Αρχείο για Νοέμβριος 2012

Ένα ακόμα γράμμα

Νοέμβριος 30, 2012

puzzle-schmidt-anne-geddes-petit-chaperon-rouge-1000-p-carre-SCH57977.7-0

Πηγή:sarant

Θα έχετε ίσως δει ένα γράμμα που κυκλοφορεί τις τελευταίες μέρες στο Διαδίκτυο, ανορθόγραφο και όχι πολύ καλλιγραφημένο, γραμμένο από μαθητές του δημοτικού σχολείου Δενδροποτάμου Θεσσαλονίκης, όπου εκφράζεται το παράπονο τριών μαθητών που η ΔΕΗ έκοψε το ρεύμα από τα σπίτια τους. Ομολογώ ότι βλέποντάς το είχα μια επιφυλαξη ως προς την αυθεντικότητά του, μια και στο Διαδίκτυο μαθαίνει κανείς να γίνεται καχύποπτος απέναντι σε κάθε τι που δεν μπορεί να το διασταυρώσει.

Μάλλον δεν είχε βάση η δυσπιστία μου, διότι όπως διαβάζω σε ένα ιστολόγιο, το γράμμα το κοινοποίησε ο δάσκαλος των παιδιών στον Συνήγορο του Παιδιού. Άλλωστε, στο γράμμα των παιδιών αφιέρωσε το χτεσινό του χρονογράφημα ο Παντελής Μπουκάλας, στο οποίο ειρωνικά μέμφεται τους λαϊκιστές που δασκάλεψαν τα παιδιά να γράψουν ένα τέτοιο γράμμα: Χθες οι ηλεκτρολόγοι της ΔΕΗ έκοψαν το ρεύμα από τα σπίτια μας. Δεν μας ενημέρωσαν και ήρθαν πρωί πρωί με την αστυνομία. Πέταξαν όλα τα φαγητά από το ψηγείο. Δεν ήταν σοστό αυτό που έκαναν.

Ωστόσο, σήμερα πήρα κι εγώ ένα ηλεμήνυμα για το ίδιο θέμα, τις διακοπές ηλεκτροδότησης που γίνονται κατά συρροή σε όσα νοικοκυριά χρωστάνε στη ΔΕΗ. Και ενώ είχα αρχίσει να γράφω κάποιο άλλο άρθρο, προτίμησα να αναδημοσιεύσω το μήνυμα του φίλου, χωρίς καμιά αλλαγή -σβήνω μόνο το ονοματεπώνυμο και τη διεύθυνση του αποστολέα (ο οποίος σχολιάζει συχνά στο ιστολόγιο με ψευδώνυμο).

Συγγνώμη που παίρνω το θάρρος, πρώτη φορά να σου προτείνω ανάρτηση.

Δεν ξέρω αν και πόσο έχει γίνει γνωστό, αλλά έχει παραγίνει το κακό με τις διακοπές ρεύματος. Η ΔΕΗ και οι εργολάβοι της έχουν ξεσαλώσει και κόβουν ρεύμα αδιακρίτως, ειδικά σε άτομα και οικογένειες των λεγόμενων ευπαθών ομάδων, αφού αυτές οι ομάδες έχουν το μεγαλύτερο οικονομικό πρόβλημα και αφήνουν απλήρωτους λογαριασμούς. Έχω υπόψη μου μονογονεϊκή οικογένεια στα Πατήσια, δύο μικρά παιδιά (το ένα με χρόνια πάθηση) και μάνα άνεργη, που της αφαίρεσαν εντελώς το μετρητή, και έτσι δεν μπορεί να γίνει καν επανασύνδεση, παράνομη έστω. (παράνομη με τα δικά τους κριτήρια, όχι τα δικά μου). Το ένα παιδάκι ήδη έχει ψυχολογικά προβλήματα και ψάχνουμε ψυχολόγους.

(περισσότερα…)

Συμβιβασμός με τον βιασμό;

Νοέμβριος 30, 2012

 

γράφει ο Στάθης

Σίμος Κεδίκογλου: «Δεν υπάρχει περίπτωση για νέα μέτρα. Δεν μίλησε κανένας για νέα μέτρα στις Βρυξέλλες». Δεν μπορεί να είναι τόσο βλαξ! κάτι άλλο συμβαίνει.

Ούτε μπορεί να θεωρεί τόσο βλάκες τους Ελληνες (εκτός κι αν είναι τελείως βλαξ), ώστε να τους απευθύνεται με τέτοιον ιταμό για τη λογική, την πολιτική και την ηθική τρόπο. Κάτι άλλο
συμβαίνει! Κι αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο κ. Κεδίκογλου απλώς κυβερνά.
Διότι έτσι κυβερνάται η Ελλάδα, με ανακολουθίες, ψέματα, απατεωνιές και δοκησισοφίες.
Ενθυμούμαι τον κ. Σαμαρά να υπόσχεται ότι οι πολιτικές (κι όποιες άλλες) ευθύνες για την υποταγή της χώρας μας σε καθεστώς Μνημονίου θα διερευνηθούν και θα αποδοθούν. Τώρα λέει τρίχες. Και ας μη μας σοκάρει η λέξη.
Θα έπρεπε να μας σοκάρει η υπαναχώρηση, η ανακολουθία, η μετάλλαξη, η εξαπάτηση.
Αν όμως ο κ. Σαμαράς, ο κ. Βενιζέλος, ο κ. Κουβέλης δεν έχουν κόστος για τέτοιες συμπεριφορές, τότε το κόστος είναι όλο δικό μας.
Όχι μόνον για όσα παθαίνουμε, αλλά και για τον τρόπο που εκπίπτουμε, όταν ανεχόμαστε να μας εξαπατούν, όταν
την ανακολουθία, την υπαναχώρηση και την εξαπάτηση τις αποδεχόμαστε ως αναπόφευκτα στοιχεία της πολιτικής και του κυβερνάν.
Όταν ο μιθριδατισμός μας οδηγεί στον παχυδερμισμό μας, γιατί να μην πετσοκόβει η κυβέρνηση Σαμαρά τις αναπηρικές συντάξεις; Μάλιστα με τον εξής ενδεικτικό της παρακμής μας τρόπο: υπαναχωρώντας πάνω στην υπαναχώρησή της.
Διότι, ενώ είχε ανακαλέσει την αρχική εξαγγελία της περικοπής αυτών των συντάξεων μπροστά στη γενική κατακραυγή, όταν κατακάθισε ο κουρνιαχτός επανήλθε στις περικοπές, βέβαιη
ότι κι αυτό θα το καταπιούμε, όπως και τόσα άλλα κατάπιαμε.
Και μάλλον είχε δίκιο η κυβέρνηση. Οι αντιδράσεις αυτήν τη φορά ήταν ισχνότερες και βαίνουν αναλόγως. Έτσι όμως το κόστος που δεν έχει η κυβέρνηση, το έχω εγώ ο ραγιάς που σκύβω το κεφάλι.
Κι όσον πιο ραγιάς νοιώθω με το ένα και το άλλο, τόσο πιο πολύ χάνω τον αυτοσεβασμό μου κι αφήνω γύρω μου τη συμφορά να φουντώνει. Πεινάνε τα παιδιά; – ραγιάς εγώ.
(περισσότερα…)

Φεστιβάλ κινηματογράφου αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό

Νοέμβριος 30, 2012

22OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO

H NEW STAR διοργανώνει από 29/11 έως 5/12 στον κινηματογράφο ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX (Πανεπιστημίου & Θεμιστοκλέους, τηλ.: 2103811147) ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΛΑΟ,με αφορμή την Διεθνή ημέρα Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό

ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30 NOEMBPIOY 2012

21:00 ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ/ Milh Hadha al Bahr

Σκηνοθεσία: Annemarie Jacir, Παλαιστίνη, Βέλγιο, Γαλλία, Ισπανία, 2008

22:45 Η ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ /Τaste the Revolution

Σκηνοθεσία: Buthina Canaan Khoury, Παλαιστίνη, 2008

23:15 Η ΣΦΑΓΗ / Massaker

Σκηνοθεσία: Monika Borgmann, Γαλλία, Γερμανία, Λίβανος, 2005

untitledfst

ΣΑΒΒΑΤΟ 1 NOEMBPIOY 2012

12:00 ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ/Milh Hadha al Bahr

Σκηνοθεσία: Annemarie Jacir, Παλαιστίνη, Βέλγιο, Γαλλία, Ισπανία, 2008

13:45 Η ΓΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ /Τaste the Revolution

Σκηνοθεσία: Buthina Canaan Khoury, Παλαιστίνη, 2008

14:30 ΣΗΜΕΙΟ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ (Encounter point)

Σκηνοθεσία: Julia Bacha, ΗΠΑ, 2006

21:00 ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΟΜΒΕΣ / Under the Bombs

