα επανάστασης και αντεπανάστασης» σε Αίγυπτο και Συρία.

teuxos30

Σατιρίζει την επικαιρότητα και τα πρόσωπά της με τα σκίτσα του Στεφ. και μας «συστήνει» το ektosgrammis.gr, τον νέο διαδικτυακό του τόπο! Εξετάζει τον κυρίαρχο λόγο γύρω από τη δημόσια υγεία και αφιερώνει τις σελίδες του «στους θαρραλέους της λαθραίας μετανάστευσης». Αναζητά τη σύγχρονη εργαζόμενη νεολαία μέσα στο «αόρατο κάτεργο» του επισιτισμού και κάνει ρεπορτάζ για τη «νέα Κερατέα», τη Χαλκιδική, και το ξεπούλημα των μεταλλείων. Συζητά με τον Απόστολο Καψάλη για την εργατική νομοθεσία και τα συνδικάτα στον καιρό του Μνημονίου και επιστρέφει στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης και τη γερμανική Αριστερά στον Μεσοπόλεμο. Συνομιλεί με τον Πίτερ Τόμας για το έργο του Αντόνιο Γκράμσι και παίρνει συνέντευξη από τον Ντέιβιντ Χάρβεϊ για την κρίση της σύγχρονης πόλης. Αποχαιρετά τη Ζωρζ Ζαρή, διαβάζει σύγχρονη ριζοσπαστική ποίηση και αποκρυπτογραφεί το έργο του Σεργκέι Αϊζενστάιν.

(περισσότερα…)

Bούληση για αγώνα, έλλειψη ηγεσίας

27 Σεπτεμβρίου, 2012

Πρωτοβουλία του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων για κλιμάκωση με νέες κινητοποιήσεις

Πηγή: Αριστερό Βήμα

Η ογκώδης εργατική διαδήλωση της 26ης Σεπτέμβρη στο κέντρο της Αθήνας, αλλά και στις πόλεις της περιφέρειας, κατέδειξε με πολύ έντονο τρόπο ότι από την πλευρά των εργαζομένων, παρά τη φαινομενική αδράνεια των περασμένων μηνών, δεν έχει μειωθεί ούτε η αγωνιστική διάθεση ούτε η αποφασιστικότητα. Οι δεκάδες επιμέρους απεργιακές κινητοποιήσεις, όλες οι κοινωνικές αντιστάσεις που προηγήθηκαν της παρατεταμένης εκλογικής αναμονής τροφοδότησαν το χθεσινό ποτάμι μαζί με την οργή για την προώθηση νέων αντιλαϊκών βάρβαρων μέτρων.

Αυτή η διάθεση έρχεται σε έντονη αντίθεση με την έλλειψη συντονισμού και οργάνωσης των κινητοποιήσεων από ενιαίο κέντρο αγώνα που θα μπορεί να προβάλλει, μαζί με την πολυμορφία των συνθημάτων κάθε χώρου, κεντρικές πολιτικές αιχμές, θα οργανώνει και θα εμψυχώνει τον κόσμο και θα υπερασπίζεται τις διαδηλώσεις από τις επιδρομές των δυνάμεων καταστολής. Είναι προφανές ότι αυτό το καθήκον δεν μπορεί να εκπληρωθεί από τις σημερινές ηγεσίες των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ και εναπόκειται στους εργαζόμενους να αποφασίσουν πώς θα προχωρήσουν στο εξής.

Άμεσο ζητούμενο είναι η κλιμάκωση του αγώνα με νέα πανεργατική απεργία τις ημέρες που θα ψηφίζονται τα μέτρα από τη Βουλή. Άμεσα πρέπει να προετοιμαστούν νέες αποφασιστικές και πολυήμερες κινητοποιήσεις, που θα μπλοκάρουν κάθε προσπάθεια της κυβέρνησης να περάσει τα νέα μέτρα και θα την αναγκάσουν να μην τα φέρει καν προς ψήφιση στη Βουλή Στην κατεύθυνση αυτή έχουν ήδη κατατεθεί προτάσεις από τις δυνάμεις της συνδικαλιστικής αριστεράς και σύντομα θα παρθούν αποφάσεις για νέα πανεργατική απεργία.

(περισσότερα…)

Το πιο κρίσιμο δεκαήμερο στην μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας-Ανέστης Ταρπάγκος

27 Σεπτεμβρίου, 2012

 

Πηγή: antapoCrisis

Θεσσαλονίκη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Η Πανελλαδική Απεργία της Τετάρτης,26 Σεπτεμβρίου 2012, που προκηρύχθηκε μετά από έναν σχεδόν χρόνο πλήρους αδρανοποίησης και συναινετικής πρακτικής των εργοδοτικών πλειοψηφιών (ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ) σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, γνώρισε μια σχετική επιτυχία και μαζικότητα. Αυτό αφορά τόσο την συμμετοχή των εργαζομένων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, όσο και την αντίστοιχη παρουσία νεολαίας, ανέργων και συνταξιούχων. Μ’ αυτή την έννοια, και μετά τα πρόσφατα μαζικά συλλαλητήρια της ΔΕΘ, αντιπροσωπεύει εν δυνάμει την απαρχή ανάκαμψης και αγωνιστικής παρέμβασης του εργατικού συνδικαλιστικού και του ευρύτερου λαϊκού κοινωνικού κινήματος.

Η διακυβέρνηση του άκρατου νεοφιλελευθερισμού της ΝΔ, με τους βαστάζους του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, που «εκφράζουν την δυσφορία» τους για τα άγρια μέτρα περικοπών αλλά θα τα ψηφίσουν, ως πιστοί κυβερνητικοί εταίροι της μνημονιακής πολιτικής, αφού κατέληξε οριστικά στο πακέτο των 13,5 δισεκ. ευρώ αντιλαϊκών περικοπών αποκλειστικά σε βάρος της μισθωτής εργασίας (έχοντας το κεφάλαιο στο απυρόβλητο), πρόκειται τις επόμενες ημέρες να τα επικυρώσει με την υπερεθνική καπιταλιστική τρόϊκα, και να τα εισάγει με την διαδικασία του κατεπείγοντος στη Βουλή προκειμένου να ψηφιστούν μέχρι το Σάββατο,6 Οκτωβρίου 2012, για να προλάβει το Γιούρογκρουπ της Δευτέρας-8-Οκτωβρίου-2012.

Με βάση την ήδη υπαρκτή εμπειρία της πρακτικής των ηγεσιών ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ στην προηγούμενη διετία των πανεργατικών κινητοποιήσεων (Μάϊος 2010 έως Οκτώβριος 2011), δηλαδή την αντιμετώπιση των Πανεργατικών Απεργιών ως «διαμαρτυριών» χωρίς κλιμάκωση, προπαγάνδιση και προοπτική νίκης, στην καλύτερη των περιπτώσεων θα προκηρυχθεί ενδεχομένως μια νέα Πανελλαδική Απεργία για το δεύτερο μισό της επόμενης εβδομάδας. Ανεξαρτήτως της όποιας συμμετοχής και επιτυχίας αυτής της κινητοποίησης, θα κλείσει πανηγυρικά την αυλαία, και θα αποδεχθεί την «νομιμότητα» του ψηφισμένου 3ου Μνημονίου, αποδεχόμενη από εκεί και πέρα τον άχαρο ρόλο του «σχολιαστή» της κοινωνικής λαϊκής καταστροφής.

(περισσότερα…)

Καραβάνι αγώνα & αλληλεγγύης στων αγώνα των εργατών της βιομηχανικής μεταλλευτικής

27 Σεπτεμβρίου, 2012

Πηγή:http://biom-metal.blogspot.gr/

Οι εργαζόμενοι της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, ενός εργοστασίου παραγωγής δομικών υλικών στη Θεσσαλονίκη, είναι απλήρωτοι από τον Μάη του 2011. Από πέρσι τον Σεπτέμβρη άρχισαν επίσχεση διεκδικώντας τα δεδουλευμένα τους κρατώντας παράλληλα βάρδιες στο εργοστάσιο για να μην πάρει η εργοδοσία τον εξοπλισμό. Μέσα σε αυτή την πορεία του αγώνα τους συνειδητοποίησαν ότι η καλύτερη λύση είναι να πάρουν οι ίδιοι το εργοστάσιο στα χέρια τους μέσω ενός εργατικού συνεταιρισμού και να το δουλέψουν υπό καθεστώς αυτοδιαχείρισης. Το Σωματείο Εργατοϋπαλλήλων Βιομηχανικής Μεταλλευτικής είναι ένα σωματείο βάσης που λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά βασιζόμενο αποκλειστικά στις αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων.

Για να πετύχουν τον στόχο τους χρειάζονται ένα δυνατό πανελλαδικό κίνημα αλληλεγγύης. Ένα κίνημα αλληλεγγύης που δε θα τους συμπαραστέκεται μόνο ηθικά, υλικά και πολιτικά αλλά θα παλεύει να διαδώσει την προοπτική της αυτοδιαχείρισης στα εργοστάσια και σε όλους τους εργασιακούς χώρους. Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που η επίθεση του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου στην εργασία έχει ξεπεράσει κάθε φαντασία, το κράτος προσπαθεί λυσσαλέα να καταστείλει κάθε φωνή αντίστασης και οι φασίστες καλυπτόμενοι από έναν δήθεν «αντισυστημικό» μανδύα, αλλά ουσιαστικά στηριζόμενοι από το κράτος και το κεφάλαιο, αποτελούν το μακρύ χέρι του συστήματος που χτυπάει τα πιο αδύναμα τμήματα της εργατικής τάξης. Παραγωγικές μονάδες κλείνουν ή ξεπουλιούνται για ένα κομμάτι ψωμί, οι απολύσεις ολοένα κι αυξάνονται ενώ η ανεργία καλπάζει. Σε αυτή την κατάσταση κρίνουμε πως ένα κίνημα εργατικής αυτοδιαχείρισης μπορεί να αποτελέσει μια πρώτη γραμμή άμυνας απέναντι στην αυξανόμενη ανεργία κι εξαθλίωση των εργαζομένων, και μια ευκαιρία για ανασύνταξη και αντεπίθεση του εργατικού κινήματος.

(περισσότερα…)

Το ωραίο τραπεζικό καρτελάκι που ράβεται…

27 Σεπτεμβρίου, 2012

Πηγή: CYNICAL

Όλα ξεκίνησαν από κείνη την περισπούδαστη έκθεση του ΙΟΒΕ, (του Στουρνάρα), η οποία λίγο πολύ έγραφε ότι αν άνοιγαν όλα τα κλειστά επαγγέλματα της χώρας, το ΑΕΠ θα απογειωνόταν κατά 13%, (αν θυμάμαι καλά). Μπορεί και παραπάνω, και να την αδικώ. Και όταν μιλούσε και μιλά για κλειστά επαγγέλματα εννοούσε και εννοεί αυτά του φαρμακοποιού, του συμβολαιογράφου, του ταξιτζή, του περιπτερά κλπ, άσχετα αν τα ταξί κυκλώνουν δυο και τρεις φορές το τετράγωνο για να τσιμπήσουν κανέναν καψερό και τα φαρμακεία έχουν γίνει τόσα πολλά που δεν χωράνε πια στο δρόμο, το ίδιο και τα περίπτερα, που από τον πολύ ανταγωνισμό και αφραγκία αρχίζουν ένα ένα και κλείνουν.

