ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ:Κριτική για τη διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ

    Πηγή: http://antapocrisis.gr/

1. Η κριτική και η αντιπαράθεση μέσα και έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ για τη Διακήρυξή του και την επικείμενη συνδιάσκεψη που θα επικυρώσει την πολιτική φυσιογνωμία του νέου κόμματος, είναι απαραίτητη και αναγκαία. Πρώτα από όλα γιατί έχει σημασία για τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ η αναμέτρησή του με την λαϊκή και αριστερή προσδοκία για μια πορεία αντιστροφής της σημερινής καταστροφής. Αλλά έχει σημασία και έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ, οι αγωνιστές της αριστεράς να συγκροτούνται, κρατώντας την ανεξαρτησία τους, με αυστηρή πολιτική κριτική που όμως δεν είναι κομπλεξική, αφυδατωμένα ιδεολογική ή σεχταριστική, και που μπορεί να δει την κοινωνία και την αριστερά με διαλεκτικό τρόπο. Ο αντιευρωπαϊκός και αντισυστημικός πόλος εντός της αριστεράς χρειάζεται, πριν και μετά από μια κυβέρνηση αριστεράς, να δυναμώσει. Όχι μόνο μέσα στην αριστερά, αλλά κυρίως μέσα στην κοινωνία. Απαιτούνται τοποθετήσεις που δίνουν το πολιτικό στίγμα στους κεντρικούς κόμβους του προβλήματος της χώρας και της κοινωνίας. Κάτω από αυτό το πρίσμα, και με αυτή την απαίτηση κρίνουμε τη διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ.

2. Στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει από παλιά η αντίφαση μεταξύ πολιτικών κειμένων και επίσημου πολιτικού λόγου. Μπορεί να υπάρχουν πλατφόρμες και διακηρύξεις, αλλά υπάρχουν και οι δηλώσεις των κορυφαίων στελεχών και η καθημερινή πολιτική συμπεριφορά. Σήμερα μπορεί να έχουμε διαφορετικές εκφωνήσεις, αλλά η κοινωνία -και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ- μετράει κυρίως το λόγο της ηγεσίας του. Η φασαρία των ΜΜΕ που γίνεται σκοπίμως απέναντι σε δηλώσεις αριστερών στελεχών, στοχεύει διαρκώς στη δεξιά μετατόπιση και στην απόσπαση διαπιστευτηρίων. Το πρόβλημα της διάστασης ανάμεσα σε ψηφισμένα κείμενα και στον επίσημο πολιτικό λόγο είναι βαθιά πολιτικό. Γιατί όσο πλησιάζουμε στα πραγματικά προβλήματα, στα υπαρκτά ερωτήματα και στις αναπόφευκτες συγκρούσεις, τόσο θα εμφανίζεται καθαρά η αντίφαση. Ήδη ο κυρίαρχος επίσημος λόγος του Α.Τσίπρα συχνά διαφοροποιείται από τα διακηρυγμένα κείμενα. Έχουμε λοιπόν τον ΣΥΡΙΖΑ της ηγετικής ομάδας, των συνιστωσών, τον εκλογικό ΣΥΡΙΖΑ, τον συστημικό ΣΥΡΙΖΑ και τον κινηματικό. Όλα αυτά δεν δικαιολογούνται με το επιχείρημα του μαζικού κόμματος γιατί αφορούν την ηγεσία και όχι τα μέλη, ούτε το κοινωνικό ρεύμα που σχηματίζεται ή και οργανώνεται στον ΣΥΡΙΖΑ.

3. Η διακήρυξη όπως και άλλα κείμενα του ΣΥΡΙΖΑ καθώς και η συνολική του εικόνα επιτρέπει πολλές ερμηνείες. Το σχήμα είναι να τα πούμε και να τα χωρέσουμε όλα ώστε να μπορούμε να τα χωνεύσουμε και όλα. Αυτή η ηθελημένη ασάφεια χαρακτηρίζει αντικειμενικά τα αστικά κόμματα και τους καιροσκοπικούς οργανισμούς. Το πρόβλημα στη διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ αφορά την ίδια τη φερεγγυότητά του. Κυρίως όμως αφορά το βαθμό προετοιμασίας του ΣΥΡΙΖΑ και του λαού για την επερχόμενη μάχη, καθώς και τις δυνατότητες ενσωμάτωσης του συστήματος. Όσο κυριαρχεί η ασάφεια, συγκυριακά ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται ευρύχωρος φορέας υποδοχής της κοινωνικής αγανάκτησης που μπορεί να καλύψει τους πάντες και τα πάντα, αλλά μεσοπρόθεσμα αφοπλίζεται.

