Αρχείο για 17 Νοεμβρίου, 2012

Συζήτηση:»Η Οικονομία μετά τα μέτρα»-Κ.Λαπαβίτσας-Μ.Μασουράκης-Γ.Παγουλάτος

17 Νοεμβρίου, 2012

Απόσπασμα από την εκπομπή »Νέοι Φάκελοι» του ΣΚΑΪ

Την Τρίτη 13 Νοεμβρίου ,ο Αλέξης Παπαχελάς φιλοξένησε στην εκπομπή του μια συζήτηση για την επόμενη μέρα της ελληνικής Οικονομίας μετά την ψήφιση των μέτρων και του προϋπολογισμού. Που αναμένεται να φτάσει το χρέος, η ανεργία και η ύφεση τα επόμενα χρόνια; Τι απαιτείται και ποιες είναι οι λύσεις για τα προβλήματα της ελληνικής Οικονομίας; Διαγραφή χρέους, κούρεμα ή έξοδος από το Ευρώ; Καλεσμένοι στην εκπομπή ο Καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής και Οικονομίας στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών Γιώργος Παγουλάτος, ο επικεφαλής Οικονομολόγος της Alpha Bank Μιχάλης Μασουράκης και ο καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου SOAS τουΛονδίνου Κώστας Λαπαβίτσας.

ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ
Απλώς κ. Λαπαβίτσα να σας ρωτήσω: εάν πούμε ότι έχουμε ένα δημιουργικό σοκ πηγαίνοντας στη δραχμή, πως είναι δυνατό σε  μια χώρα που καταλαβαίνετε ότι εκείνη την ώρα θα έχει τεράστιο πρόβλημα ακόμη και μιας εμφύλιας σύρραξης ή ό,τι άλλο θέλετε, θα είναι μια χώρα η οποία θα έχει πρόβλημα με τα καύσιμα, με το πετρέλαιο, με τα τρόφιμα και ούτω καθ’ εξής, πως μπορείς εκείνη την ώρα να κάνεις κι αυτές τις μεταρρυθμίσεις που εσείς λέτε.Είναι δυνατό να γίνει αυτό σε μια τέτοια χώρα που θα είναι σε αυτή την κατάσταση;

ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑΣ
Μα ίσα – ίσα τότε θα γίνουν οι μεταρρυθμίσεις. Διότι κ. Παπαχελά η νομισματική θεωρία λέει και αυτοί που αντιλαμβάνονται το χρήμα το καταλαβαίνουν καλά ότι η μορφή του χρήματος, ο νομισματικός κανόνας δεν είναι κάτι εύκολο ή επιφανειακό. Φαίνεται ότι είναι επιφανειακό. Από πίσω του όμως είναι μια σειρά σχέσεων, βαθύτατων σχέσεων. Όταν αλλάξει ο νομισματικός κανόνας μπορούν να αλλάξουν όλες αυτές οι βαθιές κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις. Τότε υπάρχει ευκαιρία να γίνει αυτό, τότε δημιουργείται το πεδίο. Ακριβώς αυτό είναι το βαθύτερο νόημα της εξόδου της χώρας μας από την Ευρωζώνη. 

 

H συζήτηση και με τους τρεις προσκεκλημένους της εκπομπής

ΛΑΠΑΒΙΤΣΑΣ-ΜΑΣΟΥΡΑΚΗΣ-ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ

ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ
Θέλω να πάμε τώρα στον κ. Λαπαβίτσα…η δόση έχει καθυστερήσει όπως ξέρετε και βεβαίως τελικώς φαίνεται ότι θα έρθει αυτή   η δόση. Για σας αυτό είναι ένα καλό νέο ή πιστεύετε ότι μας βάζει περισσότερο μέσα στον κουβά αν θέλετε, στη μαύρη τρύπα;
ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑΣ
Προφανώς απ’ το να έχουμε τον ξαφνικό θάνατο της Ελλάδας την επόμενη εβδομάδα χωρίς καμία προετοιμασία, είναι καλύτερα να πάρουμε τη δόση για να υπάρξει ένα περιθώριο ακόμα να κάνουμε κάτι διαφορετικό. αλλά δεν πρόκειται   πιστεύω η δόση αυτή να λύσει το ουσιαστικό πρόβλημα της χώρας, δεν πρόκειται   να επέλθει καμία πραγματική αλλαγή, τα πράγματα θα συνεχιστούν με τον ίδιο κακό τρόπο και στο άμεσο μέλλον και μεσοπρόθεσμα.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΑΣΟΥΡΑΚΗΣ
Μου δημιουργείται η αίσθηση   να σας ρωτήσω γιατί νομίζετε ότι δε μπορεί ν’ αναστραφεί η κατάσταση όταν θα πέσουν  44 δισεκατομμύρια   μέσα στην οικονομία με προοπτική να πέσουν άλλα τόσα τον επόμενο χρόνο.
ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑΣ
Μα πώς θα πέσουν τόσα λεφτά μέσα στην οικονομία; Δεν το καταλαβαίνω αυτό.. Τα χρήματα αυτά είναι κυρίως για την ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών, οι οποίες έχουν πληγεί από το PSI και από τις   απώλειες από τις επισφάλειες, αυτό είναι απολύτως απαραίτητο για να μπορέσουν οι Τράπεζες να συνεχίσουν να λειτουργούν στοιχειωδώς, δεν πρόκειται   όμως να υπάρξει κατά τη γνώμη μου μεγάλη ανάκαμψη της τραπεζικής πίστωσης μέσω αυτού του πράγματος.

(περισσότερα…)

Ο Γ. Μαρίνος, η ηγεσία του ΚΚΕ και ο Μαρξισμός- Λενινισμός

17 Νοεμβρίου, 2012

«Να κάνεις πόλεμο για την ανατροπή της διεθνούς αστικής τάξης, πόλεμο εκατό φορές πιο δύσκολο, πιο μακρόχρονο και πιο περίπλοκο από ό,τι ο πεισματωδέστερος από τους συνηθισμένους πολέμους ανάμεσα στα κράτη και να παραιτείσαι προκαταβολικά από τους ελιγμούς, από την εκμετάλλευση της αντίθεσης των συμφερόντων (έστω και προσωρινής) μεταξύ των εχθρών, από τις συμφωνίες και τούς συμβιβασμούς με τούς ενδεχόμενους (έστω και προσωρινούς, ασταθείς, ταλαντευόμενους, συμβατικούς) συμμάχους, δεν είναι πράγμα σε αφάνταστο βαθμό γελοίο; Δεν είναι σαν να αρνιόμασταν προκαταβολικά σε μια δύσκολη ανάβαση σε ένα ανεξερεύνητο και απάτητο ακόμη βουνό να κάνουμε κάποτε ζικ-ζακ, να γυρίζουμε κάποτε πίσω, να εγκαταλείπουμε την κατεύθυνση πού είχαμε πάρει στην αρχή και να δοκιμάσουμε μια διαφορετική κατεύθυνση;…. Μπορείς να νικήσεις έναν πιο ισχυρό αντίπαλο, μόνο εντείνοντας στο έπακρο τις δυνάμεις και χρησιμοποιώντας υποχρεωτικά, με την πιο μεγάλη επιμέλεια, φροντίδα, προσοχή και επιδεξιότητα κάθε, έστω και την ελάχιστη, ‘‘ρωγμή’’ ανάμεσα στους εχθρούς, κάθε αντίθεση συμφερόντων ανάμεσα στην αστική τάξη των διαφόρων χωρών, ανάμεσα στις διάφορες ομάδες ή κατηγορίες της αστικής τάξης στο εσωτερικό της κάθε χώρας-όπως και κάθε, έστω και την ελάχιστη, δυνατότητα να αποκτήσεις μαζικό σύμμαχο, έστω και προσωρινό, ταλαντευόμενο, ασταθή, αβέβαιο και συμβατικό. Όποιος δεν το κατάλαβε αυτό, δεν κατάλαβε ούτε κόκκο από το μαρξισμό και από τον επιστημονικό, σύγχρονο, σοσιαλισμό γενικά. Όποιος δεν απόδειξε πρακτικά, μέσα σε ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα και σε αρκετά πολύμορφες πολιτικές καταστάσεις, την ικανότητά του να εφαρμόζει την αλήθεια αυτή στην πράξη, αυτός δεν έμαθε ακόμη να βοηθά την επαναστατική τάξη στον αγώνα της για την απελευθέρωση όλης της εργαζόμενης ανθρωπότητας από τους εκμεταλλευτές. Κι αυτά πού είπαμε αφορούν εξίσου την περίοδο πριν και μετά την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο» (Λένιν Άπαντα, τομ 41, σελ. 54- 55).  

του Στέλιου Σαρδινού

Στο τρισέλιδο άρθρο του στο Ριζοσπάστη (Κυριακή 21-10-2012) -με τίτλο «Ορισμένα ζητήματα στρατηγικής του κομμουνιστικού κινήματος μέσα από την πείρα του ΚΚΕ»– ο Γ. Μαρίνος, μέλος του Π.Γ. της ΚΕ του ΚΚΕ, θέτει τρία ζητήματα.

Το πρώτο ως προϋπόθεση κάθε συζήτησης πάνω στα καίρια ζητήματα του κομμουνιστικού κινήματος. «Όταν αναφερόμαστε -γράφει- σε σύνθετα προβλήματα που απασχολούν το κομμουνιστικό, το εργατικό κίνημα, ιδιαίτερα όταν αναφερόμαστε σε προβλήματα που αφορούν τη στρατηγική των Κομμουνιστικών Κομμάτων, την πολιτική των συμμαχιών, απαιτείται αναβάθμιση της ιδεολογικής-πολιτικής συζήτησης στα ζητήματα όπου σημειώνονται διαφορετικές προσεγγίσεις και διαφωνίες. Έτσι ώστε να κατατίθενται επιχειρήματα, να δοκιμάζονται οι διαφορετικές θέσεις, με βάση την πραγματικότητα που ζούμε, τις μαρξιστικές-λενινιστικές αρχές, την πείρα του κομμουνιστικού, εργατικού κινήματος».

(περισσότερα…)

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ: Σχέσεις εξάρτησης στην Ελλάδα. Από το σχέδιο Μάρσαλ στην Ε.Ε.

17 Νοεμβρίου, 2012

eksarthsh2

Η πλατεία ήταν γεμάτη…

17 Νοεμβρίου, 2012

Με το νόημα πού’χει κάτι απ’ τις φωτιές

17 Νοεμβρίου, 2012

Πηγή:Εργατικός Αγώνας

Σάββατο 17 Νοέμβρη. Όπως ακριβώς και πριν από 4 σχεδόν δεκαετίες. Τότε που η υπομονή και η ανοχή έδωσαν τη θέση τους στη παλλαϊκή εξέγερση κατά της καταπίεσης. Τότε που η φασιστική εκδοχή της αστικής κυριαρχίας προτίμησε να αιματοκυλήσει τους εργάτες και τη νεολαία για να μην τους παραδώσει την εξουσία.

Τριάντα εννιά χρόνια χωρίζουν αυτά τα δυο Σάββατα. Από τότε, τούτος ο πολύπαθος λαός είδε πολλά. Κι έπαθε ακόμα περισσότερα. Είδε το φασιστικό σκέλος των αστών να ξεπουλά την Κύπρο και να παραδίδει τη σκυτάλη σε πιο «ήπιες» μορφές αστικής καταπίεσης.

Είδε την κυβέρνηση Καραμανλή να ξεπουλά το δημόσιο πλούτο στους ιδιώτες την ώρα που ο υπουργός Εργασίας της καταργούσε δια νόμου την πάλη των τάξεων. Χωρίς να ρωτηθεί είδε την ίδια αυτή κυβέρνηση να υπογράφει πρωτόκολλα συνθηκολόγησης και υποταγής της Ελλάδας σε ευρωπαίους επικυρίαρχους κι άκουσε πως αναβαθμίζεται η θέση του μ’ αυτήν την υποδούλωση.

Είδε κι έζησε την κυβέρνηση Α. Παπανδρέου που του υποσχόταν πως θα έδιωχνε τις αμερικάνικες βάσεις και θα έβγαζε τη χώρα από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ, θα εθνικοποιούσε το δημόσιο πλούτο και θα φρόντιζε τη λαϊκή οικογένεια. Αντί γι αυτά, συνέβαλλε κι αυτή στην υποτέλεια και την εξάρτηση της χώρας και αντί να απελευθερώσει τον εργαζόμενο από την εργοδοτική εκμετάλλευση, του φόρτωσε και μια νέα «τάξη», τους μεσάζοντες που πλούτιζαν χρεώνοντας τον έλληνα φορολογούμενο. Δίπλα στα παλιά «τζάκια» έφτιαξε νέα την ώρα που έθαβε την αγροτική οικονομία της χώρας στις χωματερές γιατί έτσι διέταζαν οι επικυρίαρχοι των Βρυξελλών.

(περισσότερα…)