Ενώ λοιπόν το ΔΝΤ δοξάζει το άνοιγμα και τον ανταγωνισμό, (άκουγα πάλι πριν από λίγο την τσαπερδόνα την Κριστίν να τα υμνεί), από την άλλη πλευρά αυτή και η παρέα της κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους να κλείσουν κάποια άλλα επαγγέλματα. Όχι δεν εννοούν αυτό του πολιτικού, που είναι θεόκλειστο και κλειδαμπαρωμένο. Είδαμε τι πήγε να γίνει στας Ευρώπας, όταν ο Τσίπρας τόλμησε λιγάκι να τ’ αερίσει. Ποιος θεός είδε τη Μέρκελ και δεν τη φοβήθηκε.

Εδώ, μιλάμε για το επάγγελμα του τραπεζίτη. Ενώ όλα τα επαγγέλματα ανοίγουν, αυτό του τραπεζίτη κλείνει. Εκεί που είχαμε καμιά δεκαριά τράπεζες, έρχεται ο φετφάς και προστάζει μόνο τέσσερις. Πάλι καλύτερα, θα μου πείτε από τις δυόμιση του Μάνου.

(περισσότερα…)

ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ:Μία δύσκολη και άνιση ιστορική σχέση – Ευτύχης Μπιτσάκης

26 Σεπτεμβρίου, 2012

εφημ ΠΡΙΝ, 5/5/1991

via Η Κόκκινη Σημαία

ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ: ΜΙΑ ΔΥΣΚΟΛΗ ΚΑΙ ΑΝΙΣΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΧΕΣΗ

Στο προηγούμενο σημείωμα (ΠΡΙΝ, 28.4.91) προσπάθησα να δείξω ότι ο ε­μπειρισμός ήταν συνέπεια της έλλειψης εσωκομματικής δημοκρατίας στο ΚΚΕ και ταυτόχρονα αίτιο της δεξιάς πολιτι­κής και του σημερινού εκφυλισμού. Πράγματι, η δράση του ΚΚΕ κινήθηκε, τουλάχιστον μετά το 1974, σε δυο μη τε­μνόμενα επίπεδα: στο εμπειρικό, των «καθηκόντων» και της καθημερινής πράξης, και σ’ ένα επίπεδο επαναστατικοφανούς γενικολογίας που περνιόταν για θεωρία, Η απουσία στρατηγικής και η ευκαιριακή πολιτική ήταν συνέπειες αλλά και παράγοντες στρέβλωσης και εκφυλισμού της θεωρίας.

1.Ψευδοέννοιες στη θέση της πολιτικής θεωρίας

Πράγματι, ποια είναι η θεωρητική πα­ραγωγή του ΚΚΕ μετά το 1974; (Εννοώ την επίσημη παραγωγή, όχι συνολικά των Ελλήνων -μαρξιστών). Στο χώρο της γνωσιοθεωρίας, της οικονομίας, της ι­στορίας, της πολιτικής θεωρίας πρακτι­κά τίποτα εκτός από μερικά θνησιγενή απολογητικά του οπορτουνισμού, για τα οποία κανείς δεν ενδιαφέρεται πλέον, κα­θώς και την εξίσου θνησιγενή απόπειρα για συγγραφή απολογητικής «ιστορίας» του ΚΚΕ. Η θεωρητική προσφορά της κα­θοδήγησης του ΚΚΕ μετά το 1974 συνί­σταται σε δυο δάνειες έννοιες: αλλαγή και πραγματική αλλαγή.

Δεν είναι τυχαίο ότι το ταξικό περιε­χόμενο αυτών των «εννοιών» δεν προσδιορίστηκε ποτέ. Γιατί; Επειδή δεν πρόκειται για έννοιες αλλά για ψευδοέννοιες, οι οποίες ούτε είχαν, ούτε μπορούσαν να αποκτήσουν θεωρητικό περιεχόμενο; Η πιο πρόσφατη παραγωγή περιλαμβάνει ε­πίσης δύο ψευδοέννοιες: τη νέου τύπον α­νάπτυξη και την εναλλακτική πρόταση. Η μοίρα και των νέων ευρημάτων είναι προκαθορισμένη: θα λειτουργήσουν και αυτές ως ιδεολογική επικάλυψη της α­πουσίας πολιτικής σκέψης και μιας πρα­κτικής ενσωμάτωσης και προσαρμογής στους κανόνες λειτουργίας του αστικού κοινοβουλευτισμού.

Ανάγκη λοιπόν να ερευνήσουμε από την αρχή τις σχέσεις θεωρίας και πράξης, τις σχέσεις θεωρίας και πολιτικής, για να προσδιορίσουμε το στίγμα της σημερινής πορείας της αριστεράς.

(περισσότερα…)

Οι εκτιμήσεις της πολιτικής ομάδας ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ για την ομιλία Τσίπρα στη ΔΕΘ

26 Σεπτεμβρίου, 2012

 

Αντιμνημονιακή φλυαρία και κλίνατε επί δεξιά;

Πηγή:

1. Ενσωμάτωση και νομιμότητα η προσφυγή στην οργάνωση του λαού για την ανατροπή;

Η Ελλάδα βρίσκεται στο κέντρο της κρίσης, τρία χρόνια μετά την είσοδο του Μνημονίου στην χώρα, η ελληνική υπόθεση του χρέους συνεχίζει να αποτελεί τον κρίσιμο κρίκο για την διαχείριση της γενικής κρίσης της Ευρωζώνης και συνολικά της ΕΕ. Ο αδύναμος κρίκος «Ελλάδα» έχει γίνει η αχίλλειος πτέρνα της ΕΕ, και για αυτό παραμένει διεθνές πρόβλημα, ζήτημα κρίσιμο για το πώς θα αντιμετωπιστεί η παγκόσμια κρίση που έχει ξεσπάσει από το 2008 και μετά, ζήτημα που γίνεται ακόμα πιο φλέγον μέσα στις συνθήκες της πλέον θερμής γεωστρατηγικά και γεωοικονομικά περιοχής της Μ.Ανατολής.

paremvasilogo500x250

Είναι φανερό πως η διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού στην Ελλάδα, εξαρτάται όλο και περισσότερο από την «λύση» που θα δώσουν τα ιμπεριαλιστικά κέντρα στο ελληνικό πρόβλημα. Αν επιλεχθεί η λύση της εγκατάλειψης της Ελλάδας αφού συνυπολογιστούν από το ιμπεριαλιστικό διευθυντήριο γεωπολιτικοί, οικονομικοί και κοινωνικοί όροι αυτό θα σημάνει ανεξέλεγκτες εξελίξεις και καταστάσεις. Στη τέτοια περίπτωση μάλλον θα εισέλθουν στο κέντρο της πολιτικής σκηνής οι εναπομείνασες δυνάμεις του αντιμνημονιακού τόξου, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ και η ανερχόμενη Χρυσή Αυγή, για να διαχειριστούν ένα χρεοκοπημένο σύστημα και ένα απελπισμένο λαό σε γενική κατάρρευση.

Η άλλη λύση είναι η μακρά επιμήκυνση της χρεοκοπίας και της κοινωνικής ισοπέδωσης σε συνδυασμό με την σύγχρονη μορφή -εργαλείο η χρεομηχανή – ιμπεριαλιστικής ιδιοποίησης του δημόσιου πλούτου και του εθνικογεωγραφικού χώρου. Σε τούτη την επιλογή απαιτείται σχετική πολιτική σταθερότητα. Ο Σαμαράς μπορεί να εμφανίζεται ως ο τελευταίος πολιτικός -θα του δοθεί γενναία στήριξη και χρόνος- εμπιστοσύνης από το παλιό πολιτικό προσωπικό. Είναι όμως γνωστό πως το σύστημα δεν αυτοκτονεί, έχει και γεννάει πολλές λύσεις, είτε ενσωματώνοντας ριζοσπαστικές δυνάμεις, είτε ανακαινίζοντας παλιές, είτε οικοδομώντας νέες. Εξάλλου μπορεί να δώσει τον οβολό του σε ακροδεξιές λύσεις και σε ολοκληρωτικές καταστάσεις.

(περισσότερα…)

Πώς θα βγούμε από το αδιέξοδο;

26 Σεπτεμβρίου, 2012

» Το Λαϊκό Μέτωπο δεν μπορεί να μένει μόνο σε αμυντικές μάχες. Θα πρέπει να διεκδικήσει να κυβερνήσει.»

Πηγή: Εργατικός Αγώνας,  26 /9/2012

Όσο τα αδιέξοδα για το λαό διαγράφονται μεγαλύτερα, τόσο με μεγαλύτερη ευκρίνεια προκύπτουν δυο ανάγκες: α. η οργάνωση και η ένταση του αγώνα για την απόκρουση, όσο είναι δυνατό, των νέων βάρβαρων αντιλαϊκών μέτρων, β. η χάραξη μιας πολιτικής εναλλακτικής διεξόδου.

Πρώτο βήμα: να ενταθούν οι καθημερινοί αγώνες

Οι άμεσοι αγώνες για την επιβίωση μπορεί και πρέπει να ξεκινήσουν και να κλιμακωθούν με διάφορες μορφές. Άμεσα πρέπει να τεθεί σε όλα τα σωματεία, πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια το αίτημα για παραπέρα πολύμορφη κλιμάκωση του απεργιακού αγώνα.

Χωρίς να δοθεί συγχωροχάρτι σε καμιά συνδικαλιστική παράταξη, πρέπει να αναληφθούν ενωτικές πρωτοβουλίες που θα συνενώσουν τα εκατομμύρια των εργαζομένων και ανέργων με στόχο:

  • Όχι άλλα βάρη στο λαό
  • Κατάργηση των μνημονίων
  • Μαζική, οργανωμένη από τα συνδικάτα άρνηση πληρωμής των χαρατσιών
  • Να φορολογηθεί το μεγάλο κεφάλαιο, ειδικά οι εφοπλιστές
  • Να δημευτούν οι οφ σορ εταιρείες
  • Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις και στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου
  • Μονομερής διαγραφή του χρέους
  • Έξω η τρόικα από την Ελλάδα
  • Διάλυση τώρα των παρακρατικών – φασιστικών οργανώσεων
  • Ανάπτυξη δικτύων κοινωνικής αλληλεγγύης από τα συνδικάτα

Όμως, η ανάπτυξη συνδικαλιστικών αγώνων δεν μπορεί παρά να είναι μόνο το πρώτο βήμα. Ο λαός είναι μουδιασμένος και σε ένα βαθμό αποπροσανατολισμένος και απαισιόδοξος. Θα κινητοποιηθεί ευκολότερα αν αισθάνεται ότι διαμορφώνεται μια εναλλακτική πολιτική λύση, ότι κάτι μπορεί να αλλάξει, σχετικά άμεσα, αν δει ότι οικοδομείται μια ευρύτερη αγωνιστική συσπείρωση.