4. Στη διακήρυξη κυριαρχεί μια ιδεολογική φλυαρία περί σοσιαλισμού και δημοκρατίας. Δεν χάνονται τα στίγματα του δημοκρατικού σοσιαλισμού την ίδια στιγμή που το πρώην ΠΑΣΟΚ μπορεί να αναγνωρίσει τον εαυτό του σε μια τέτοια τοποθέτηση. Το κεντρικό πρόβλημα όμως είναι ότι οι αναφορές στο σοσιαλισμό δείχνουν υπεκφυγή. Σήμερα, δεν είναι ιδεολογισμός να μιλάς για σοσιαλισμό, να τον θέτεις σαν στόχο και όραμα και αν μπορείς, να αποδεικνύεις, να προδιαγράφεις τα βήματα και τους όρους προς το σοσιαλισμό. Όμως έχει μεγαλύτερη σημασία από μια αφηρημένη επίκληση, το συγκεκριμένο μεταβατικό πρόγραμμα, καθώς και το ποιους και πώς στοχοποιείς στην πολιτική κατεύθυνση και πάλη. Στο επίπεδο αυτό υπάρχει υπερβολική διακηρυκτική φλυαρία, κατάλληλη για κάθε χρήση. Γιατί το υπαρκτό πολιτικό στίγμα των «φύγετε», «μερκελοποίηση», «σάπιο πολιτικό σύστημα», αλλά και άλλα πολλά, δείχνουν διαχείριση και αλλαγές και όχι πορεία προς το σοσιαλισμό όπως διατείνεται τόσο φωναχτά η Διακήρυξη.

5. Τα ταυτοτικά πολιτικά χαρακτηριστικά της Διακήρυξης, καθορίζονται από μονοσήμαντες σκέψεις και εγκλωβισμούς. Κυριαρχεί η αποδοχή της αστικής νομιμότητας. Η ηθελημένη ασάφεια δεν κοροϊδεύει τον αντίπαλο. Δεν τον ξεγελά, ούτε τον εφησυχάζει. Ανάποδα, εφησυχάζει το κοινωνικό υποκείμενο. H αναζήτηση διαπιστευτηρίων δείχνει προς την οικουμενικότητα και όχι προς την ταξικότητα της κατάστασης και του τρόπου αντιμετώπισής της. Γιατί μπροστά στη λέξη «ανατροπή» μπαίνει πάντα η λέξη «δημοκρατική», στη λέξη «ξεσηκωμός» το κοσμητικό επίθετο «ειρηνικός» και να δηλώνουμε παντού το ΕΔΑίτικο «θα σας ταράξουμε στην νομιμότητα»; Αν δεν δίνουμε εξετάσεις στους αντιπάλους, τότε ή τους φοβόμαστε ή υποτιμάμε τον ελληνικό λαό ή δεν διαβάζουμε τις σημαντικές αλλαγές και ανατροπές στην συμπεριφορά του. Σήμερα ο ελληνικός λαός θέλει να εκδηλώσει τον θυμό του, αλλά -υπό όρους- και να ξεσηκωθεί με προοπτική νίκης και διεξόδου. Αυτό σημαίνει και σημαία και πρόγραμμα. Ο λαός δεν έχει πλέον τίποτα να χάσει. Θέλει έναυσμα και διέξοδο. Και όταν ξεσηκωθεί απελπισμένα και μόνος του, θα το κάνει τυφλά και καθόλου ειρηνικά. Ακόμα όμως και τον ξεσηκωμό, τον προετοιμάζουμε πολιτικά και κοινωνικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ παλινδρομεί μπροστά στον φόβο μην τον «αποκαλύψουν» οι δυνάμεις του συστήματος, μετεωρίζεται μεταξύ κινηματικής και κοινοβουλευτικής πρακτικής, αλλά πάντα μέσα στα όρια και τα πλαίσια. Στον αντίποδα η Χρυσή Αυγή προσφεύγει σε μία φαινομενική άρνηση της νομιμότητας (στην ουσία λαϊκίστικη, αλλά αποδεκτή στα πληβεία στρώματα) των κλασικών αστικών κανόνων συμπεριφοράς που έχει βάλει το μεταπολιτευτικό σύστημα.

6. Η αποδοχή του ευρωπαϊκού πλαισίου είναι το κεντρικό πολιτικό όριο της Διακήρυξης. Η έλλειψη κριτικής και αντιπαράθεσης. Η Ευρώπη είναι όχι απλά υπαρκτή αλλά και καθοριστική σε ότι αφορά τη μοίρα μας: «η μοίρα της Ελλάδας είναι συνυφασμένη με την μοίρα της Ευρώπης», ο “σοσιαλισμός στην Ευρώπη”, το ΚΕΑ. Παντού η Ευρώπη, που για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί απλά γεωγραφικό χώρο. Αποτελεί μία κεντρική ιδεολογική και πολιτική επιλογή για το πλαίσιο που θα ακολουθηθεί. Αυτό το όριο εμποδίζει την αντιπαράθεση και κριτική στην αστική στρατηγική και πολιτική πενήντα και πλέον χρόνων. Υπάρχει η χρόνια αρρώστια του ευρωπαϊσμού: Όταν φθάνουμε στους πολιτικούς άξονες δράσης, το διεθνές πλαίσιο, δηλαδή το ευρωπαϊκό, εξαφανίζεται. Η κριτική πηγαίνει προσωπικά στην Μέρκελ, ουδετεροποιούνται θεσμοί και συμφωνίες. Θεωρητικά για την Αριστερά δεν υπάρχει οικουμενική τάξη, δεν υπάρχουν οικουμενικά συμφέροντα. Ενώ η ΕΕ που -δεν συμβολίζει απλώς- είναι η ίδια η έννοια της αγοράς, που εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα, εμφανίζεται με οικουμενικό μανδύα. Η επιστροφή της πολιτικής απαιτεί πόλεμο στην ουδετεροποίηση της οικονομίας, απαιτεί την ανάδειξη και άρα την αντιπαράθεση των αντίπαλων, αντίθετων και ανταγωνιστικών συμφερόντων.

7. Η οπτική για το χρέος και την ευρωζώνη είναι τα δύο κορυφαία άμεσα πολιτικά προβλήματα πάνω στα οποία μπορεί να συγκροτηθεί σήμερα μία αριστερή πολιτική. Εκεί ακριβώς υπάρχουν οι τρύπες, οι αμφισημίες, οι αντιφάσεις. Δεσμεύεται και πώς ο ΣΥΡΙΖΑ για τη διαγραφή χρέους άμεσα και χωρίς διαπραγμάτευση; Δηλαδή ως πρώτη πράξη μιας αριστερής κυβέρνησης να είναι η άνευ όρων κατάργηση μνημονίων και δανειακών συμβάσεων; Αν όμως η αγορά και η ΕΕ περάσουν εμπράκτως σε «διακοπή της χρηματοδότησης και εξόδου από το ευρώ», γιατί και από πού είναι σίγουρος ο ΣΥΡΙΖΑ ότι στην «τέτοια απευκταία περίπτωση, ο ελληνικός λαός θα μας στηρίξει ανεπιφύλακτα»; Ποια είναι η επιλογή που θα έχει προτεραιότητα; Ποιες είναι οι δεσμεύσεις χωρίς υπαναχωρήσεις; Επειδή ακριβώς στην πολιτική οι παράγοντες είναι πολλοί, σε ποια σημεία δεσμεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ ότι θα δώσει προτεραιότητα; Γιατί η αντιμερκελική πολιτική δεν είναι ταυτόχρονα αντιευρωπαϊκή πολιτική και πρακτική; Μπορεί η ΕΕ να γυρίσει πίσω σε κεϋνσιανό μοντέλο, χωρίς να διαλυθεί; Να επιστρέψει δηλαδή σε άλλες συνθήκες, σε άλλες συμφωνίες, σε άλλους εθνικούς προϋπολογισμούς που δεν θα εδράζονται στο στόχο της Λισσαβόνας «να καταστεί η ΕΕ η πιο ανταγωνιστική και πιο δυναμική οικονομία του κόσμου»; Που θα κάνει κουρελόχαρτο τις συμφωνίες και τις πολιτικές που είχαν κεντρικό και μόνιμο στόχο τη μείωση του κόστους εργασίας, που συρρίκνωσαν το κοινωνικό κράτος με άμεσο στόχο τη διάλυσή του, που εκτοξεύουν την ανεργία στο 20 και 25%; Θα επιστρέψουμε δηλαδή σε μία ΕΕ προ ευρώ και δεν θα ανοίξει ρουθούνι ή θα παραμείνουν ενωμένοι οι λύκοι με τα πρόβατα προς όφελος των προβάτων; Το «καμία θυσία για το ευρώ» δυστυχώς, δεν είναι ο επίσημος λόγος του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αμυντικός λόγος, λόγος εσωτερικών συμβιβασμών και χωνέματος, που δεν αποτελεί ούτε καν δευτερεύον πολιτικό στίγμα.