Σκηνοθεσία: Philippe Aractingi, Λίβανος, 2007

22:30 PALESTINE BLUES

Σκηνοθεσία: Nida Sinnokrot , ΗΠΑ, 2008

23:45 ΤΣΙΡΚΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ (Zirkus Palestina)

Σκηνοθεσία: Eyal Halfon, Ισραήλ, 1999

untitledfst

ΚΥΡΙΑΚΗ 2 NOEMBPIOY 2012

12:00 ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΟΜΒΕΣ / Under the Bombs

Σκηνοθεσία: Philippe Aractingi, Λίβανος, 2007

14:30 PALESTINE BLUES

Σκηνοθεσία: Nida Sinnokrot , ΗΠΑ, 2008

(περισσότερα…)

Περιοδικό ΟΥΤΟΠΙΑ τεύχος 100

Νοέμβριος 30, 2012

COVER-OUTOPIA-100-225

Διμηνιαία Έκδοση Θεωρίας και Πολιτισμού

ΟΥΤΟΠΙΑ: ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΘΕΩΡΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Σημείωμα της Συντακτικής Επιτροπής

«Ο χρόνος είναι γρήγορος ίσκιος πουλιών» (Ο. Ελύτης). Πέρασαν είκοσι χρόνια από την έκδοση της Ουτοπίας. Εκατό τεύχη, χωρίς διακοπές ούτε διπλά τεύχη.Περίπου είκοσι χιλιάδες σελίδες συνεισφορά στην κίνηση των ιδεών.

Όπως είναι γνωστό, κατά καιρούς, επίσημα ή όχι, ομάδες αριστερών είχαν τη συνήθεια να «βγάζουν» περιοδικά, ειδικευμένα σε κάποιον τομέα γνώσης ή γενικότερου χαρακτήρα. Σημειώνουμε ενδεικτικά τα πιο γνωστά που εκδόθηκαν μετά την Κατοχή και που συνήθως απευθύνονταν στο ευρύ, καλλιεργημένο κοινό: Ανταίος, δεκαπενθήμερο περιοδικό για τη μελέτη των προβλημάτων της ανοικοδόμησης, 1ο τεύχος, Δεκέμβρης 1945. Έκλεισε με την εκτέλεση του διευθυντή του, Δημήτρη Μπάτση (1952). Ελληνικά Γράμματα. Επιθεώρηση Τέχνης, Ιανουάριος 1955 – Φεβρουάριος 1967. Έκλεισε με τη Δικτατορία. Σύγχρονα Θέματα,φθινόπωρο του 1962. Έκλεισε με τη Δικτατορία. Επανεκδόθηκε μετά την πτώση της Χούντας με άλλον εκδότη, τον Σταμάτη Χρυσολούρη. (Στην πρώτη περίοδο τυπικά ιδιοκτήτης ήταν ο Κώστας Μανωλκίδης και υπεύθυνος σύμφωνα με τον νόμο ο Μάρκος Γκιόλιας. Τη συνολική ευθύνη για το περιοδικό την είχε αναλάβει ο Ευτύχης Μπιτσάκης.) Αντί, εκδότης Χρήστος Παπουτσάκης, 1ο τεύχος στη διάρκεια της Δικτατορίας. Πολίτης, εκδότης ο Άγγελος Ελεφάντης. Τον Μάιο του 1981, εκδόθηκε η Επιστημονική Σκέψη, η οποία έπαψε να εκδίδεται προς τα τέλητης δεκαετίας του ’90.

Προς τα τέλη της δεκαετίας του ’80 είχε αρχίσει η κατάρρευση των καθεστώτων του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού». Την ίδια εποχή έγινε η διάσπαση του ΚΚΕ εξαιτίας της δεξιάς στροφής της ηγεσίας και της συγκυβέρνησης με τη Δεξιά και το ΠΑΣΟΚ. Μια ομάδα διανοουμένων που είχαν αποχωρήσει τότε από το ΚΚΕ δημιούργησε το πολιτικό-θεωρητικό περιοδικό Διαλεκτική (1ο τεύχος Ιανουάριος-Φεβρουάριος 1990). Η Διαλεκτική, λόγω πολιτικών διαφωνιών,σταμάτησε την έκδοσή της με το 7ο τεύχος.

Μετά το άδοξο τέλος της Διαλεκτικής, φθάνει η στιγμή της Ουτοπίας. Την πρωτοβουλία πήραν οι Δημήτρης Δημητούλης, Γιώργος Μανιάτης, Ευτύχης Μπιτσάκης και Αλέξανδρος Χρύσης. Προτάθηκε στον Ευτύχη Μπιτσάκη να είναι επικεφαλής του εγχειρήματος.

Εκείνη την εποχή υπήρχαν αξιόλογα περιοδικά στον χώρο της Φιλοσοφίας,των Επιστημών, της Τέχνης κ.λπ. Η Ουτοπία δεν θέλησε να υποκαταστήσει, εν μέρει έστω, ήτοι με ειδικά θέματα, τα εξειδικευμένα περιοδικά. Σύμφωνα και με τον υπότιτλό της, θα ήταν περιοδικό Θεωρίας και Πολιτισμού. Η Ουτοπία θέλησε να είναι επιστημονικό αλλά όχι ακαδημαϊκό περιοδικό. Θεματολογία: Φιλοσοφία, Επιστημολογία, Πολιτική Θεωρία, Οικονομία, Παιδεία, Τέχνη. Στόχος της ήταν η προσέγγιση των θεμάτων να είναι από μια κριτική μαρξιστική φιλοσοφική-επιστημολογική σκοπιά, που θα απέφευγε και τη στενή εξειδίκευση αλλά και τις συνήθεις γενικολογίες.

Σύντομα και χωρίς δυσκολίες σχηματίστηκε η πρώτη, κατά το δυνατόν αντιπροσωπευτική, Συντακτική Επιτροπή. Από την αρχή αποφασίστηκε ότι η Ουτοπία θα φιλοδοξούσε να γίνει βήμα της διανόησης της Αριστεράς, χωρίς εξάρτηση από κόμματα ή οργανώσεις. Κριτήριο για τα μέλη της Συντακτικής Επιτροπής ήταν να έχουν διαθέσιμο χρόνο, γνώση και εμπειρία των θεμάτων που θα απασχολούσαν το περιοδικό. Επίσης τέθηκε ως αρχή η γνωστή θέση «ενότητα μέσα στη διαφορά».

Έτσι, αδιαφορώντας αν οι αρθρογράφοι ανήκαν ή δεν ανήκαν σε οποιαδήποτε οργάνωση της Αριστεράς, μπορέσαμε να συνυπάρξουμε με τις διαφορές μας, χάρη στην ειλικρίνεια και τη φιλική ατμόσφαιρα του περιοδικού. Μια επιπλέον ιδιομορφία της Ουτοπίας είναι ότι δεν υπήρχε τυπικά Διευθυντής. Οι αποφάσεις λαμβάνονταν συλλογικά από τα παρόντα μέλη της Συντακτικής Επιτροπής.

(περισσότερα…)

Στο ζενίθ του… ναδίρ! – Νίκος Μπογιόπουλος

Νοέμβριος 29, 2012

Πηγή: Ριζοσπάστης

Εχουμε εισέλθει στον αστερισμό της εφαρμογής του τρίτου μνημονίου και ήδη μέχρι στιγμής, μετράμε:

  • Ανεργία που τα πραγματικά της μεγέθη ξεπερνούν το 30%.
  • Φτώχεια και κοινωνικό αποκλεισμό που σύμφωνα με τα στοιχεία της Γιούροστατ αγκαλιάζουν το 70% του ελληνικού πληθυσμού.
  • Πάνω από 500.000 παιδιά που σύμφωνα με τις καταγραφές της ΟΥΝΕΣΚΟ υποσιτίζονται.
  • Διπλασιασμό των ανθρώπων που για να εξασφαλίσουν ένα πιάτο φαΐ προστρέχουν στα συσσίτια.
  • Απροσδιόριστο αριθμό αστέγων.
  • Χίλιες οικογένειες που κάθε μέρα μένουν χωρίς ρεύμα αφού αδυνατούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς και η ΔΕΗ τους κόβει το ηλεκτρικό.
  • Χιλιάδες και χιλιάδες «λουκέτα» μαγαζιών στις πόλεις και στα χωριά της επικράτειας.
  • Εκατομμύρια παγωμένους που δεν μπορούν να αγοράσουν πετρέλαιο θέρμανσης για το χειμώνα.
  • Εκατομμύρια χρεοκοπημένους και «υποθηκευμένους» στις τράπεζες.
  • Εκατομμύρια χαρατσωμένους και φορολεηλατημένους.
  • Καρκινοπαθείς χωρίς φάρμακα, ανάπηρους χωρίς συντάξεις, πολύτεκνους χωρίς βοηθήματα, νοσοκομεία χωρίς υλικά, σχολεία υπό διάλυση.
  • Και απροσδιόριστες γενιές Ελλήνων που καλούνται να «επιβιώσουν» με 400 ευρώ το μήνα, αν βρουν ποτέ δουλειά, να συνταξιοδοτηθούν στη Δευτέρα Παρουσία, και στο ενδιάμεσο να «ζήσουν» ως είλωτες.

Αυτή είναι η κατάσταση σήμερα στην Ελλάδα.

Κάποιος, χωρίς απαραίτητα να διαθέτει φιλότιμο και τσίπα, απλώς με ψυχρή και τεχνοκρατική ματιά, κάποιος που έχει μάθει να αντιμετωπίζει τον άνθρωπο όχι ως άνθρωπο αλλά σαν «αριθμό», ακόμα κι αυτός, την παραπάνω αναμφισβήτητη κατάσταση θα την προσδιόριζε με το μόνο τρόπο που μπορεί να προσδιοριστεί: Ως κοινωνικό ολοκαύτωμα και ως ανθρωπιστική καταστροφή.

(περισσότερα…)

Ο λαός μπορεί, η Aριστερά θέλει;- Νίκος Γαλάνης

Νοέμβριος 29, 2012

Τρία ερωτήματα για τον ΣΥΡΙΖΑ και την Aριστερά

Πηγή: antapoCRISIS

Ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει εξετάσεις σε όλους. Είναι κοινό μυστικό ότι υπάρχει διάχυτη καχυποψία σε όσους ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και σε όσους είναι έτοιμοι να κάνουν αναγκαστική επιλογή ψήφου τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό είναι σε γνώση όλων των διεθνών και ντόπιων, οικονομικών και πολιτικών επιτελείων, που αναλόγως πιέζουν και κάνουν πολιτική απέναντί του. Το ερώτημα προς απάντηση είναι: γιατί είναι επιφυλακτικός ο λαός απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, παρότι δεν ανέχεται το τρικομματικό μνημονιακό καρτέλ;

Η μία όψη της ερώτησης σχετίζεται με το γιατί και πώς γεννήθηκε και αναπτύχθηκε, αλλά και αναπτύσσεται μέσα στους κόλπους του λαού η καχυποψία και διστακτικότητα, και σε τελευταία ανάλυση πόσο δικαιολογημένη είναι αυτή.

Η άλλη όψη αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ. Ποια είναι εκείνα τα πολιτικά μηνύματα που εκπέμπει ή δεν εκπέμπει το πολιτικό υποκείμενο και τα οποία μπερδεύουν και φρακάρουν τη λαϊκή αντίληψη, θέληση και ανάγκη, που δεν οπλίζουν το λαό με αισιοδοξία και ελπίδα; Ποιος σε τελική ανάλυση έχει την ευθύνη; Ο ελληνικός λαός που δεν πιστεύει ή οι πολιτικές εκφωνήσεις, πρακτικές και αντιφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ;

ΤΡΕΙΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ…

Για την απάντηση είναι αναγκαίο να προταχθούν τρεις απαραίτητες επισημάνσεις, μία ιστορική και δύο σύγχρονες.

1. Η ήττα του ’89 με την τυπική κατάρρευση του «υπαρκτού παραδείγματος» φόρτισε αρνητικά – ιδεολογικά και οραματικά– τον λαϊκό παράγοντα για εκείνη την αριστερά που δεν είχε πάρει οριστικά διαζύγιο με τον «υπαρκτό σοσιαλισμό». Ταυτόχρονα, ο ελληνικός «ιστορικός συμβιβασμός» του ’89 με την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΣΥΝ έβαζε τους τίτλους τέλους του πολύχρονου ιστορικού και ταξικού διχασμού δεξιάς και αριστεράς, ενώ η οικουμενική ΝΔ-ΣΥΝ-ΠΑΣΟΚ μάλλον άνοιξε διάπλατα τις πύλες του νεοφιλελευθερισμού και κατέταξε την τέτοια αριστερά σε ρόλο διακοσμητικού φυτού του συστήματος. Το βιογραφικό του ΣΥΝ είναι βαριά φορτισμένο από την ευρωπαϊκή του ταυτότητα και τις κριτικές του υποστηρίξεις στους εκσυγχρονισμούς του Σημίτη. Τα εικοσαετή διαπιστευτήριά του στην αστική νομιμότητα δεν αμφισβητούνται, αν και ανακόπηκαν από την αριστερή στροφή του 2007 και τη λυσσαλέα συστημική στοχοποίησή του μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου.