Δεύτερο βήμα: η συγκρότηση του λαϊκού μετώπου

Για το λόγο αυτό απαιτείται επειγόντως να ληφθούν πρωτοβουλίες για τη συγκρότηση ενός ισχυρού λαϊκού μετώπου, ενός μετώπου αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού, δημοκρατικού, ενός μετώπου κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που θα έχει ως βασικούς στόχους τους παρακάτω άξονες:

(περισσότερα…)

Εργατική λαοθάλασσα στις απεργιακές διαδηλώσεις

26 Σεπτεμβρίου, 2012

ΑΦΕΤΗΡΙΑ Η 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΓΙΑ ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΩΝ ΕΝΩΤΙΚΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ – ΛΑΪΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ!ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΒΙΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!

Πηγή :ΙSKRA

Με μεγάλη επιτυχία ξεκίνησε από το πρωί η πανεργατική απεργία, η οποία νέκρωσε κατά κύριο λόγο τις δημόσιες επιχειρήσεις και υπηρεσίες, ενώ συνδικαλιστικοί κύκλοι τόνιζαν ότι η απεργία, συγκριτικά, σημείωσε αρκετή επιτυχία και στον ιδιωτικό τομέα!

Ουσιώδης και αξιοσημείωτη υπήρξε και η συμμετοχή της ΓΣΕΒΕ και ΕΣΕΕ στην απεργία, αφού για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, επαγγελματίες, βιοτέχνες και έμποροι πήραν μέρος σε απεργιακές κινητοποιήσεις και συμμετείχαν με δικά τους «μλπλόκ» στις διαδηλώσεις.

Αυτήν την ώρα έφθασε η στιγμή για ένα πολύ μεγάλο αγωνιστικό κοινωνικό μπλοκ που θα συμπεριλάβει την εργατική τάξη, τα επαγγελματοβιοτεχνικά και μικρά εμπορικά στρώματα αλλά και τη μικρομεσαία αγροτιά!

Μια πραγματική εργατική και πολύχρωμη λαοθάλασσα εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων και λαού πλημμύρισε κυριολεκτικά τις εργατικές διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα και πρώτα απ’ όλα πλημμύρισε τους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, όπου το πολύβουο πλήθος, κατά κλάδους, χώρους δουλειάς και κατά πολιτικές και συνδικαλιστικές παρατάξεις, με ευρηματικά και μαχητικά πανό και συνθήματα, περνούσε ειρηνικά επί ώρες!

(περισσότερα…)

26 Σεπτεμβρίου: Απεργούμε!

25 Σεπτεμβρίου, 2012

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ 

ΣΠΑΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ

Πέρα από τα κλισέ του αντιρατσισμού-Μαριάννα Τζιαντζή

24 Σεπτεμβρίου, 2012

Το παρακάτω  κείμενο, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, είναι περίληψη της ομιλίας της Μαριάννας Τζιαντζή στην παρουσίαση του βιβλίου του Βασίλη Λαδά στο «art bar ποιήματα και εγκλήματα» των εκδόσεων Γαβριηλίδη στο Μοναστηράκι, στις 21 Σεπτεμβρίου. Εγκωμιαστικά και εμπεριστατωμένα μίλησε για το βιβλίο και ο ποιητής Γιώργος Γώτης, ενώ το λόγο πήρε και η πεζογράφος Ρέα Γαλανάκη, που συνυπογράφει το σενάριο της Άλλης θάλασσας, της ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου που δεν ολοκληρώθηκε. Η κυρία Γαλανάκη ανέφερε ότι ο σκηνοθέτης είχε διαβάσει το Μουσαφεράτ του Βασίλη Λαδά, που μιλά για τον διαλυμένο πλέον καταυλισμό Αφγανών μεταναστών στην Πάτρα, και είχε αντλήσει πολύτιμο υλικό που δεν πρόλαβε να το αξιοποιήσει όπως λογάριαζε…

Εφημ ΠΡΙΝ

Via AΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ

Τα Παιχνίδια κρίκετ του Βασίλη Λαδά (εκδ. Γαβριηλίδη) είναι ένα ωραίο, σημαντικό, και μικρό (σε έκταση) μυθιστόρημα.Η ιστορία ξετυλίγεται το τελευταίο τρίμηνο του 2010. Δύο συνεργεία μαζεύουν ελιές στα περίχωρα της Πάτρας. Το ένα το αποτελούν τρεις μεσήλικες Έλληνες και το άλλο τρεις μετανάστες (δύο Αλβανοί κι ένας Πακιστανός). Άνεργοι και οι έξι. Ωστόσο, τα Παιχνίδια κρίκετ δεν είναι ένα βιβλίο για την πολυπολιτισμικότητα και την ανοχή στο διαφορετικό. Καμία σχέση με τα αντιρατσιστικά στερεότυπα και τον γλυκερό ανθρωπισμό. Το βιβλίο υπερβαίνει τα όρια της επικαιρότητας και του τοπικού, γίνεται κλασικό.


Αυστηρή η σύνθεση, η αρχιτεκτονική δομή, χωρίς όμως να δίνεται η εντύπωση της κατασκευής, του ψυχρού σχεδιασμού. Εμφανείς οι συμμετρίες και οι λογοτεχνικές αναφορές, που όμως δεν είναι εξεζητημένες καθώς ο συγγραφέας δεν επιδεικνύει την κουλτούρα και τις ευαισθησίες του. Η καθημερινότητα, με τη φαινομενική πεζότητα των λεπτομερειών της, ξετυλίγεται κάτω από τρεις ίσκιους: του αιώνιου, του αναπόδραστου και του οριστικά χαμένου.

Το δράμα κορυφώνεται με ένα φονικό. Ένας Έλληνας αφαιρεί τη ζωή ενός μετανάστη, όμως το έγκλημα δεν είναι τυπικά ρατσιστικό, δεν το υπαγορεύει το μίσος ή ο τυφλός εθνικισμός. Η οικονομική και η κοινωνική ασφυξία, η αγωνία για επιβίωση μετατρέπουν τον «κανονικό» άνθρωπο σε δολοφόνο. Είναι η κακιά στιγμή, θα πει αργότερα ο ίδιος, το ίδιο και οι αυτόπτες μάρτυρες. Πράγματι είναι η κακιά στιγμή, τα αίματα που ανάβουν, όμως είναι και η κακιά ζωή. Και ασφαλώς είναι το πεπρωμένο, είναι τα παιχνίδια των θεών που ματαιώνουν ή ανατρέπουν τα σχέδια και τις αποφάσεις των ανθρώπων.

(περισσότερα…)

Κάποιος(οι) σχεδιάζει(ουν) τη διάσπαση των συνδικάτων;

24 Σεπτεμβρίου, 2012

  Πηγή: Εργατικός Αγώνας, 24 Σεπτέμβριος 2012

Πρόσφατα «αλιεύσαμε» στη διαδικτυακή «θάλασσα» ένα κείμενο του Αντώνη Δραγανίγου–στελέχους του ΝΑΡ– με τον τίτλο» Ο Λένιν και οι Διεθνείς για τα συνδικάτα». Το κείμενο αυτό είχε γραφτεί στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στις 15/11/09, αλλά είναι αλήθεια ότι μας έκανε εντύπωση η επαναδημοσίευσή του σε ιστοσελίδα, αυτή την πολύ κρίσιμη περίοδο.

Το κείμενο υποτίθεται ότι πραγματεύεται την άποψη του Λένιν και της Κομμουνιστικής Διεθνούς (εφεξής ΚΔ) σχετικά με την ενότητα του εργατικού κινήματος. Ο Αντώνης Δραγανίγος (ΑΔ) υποστηρίζει, ανάμεσα στα άλλα, ότι: α) το έργο του Λένιν «Ο “Αριστερισμός” παιδική αρρώστια του κομμουνισμού» κακοποιήθηκε από το ρεφορμισμό και χρησιμοποιήθηκε για να καλύψει τη συμβιβαστική του πολιτική, β) ο «Αριστερισμός» γράφτηκε σε ιδιαίτερες συνθήκες υπονοώντας ότι σήμερα δεν έχει εφαρμογή, γ) η ΚΔ δε θεωρούσε πολιτικό ατόπημα τη διάσπαση των συνδικάτων και ότι αυτή (η διάσπαση) δεν είναι θέση αρχής, αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο να εφαρμοστεί σήμερα στο εργατικό κίνημα.

Για να υποστηρίξει τα παραπάνω, παραθέτει αποσπάσματα από το έργο του Λένιν και από τα ντοκουμέντα της ΚΔ και χωρίς να το λέει ευθέως, αφήνει να εννοηθεί ότι σήμερα στο εργατικό κίνημα πρέπει να μας καθοδηγήσει ο «επαναστατικός» προσανατολισμός της διάσπασης που πάνω-κάτω είναι λενινιστική τακτική.

Στο παρόν σημείωμα θα απαντήσουμε στις απόψεις του ΑΔ, αλλά θα θέσουμε και ορισμένα γενικότερα ζητήματα για το εργατικό κίνημα.

I. ΓΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ

Το ελάττωμα του εκλεκτικισμού και της κατακρεούργησης των κειμένων των κλασικών δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Πρόκειται για μια γάγγραινα της οποίας φορείς είναι αρκετοί πολιτικοί χώροι και για μερικούς φαίνεται ότι η ασθένεια αυτή είναι ανίατη.

Κατά την ταπεινή μας άποψη η χρήση των κειμένων των κλασικών πρέπει να γίνεται υπό τις εξής προϋποθέσεις: α) να μην ακρωτηριάζονται τα κείμενα ώστε πάση θυσία να δικαιωθεί μια δογματική άποψη που νομίζουμε ότι είναι επαναστατική, β) να εξετάζουμε το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο γράφτηκε το κείμενο και να ερμηνεύουμε γιατί έχει το συγκεκριμένο περιεχόμενο και τη συγκεκριμένη μορφή, γ) να βλέπουμε τυχόν αλλαγές στη σκέψη των κλασικών και να εξηγούμε το γιατί υπήρξαν, δ) να δούμε τη σκέψη των κλασικών σε συνάρτηση με την πράξη, δηλαδή να δούμε αν ο προσανατολισμός που έδωσαν σε εκείνο ή ετούτο το ζήτημα είχε πρακτικό αντίκρισμα –θετικό ή αρνητικό– μέσα στο επαναστατικό και εργατικό κίνημα.

Αν αυτές τις παραμέτρους δεν τις πάρουμε υπόψη τότε δεν παρουσιάζουμε τη σκέψη των κλασικών αλλά της καρικατούρας τους. Τους παραμορφώνουμε, τους κάνουμε αγνώριστους, μεταλλάσουμε το Μαρξισμό από επιστήμη σε ψευδοεπιστήμη.

(περισσότερα…)

Η προπαγάνδα περί των «δύο άκρων» και το άκρο του Μνημονίου

23 Σεπτεμβρίου, 2012

Εφημ.ΑΥΓΗ 23/09/2012

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Πόλυ ΚΡΗΜΝΙΩΤΗ

«Από την παράταξή μας ξεπήδησε ένας στοχαστής που έλεγε ότι ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει. Δεν ξέρω κανέναν που να υποστηρίζει ότι ο καπιταλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει. Στα καπιταλιστικά λογιστήρια η δημοκρατία δεν έχει ανοιγμένη μερίδα. Ο ιστορικός αναθεωρητισμός έχει».

Όταν ο Άγγελος Ελεφάντης έγραφε τα παραπάνω, αναφερόμενος στην εξίσωση του κομμουνισμού με τον ναζισμό, πόσοι άραγε φαντάζονταν ότι θα έρθει η ώρα που θα βρεθούμε ξανά στο ίδιο έργο θεατές;

Γνωστοί τηλεσχολιαστές, αρθρογράφοι, διανοούμενοι και πολιτικοί τροφοδοτούν το τελευταίο διάστημα τη συζήτηση για τα άκρα εισάγοντας στον δημόσιο διάλογο μια ακόμα εκδοχή της θεωρίας που οι ρίζες της μπορούν να ανιχνευτούν στον ιστορικό αναθεωρητισμό. Μήπως, όμως, απασφαλίζουν παράλληλα και μια βραδυφλεγή βόμβα; Στη συνθήκη της βαθιάς και πολυεπίπεδης κρίσης που βιώνουμε, η θεωρία της συνάντησης των άκρων εύκολα βρίσκει ευήκοα ώτα σε μεγάλη μερίδα της κοινωνίας. Το να εξομοιώνεις το τσεκούρι της Χρυσής Αυγής με την κινηματική δράση και τους κοινωνικούς αγώνες είναι μια βολική συνθήκη για τον καθώς πρέπει πολίτη που, ενώ πλήττεται βαθιά, ωθείται να περιορίσει τη διαμαρτυρία του στα ελάχιστα εκατοστά ενός αναμμένου ρεσό. Η κυβέρνηση αλλά και οι οργανικοί διανοούμενοι του συστήματος μπορούν, από τη μεριά τους, να ελπίζουν στη διαμόρφωση συνθηκών που θα τους επιτρέπουν να κοιμούνται τον ύπνο… του δικαίου. Για πόσο άραγε;

Ίσως θα ήταν αφελές να θεωρήσουμε ότι οι ενορχηστρωτές αυτής της μονοφωνικής συγχορδίας αγνοούν τους κινδύνους που κρύβει η θεωρία τους. Θα ήταν άραγε εξίσου αφελές να αναρωτηθούμε αν οι νότες αυτής της συγχορδίας, εκτός από έναν τόπο και μια κοινωνία, είναι ικανές να πυρπολήσουν και την παρτιτούρα από την οποία προέρχονται;

Με αυτές τις σκέψεις για τη συζήτηση που τόσο ύπουλα εντάχθηκε, εσχάτως, στον δημόσιο λόγο και με στόχο να διασαφηνιστούν οι αιτίες αλλά και οι κίνδυνοι που δημιουργεί, απευθυνθήκαμε στον ιστορικό, πρόεδρο των ΑΣΚΙ Σπύρο Ασδραχά, τον καθηγητή πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Μιχάλη Σπουρδαλάκη, τον καθηγητή Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Γιώργο Φαράκλα, τον καθηγητή Οικονομίας της Εργασίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Απόστολο Δεδουσόπουλο και τον ποιητή Γιώργο Μπλάνα.

Με ένα κλικ

Διαβάστε τι γράφουν

Σπ. Ασδραχάς ιστορικός,

Μ. Σπουρδαλάκης καθ. Πολιτικής Επιστήμης,

Γ. Φαράκλας καθ. Πολιτικής Φιλοσοφίας

Α. Δεδουσόπουλος καθ. Οικονομίας της Εργασίας,

Γ. Μπλάνας ποιητής

Επίσης στα ΕΝΘΕΜΑΤΑ γράφουν για τον νεοφασισμό και το αντιφασιστικό μέτωπο:

(περισσότερα…)

Έχουν ακόμη το πάνω χέρι-Γιώργος Δελαστίκ

23 Σεπτεμβρίου, 2012

Εφημ ΠΡΙΝ

Αρχίζει με τη γενική απεργία της Τετάρτης ο νέος γύρος αναμέτρησης των εργαζομένων, της νεολαίας και των απόμαχων της δουλειάς με την πιο επιθετική κυβέρνηση του κεφαλαίου που είχε ποτέ αυτή η χώρα. Οι δουλόφρονες συνεργάτες των γερμανών επικυρίαρχων Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης , ενισχυμένοι απέναντι στο λαό μας εξαιτίας του γεγονότος ότι εκτελούν εντολές των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, οι οποίοι και τους στηρίζουν στην υλοποίηση αυτής της πολιτικής, κατεδαφίζουν ταχύτατα κάθε εργασιακό δικαίωμα που κατακτήθηκε στη διάρκεια του20ού αιώνα. Δεν έχουν την παραμικρή πρόθεση να… «λυπηθούν τον κοσμάκη που υποφέρει» και να σταματήσουν την εξαθλίωση του λαού, όσο αυτός δεν ξεσηκώνεται να τους ανατρέψει.

Η πολιτική που ακολουθούν η τρόικα των κατακτητών και οι δοσίλογοι ντόπιοι συνεργάτες τους είναι απολύτως σωστή, παρά τις αφελείς αναλύσεις περί «αναποτελεσματικών μέτρων», περί «λανθασμένης συνταγής» κλπ. Στόχος των μνημονίων ανά την Ευρώπη είναι φυσικά η καθυπόταξη όλων των κρατών-μελών της ΕΕ στο Τέταρτο Ράιχ μέσω του οικονομικού εξανδραποδισμού των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και τη σφυρηλάτηση δεσμών του Βερολίνου με όλες τις ευρωπαϊκές αστικές τάξεις. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υποβαθμίζεται ο ρόλος και των καπιταλιστών του κάθε επιμέρους ευρωπαϊκού κράτους, όσο εξελίσσεται η διαδικασία υπαγωγής όλων των χωρών της ηπείρου στη μεγαλύτερη εξουσία της Γερμανίας. Παράλληλα όμως, ο γερμανικός ιμπεριαλισμός σφυρηλατεί της συμμαχίες του με τις ίδιες αστικές τάξεις που καθυποτάσσει. Για να γίνει αποδεκτό το νέο πλαίσιο υποβάθμισής τους, οι Γερμανοί επιβάλλουν με την ισχύ τη δική τους και όλης της ΕΕ μια πρωτοφανή αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου σε κάθε χώρα της ΕΕ υπέρ των καπιταλιστών και των εργοδοτών και εις βάρος των εργαζομένων, της νεολαίας, των συνταξιούχων.

(περισσότερα…)

Άντρος Κυπριανού:Κυπριακή λίρα ή ευρώ;

23 Σεπτεμβρίου, 2012

Θέμα εξέτασης για έξοδο της Κύπρου από το ευρώ θέτει ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ,  Άντρος Κυπριανού αποκλειστικά στην εκπομπή 24Ωρες και στους Ν. Μαρκέτο και Σ. Παπαδόπουλο.

Ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, υποστήριξε ότι εδώ και αρκετό καιρό τίθεται το ερώτημα αν θα πρέπει να μείνουμε ή όχι στο ευρώ.

Δείτε τι δηλώνει για το δίλημμα ευρώ ή σκληρά μέτρα της Τρόικα.

(περισσότερα…)

Ο καθηγητής που έγινε Δάσκαλος (Απόστολος Αποστόλου)

23 Σεπτεμβρίου, 2012

efthimiadis

Πηγή:sarant  23 Σεπτεμβρίου, 2012

Την Κυριακή βάζουμε θέμα λογοτεχνικό, αλλά και η αυτοβιογραφία είναι μορφή λογοτεχνίας, θαρρώ. Μου αρέσει μάλιστα πολύ να διαβάζω απομνημονεύματα, τόσο ανθρώπων που θαυμάζω ή αγαπώ το έργο τους, όσο και ανώνυμων. Σήμερα θα παρουσιάσω μερικά αποσπάσματα από τα απομνημονεύματα ενός καθηγητή που έγινε Δάσκαλος, του Απόστολου Αποστόλου. Γεννημένος το 1901, σπούδασε χημικός, δίδαξε Χημεία στη Μυτιλήνη προπολεμικά, συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση ως γραμματέας του ΕΑΜ Μυτιλήνης, κυνηγήθηκε και φυλακίστηκε μετά την απελευθέρωση. Από το 1956 δήμαρχος Μυτιλήνης έως το 1983, φυσικά με διακοπή επί δικτατορίας, ήταν γνωστός σε όλο το νησί ως “Ο Δάσκαλος”. Τα αποσπάσματα είναι παρμένα από τον δεύτερο τόμο του βιβλίου του “Μνήμες” που γράφτηκε στη δεκαετία του 1980.

Μαθητής του Δάσκαλου ήταν και ο πατέρας μου, που έγραψε γι’ αυτόν (μεταξύ άλλων και σε ένα σχετικά πρόσφατο απόσπασμα που έβαλα από το αυτοβιογραφικό πεζογράφημά του). Τον γνώρισα κι εγώ, γιατί οι οικογένειές μας κράτησαν φιλικές σχέσεις όλα αυτά τα χρόνια, καθώς είχαν και κοντινές ηλικίες οι αντίστοιχες γενιές. Θυμάμαι, μας είχε κάνει τρομαχτική εντύπωση, σε όλα τα πιτσιρίκια, ένα περιεργότατο χόμπι που είχε τότε ο Δάσκαλος, να επιμεταλλώνει τζιτζίκια και άλλα έντομα. Διαβάζοντας τα απομνημονεύματα, είδα πως το χόμπι το είχε από τότε, και μάλιστα όχι μόνο με έντομα. Όσο για το αστείο επεισόδιο με τον παπά στην προτελευταία ενότητα, και στα χρόνια τα δικά μου θεωριόταν γρουσουζιά να συναντήσεις παπά στο δρόμο. Εμείς σκουντούσαμε τον διπλανό μας και λέγαμε σιγανά “πάρ’ τον” (ενν. τον παπά) ή “πάνω σου” ή αλλιώς γειώναμε πιάνοντας το γνωστό σημείο. Νομίζω πως το έθιμο τώρα τείνει να εκλείψει, έτσι που έχουν ξεκοπεί οι νεότερες γενιές από τις παραδόσεις του λαού μας.

Διάλεξα μερικά μάλλον εκτενή αποσπάσματα που αφορούν, ακριβώς, τη δουλειά του δάσκαλου όπως την καταλάβαινε ο Δάσκαλος. Οι τίτλοι στις ενότητες είναι του ίδιου.

samara

Το μεράκι μου για το σχολείο

Θυμάμαι, με πόσο ενθουσιασμό, εγώ ήρθα εδώ, στη Μυτιλήνη, σαν δάσκαλος. Είχα τοποθετηθεί στο Πρακτικό Λύκειο. Ήρθα με την προοπτική να μείνω για λίγο. Γιατί σπούδασα χημικός και προοριζόμουν για τη Βιομηχανία. Και έμεινα στην εκπαίδευση είκοσι ολόκληρα χρόνια. Ώσπου μ’ έδιωξαν. Κι ο λόγος ήταν, γιατί αγάπησα τη δουλειά, που, απρόσμενα, αναγκάστηκα να κάμω. Ήταν η εποχή, ύστερα από τη μικρασιατική καταστροφή. Είχα πάρει το δίπλωμα του χημικού το 23. Δουλειές δεν υπήρχαν, κατάλληλες για το έργο του χημικού. Και το 24 βρέθηκα να κάνω το δάσκαλο στη Μυτιλήνη. Και έμεινα. Γιατί ερωτεύτηκα το σχολείο. Το πώς να ασκώ το επάγγελμα του εκπαιδευτικού δε το διδάχτηκα ποτέ. Ούτε και διάβασα ποτέ συγγράμματα, σχετικά με την Παιδεία. Αλλά, φαίνεται, πως τη δουλειά του δασκάλου την έκανα σωστά. Και το μυστικό μου ήταν ένα. Αγαπούσα τη δουλειά μου. Αγάπησα το σχολείο. Κι αυτήν τη συμβουλή έχω να δώσω προς όσους σκοπεύουν ν’ ασκήσουν το επάγγελμα του εκπαιδευτικού. Να σκύψουν με αγάπη πάνω στη δουλειά τους. Ν’ αγαπήσουν το παιδί. Αν δεν νιώθουν έμφυτη την αγάπη προς το επάγγελμα, που διάλεξαν, καλύτερα είναι να το παρατήσουν έγκαιρα, θα αποτύχουν. Θα σέρνονται, πάντα, στη δουλειά τους. Θα τη νιώθουν σαν αγγαρεία. Και προκοπή δεν πρόκειται να δουν. Έτσι είναι. Αυτή είναι η αλήθεια. Η κάθε δουλειά θέλει μεράκι. Θέλει σεβντά. Αν δεν υπάρχει αυτός, καλύτερα να μη γίνεται. Αυτή τη συμβουλή δίνω στους νέους, που θέλουν να γίνουν δάσκαλοι. Να φεύγουν, όσο είναι καιρός. Αν δεν κατακλύζονται από τον έρωτα στο δασκαλίκι.

Εγώ, αυτό έκανα. Αν πρόσφερα κάτι στην Εκπαίδευση —λίγο ή πολύ— το οφείλω στο μεράκι, που ένιωθα γι’ αυ­τήν.

Αναπολώ, τώρα, τα χρόνια που έζησα κοντά στα παιδιά, μέσα στο σχολείο, και τα βρίσκω όμορφα. Ήταν τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής μου. Και με πείραξε πολύ όταν με έδιωξαν. Δεν το ήθελα. Δεν είχα βαρεθεί το σχο­λείο. Και δεν ξέρω, αν θα το αρνιόμουν ποτέ. Θυμάμαι, όταν έρχονταν οι διακοπές, εγώ λυπόμουν. Δεν ήθελα ν’ αφήσω το σχολειό. Κι όλη την περίοδο της αργίας, ο νους μου έτρεχε σ’ αυτό. Έκανα σχέδια. Πώς να γίνω καλύτερος. Να κάνω τα μαθήματά μου πιο ευχάριστα.

(περισσότερα…)

Παρών!

23 Σεπτεμβρίου, 2012

Αγνώστου φωτογράφου, ίσως από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

via http://xyzcontagion.wordpress.com/2012/08/31/mia-antipolemiki-fotografia/

John Coltrane

23 Σεπτεμβρίου, 2012

John Coltrane (23/9/1926-17/7/67)

Νέα Σπορά:Δήλωση μελών και στελεχών του ΚΚΕ

23 Σεπτεμβρίου, 2012

Thomas Nozkowski : La Peinture révolutionnaire 

Ανακοίνωση

Εμείς, τα μέλη και τα στελέχη του ΚΚΕ που εκφραστήκαμε δημόσια το προηγούμενο διάστημα με τη «Νέα Σπορά» ευχόμαστε η νέα περίοδος να είναι γεμάτη από αγώνες της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων για να αντιμετωπιστεί η νέα οικονομική λαίλαπα που έρχεται με τα μέτρα της κυβέρνησης.Θεωρούμε ότι τέσσερα είναι τα βασικά ζητήματα που αναδείχτηκαν το χρονικό διάστημα που πέρασε:

Ξεκαθάρισε οριστικά η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στη χώρα μας. Η μνημονιακή πολιτική, στο όνομα του ευρώ, πρέπει να εφαρμοστεί απαρέγκλιτα στα συμφωνημένα χρονικά περιθώρια. Η κυβέρνηση ταπεινωμένη και υποτελής μπροστά στην Αν. Μέρκελ («ουδείς αναμάρτητος») έχει δεσμευτεί ότι θα την εφαρμόσει. Το αναφέρουμε για όσες και όποιες από τις πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης ισχυρίζονται ότι μπορούν να εφαρμόσουν μιαν άλλη πολιτική μέσα στο ευρώ. Διαψεύδονται παταγωδώς.

Το άμεσο σχέδιο εκ μέρους των κυρίαρχων δυνάμεων του κεφαλαίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση για την Ελλάδα – διατυπωμένο από τον ίδιο τον πρόεδρο των γερμανών βιομηχάνων – είναι να μετατραπεί η χώρα μας σε μια «Ειδική Οικονομική Ζώνη» στην οποία θα κυριαρχεί η αυθαιρεσία του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου, η υπερεκμετάλλευση των εργαζομένων, η παραπέρα εκποίηση της παραγωγικής της βάσης και των περιουσιακών της στοιχείων. Όλα αυτά χωρίς απαραίτητα να εξασφαλίζεται η παραμονή της χώρας στη ζώνη του ευρώ.

Για πρώτη φορά στη νεότερη ιστορία της χώρας μας προβάλλει με τέτοια ένταση και τέτοιο τρόπο ο κίνδυνος του φασισμού, η δυνατότητα να αποκτήσει ευρεία κοινωνική βάση μέσα στην εργατική τάξη και τα μικροαστικά στρώματα. Η «Χρυσή Αυγή» αξιοποιεί την οικονομική κρίση και τα φαινόμενα εξαθλίωσης των εργαζομένων για να κάνει αισθητή την παρουσία της καθημερινά και πατώντας πάνω σε πραγματικά κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα.

Τώρα φαίνεται πολύ πιο καθαρά το πόσο μακριά από την πραγματικότητα κινείται η πολιτική της ηγεσίας του Κόμματος. Επίσης φαίνεται πολύ καθαρά το πόσο επηρέασε τον ελληνικό λαό το συνολικό αποτέλεσμα των εκλογών της 17ης του Ιούνη και το μικρό ποσοστό του ΚΚΕ.

Έχουμε την εκτίμηση ότι η κρίση θα βαθύνει στη χώρα μας και ότι οι «στόχοι» της μνημονιακής πολιτικής θα έχουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα απ’ ό,τι επιδιώκεται. Η χώρα μας θα συνεχίσει να βρίσκεται στον κυκλώνα μιας παρατεταμένης ύφεσης.

Υποστηρίζουμε ανεπιφύλακτα την άποψη ότι το πρώτο συγκεκριμένο μέτρο που χρειάζεται η χώρα μας για να αντιμετωπίσει τη χρεοκοπία και την οικονομική κρίση είναι η έξοδος από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Με αυτά τα δεδομένα θα προσπαθήσουμε να συνεισφέρουμε με τις επεξεργασίες μας στο κομμουνιστικό κίνημα της χώρας, θα προσπαθήσουμε να συνεισφέρουμε στο κομματικό μας ζήτημα προσδιορίζοντας ακριβώς το χαρακτήρα του. Στην κατεύθυνση αυτή αξιοποιήσαμε και το χρονικό διάστημα που πέρασε. Όσο για τις βρώμικες επιθέσεις που δεχτήκαμε μέχρι τώρα διατηρούμε το δικαίωμα να απαντήσουμε εκ νέου ανά πάσα στιγμή. Ως πρώτη απάντηση μας εκφράζει το ρητό του μεγάλου φλωρεντιανού: “Segui il tuo corso e lascia dir le genti”! Σε μετάφραση: «Τράβα το δρόμο σου και άσε τον κόσμο να λέει!» (Θεία Κωμωδία του Δάντη. Από Καρλ Μαρξ, Το κεφάλαιο, Τόμος Πρώτος, σελ. 17). Επί το ελληνικότερον: «Άσε τα σκυλιά να γαβγίζουν και τράβα εσύ το δρόμο σου»!

Μέσω του μπλογκ της «Νέας Σποράς» θα δώσουμε άμεσα στη δημοσιότητα μια νέα «Δήλωσή» μας, η οποία θα αφορά στη συνολική εκτίμηση των εκλογικών αποτελεσμάτων της 6ης του Μάη και της 17ης του Ιούνη. Η δήλωση αυτή δεν δόθηκε στη δημοσιότητα αμέσως μετά τις εκλογές, καθώς είχε ανοίξει η συζήτηση στις ΚΟΒ του Κόμματος για το ίδιο θέμα.

 17/09/2012

http://www.neaspora.blogspot.gr/2012/09/blog-post.html

 

ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΙΚΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ

ΤΗΣ 6ης ΤΟΥ ΜΑΗ ΚΑΙ ΤΗΣ 17ης ΤΟΥ ΙΟΥΝΗ

1. Τα εκλογικά αποτελέσματα της 6ης του Μάη και της 17ης του Ιούνη επιβεβαιώνουν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την πολύ σοβαρή πτωτική πορεία και την επικίνδυνη απομόνωση του Κόμματος από τις λαϊκές μάζες. Στις εκλογές της 17ης του Ιούνη το Κόμμα έχασε το 50% περίπου της εκλογικής του δύναμης σε σχέση με τις εκλογές της 6ης του Μάη και πάνω από το 50% σε σχέση με τις εκλογές του 2007, ενώ σε ποσοστό και σε ψήφους είναι πίσω και από το αποτέλεσμα των εκλογών του 1993.

Η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι, τα κομματικά μέλη, τα στελέχη, οι φίλοι και οι οπαδοί του Κόμματος έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν για την ύπαρξη και το μέλλον του, από τη στιγμή που η ηγεσία του, όπως αποδεικνύεται και από την απόφαση της Ολομέλειας της ΚΕ της 10ης του Ιούλη, αδυνατεί να εξάγει τα σωστά συμπεράσματα από την εκλογική αλλά και τη γενικότερη πορεία του Κόμματος και επιμένει να εφευρίσκει απαράδεκτες δικαιολογίες προκειμένου να δικαιώσει μια πολιτική που ακολούθησε το Κόμμα, με ευθύνη αποκλειστικά δική της, και που οδήγησε στο πρωτοφανές αποτέλεσμα της 17ης του Ιούνη.

2. Τα πραγματικά αίτια αυτής της γενικότερης δραματικής οπισθοχώρησης του Κόμματος έχουν περιγραφεί εκτενώς στη Δήλωση Αρ. 2, που αναρτήθηκε στη «Νέα Σπορά» στις 21/06/2012. Με την ευκαιρία μιας συνολικότερης εκτίμησης για τα εκλογική καθίζηση του Κόμματος πρέπει να προστεθούν και οι παρακάτω σημαντικοί και με ευρύτερη σημασία παράγοντες:

• Η ηγεσία του Κόμματος μη εκτιμώντας σωστά τις αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί στη χώρα μας μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, τον Οκτώβρη του 2008, δεν μπόρεσε να εκτιμήσει, επίσης, σωστά τη σημασία της, με μεγάλη ταχύτητα, προϊούσας καθοδικής πορείας του δικομματισμού και την αντίστοιχη απαξίωση του αστικού πολιτικού συστήματος.

Ενώ δήλωνε ότι «οι εκλογές του Μαΐου αναμφισβήτητα περιέχουν ένα θετικό δυναμικό στοιχείο και αυτό σχετίζεται με το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος των εργατικών λαϊκών φτωχών στρωμάτων έχουν αποφασίσει να εγκαταλείψουν τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, τα λεγόμενα «μνημονιακά» κόμματα και με αυτό τον τρόπο προσδίδουν μια τέτοια δυναμική στις εκλογές» («Ρ» 20/04/2012) δεν συνδύασε αυτήν την εκτίμηση με την προγραμματική πρόταση του Κόμματος, δεν πήρε καμιά απολύτως πρωτοβουλία να προβάλει την προγραμματική λύση του 15ου Συνεδρίου.

(περισσότερα…)

Εφιάλτες με δραχμές κ.ά.

22 Σεπτεμβρίου, 2012

Σας παρουσιάζουμε το αφιέρωμα του περιοδικού GK με τίτλο: »Είναι η δραχμή εφιάλτης;».

Συζητούν οι καθηγητές Οικονομικών: Ευκλείδης Τσακαλώτος, Γιάννης Στουρνάρας, Γιάννης Βαρουφάκης, Κώστας Λαπαβίτσας και  Σταύρος Θωµαδάκης.

Το  ρεπορτάζ επιμελήθηκαν η Κατερίνα Μπακογιάννη και ο Γιάννης Βασταρδής .

Περιοδικό GK 04/09/2012

 

Ευκλείδης Τσακαλώτος, καθηγητής Οικονοµικών στο Πανεπιστήµιο Αθηνών

«Η αρχιτεκτονική της ευρωζώνης ή θα αλλάξει ή θα καταρρεύσει»

Ποια θα ήταν η επόµενη µέρα για την Ελλάδα εάν επέστρεφε στη δραχµή;

Δύσκολο να προβλέψει κανείς. Θα εξαρτηθεί και από το αν μας διώξουν, αν φύγουμε μόνοι μας ή αν η επιστροφή είναι αποτέλεσμα κατάρρευσης της ευρωζώνης. Το χειρότερο σενάριο είναι μια χρεοκοπία των τραπεζών, μια απότομη μείωση των εισαγωγών, μαζί με μεγάλες κοινωνικές απώλειες σε σχέση με μισθούς, συντάξεις, παροχές και τραπεζικές καταθέσεις. Συγχρόνως, μπορεί να έχουμε μια κυβέρνηση που αναγκάζεται να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της με συνεχείς επεκτάσεις της προσφοράς χρήματος, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο πληθωρισμού – υποτιμήσεων.

Βραχυπρόθεσμα, η όποια κυβέρνηση θα προσπαθούσε μόνο να μειώσει τις απώλειες. Αν η επιστροφή στη δραχμή έρθει μέσω μιας γενικότερης κατάρρευσης του ευρώ, τα όποια οφέλη ανταγωνιστικότητας θα είναι μικρά. Δεν θα είμαστε η μόνη χώρα που θα υποτιμά το νόμισμα, και η όλη κατάσταση θα θυμίζει τις ανταγωνιστικές υποτιμήσεις της δεκαετίας του ’30.

Τι θα σήµαινε για τον καθένα από εµάς;

Επειδή η έξοδος χρησιμοποιείται ως μεγάλο όπλο εκβιασμού, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Πρωτίστως γιατί δεν ξέρουμε τι είναι το πραγματικό σενάριο σύγκρισης, μια και κανείς δεν πιστεύει πια ότι με την επικρατούσα πολιτική η Ελλάδα θα έχει ένα βιώσιμο χρέος, της τάξης του 120%, μέχρι το 2020. Όλοι και όλες ξέρουμε ότι έρχονται απανωτά σχέδια περικοπών, μειώσεις μισθών και συντάξεων κ.λπ. Σε σχέση με αυτά, το κόστος μιας εξόδου από το ευρώ μπορεί να είναι μεγαλύτερο, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Σε βάθος χρόνου θα εξαρτηθεί από το διεθνές περιβάλλον, τις προτεραιότητες των κυβερνήσεων και το πόσο γρήγορα θα ανταποκριθεί η οικονομία στις νέες συνθήκες.

Ποιοι θα ήταν οι χαµένοι και ποιοι οι κερδισµένοι από µια ενδεχόµενη επιστροφή στη δραχµή;

Η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα συνδυάζεται με εντυπωσιακή αναδιανομή εισοδήματος από τον κόσμο της εργασίας και των μεσαίων τάξεων υπέρ των πλουσίων. Οι τελευταίοι έχουν καλύτερη ενημέρωση για το τι πρόκειται να συμβεί και μεγαλύτερη δυνατότητα να βγάλουν τα χρήματά τους έξω πριν από την υποτίμηση. Κι όταν τα επιστρέψουν, θα έχουν κερδίσει σε όρους αγοραστικής δύναμης, ενώ αυτοί που δεν είχαν αυτήν τη δυνατότητα θα αντιμετωπίσουν σημαντικότατη μείωση της δικής τους.

Μακροπρόθεσμα, θα εξαρτιόταν από το ποιες δυνάμεις διαχειριζόταν η κρίση. Οι κρίσεις πάντα δημιουργούν ευκαιρίες. Στη δική μας περίπτωση, και γι’ αυτούς που θέλουν να βαθύνουν το νεοφιλελεύθερο παράδειγμα, και γι’ αυτούς που επιθυμούν μια αλλαγή σελίδας. Αλλά δεν μπορούμε να αποκλείσουμε την πιθανότητα ότι την έξοδο θα διαχειριστούν εθνικιστικές δυνάμεις, με ό,τι σημαίνει αυτό.

(περισσότερα…)

ΠΑΣΟΚ-ΝΔ έφαγαν τις καταθέσεις, όχι η…δραχμή-Γιώργος Δελαστίκ

21 Σεπτεμβρίου, 2012

Εφημ.ΕΘΝΟΣ

Πασίγνωστος ο προπαγανδιστικός ισχυρισμός – και απολύτως πιστευτός από ένα μεγάλο κομμάτι των Ελλήνων, όπως άλλωστε αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας και η σύγκριση των εκλογικών αποτελεσμάτων της 6ης Μαΐου με εκείνα της 17ης Ιουνίου:Αν στην Ελλάδα σχηματιζόταν αντιμνημονιακή κυβέρνηση, οι Ευρωπαίοι θα μας χρεοκοπούσαν και έτσι πέραν των άλλων συμφορών, θα εξανεμίζονταν και οι καταθέσεις των Ελλήνων μέσω του περάσματος στη δραχμή και της δραματικής υποτίμησης της τελευταίας έναντι του ευρώ.

Συνυπολογίζοντας και αυτόν τον παράγοντα, ο ελληνικός λαός έδωσε την εξουσία στη μνημονιακή συγκυβέρνηση Ν.Δ.,ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ με την άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 179 εδρών. Ο «κίνδυνος της δραχμής» αποφεύχθηκε, αλλά αν παρατηρήσουμε την πορεία του ύψους των καταθέσεων την τελευταία τριετία, θα διαπιστώσουμε ότι έχουν μειωθεί δραστικά. Η κρίση και η μνημονιακή πολιτική λιτότητας τα τελευταία δύο χρόνια αποδεικνύεται ότι «έφαγαν» ήδη μεγάλο μέρος των καταθέσεων των Ελλήνων και όχι το πέρασμα της εξουσίας στο «λόμπι της δραχμής», το σκιάχτρο με το οποίο μας απειλούν κάποιοι.

Ας δούμε όμως καλύτερα τους αριθμούς. Τον Ιούνιο του 2009 οι καταθέσεις ανέρχονταν σε 237,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Τον Ιούνιο του 2012 είχαν απομείνει στις ελληνικές τράπεζες καταθέσεις μόλις 150,5 δισεκατομμυρίων. Μέσα στην τριετία δηλαδή αποσύρθηκαν 87 δισ. ευρώ. Το ερώτημα είναι βεβαίως τι απέγιναν αυτά τα χρήματα. Όπως είναι γνωστό, υπάρχει CD με τα ονόματα 54.000 Ελλήνων που έβγαλαν σε τράπεζες του εξωτερικού συνολικό ποσό 22 δισεκατομμυρίων ευρώ. Μάλιστα οι 3.000 από αυτούς έβγαλαν έξω 7,5 δισεκατομμύρια. Πρόκειται για εμφανώς πλούσια άτομα, αφού οι 3.000 έβγαλαν κατά μέσο όρο από 2,5 εκατομμύρια ευρώ ο καθένας.Από τα 87 δισεκατομμύρια που αποσύρθηκαν δηλαδή από τις τράπεζες, μόνο τα 22 δισ. ευρώ έφυγαν έξω. Τι απέγιναν τα υπόλοιπα 65 δισεκατομμύρια όμως;

(περισσότερα…)

Ευρώ και δραχμή: Άκριτη δαιμονοποίηση ή ουσιαστικός διάλογος;

21 Σεπτεμβρίου, 2012

Εφημ ΑΥΓΗ

Του Γιάννη Λαγουδάκη

Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός πως το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ και επιστροφής της στο εθνικό νόμισμα -ένα θέμα «ταμπού» μέχρι πριν 1-2 χρόνια- κυριάρχησε στον εντός των συνόρων δημόσιο πολιτικό διάλογο καθ’ όλη την επώδυνη προεκλογική περίοδο των δύο πρόσφατων εκλογικών αναμετρήσεων. Την ίδια στιγμή, σε διεθνές επίπεδο πολιτικοί από όλα τα κράτη – μέλη της Ευρωζώνης, διαφορετικών μάλιστα πολιτικών αποχρώσεων, μιλούσαν ανοιχτά πλέον για την πιθανή αποχώρηση της χώρας μας από το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, ενώ δεν ήταν λίγα τα δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου που έκαναν λόγο για επεξεργασία εναλλακτικών σχεδίων «εκτάκτου ανάγκης» εκ μέρους των κυβερνήσεων των ισχυρότερων ευρωπαϊκών κρατών αλλά και των μεγάλων χρηματοπιστωτικών οργανισμών, σε περίπτωση υλοποίησης ενός τέτοιου σεναρίου, ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι όποιοι κραδασμοί.

Παρ’ όλο, ωστόσο, που η σχετική συζήτηση το τελευταίο διάστημα έχει «φουντώσει» για τα καλά, οι προπαγανδιστικοί και κυρίως κινδυνολογικοί όροι, με τους οποίους αυτή διεξάγεται στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό, κάθε άλλο παρά διαφωτίζουν τον μέσο πολίτη και τον εξοπλίζουν με τα απαραίτητα εφόδια ώστε να εκφράσει απρόσκοπτα και συνειδητά την όποια βούληση και επιλογή του. Όπως η εξ αποκαλύψεως αλήθεια, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, εκφραζόταν με το ιδεολόγημα της «πολιτικής της σκληρής δραχμής», έτσι και η τρέχουσα εξ αποκαλύψεως αλήθεια εκφράζεται με το θέσφατο ότι «η επιστροφή στη δραχμή σημαίνει καταστροφή».

Ως αποτέλεσμα, κάθε απόπειρα αναφοράς στη λέξη «δραχμή» και στην απλή έστω διερεύνηση περίπτωσης επαναφοράς της, λοιδορείται και χλευάζεται a priori από τους αυτόκλητους «σωτήρες» της πατρίδας και τα πρόθυμα «παπαγαλάκια» τους ως απολύτως καταστροφική, καθώς «νομοτελειακά» θα επιφέρει στη χώρα μας ανεξέλεγκτη χρεωκοπία, γενικευμένη φτώχεια, εκρηκτική κοινωνική αναταραχή αλλά και θα την οδηγήσει εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης (με όποιους τυχόν εθνικούς κινδύνους αυτό συνεπάγεται), σε α λα Ενβέρ Χότζα αλβανοποίηση, σε πλήρη διεθνή απομόνωση.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της άκριτης κινδυνολογίας, αποτελεί η δήλωση του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά, ο οποίος σε πρόσφατη συνέντευξή στη γερμανική εφημερίδα «Sueddeutsche Zeitung» απεφάνθη απερίφραστα πως η επιστροφή στη δραχμή θα σήμαινε την καταστροφή της χώρας και το τέλος της δημοκρατίας!

Πρόκειται ασφαλώς για ένα πολύ βολικό -για ορισμένους- εκφοβιστικό επιχείρημα. Είναι όμως και βάσιμο;

Το ευρώ ως κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα επιλέχτηκε για να διευκολύνει τους σκοπούς των μεγάλων επιχειρήσεων και τραπεζών της Ευρώπης μέσα σ’ ένα καθεστώς πλήρους απελευθέρωσης των κεφαλαίων, παγκοσμιοποίησης και απόλυτης κυριαρχίας των αγορών. Με την προσχώρηση στη ζώνη του ευρώ, τα κράτη – μέλη εκχώρησαν πλήρως την εθνική νομισματική και συναλλαγματική τους πολιτική, με συνέπεια να μην μπορούν πλέον να χρησιμοποιούν την ισοτιμία του εθνικού νομίσματος για να αποκαθιστούν την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων τους, ούτε τα μέχρι τώρα εθνικά μέσα νομισματικής πολιτικής για να εφαρμόζουν μια οικονομική πολιτική που να εξυπηρετεί εθνικούς στόχους.

(περισσότερα…)

Νίκος Σκαλκώτας(Χαλκίδα, 8 Μαρτίου 1904-Αθήνα, 20 Σεπτεμβρίου 1949)

20 Σεπτεμβρίου, 2012

Nikos Skalkottas *(1904-1949)

Il Mare, suite dal balletto (1948/1949)- Iceland Symphony Orchestra diretta da Byron Fidetzis

I. Preludio: Moderato maestoso
II. Il bambino del mare: Andantino
III. Danza delle onde: Allegro molto vivace
IV. La rete da pesca: Moderato andante
V. Il pesciolino: Allegretto grazioso
VI. I delfini: Allegro (molto) poco scherzoso
VII. Notturno: Andante molto — Calmo espressivo
VIII. I preparativi della sirena: Moderato sostenuto
IX. Danza della sirena: Allegro molto vivace (furioso)
X. Il racconto di Alessandro Magno
XI. Finale. Inno al mare: Allegro vivace, poco maestoso, poco calmo e alla breve

(περισσότερα…)

Ημερίδα για τα 90 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή σε Ελλάδα και Τουρκία (αίθουσα Γκίνη-Πολυτεχνείο)

20 Σεπτεμβρίου, 2012

 90 χρόνια από το τέλος του πολέμου στη Μικρά Ασία και η καταστροφή που επέφερε στους λαούς της Ελλάδας και της Τουρκίας.

 Αίθουσα Γκίνη,Πολυτεχνείο ,ώρα έναρξης 17:30.

1ος κύκλος: « Μικρά Ασία: ο άγνωστος  πόλεμος για το εκπαιδευτικό σύστημα Ελλάδας και Τουρκίας» Ομιλητές:

  • Αλέξανδρος Κατσιγιάννης – εκπαιδευτικός
  • Κώστας Παλούκης – ιστορικός
  • Bulent Kepenek – εκπαιδευτικός, καθηγητής τούρκικης φιλολογίας σε γυμνάσιο

2ος κύκλος: «Εργατικό κίνημα, Αριστερά σε Ελλάδα και Τουρκία και ο πόλεμος στη Μικρά Ασία» Ομιλητές:

  • Θανάσης Καμπαγιάννης – ιστορικός
  • Τάσος Κωστόπουλος – ιστορικός, δημοσιογράφος
  • Φώτης Μπενλίσοϊ – ιστορικός, διδάκτορας στοΠανεπιστήμιοτουΒοσπόρου.

Για το άνοιγμα του διαλόγου  καταθέτουμε ένα αρχικό κείμενο:

Η «Μικρασιατική Καταστροφή» υπήρξε το τέλος της Μεγάλης Ιδέας, δηλαδή της ανασύστασης ενός ελληνικού κράτους, στα απροσδιόριστα σύνορα της πάλαι ποτέ «βυζαντινής αυτοκρατορίας». Πιο συγκεκριμένα υπήρξε το τέλος του πιο μεγάλου εκσυγχρονιστικού σχεδίου που επιχείρησε να εκτελέσει ποτέ η ελληνική αστική τάξη, δηλαδή την «Ελλάδα των 2 Ηπείρων και των 5 Θαλασσών», την ανάδειξή της σε μια μεγάλη περιφερειακή ιμπεριαλιστική δύναμη και την αναβάθμισή της στην διεθνή ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Συνεπώς, δεν είναι μόνο οι σημερινοί «νάνοι» πολιτικοί, όπως ο Σημίτης, ο Καραμανλής, ο Γ. Παπανδρέου και ο Σαμαράς, που αποτυγχάνουν στις πλάτες και τις ζωές του λαού αυτής της χώρας, καθώς πολύ καταστροφικότερα αποτελέσματα κατάφεραν εκείνοι οι πιο εμπνευσμένοι και μεγάλοι έλληνες αστοί πολιτικοί, όπως ο Βενιζέλος ή ο Γούναρης, και βέβαια ο βασιλεύς Κωνσταντίνος ΙΒ΄.  οι φλόγες και οι καπνοί που για 7 ολόκληρες ημέρες σκέπαζαν τον ουρανό της Σμύρνης τον Σεπτέμβριο του 1922 δεν ενταφίασαν απλά τα ιμπεριαλιστικά όνειρα της ελληνικής αστικής τάξης, αλλά κυρίως κατέστρεψαν τις ζωές 1.200.000 ελλήνων μικρασιατών και ποντίων που κατέφυγαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα, των χιλιάδων νεκρών που έμειναν πίσω και τους μη καταμετρημένους χιλιάδες πρόσφυγες που πέθαναν από τις κακουχίες των πρώτων ημερών της προσφυγιάς. Έθεσαν σε δοκιμασία ολόκληρη την ελληνική κοινωνία που μέσα έπρεπε να δεχτεί και τελικά να ενσωματώσει προσφυγικό πληθυσμό λίγο μεγαλύτερο από το 1/5 του ντόπιου πληθυσμού.

(περισσότερα…)

Εκδήλωση: Ευρωπαϊκή Ένωση «κοινό σπίτι» των… τραπεζιτών

20 Σεπτεμβρίου, 2012

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Εκδήλωση της Πρωτοβουλίας για τη Συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου και του ATTAC Ελλάδας

Καφέ Φλοράλ, Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου 2012, στις 8.00 μμ

Ομιλητές:

Τζόναθαν Σούγκαρμαν, πρώην τραπεζικός στέλεχος, Ιρλανδία

Λεωνίδας Βατικιώτης, οικονομολόγος, δημοσιογράφος, Ελλάδα

Σε γνώση των εποπτικών αρχών κερδοσκοπούσαν οι τράπεζες τα προηγούμενα χρόνια, υποστηρίζει ο Ιρλανδός, πρώην τραπεζικό στέλεχος, Τζόναθαν Σούγκαρμαν. Το καθεστώς εγκληματικής αδιαφάνειας συνεχίζεται ακόμη και τώρα, όπως έδειξε το σκάνδαλο χειραγώγησης του επιτοκίου Libor, στο οποίο εμπλέκονται οι μεγαλύτερες τράπεζες!

Πρόκειται για σκάνδαλα που έχουν στοιχίσει πακτωλούς χρημάτων στους Ευρωπαίους φορολογούμενους, οι οποίοι καλούνται στο τέλος να καθαρίσουν την «κόπρο του Αυγεία». Μόνο την προηγούμενη τριετία, από τον Οκτώβρη του 2008 ως τον Οκτώβρη του 2011, οι κρατικοί προϋπολογισμοί της Ευρώπης φορτώθηκαν με 4,5 τρισ. ευρώ. Τόσα χρήματα δόθηκαν στους αποτυχημένους τραπεζίτες τα οποία κόπηκαν από μισθούς, συντάξεις και επιδόματα κοινωνικής πρόνοιας. Τσάμπα χρήμα δηλαδή για τους τραπεζίτες, φτώχεια για τον λαό.

(περισσότερα…)

Μετά τις 27 Σεπτεμβρίου, τι;

20 Σεπτεμβρίου, 2012

26 Σεπτεμβρίου Γενική Απεργία ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ

πολιτική ομάδα ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Τα νέα μέτρα των 11,5 δις (στην πραγματικότητα πάνω από 15 δις), είναι η ανατροφοδότηση του φαύλου κύκλου μέτρα-δάνεια/δόσεις-νέα αποτυχία-μεγαλύτερη ύφεση-νέα μέτρα. Ένας φαύλος κύκλος ταξικά προσδιορισμένος, που οικοδομεί πραγματικά μια αγνώριστη Ελλάδα. Μια Ελλάδα εργασιακή έρημο, κοινωνικά και παραγωγικά κατεστραμμένη, «Ελεύθερη Οικονομική Ζώνη» όπως απαίτησε ο πρόεδρος του Γερμανικού Συνδέσμου Βιομηχάνων. Η μεταμόρφωση της Ελλάδας σε παράδεισο για το κεφάλαιο και πρότυπο προς εξαγωγή για την διέξοδο από την κρίση προς όφελος του, με την συντριπτική ήττα των εργαζομένων. Μία νέα Ελλάδα, περιφέρεια της ιμπεριαλιστικής πολιτικής της Γερμανίας, οδηγό για μια νέα Ευρώπη που θα συναγωνίζεται το κοινωνικό και εργασιακό μοντέλο της Κίνας, της Ινδίας κοκ. Τα μέτρα δεν είναι ούτε για δημοσιονομική εξυγίανση, ούτε για την αποπληρωμή του χρέους, αφού όλοι γνωρίζουν οτι δεν μπορεί να αποπληρωθεί. Τα μνημόνια δημιουργούν το νέο κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο, το γκρέμισμα των κατακτήσεων του 20ου αιώνα.

Τα νέα μέτρα αφορούν τρεις κατευθύνσεις. Το παραπέρα ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και την διάλυση του όποιου κοινωνικού κράτους έχει απομείνει, την παραπέρα αρπαγή των μικροκαταθέσεων και της μικρής ιδιοκτησίας (τα σπίτια μας κοινώς), την οριστική απορρύθμιση της εργασίας με απολύσεις, 6ήμερη εργασία, διάλυση των συμβάσεων, μείωση των μισθών.

Κανένα από τα παραπάνω δεν θα σωθεί, αν δεν αρνηθούμε συνολικά αυτήν την πορεία. Οι χαρτογιακάδες της Τρόικα δεν αφήνουν περιθώρια παρεξηγήσεων, δεν υπάρχει δυνατότητα διαπραγμάτευσης εντός Ε.Ε. και δανειακών συμβάσεων. Κανείς κλάδος, κανένα δικαίωμα δεν θα σωθεί. Ακόμη και αν εξαιρεθεί σε αυτό το πακέτο, θα έρθει το επόμενο πακέτο όπου το ξήλωμα θα είναι πιο σαρωτικό. Οι πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις (οι ηγεσίες ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚ) παίζουν ακόμα το συντεχνιακό μικροπολιτικό παιχνίδι τους. Εμποδίζουν την συνάντηση και τον συντονισμό των αγώνων, αναδεικνύουν το μερικό κάθε κλάδου, δεν ενώνουν τους εργαζόμενους. Για αυτό πρέπει να απομονωθούν και να καθαιρεθούν από όργανα και ηγεσίες. Είναι οι ίδιες δυνάμεις που μέσα στους εργασιακούς χώρους αναπαράγουν το δηλητήριο ότι υπάρχει ανάγκη για κάποια μέτρα για να μείνουμε στο ευρώ, αλλά αυτά να είναι δίκαια, όχι οριζόντια, όχι από εμάς αλλά από τους άλλους, να μην έχει ο διπλανός μου κάτι παραπάνω από μένα αλλά να έχουμε όλοι την ίδια εξίσωση προς τα κάτω κοκ.

(περισσότερα…)

PAGINA 12:»Το ευρώ είναι μια πυριτιδαποθήκη που θα εκραγεί»- Αλέξης Τσίπρας

20 Σεπτεμβρίου, 2012

Η συνέντευξη του Α.Τσίπρα στην Αργεντίνικη εφημερίδα PAGINA 12

“El euro es un polvorín que va a explotar”

El líder de la segunda fuerza política de Grecia afirma que el problema no es la moneda única, sino las políticas que la acompañan. En este reportaje destaca el modelo argentino y se interroga sobre los desaparecidos griegos en nuestro país.

Πηγή: http://www.pagina12.com.ar/diario/

 via  http://www.iskra.gr/

Συνέντευξη στον Eduardo Febbro

Ευρώ ή όχι. Αυτό είναι είναι το μεγάλο δίλημμα που τέθηκε στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στο κίνημα του ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου ηγείσθε. Πώς αναλύετε την περίοδο της σημερινής  κρίσης που διανύει η Ευρώπη και η οποία  φαίνεται να θέτει υπό αμφισβήτηση, πολλά περισσότερα από την ιερή και απαραβίαστη σταθερότητα του ευρώ;

-Νομίζω ότι το ευρωπαϊκό μοντέλο πρέπει να επανοικοδομηθεί από τα κάτω. Δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι με αυτό που σήμερα λέγεται Ευρώπη. Η σημερινή κρίση δεν είναι μια κρίση ευρωπαϊκή αλλά παγκόσμια. Η Ευρώπη δεν παίρνει υπόψη της τους μηχανισμούς με τους οποίους θα μπορούσε να αντιμετωπίσει και να ελέγξει την επίθεση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου ενάντια στους λαούς. Αυτό εξηγεί και το ότι η Ευρώπη μετατράπηκε σε μια ήπειρο όπου η επίθεση του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου ήταν ιδιαίτερα άγρια. Είμαστε χωρίς ασπίδα προστασίας.

-Μήπως το ευρώ,  ως ενιαίο νόμισμα δεν μπορεί να υπάρξει, δηλ. πρόκειται για ένα νόμισμα  που δεν αντιπροσωπεύει το πραγματικό επίπεδο των 17 χωρών που απαρτίζουν την Ευρωζώνη  και ως εκ τούτου  επιβάλλονται  θυσίες σε πολλές χώρες ,που δεν ανταποκρίνονται στους όρους  τους οποίους έχει ανάγκη το ευρώ για  την διατήρησή του ;

-Το ευρώ δεν είναι η μόνη αιτία της κρίσης, αποτελεί όμως αναπόσπαστο μέρος της. Πηγή της κρίσης είναι η αρχιτεκτονική του Ευρωπαϊκού νομίσματος. Χρειάζεται να έχουμε ενιαίο νόμισμα, όχι όμως και ένα ελεγχόμενο νόμισμα, το οποίο το μόνο που κάνει είναι να δίνει προνόμια στο μεγάλο κεφάλαιο και στους πλούσιους. Αυτό που μας λείπει είναι ένα νόμισμα που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των λαών. Διαθέτουμε ένα ενιαίο νόμισμα , αλλά μας λείπουν οι δυνατότητες πολιτικών για όλες τις χώρες, κύρια δε για τις χώρες της περιφέρειας, που αυτή την περίοδο υποφέρουν. Το ευρώ αποτελεί ένα μοναδικό παγκόσμιο φαινόμενο: έχουμε ένα ενιαίο νόμισμα, δηλ. μια νομισματική ένωση, αλλά μας λείπει η πολιτική ενότητα και μια Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ικανή να δώσει βοήθεια σε όλες τις χώρες της Ευρώπης.

(περισσότερα…)

«Γάλα στους αμμοβολιστές»-Σταμάτης Κυριάκης

19 Σεπτεμβρίου, 2012

                                           

Πηγή: il trovatore

Πριν από λίγες ώρες  με φώναξε μια διαχειρίστρια πολυκατοικίας γιατί χάλασε η κλειδαριά της εξώπορτας τους.

«Κάποιος την χάλασε» μου είπε  αόριστα γιατί με ξέρει .

«Σίγουρα Πακιστανός» της είπα .

Χαμήλωσε τα μάτια.

Ντρέπεται ….μας ακούει και η κόρη της.

«Την κλειδαριά δεν την χάλασε κανείς  κυρία Τάντα… την έχετε τριάντα χρόνια ….ήταν η ώρα της»  συνεχίζω.

Φτιάχνω την κλειδαριά και θυμάμαι τους Πακιστανούς όταν δούλευα ηλεκτροσυγκολλητής στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά.

Ήταν οι πρώτοι που είχαν έρθει στην Ελλάδα.

Τους έφερε ο Νιάρχος  στα τέλη του εβδομήντα για αμμοβολιστές.

Όποιος δεν έχει δουλέψει σε ναυπηγεία δεν ξέρει τι σημαίνει αμμοβολιστής.

Πρόκειται για μια δουλειά που κανένας δεν θα μπορούσε να την κάνει.

Ρίχνεις με μια μάνικα υπερσυμπιεσμένο αέρα ανακατεμένο με μια μαύρη άμμο  επί οκτώ ώρες συνεχώς στις λαμαρίνες τους πλοίου για να καθαριστούν από τις σκουριές.

Το πρόβλημα δεν είναι τόσο η δύναμη που χρειάζεσαι κρεμασμένος στον αέρα. Το πρόβλημα είναι ότι όσο καλά και να προφυλαχτείς… ό,τι και να φορέσεις … η σκόνη περνάει  μέσα σου.

Στο τέλος της  βάρδιας… στα μπάνια των πακιστανών  ….  έβγαινε από το κανάλι ένα μικρό ποτάμι  μαύρο νερό … πίσσα.

Ο Αμμοβολιστής είναι ένας ανειδίκευτος εργάτης  μιας χρήσεως….. ένας εργάτης με  συγκεκριμένη ημερομηνία λήξεως.

Έχω την τιμή να είμαι από τους πρώτους Έλληνες εργάτες που εργάσθηκα μαζί με Πακιστανούς συναδέλφους.

 Όταν οι  περισσότεροι δεν ήξεραν ούτε που είναι το Πακιστάν εγώ είχα πολλούς φίλους και είχα ακούσει πολλές προσωπικές ιστορίες  αγνώστων αφανών και μελλοθάνατων  συναδέλφων από το Πακιστάν.

Πιστέψτε με … δεν διαφέρουν καθόλου από τις δικές μας προσωπικές ιστορίες.

Οι αμμοβολιστές έπρεπε σύμφωνα με την σύμβαση να παίρνουν κάθε πρωί ένα μπουκάλι φρέσκο γάλα.

Το γάλα καθαρίζει σε ένα βαθμό την εισπνεόμενη μαύρη σκόνη.

Δεν τους το έδιναν.

Αποφασίσαμε, μια ομάδα,  να πιέσουμε το εργοδοτικό σωματείο   «Εργατοτεχνιτών και υπαλλήλων Ναυπηγείων Σκαραμαγκά  «Η Τρίαινα»  να διεκδικήσει το γάλα για λογαριασμό των Πακιστανών.

Αλλάξαμε σχέδια γιατί δεν θα μας άκουγαν και θα μας κάρφωναν και στην διεύθυνση.

Αποφασίσαμε να ρίξουμε φειγ βολάν .

Θα γράφαμε «Γάλα στους αμμοβολιστές» …τίποτα άλλο.

(περισσότερα…)

»ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ»- Κώστας Τζιαντζής (Απρίλιος 2010).

19 Σεπτεμβρίου, 2012

Ομιλία του Κώστα Τζιαντζή στην παρουσίαση του βιβλίου του Πέτρου Παπακωνσταντίνου »ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ»εκδ.ΛΙΒΑΝΗ ,(Απρίλιος  2010).