Ορισμένα σχόλια στο κάλεσμα του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ της 30/8/2012

»Να συγκληθεί άμεσα μια ευρεία σύσκεψη συνδικάτων, την οποία θα καλεί ένας αριθμός ομοσπονδιών, εργατικών κέντρων και μαζικών σωματείων με ιδιαίτερο βάρος στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας. Αυτός μπορεί να είναι ο ενδεικνυόμενος οργανωτικός δρόμος. Παράλληλα, απαιτείται από όλους σεβασμός των ιδιαίτερων πολιτικών θέσεων κάθε δύναμης, απόλυτη συνέπεια στην εφαρμογή των συμφωνημένων, ενώ κάθε συνδικάτο και συνδικαλιστική δύναμη θα διατηρεί το δικαίωμα να εκθέτει ολοκληρωμένα και να ζυμώνει δημόσια τις θέσεις του. Μοναδικός στόχος πρέπει να είναι ένα ισχυρό, ενωτικό ταξικό κίνημα των εργαζομένων της χώρας που θα κορυφωθεί κατά τη συζήτηση των μέτρων στη βουλή και θα διεκδικήσει την απόκρουση και την ανατροπή τους».

Πηγή:Εργατικός Αγώνας

1 Μετά από σιωπή δύο μηνών επανήλθε το ΠΓ της ΚΕ του Κ.Κ.Ε. με κάλεσμά του προς το λαό (που καταλαμβάνει δύο ολόκληρες σελίδες του Ριζοσπάστη) και ζητά να χαράξει ο λαός τη δική του προοπτική να στηριχτεί στην δύναμη του δίκιου και της οργάνωσης, στη συσπείρωση και τη συμμαχία εργατικής τάξης, αγροτών, ΕΒΕ κ.λπ. για να επιστρέψει η αισιοδοξία και η δύναμη για μια νικηφόρα πορεία ρήξης και ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων, απαλλαγή από τα δεσμά της Ε.Ε. με την κατάκτηση της λαϊκής εξουσίας.

Η πρώτη σκέψη που δημιουργείται από το διάβασμα του καλέσματος είναι ότι από τον Απρίλιο του 2012 πριν τις πρώτες εκλογές μέχρι σήμερα για την ηγεσία του Κ.Κ.Ε. δεν έχει μεσολαβήσει απολύτως τίποτα.

Δεν μεσολάβησε το αποτέλεσμα των δύο εκλογικών αναμετρήσεων και ιδιαίτερα αυτό της 17ης Ιουνίου που οδήγησε στην εκλογική συντριβή του. Δεν μεσολάβησε η συντριβή του σκληρού πυρήνα της κομμουνιστικής επιρροής και η τεράστια αποδοκιμασία των εργαζομένων στη τακτική και την πολιτική συμπεριφορά του. Δεν μεσολάβησαν οι αλυσιδωτές αντιδράσεις μέσα στις οργανώσεις και τις επιρροές του. Δεν μεσολάβησε η τεράστια βουβή διαμαρτυρία. Συνεχίζει, όπως πριν και επιχειρηματολογεί ότι «δεν αλλάζουμε τη στρατηγική μας και σε όποιον αρέσει. Δεν είναι δυνατόν μετά από μια ήττα να επανεξετάζουμε τη γραμμή μας». Αναρωτιέται ο κάθε καλοπροαίρετος εργαζόμενος και ακόμη περισσότερο κομμουνιστές που αγωνίζονται τέσσερις, πέντε και έξι δεκαετίες για την υπόθεση του Κ.Κ.Ε. και του σοσιαλισμού στην Ελλάδα: «Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να σκεφτεί και να εξετάσει το Κ.Κ.Ε. τη γραμμή του, πότε θα γίνει αυτό όταν το επόμενο βήμα στον κατήφορο είναι η οριστική συντριβή και το οριστικό διαζύγιο με την εργατική τάξη;». Οι κλασικοί του μαρξισμού, φωτεινές επαναστατικές μορφές διανοουμένων και αγωνιστών, όπως ο Λένιν, επανεξέταζαν την πολιτική τους τακτικά και την έθεταν σε ανοιχτή συζήτηση. Ποιοι είναι εκείνοι που δεν δέχονται μύγα στο σπαθί τους και δεν επανεξετάζουν τίποτε; Και στο κάτω – κάτω τι φοβούνται; Την ηγεσία του κόμματος την κρατούν και επιπλέον θεωρούν ότι η γραμμή που έχουν χαράξει είναι σωστή. Από τι απειλούνται; Εκτός και εάν δεν είναι πολύ σίγουροι και προσπαθούν με τέτοιες μεθόδους να κρατήσουν τον έλεγχο της κατάστασης.