8.Το κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο βρίσκεται σε αποκλίνουσα τροχιά με τον φορέα που φτιάχνεται. Στην ουσία και στην πράξη ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει την προσφυγή στις κάλπες και όχι στο λαό. Στοχεύσει στην μετανάστευση πασοκικών στελεχών στο χώρο του για να μπορεί να κυβερνήσει. Τη μέρα που τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ψήφιζαν αντιπροσώπους για τη Συνδιάσκεψη, η Αυγή της Κυριακή δημοσίευε άρθρο της Μ.Ξενογιαννακοπούλου, μετρώντας ως λαγός τις αντιδράσεις. Πραγματικός στόχος είναι η ψήφος του μεσαίου χώρου, καθώς της αριστεράς θεωρείται δεδομένη και στην κατεύθυνση αυτή το κοινωνικό μέτωπο, η οργάνωση του λαού, η καθημερινή ζύμωση και το κάλεσμα ξεσηκωμού, μάλλον περιττεύουν. Η υπόθεση της συμπαράταξης της αριστεράς (υπόθεση που την έχουν χαρίσει οι αναχωρήσαντες κομμουνιστές) γράφεται και λέγεται, αλλά δεν υλοποιείται και δεν υποστηρίζεται. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε κοινωνικό μέτωπο με πολιτικούς στόχους και αιχμές, συνεχής προσπάθεια κοινής δράσης, μίνιμουμ πρόγραμμα συζήτησης, αντιφασιστική δράση, κοινή πρωτοβουλία διαλόγου. Θα χρειαζόταν δηλαδή ένα σχέδιο που να δείχνει έμπρακτα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παλεύει για κάτι τέτοιο, ανεξάρτητα από τα γραφόμενα στον Ριζοσπάστη ή τις κοινοβουλευτικές ασχήμιες της Παπαρήγα.

9. Το στίγμα του νέου φορέα. Τι μέλη απαιτούνται; Τι όργανα φτιάχνονται; Ενεργά μέλη ή εκλογικοί οργανισμοί; Κόμμα τάσεων, κόμμα αρχηγικό, κόμμα των μελών, πολιτικό κόμμα της αριστεράς ή εκλογικός μηχανισμός; Η πορεία προς τη Συνδιάσκεψη από αυτή την άποψη ήταν διδακτική. Στην ουσία συγκροτείται αρχηγικό κόμμα, όπου οι υπαρκτές πολιτικές αντιπαραθέσεις σε κρίσιμα ζητήματα θα εξουδετερώνονται από έναν εκλογικό μαζικό μηχανισμό που θα καταπίνει τα πάντα ενόψει κυβέρνησης. Η παλλαϊκή απαίτηση για μια κυβέρνηση που θα βάλει πάτο στο βαρέλι, θα χρησιμοποιείται καταλλήλως και εσωκομματικά για την εξουδετέρωση της εξ αριστερών κριτικής, για την αναβολή των απαντήσεων στα κρίσιμα διλήμματα, για την συνεχή διολίσθηση σε ασάφειες και θολές πολιτικές.

10. Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κριθεί από τη διακήρυξή του. Θα κριθεί από την πολιτική ταυτότητα και κατεύθυνση που οικοδομείται καθημερινά από τον ηγετικό λόγο. Η διακήρυξη αποτελεί μια προσπάθεια συμβιβασμών, φαινομενικού εφησυχασμού προς τα αριστερά με τις αναφορές στο σοσιαλισμό, πραγματικού εφησυχασμού προς τα δεξιά παραμένοντας στο αστικό και ευρωπαϊκό πλαίσιο. Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ όμως δεν θα είναι μια υποκειμενική άσκηση πολιτικής. Στην έστω και αρχική αναμέτρηση με το μνημονιακό καθεστώς, θα έρθουν στην επιφάνεια τα πραγματικά όρια του συστήματος, και οι αντιμνημονιακές δυνάμεις θα αναμετρηθούν με τα δικά τους όρια. Η κατάληξη ακόμα κι αν σήμερα προδιαγράφεται δεν είναι δεδομένη. Θα κριθεί από τις μετακινήσεις και την αντιπαράθεση μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, από τη δυναμική του λαϊκού κινήματος, από τις εξελίξεις στην ευρύτερη αριστερά. Χρειάζεται μετωπική απεύθυνση, αριστερή και ριζοσπαστική πολιτική, τομές και ανατροπές στο δρόμο ενός αντισυστημικού προγράμματος διεξόδου από την κρίση.

Explore posts in the same categories: Αριστερά

Ετικέτες: , ,

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: