Αρχείο για 12 Νοεμβρίου, 2012

Ουλρίκε Μάινχοφ: «Αν μάθεις πως αυτοκτόνησα, να είσαι σίγουρη ότι ήταν φόνος!»

12 Νοεμβρίου, 2012

Η βιογραφία της Ουλρίκε Μάινχοφ

Εφημ ΑΥΓΗ

του Φίλιππου Φιλίππου

Η πρόσφατη κυκλοφορία της βιογραφίας της Ουλρίκε Μάινχοφ με τίτλο Ουλρίκε Μάινχοφ – Η βιογραφία, γραμμένη από τη Γιούττα Ντίτφουρτ, συνιδρύτρια, πρόεδρο και βουλευτίνα του Κόμματος των Πρασίνων (απεχώρησε το 1991 σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη δεξιά στροφή του), από τις εκδόσεις Νάρκισσος, σε μετάφραση της Ηλιάνας Αγγελή, επιμέλεια του Γιάννη Καλιφατίδη και πρόλογο του Κώστα Καλφόπουλου, μας δίνει την ευκαιρία να αναφερθούμε σε αυτό το θρυλικό πρόσωπο της γερμανικής Αριστεράς.

Σύμφωνα με τον Κώστα Καλφόπουλο, η Ντίτφουρτ είναι η πλέον αρμόδια για μια ενδελεχή βιογραφική προσέγγιση της Μάινχοφ λόγω φύλου, ιδεολογίας, εποχής και πολιτικής (οι ιδέες της Ουλρίκε είναι στις σκέψεις της Γιούτα). Για τη βιογράφο η τομή στη ζωή της Μάινχοφ είναι η χρονολογία 14 Μαΐου 1970, όταν η Ουλρίκε, μαζί με την Γκούντρουν Ένσλιν και δύο ακόμα συντρόφους της, απελευθέρωσε τον κρατούμενο Αντρέας Μπάαντερ από τη βιβλιοθήκη ενός μορφωτικού ιδρύματος στο Δυτικό Βερολίνο. Στην επιχείρηση τραυματίστηκε ένας υπάλληλος του ιδρύματος και η Μάινχοφ άφησε την τσάντα της που πρόδωσε την ταυτότητά της με αποτέλεσμα να επικηρυχθεί.

Την ίδια μέρα, ο Κλάους Ράινερ Ρελ, πρώην σύζυγος της Μάινχοφ, πατέρας των επτάχρονων δίδυμων θυγατέρων τους, της Ρεγκίνε και της Μπετίνα, γιόρταζε στο Αμβούργο τη δέκατη πέμπτη επέτειο του περιοδικού konkret. Ύστερα από λίγες ώρες το Δυτικό Βερολίνο πλημμύρισε με τις φωτογραφίες της καταζητούμενης, ενώ άρχισε ένα ανθρωποκυνηγητό, το μεγαλύτερο μετά το 1945 στη Γερμανία. Κανένα από τα φονικά στελέχη των ναζί, κανένας εγκληματίας πολέμου δεν είχε καταδιωχτεί «με τόση λύσσα», γράφει η Ντίτφουρτ.

Η Ουλρίκε Μαρί Μάινχοφ γεννήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1934 στο Όλντεμπουργκ. Όταν γνωρίστηκαν οι γονείς της, ήταν σαν να συγκρούστηκαν δύο κόσμοι. Στη μία πλευρά βρίσκονταν οι Γκούτχαρντ, ένθερμοι σοσιαλιστές, και στην άλλη οι Μάινχοφ, εθνικόφρονες και φανατικοί προτεστάντες, που σύντομα θα εξελίσσονταν σε παθιασμένους ναζί. Ως μαθήτρια ήταν εξαιρετικά επιμελής, διάβαζε πολλά βιβλία, αγαπούσε την όπερα, έπαιζε βιολί.

(περισσότερα…)

Ο δρόμος για την έξοδο από την κρίση σε όφελος του λαού

12 Νοεμβρίου, 2012

Πηγή: Εργατικός Αγώνας

Η κυβέρνηση επιχειρώντας να χρυσώσει το χάπι ισχυρίζεται ότι των τριών μνημονίων θα ακολουθήσουν αναπτυξιακά μέτρα. Πρόκειται βέβαια για απάτη. Πρώτο γιατί ανάπτυξη σαν και αυτή που ονειρεύεται το εγχώριο και ξένο μεγάλο κεφάλαιο, με μισθούς πείνας και συνθήκες κάτεργου, δεν μπορεί και δεν θα είναι το μέλλον του ελληνικού λαού.

Δεύτερο, γιατί η ελληνική άρχουσα τάξη είχε πάντοτε θέση δευτερεύουσα και εξαρτημένη στο διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας.

Για το λόγο αυτό, σωστά παρατηρούσε το πρόγραμμα του ΚΚΕ που ψηφίστηκε στο 15ο συνέδριό του ότι α. ο καπιταλισμός στην Ελλάδα είχε πάντοτε «σχετικά χαμηλή υλικοτεχνική βάση», β. ότι τα τελευταία χρόνια «δυνάμωσε η εξάρτηση από το ξένο μονοπωλιακό κεφάλαιο», γ. ότι «το διεθνές μονοπωλιακό κεφάλαιο ελέγχει την ελληνική οικονομία και βασικούς τομείς της χώρας», δ. ότι η «χώρα προσαρμόζει την οικονομία της, κυρίως στον τομέα των υπηρεσιών», ε. ότι «η βιομηχανική παραγωγική βάση της χώρας συρρικνώνεται»[1].

Είναι ολοφάνερο ότι οι τάσεις αυτές ενισχύονται με την οικονομική κρίση. Η άρχουσα τάξη δεν μπορεί και δεν θέλει να εκπονήσει ένα σχέδιο βιομηχανικής ανάπτυξης και, πολύ περισσότερο, ένα σχέδιο ανάπτυξης σε όφελος του λαού.

Αυτό το έργο μπορεί να το φέρεις εις πέρας μόνο η εργατική τάξη και ο λαός, οι αντιιμπεριαλιστικές – αντιμονοπωλιακές δυνάμεις.

Σε ένα τέτοιο σχέδιο θα περιλαμβάνεται:

1.Η εθνικοποίηση των τραπεζών που είναι ο μοναδικός τρόπος για να ελεγχθεί βαθμιαία η καρδιά της οικονομίας, να γίνει προσπάθεια να προσανατολιστεί σε άλλου τύπου ανάπτυξη, να αρχίσει ο περιορισμός της ασυδοσίας και κυριαρχίας των ξένων και ντόπιων μονοπωλίων. Μόνο έτσι μπορεί να χτυπηθεί η ασυδοσία του χρηματιστικού κεφαλαίου, να χρηματοδοτηθεί η οικονομία με βάση τις προτεραιότητες που θα χαράξει μια φιλολαϊκή κυβέρνηση. Αυτό πρέπει να συνδυαστεί με το αίτημα της διαγραφής του χρέους, την αντίθεση στην τρόικα και την αποδέσμευση τελικά από την ΕΕ ώστε να αποκτήσει η χώρα τα αναγκαία νομισματικά και αναπτυξιακά εργαλεία.

2.Πρέπει να εθνικοποιηθούν οι μεγάλες επιχειρήσεις των οποίων η ιδιοκτησία αδυνατεί, ή ισχυρίζεται πως αδυνατεί, να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις της έναντι των εργαζομένων και να ενταχθούν στο πανεθνικό αναπτυξιακό σχέδιο.

(περισσότερα…)

Η Ριζοσπαστική Αριστερά στην πιο κρίσιμη καμπή της

12 Νοεμβρίου, 2012

ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

εφημ ΕΠΟΧΗ

Συνέντευξη του Παναγιώτη Λαφαζάνη στον Θ.Μιχόπουλο

via ISKRA

ΕΡ:Τα μέτρα ψηφίστηκαν με ισχνή πλειοψηφία 153 βουλευτών. Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί να μην εφαρμοστούν. Τι σημαίνει αυτό και πώς μπορεί να πραγματοποιηθεί;

ΑΠ: Πράγματι, είχαμε κατάρρευση της κυβερνητικής πλειοψηφίας, από 178 σε 153 βουλευτές, για να υπερψηφιστεί το μνημονιακό πακέτο τέρας. Η κυβέρνηση αυτή φθίνει και έχει μπει σε τροχιά κατάρρευσης. Έχει μικρό παρελθόν και καθόλου μέλλον. Αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο λέμε ότι τα μέτρα αυτά θα μείνουν στον αέρα. Τα ψήφισαν 153 βουλευτές, αλλά δεν θα βρεθούν αυτοί οι 153 να συνεχίσουν και να τα εφαρμόσουν. Πέραν αυτού, αυτά τα μέτρα θα φέρουν το χειρότερο χειμώνα που πέρασε αυτή η χώρα από τη λήξη του πολέμου και μετά. Δυστυχώς, φοβάμαι ότι το 2013 θα μοιάζει με τα πρώτα κατοχικά χρόνια, από την άποψη της οικονομικής και της κοινωνικής εξαθλίωσης. Περιμένουμε μεγάλους ξεσηκωμούς. Ήδη προχθές είχαμε στο Σύνταγμα μια απέραντη λαοθάλασσα, την ώρα που ψηφίζονταν τα μέτρα. Ελπίζουμε και σήμερα το απόγευμα, η λαοθάλασσα αυτή να δώσει πάλι το παρών.

ΕΡ:Ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε εκλογές κατανοώντας ότι αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Δίνουν λύση οι εκλογές καθεαυτές;

ΑΠ:Αν ζητούσαμε απλώς και μόνο εκλογές, τότε πράγματι οι εκλογές από μόνες τους δεν μπορούν να δώσουν θετική απάντηση και θετική προοπτική στη χώρα.

Αλλά τις εκλογές τις ζητάμε ως μέρος μιας πρότασης για την ανάπτυξη πολύ μεγάλων και ενωτικών ταξικών και κοινωνικών αγώνων. Τις εκλογές τις ζητάμε ως μέρος μιας πολιτικής ενότητας προς τις αριστερές προοδευτικές δυνάμεις. Τις ζητάμε, ειδικότερα, με μια ανοικτή πρόταση και πρόσκληση για την ευρεία συμπαράταξη των δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς –αναφέρομαι στον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Τις εκλογές τις ζητάμε κάνοντας μια μεγάλη προσπάθεια για βαθύτερες και ουσιαστικότερες προγραμματικές επεξεργασίες, για μια πολύ πιο ισχυρή οργανωτική συγκρότηση και έναν πιο ισχυρό ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στα μεγάλα ενωτικά ταξικά κινήματα. Και βεβαίως τις εκλογές δεν τις ζητάμε εμείς από τον κ. Σαμαρά, αλλά ζητάμε ο λαός να τις επιβάλλει με τον αγώνα του. Ως μέρος μιας απάντησης για να μια νέα προοδευτική προοπτική της χώρας μας με σοσιαλιστικό ορίζοντα.

ΕΡ: Αναφέρθηκες στο ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ενώ όμως ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζεται υψηλά δημοσκοπικά, φαίνεται χωρίς συμμαχική προοπτική και από την πλευρά του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και από την πλευρά της ΔΗΜΑΡ. Τι συμμαχίες μπορεί να κάνει;

ΑΠ:Δεν μπορεί εύκολα να πει κανείς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι απομονωμένος πολιτικά. Ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε μια τόσο μεγάλη απήχηση μέσα στην ελληνική κοινωνία, στη μεγάλη μάλιστα κοινωνική πλειοψηφία, πέρα από τη μεγαλοαστική τάξη. Πολιτικά θα έλεγα ότι βρίσκεται στο απόγειο της απήχησής του στον αριστερό κόσμο. Σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία του αριστερού κόσμου, είτε τον ψήφισε είτε όχι, βλέπει στον ΣΥΡΙΖΑ μια δύναμη ελπίδας, βλέπει τον ΣΥΡΙΖΑ με προσδοκία και, κυρίως, θέλει συνεργασία και συμπαράταξη της Αριστεράς. Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, νομίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σε θέση να επιδιώξει μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά μέτωπα για προοδευτική διέξοδο από την κρίση. Βεβαίως, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται ιδιαίτερα σε αυτή τη φάση να αναλάβει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες για τη συμπαράταξη των δυνάμεων της Αριστεράς σε κοινή προγραμματική βάση, που μπορεί να ανιχνευθεί με αμοιβαίες υποχωρήσεις στα κρίσιμα θέματα που υπάρχουν διαφορές.

(περισσότερα…)