2 Σε δύο-τρία σημεία του καλέσματος φαίνεται ξεκάθαρα πως το πνεύμα που το διαπερνά είναι η σαφής μετάθεση στο λαό του καθήκοντος να αντιδράσει, να αγωνιστεί, να ενώσει τους εργαζόμενους ξεπερνώντας τις μεταξύ τους διαφορές κ.λπ. Το ερώτημα μας είναι: «όλα αυτά είναι υπόθεση του λαού;» Έτσι γενικά ο λαός πρέπει να τα επωμισθεί και να τα φέρει σε πέρας; Και τότε οι πολιτικές δυνάμεις που αναφέρονται στο λαό και κυρίως το κόμμα της εργατικής τάξης δεν έχουν κανένα ρόλο; Μήπως εδώ έχουμε αντιστροφή της πραγματικότητας και των καθηκόντων; Η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι, με βάση το Λένιν, από μόνοι τους μόνο συνείδηση των οικονομικών συμφερόντων τους μπορούν να διαμορφώσουν και να διεξάγουν τους οικονομικούς και συνδικαλιστικούς αγώνες μέσα από τα σωματεία τους. Την πολιτική συνείδηση στους εργαζόμενους, την αντίληψη για το ρόλο τους στον καπιταλισμό και την προοπτική της εργατικής τάξης, ως φορέα των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής, και την ανάγκη να διεκδικήσει την εξουσία και να οικοδομήσει το σοσιαλισμό τη φέρνουν έξω από την εργατική τάξη και τους συνδικαλιστικούς της αγώνες οι κομμουνιστές. Αυτοί μπορούν να διαμορφώσουν στην εργατική τάξη την αντίστοιχη ταξική συνείδηση και το σχέδιο δράσης που θα συσπειρώσει την εργατική τάξη και θα ενοποιεί τους αγώνες, ώστε να ξεφεύγουν από το ξεχωριστό επιχειρηματία και τις άμεσες, οικονομικές διεκδικήσεις και να θέτουν το ζήτημα της εξουσίας.

Αυτά είναι πασίγνωστες αλήθειες. Δεν μπορεί να τις ξεχνά το ΠΓ του Κ.Κ.Ε. και να μεταθέτει στους εργαζόμενους τα δικά του καθήκοντα, διότι έτσι δεν πρόκειται να προωθηθούν ποτέ. Το καθήκον της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. σήμερα είναι, αναλύοντας τους αγώνες της περασμένης τριετίας και κυρίως τις συνέπειες της πολυδιάσπασης του κινήματος και την έλλειψη συνεκτικού σχεδίου ανάπτυξης των αγώνων με στόχο την αμφισβήτηση της πολιτικής του κεφαλαίου και την ανατροπή της μαζί με την κυβέρνηση και τα κόμματα που άμεσα ή έμμεσα τη στήριξαν και τη στηρίζουν, να δώσει ένα πολιτικό σχέδιο συγκέντρωσης ευρύτατων εργατικών και λαϊκών δυνάμεων και μαζί πολιτικών δυνάμεων, κινήσεων και παραγόντων που θέλουν να στρατευθούν στον αγώνα αυτόν και να διαμορφώσει τους όρους υλοποίησης του. Μόνο τότε ο αγώνας μπορεί να έχει προοπτική. Ενιαίο μέτωπο της εργατικής τάξης και των εργαζομένων με στόχο την ανατροπή της επίθεσης κεφαλαίου, την επιβίωση του λαού και το άνοιγμα των εξελίξεων στην προοπτική βαθύτερων αλλαγών στην κατεύθυνση του σοσιαλισμού. Αυτό είναι το καθήκον του ΚΚΕ το επόμενο διάστημα και όχι η γραμμή ανάπτυξης των αγώνων από ΠΑΜΕ, ΠΑΣΥ, ΟΓΕ, ΜΑΣ κ.λπ. που καθηλώνει την ανάπτυξη τους, κρατά διαιρεμένη την εργατική τάξη και οδηγεί στην ήττα το κίνημα και στην απογοήτευση το λαό. Δεν περισσεύει πλέον χρόνος για καθυστερήσεις και πειραματισμούς. Τα μέτρα που έρχονται θα οδηγήσουν την πλειοψηφία του λαού στην φτώχεια και το περιθώριο Και μαζί θα ανεβάσουν τη δυσαρέσκειά και την αγανάκτηση στα ύψη. Απαιτούνται άμεσες ενέργειες. Σε διαφορετική περίπτωση η πορεία των αγώνων είναι προδιαγεγραμμένη και θα δοθεί η δυνατότητα στην αστική τάξη να αντιμετωπίσει την κρίση του συστήματος στα μέτρα της και με βάση τα συμφέροντα της. Οι εκκλήσεις του ΠΓ στο λαό να αλλάξει τους συσχετισμούς στο κίνημα και να ενισχύσει αποφασιστικά το Κ.Κ.Ε. θα αποδειχθούν χωρίς κανένα αντίκρισμα.