2. Οι επίσημες πολιτικές εκφωνήσεις είναι αυτές του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα και αυτών που -δικαίως και από τα ΜΜΕ- θεωρούνται ως προεδρική ηγετική ομάδα, που αοράτως-ορατώς είναι υπαρκτή, μολονότι όχι σταθερή και μόνιμη, πλην βεβαίως εξαιρέσεων. Οι υπόλοιπες υπαρκτές αιρετικές εκφωνήσεις είναι ή μειοψηφικές ή ενσωματώσιμες ή δεν διεκδικούν ευρύτερο πολιτικό χώρο και «ανατρεπτικό» ρόλο και πόλο εντός του ΣΥΡΙΖΑ, και βεβαίως εντός του εθνικού και κοινωνικού ακροατηρίου. Έχουν ευήκοα ώτα εντός της υπόλοιπης αριστεράς παρά εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Τα όργανα του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουν αποδείξει ότι δεν είναι αξεσουάρ του κόμματος, γιατί απαξιώνονται διαρκώς και με την βοήθεια των ΜΜΕ, και δεν έχουν αναδειχθεί σαν τα κεντρικά συλλογικά όργανα τέτοιας ποιότητας ώστε να σηκώνουν και να έχουν το βάρος αλλά και το ρόλο που παλιά μπορεί να είχαν τα καθοδηγητικά όργανα κομμουνιστικών κομμάτων ή αριστερών μετώπων (ΕΑΜ-ΕΔΑ). Δυστυχώς ορισμένοι αστικοί ιοί μολύνουν ευάλωτα αριστερά κόμματα.

(περισσότερα…)

Βιβλίο:»Η κρίση και η διέξοδος» – Γιώργος Κατρούγκαλος

Νοέμβριος 28, 2012

Μόλις κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οργανισμό ΛΙΒΑΝΗ, το βιβλίο του Γιώργου Κατρούγκαλου, συνταγματολόγου, καθηγητή Δημοσίου Δικαίου στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο, με τίτλο:  »Η κρίση και η διέξοδος».

Στο Δελτίο Τύπου διαβάζουμε:

Για να αναζητήσουμε διέξοδο από την κρίση, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να καταλάβουμε τις γενεσιουργούς αιτίες της, τόσο τις διεθνείς, όσο και τις εθνικές. Οι αμαρτίες και η ανικανότητα του ελληνικού πολιτικού συστήματος επέτειναν ακραία στη χώρα μας τις διαλυτικές της συνέπειες. Πρόκειται όμως για μια γενικότερη κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού, η οποία διαπλέκεται με τη στρεβλή οικονομική αρχιτεκτονική της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η συνταγή των μνημονίων αποτελεί φάρμακο πιο θανατηφόρο από την αρρώστια, εφόσον επιταχύνει τη διαδικασία εγκατάλειψης των θεσμών του κοινωνικού κράτους και δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο ύφεσης και διόγκωσης του χρέους. Και όμως, υπάρχει διέξοδος…

Εκδοτικός οίκος Α.Α.ΛΙΒΑΝΗ, Νοέμβριος 2012

Η υπέρβαση της κρίσης δεν απαιτεί τίποτα λιγότερο από την επιδίωξη αυτού που ως χθες φαινόταν αδύνατο. Όσα έγραφε ο Μ. Βέµπερ, στην ανάλογη, ζοφερή εποχή του Μεσοπολέµου, είναι σήµερα πιο επίκαιρα από ποτέ: «Μπροστά µας δεν βρίσκεται η άνθιση και το θέρος, αλλά µια πολική νύχτα παγερού σκότους και αντιξοοτήτων… Είναι απόλυτα σωστό -και όλη η ιστορική εµπειρία το επιβεβαιώνει- ότι ο άνθρωπος δεν θα πετύχαινε ποτέ το εφικτό, εάν δεν πάσχιζε επανειληµµένα να πραγµατοποιήσει το ανέφικτο… Και ακόµη και εκείνοι που δεν είναι ούτε ηγέτες ούτε ήρωες πρέπει να οπλιστούν µε τέτοια ψυχική δύναµη που να αψηφούν ακόµη και το θρυµµάτισµα όλων των ελπίδων τους. Χωρίς αυτή τη δύναµη δεν θα µπορέσουν να κατορθώσουν ούτε αυτό που είναι σήµερα δυνατό».

Ο πίνακας περιεχομένων του βιβλίου:

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ: ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ   

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ: Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ           

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ 1974-2012  

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ  

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3 ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ           

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4 ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

(περισσότερα…)