3 Το κάλεσμα του Π.Γ. θεωρεί ότι όλες οι προτάσεις που ακούγονται για αντιμετωπισθεί η κατάσταση είτε προέρχονται από τα τρία κυβερνητικά κόμματα, είτε από το ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ. είναι στον ίδιο παρανομαστή. Είναι διαφορετικές εκδοχές διαχείρισης προς όφελος του κεφαλαίου και όλες θα φέρουν δεινά στον λαό. «Η ορθή πολιτική, θεωρεί το κάλεσμα, είναι ο λαός να χαράξει τη δική του πορεία για την δική του εξουσία, που θα τον απαλλάξει από την κρίση και τη χρεοκοπία οριστικά και μόνιμα».

Είναι εύκολο να τα βάζεις όλα στο ίδιο τσουβάλι, να τα βαφτίζεις αντιλαϊκές λύσεις, θεωρώντας ότι έτσι ξεμπερδεύεις μια και καλή και μένει ανοιχτός ο δρόμος για να δεχθούν οι εργαζόμενοι την πρόταση διεξόδου του Κ.Κ.Ε. που είναι άμεσα η επανάσταση και ο σοσιαλισμός. Μόνο με την επίκληση του σοσιαλισμού, χωρίς τη διαμόρφωση της οποιεσδήποτε τακτικής και τη μελέτη του δρόμου και της πορείας, κάτι σαν φυσικό φαινόμενο. Δεν είναι τα πράγματα τόσο απλά. Είναι αναγκαία η συγκεκριμένη ανάλυση της κάθε πρότασης απ’ όπου κι αν προέρχεται και όχι το τσουβάλιασμα τους. Π.χ. η επιστροφή στη δραχμή ως επιλογή της αστικής τάξης και του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, αν υπάρχει από μερίδα της αστικής τάξης τέτοια πρόθεση, δεν είναι καθόλου το ίδιο με την έξοδο από το ευρώ ως αποτέλεσμα των αγώνων των εργαζομένων και του κινήματος. Έξοδος από το ευρώ σημαίνει έξοδο από το καθεστώς συμμετοχής στην ΟΝΕ και την Ε.Ε., που εξυπηρετεί το ευρωπαϊκό και το ντόπιο μονοπωλιακό κεφάλαιο και φυσικά θα έρθει ως συνέπεια η επιλογή ενός νομίσματος, κάποιας νέας δραχμής ή κάτι άλλο. Έξοδος από την Ε.Ε. ως αποτέλεσμα των αγώνων του εργαζόμενου λαού κόντρα στη θέληση της αστικής τάξης είναι ο μοναδικός δρόμος για την αντιμετώπιση των τεράστιων προβλημάτων του λαού και προς όφελος του.

Ότι η οριστική λύση των λαϊκών δεινών είναι ο σοσιαλισμός είναι γνωστό από το 1848 τουλάχιστον. Το διατύπωσαν μαζί με τη δυνατότητα και το δρόμο υλοποίησης του οι Μαρξ και Ένγκελς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Δεν είναι απαραίτητο να το ξαναδιατυπώνει σήμερα το ΠΓ του Κ.Κ.Ε. Το ΚΚΕ πρέπει -με βάση τη θεωρία και την ιστορική εμπειρία του κομμουνιστικού κινήματος- να δώσει ένα ορθό και ολοκληρωμένο σχέδιο πώς θα φθάσουμε ως εκεί, πράγμα που αρνείται επίμονα. Και όταν επιχειρεί κάτι, δεν φαίνεται να εμπνέεται από το Λένιν, αλλά να αντιγράφει το Μπορντίγκα και τον ευρωπαϊκό σεχταρισμό. Η επανάσταση και ο σοσιαλισμός δεν θα’ ρθουν ξαφνικά ούτε διότι είναι νομοτέλεια, ούτε επειδή ορισμένοι το απαιτούν. Χωρίς το πολιτικό σχέδιο που θα αξιοποιεί τις τεράστιες δυσκολίες του συστήματος και θα διαμορφώνει τους υποκειμενικούς όρους για την ανατροπή του καπιταλισμού, το «άλμα στον ουρανό», δεν πρόκειται να συμβεί το παραμικρό. Ο καπιταλισμός θα βασιλεύει και το σκάφος του Κ.Κ.Ε. μετά από έναν αιώνα ζωής και δράσης θα τσακιστεί στα βράχια. Δεν λείπει όμως μόνο η διαμόρφωση της τακτικής και της στρατηγικής για την εξουσία, αλλά και ο τρόπος που είναι διατυπωμένο υπό μορφή θέσεων το περιεχόμενο και τα αποτελέσματα της κυβέρνησης λαϊκής εξουσίας καθόλου δεν μπορεί να διακρίνει την ιστορική φάση μετά την κατάληψη της εξουσίας και τη φάση του ανεπτυγμένου σοσιαλισμού. Περιγράφει μια χώρα με ανεπτυγμένο σοσιαλισμό. Πουθενά δεν μπορεί να διακρίνει κανείς μια πορεία η οποία θα έχει δυσκολίες, ορισμένες φορές πολύ μεγάλες, που ο λαός θα χρειαστεί να κάνει υπομονή και να περάσει στερήσεις. Δεν θα είναι μια πορεία σε ανοιχτή λεωφόρο.

4 Τέλος δύο λόγια για την Ε.Ε. Έχοντας κατά νου, εκτός του κειμένου του καλέσματος, και τις τεράστιες παλινωδίες που παρουσίασαν οι θέσεις του Κ.Κ.Ε. για την Ε.Ε. τα τελευταία χρόνια. Είναι γεγονός ότι μέσα στην Ε.Ε. ο ελληνικός λαός τίποτε δεν έχει να ωφεληθεί. Αυτό έχει πλέον αποδειχθεί. Το όποιο θετικό υπέρ του λαού μέτρο (πολύ περισσότερο μια φιλολαϊκή πολιτική γενικότερη που θα αντιστρατεύεται τα συμφέροντα των μονοπωλίων) δεν χωρά στην Ε.Ε. Καρδιά και κομβικό σημείο μιας συμμαχίας κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων και ενός αντιμονοπωλιακού προγράμματος είναι η στάση απέναντι στην Ε.Ε. και η έξοδος από αυτή. Για την αστική τάξη της χώρας η ένταξη και παραμονή της στην Ε.Ε. είναι ο βασικότερος πυλώνας της στρατηγικής της, η σύγχρονη «μεγάλη ιδέα». Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο περισσότερο ή λιγότερο όλα τα τμήματα της αστικής τάξης έχουν ωφεληθεί από την ένταξη και τη σιγουριά της Ε.Ε. και ποντάρουν στην Ε.Ε. για τη διατήρηση της κυριαρχίας τους. Δεν υπάρχουν τμήματα του κεφαλαίου που διεκδικούν έξοδο από την Ε.Ε. και δεν πρέπει να τα κατασκευάζουμε. Αντίστοιχα η στάση των πολιτικών δυνάμεων της χώρας χαρακτηρίζεται από τη στάση τους απέναντι στην Ε.Ε. Τις διαπερνά ως κόκκινη γραμμή. Τα κόμματα του κεφαλαίου όχι μόνο δεν συζητούν αποχώρηση έστω από την ΟΝΕ, αλλά ούτε καν επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου για να μη διαταραχθούν οι σχέσεις της χώρας με το ευρωπαϊκό κέντρο. Οι δυνάμεις με αριστερό-σοσιαλιστικό προσανατολισμό κατά παρόμοιο τρόπο θέτουν το ζήτημα της εξόδου από την Ε.Ε. Στο ΣΥΡΙΖΑ η πλειοψηφία που κυριαρχεί είναι αναφανδόν υπέρ της Ε.Ε. Αντίθετα το αριστερό τμήμα του με διακριτό τρόπο τοποθετεί τη διαφωνία του στο ζήτημα αυτό. Όλα αυτά οδηγούν στη θέση ότι η Ε.Ε. πρέπει να είναι το σημείο κλειδί στο οποίο συγκλίνουν και εκφράζονται όλες οι αντιθέσεις που διαπερνούν την ελληνική κοινωνία.

Προβληματιζόμαστε όμως πόσο βοηθάει η θέση του καλέσματος, ότι η έξοδος από την Ε.Ε. θα φέρει δεινά στο λαό, άνοδο των τιμών των εισαγόμενων προϊόντων, απώλεια αγοραστικής δύναμης, φτώχεια μεγαλύτερη για το λαό και φορολογική επιδρομή, ενώ ένα τμήμα του κεφαλαίου θα αγοράσει «μπιρ παρά» τα πάντα στη χώρα. Αφού λοιπόν -θα σκεφθεί κάποιος- μπρος είναι γκρεμός και πίσω ρέμα γιατί να μη μείνουμε εδώ που είμαστε και να δούμε πώς θα φέρουμε βόλτα τις σημερινές δυσκολίες, χωρίς μεγάλες περιπέτειες και αποφεύγοντας τις κατά πολύ μεγαλύτερες που η έξοδος από την Ε.Ε. περικλείει; Και έτσι, αντί η έξοδος από την Ε.Ε. να είναι η κεντρική σημαία, το αίτημα-καρδιά του λαϊκού κινήματος, καταλήγουμε στην απόσυρση του. Φυσικά αν κάποιος παρακολουθήσει τις παλινωδίες του Κ.Κ.Ε. σχετικά με τη θέση του για την Ε.Ε. τα τελευταία χρόνια δεν θα εκπλαγεί. Τα έχει ξανακούσει. Στην αρχή ειπώθηκε «έξοδος από την Ε.Ε. με λαϊκή εξουσία», δηλαδή μετά την επανάσταση. Και ως τότε δεν υπήρχε καμιά πρόθεση να τεθεί το αίτημα αυτό στο κίνημα και να διεκδικηθεί. Και αυτό για δύο χρόνια το ζήσαμε. Ύστερα ακούσαμε ότι η διέξοδος από το ευρώ θα είναι καταστροφή για τη χώρα και το λαό. Και φυσικά το Κ.Κ.Ε. εισέπραξε τα εύσημα της αστικής τάξης και των κονδυλοφόρων της, ως κόμμα σοβαρό, ρεαλιστικά και πατριωτικά σκεπτόμενο. Να μην αναρωτιέται λοιπόν η ηγεσία του Κ.Κ.Ε., γιατί δεν το εμπιστεύεται ο λαός. Γιατί υπήρξαν οι τεράστιες εκλογικές απώλειες από ψηφοφόρους που ψήφιζαν 30 και 40 χρόνια το Κ.Κ.Ε., γιατί δεν άντεξε εκείνο το τμήμα της επιρροής του που θεωρούνταν εξαιρετικά σταθερό και απρόσβλητο. Η ανατροπή όχι μόνο των θέσεων για την Ε.Ε., αλλά συνολικά των θέσεων που διαμόρφωσαν τα φυσιογνωμικά του χαρακτηριστικά δεν μπορούσε να οδηγήσει κάπου αλλού. Η συνέχιση αυτής της τακτικής θα οδηγήσει του Κ.Κ.Ε. σε μεγαλύτερες απώλειες και την εργατική τάξη και το λαό σε μεγαλύτερα δεινά.

5 Το επόμενο διάστημα θα ξεσπάσουν μεγάλοι αγώνες των εργαζομένων κάθε κατηγορίας και όχι μόνο των εργατοϋπαλλήλων. Οι αντιδράσεις δικαστικών, αστυνομικών, καθηγητών πανεπιστημίου, γιατρών, αυτών δηλαδή που καλύπτονται από τα λεγόμενα ειδικά μισθολόγια είναι ενδεικτικό του τι μπορεί να συμβεί. Πρέπει οι αγώνες αυτοί να πάρουν τέτοια μαζικότητα και περιεχόμενο ώστε να απειλήσουν ουσιαστικά τη λήψη των νέων μέτρων και συνολικά την πολιτική του κεφαλαίου και μαζί την τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά. Να είναι αγώνες βαθιά ανατρεπτικοί που θα βάλουν τη σφραγίδα τους. Το Κ.Κ.Ε. -και φυσικά κάθε δύναμη που αναφέρεται στην εργατική τάξη και το λαό στη διαχείριση αυτών των αγώνων- θα κριθεί. «Μια από τα ίδια», όπως οι αγώνες της προηγούμενης τριετίας, όχι μόνο δεν θα είναι αναποτελεσματικοί, αλλά θα απαξιώσουν τους αγώνες και την αξία της ταξικής πάλης στη συνείδηση του λαού, θα δώσουν τεράστιο πλήγμα στην ιδέα της συλλογικότητας, της ταξικής ενότητας και του οργανωμένου ταξικού αγώνα για δεκαετίες. Επιπλέον θα είναι καταστροφική η εξέλιξη αυτή για το Κ.Κ.Ε.

Το Κ.Κ.Ε. πρέπει να αποφύγει αυτό το σκόπελο και εδώ δεν υπάρχουν πολλές επιλογές. Πρέπει οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ και συνολικά η επιρροή του Κ.Κ.Ε. να κινηθούν στη γραμμή ευρύτατης συσπείρωσης των εργαζομένων πάνω σ’ ένα πλαίσιο ανατροπής του μνημονίου, των δανειακών συμβάσεων και όλων των νόμων και διατάξεων που ψηφίστηκαν για την υλοποίηση του. Να διεκδικήσει την επιβίωση του λαού και της νεολαίας και παράλληλα να τεθούν ορισμένα πολιτικά ζητήματα κρίσιμα για την πορεία της χώρας, την έξοδό της από την κρίση προς όφελος του λαού (Π.χ. διαγραφή του χρέους, η κρατικοποίηση των τραπεζών … και όπου είναι σχετικά πιο ώριμο πρέπει να μπαίνει το ζήτημα της Ε.Ε. χωρίς φυσικά να είναι όρος για τη συμμετοχή κάποιου φορέα). Να συγκληθεί άμεσα μια ευρεία σύσκεψη συνδικάτων, την οποία θα καλεί ένας αριθμός ομοσπονδιών, εργατικών κέντρων και μαζικών σωματείων με ιδιαίτερο βάρος στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας. Αυτός μπορεί να είναι ο ενδεικνυόμενος οργανωτικός δρόμος. Παράλληλα, απαιτείται από όλους σεβασμός των ιδιαίτερων πολιτικών θέσεων κάθε δύναμης, απόλυτη συνέπεια στην εφαρμογή των συμφωνημένων, ενώ κάθε συνδικάτο και συνδικαλιστική δύναμη θα διατηρεί το δικαίωμα να εκθέτει ολοκληρωμένα και να ζυμώνει δημόσια τις θέσεις του. Μοναδικός στόχος πρέπει να είναι ένα ισχυρό, ενωτικό ταξικό κίνημα των εργαζομένων της χώρας που θα κορυφωθεί κατά τη συζήτηση των μέτρων στη βουλή και θα διεκδικήσει την απόκρουση και την ανατροπή τους.

Ένας τέτοιος ενωτικός ανατρεπτικός αγώνας θα προετοιμάσει το έδαφος για τη συμφωνία και τη συμπόρευση δυνάμεων στο πολιτικό επίπεδο.

http://ergatikosagwnas.gr/EA/index.php/2012-02-04-20-01-31/435–3082012

Explore posts in the same categories: Ιδεολογική πάλη

Ετικέτες: , , , , ,

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: