Αρχείο για 1 Ιανουαρίου, 2013

Για την αντιπολίτευση μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ

1 Ιανουαρίου, 2013

 Πηγή: Εργατικός Αγώνας

Τη δική του άποψη για τη ριζοσπαστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ μας έστειλε ο Λυμπέρης Πανούσης:

Σε πρόσφατο άρθρο της ιστοσελίδας σας στις 17/12 σε σχέση με το κατά πόσο μπορεί να ριζοσπαστικοποιηθεί ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α και με υπογραφή Δ.Κ., ενώ διαπιστώνετε, πράγματι υπαρκτούς κινδύνους που γεννιούνται από τη δεξιά στροφή της ηγετικής ομάδας εν τούτοις φαίνεται ότι αγνοείτε τη λειτουργία του χώρου και βέβαια όλες εκείνες τις μοριακές διεργασίες που συντελούνται στο πεδίο της ταξικής πάλης και που οδήγησαν στη δημιουργία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Είναι γνωστό ότι το 1992 δεν υπήρχε ΣΥ.ΡΙΖ.Α., αλλά Συνασπισμός. Εκλαμβάνω την αυθαίρετη ταύτιση του κειμένου όχι ως άγνοια αλλά ως υποτίμηση εκείνων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που προσπάθησαν να καλύψουν το πολιτικό κενό που δημιουργούσε από τη μια ο σεχταρισμός και ο οπορτουνισμός της ηγεσιας του ΚΚΕ, και από την άλλη ο ρεφορμισμός του ΣΥΝ. Είναι γνωστό ότι αυτή την ταύτιση συνειδητά χρησιμοποιεί η ηγεσία του ΚΚΕ, και με όρους του 1992 επιχειρεί να παρέμβει πολιτικά στη σημερινή πολιτική πραγματικότητα,με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα τόσο για το ίδιο όσο και για τους εργαζόμενους.

Αν η αριστερή αντιπολίτευση μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρει να κυριαρχήσει δεν μπορεί να αποκλειστεί αξιωματικά. Στη πρόσφατη Συνδιάσκεψη κατέγραψε το 25,7% των αντιπροσώπων ενώ οι τροπολογίες της για το EURO και την κυβέρνηση της Αριστεράς χρειάστηκε δεύτερη καταμέτρηση για να απορριφθούν. Ωστόσο θα πρέπει να παραδεχθείτε ότι έχει τη δυνατότητα να καταγράφεται και να παρεμβαίνει, κάτι αδιανόητο για τις διαδικασίες μέσα στο ΚΚΕ.

Επομένως θα μπορούσε κανείς με την ίδιο σκεπτικό που διατυπώνετε να θεωρήσει ως πολιτική αυταπάτη τη προσπάθεια της αριστερής αντιπολίτευσης μέσα στο ΚΚΕ να επιβάλλει μια μαρξιστική επαναπροσέγγιση του Κόμματος.

(περισσότερα…)

2013: Έτος προοδευτικής ανατροπής και ελπίδας ή παγίωσης ενός ανεπίστρεπτου μεσαίωνα

1 Ιανουαρίου, 2013

meltingmen243

Η Αριστερά ή θα κάνει τη δική της επανάσταση

ή θα περιθωριοποιηθεί

Πηγή:Ιskra

Το 2013 και ίσως οι πρώτοι μήνες του, μπορεί να κρίνουν το μέλλον του τόπου για πολλές δεκαετίες, ενώ από το μέλλον της Ελλάδας μπορεί να εξαρτηθεί σε σημαντικό βαθμό και το μέλλον της περιοχής μας και της Ευρώπης.

Αν το 2013 δεν γίνει χρονιά μιας μεγάλης σύγχρονης προοδευτικής ανατροπής στη χώρα με ορίζοντα ένα νέο σοσιαλισμό, τότε κινδυνεύει να παγιωθεί στον τόπο μας μια φρικτή μνημονιακή τάξη, εγκαθιδρύοντας μια νέα «αποικιοκρατία» και ένα μακρόχρονο καινούργιο μεσαίωνα.

Για να μπει η χώρα σε τροχιά προοδευτικής ανατροπής και ανόρθωσης το 2013 απαιτείται μια αληθινή εργατική και λαϊκή αναγέννηση και πρώτα απ’όλα μια μεγάλη αλλαγή, ισοδύναμη με επανάσταση, στο χώρο της Αριστεράς.

Αν η Αριστερά έκανε μέσα στο 2012 ένα μεγάλο εκλογικό βήμα, και μέσα στο 2013 καλείται να πραγματοποιήσει ένα ποιοτικό άλμα: Να αποκτήσει μια νέα δυναμική που θα την φέρει σε τροχιά για να καταστεί ένα μεγάλο ενωτικό και αγωνιστικό πλειοψηφικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία με στόχο τη ριζική αλλαγή, την επαναθεμελίωση και την αναγέννηση της τελευταίας.

Αυτά σημαίνουν ότι η Αριστερά μέσα στο 2013 και πρώτα απ’όλα ο ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να προχωρήσουν σε σύγχρονες επανατοποθετήσεις και σε νέες ριζοσπαστικές τομές στην πορεία τους.

Αυτές οι επανατοποθετήσεις και ριζοσπαστικοποιήσεις αφορούν την πολιτική , το πρόγραμμα, τις ιδεολογικές βάσεις, την οργάνωση και τις κινηματικές αναφορές της Αριστεράς.

(περισσότερα…)

Το κουρείο και η Αριστερά-Κωστής Χατζημιχάλης

1 Ιανουαρίου, 2013

 Εφημ ΑΥΓΗ

Το κούρεμα είναι στην καθημερινή ειδησεογραφία λόγω της κρίσης. Οι δικοί μας οικονομολόγοι εδώ και καιρό έχουν υπογραμμίσει ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο χωρίς γενναίο κούρεμα, οι άλλοι τσακώνονται αν θα είναι εθελοντικό ή υποχρεωτικό, κούρεμα θέλει το ΔΝΤ, αντιδρούν όμως οι Ευρωπαίοι και άλλα παρόμοια -τα έχουμε πια συνηθίσει. Ο χώρος αυτού του κουρέματος είναι άγνωστος, κάπου μεταξύ Ουάσιγκτον, Βρυξελλών, Παρισιού και Βερολίνου, με άμεσες όμως αρνητικές τοπικές επιπτώσεις στους μικρο-ομολογιούχους και στα ταμεία ασφάλισης των εργαζομένων.

Αν όμως τώρα μιλάμε μόνο για κούρεμα του χρέους, παλιότερα τα κουρεία, τα μπαρμπέρικα και οι ίδιοι οι κουρείς είχαν συχνές αναφορές στη λογοτεχνία. O Ροσσίνι γράφει ειδική όπερα και ο Θερβάντες οπλίζει τον ήρωά του με περικεφαλαία από λεκάνη πλυσίματος κουρείου με τη γνωστή ημικυκλική εγκοπή. Και ακόμη παλιότερα στους αρχαίους, όπως ο Δημοσθένης, ο Πλούταρχος και ο Αριστοφάνης, οι αναφορές στα κουρεία και τη σχέση τους με την πολιτική είναι συχνές.

Σήμερα τα πραγματικά κουρέματα και οι χώροι τους απουσιάζουν από τις αναλύσεις με λιγοστές εξαιρέσεις, όπως η λαογραφική μελέτη της Ρωπαΐτου και το ωραίο επί Σημίτη σχόλιο του Μπουκάλα για τον κουρέα της Σίφνου. Έχουν επιζήσει εξάλλου τόσα λίγα παραδοσιακά κουρεία, τα περισσότερα είναι εκσυγχρονισμένα coiffures, ενώ πολλά είναι και τα πολυεθνικά κουρεία με μετανάστες – επιχειρηματίες. Η είσοδος των γυναικών στο επάγγελμα από τη δεκαετία του 1960 ήταν μια ακόμη από τις πολλές σιωπηλές μετατροπές ανδρικών σε γυναικεία επαγγέλματα και άνοιξε στο άλλο φύλο έναν καθαρά ανδρικό χώρο, ομόλογο του καφενείου.

Ο δικός μου κουρέας στη Σύρο συνεχίζει την ανδρική παράδοση, δεύτερη γενιά κουρέας. Τον ανακάλυψα το 1996, ακολουθώντας την προτροπή του Άγγελου Ελεφάντη: για να καταλάβεις τις πόλεις της επαρχίας, πάντα ν’ αρχίζεις από τα κουρεία, κάνε ένα ξύρισμα και πιάσε πολιτική κουβέντα. Στο παλλαϊκό μαγαζάκι της Σύρου συναντάς τη γνώριμη εικόνα του επαρχιακού κουρείου με την παλιά κονσόλα, τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες σε κορνίζα και το αθωνίτικο καναπεδάκι, σκόπιμα άβολο για να μην κάθονται ώρα οι αργόσχολοι.

(περισσότερα…)

Πάνος Γαβαλάς

1 Ιανουαρίου, 2013

»Έγιναν πολλά ταξίδια από τότε. Από τη γυάλινη βιτρίνα του τζουκ μποξ του θείου Κώστα, στην οθόνη της πρώτης ασπρόμαυρης τηλεόρασης. Από τους δίσκους στο ξεχαρβαλωμένο πικάπ στις κασέτες που λιώναν στο πλακέ κασετόφωνο στην πενταήμερη. Από την αγγαρεία στα μαγειρία και την νυχτερινή σκοπιά στον όρχο, στην έξοδο της Κυριακής στο ταβερνάκι του «Έρκολου». Και πάντα, στη χαρά ή την απογοήτευση, στα πάνω και τα κάτω της ζωής, η φωνή του Πάνου Γαβαλά ήταν και είναι πρόθυμη να επαναλάβει το γνωστό μας ταξίδι, ακούραστα, όσες διαδρομές κι αν χρειαστούν.»

30UUUU

Ο κύριος Πάνος Γαβαλάς

Πηγή: Ο Οικοδόμος

Σηκώθηκα από το τραπέζι και πλησίασα στο μεγάλο τζουκ μποξ. Έσπρωξα ένα τάληρο στη σχισμή. Με το αριστερό μου χέρι πάτησα ένα πλήκτρο που είχε γραμμένο πάνω του ένα λατινικό χαρακτήρα και με το δεξί ένα με  αριθμό. Ένα μεταλλικό χέρι σα δρεπάνι σηκώθηκε από τη βάση του και κινήθηκε νωχελικά μπροστά από τα τοποθετημένα με αριστοτεχνικό τρόπο στη σειρά δισκάκια των 45 στροφών: «Εγώ είμαι ένα παλιόπαιδο». Το άρπαξε και επέστρεψε στο πικάπ. Το ακούμπησε στο πλατώ. Ο  βραχίονας κατέβηκε νευρικά. Πρώτα ακούστηκε το «ξύσιμο» της βελόνας πάνω στο βινύλιο. Ακολούθησε η εισαγωγή του κλαρίνου και αμέσως μετά το μπουζούκι μ’ ένα σόλο άρχισε να ξεδιπλώνει το βαρύ ζεϊμπέκικο. Σε μερικά δευτερόλεπτα  η φωνή του Πάνου Γαβαλά απογείωνε την παρέα. Κάποιοι χτυπούσαν παλαμάκια συνοδεύοντας τον χορευτή και τον πρόωρο νταλκά του. Άλλοι τραγουδούσαν. 

Στο καφενείο του θείου Κώστα τα ποτήρια γέμιζαν  και άδειαζαν στο λεπτό και οι σωσμένες γόπες των τσιγάρων ξεψυχούσαν στο τσιμεντένιο δάπεδο. Ζούσαμε έντονα  τις στιγμές  των χρόνων της ορμής και του πάθους. Βιαζόμασταν  να γευτούμε τα πάντα. Το πρώτο τσιγάρο, το πρώτο αλκοόλ, το πρώτο ερωτικό φιλί. Ήταν η εποχή που βιάζεσαι να μεγαλώσεις ή μάλλον που νομίζεις πως είσαι μεγάλος,  πολύ μεγάλος… 

Πέρασαν κάμποσα χρόνια μέχρι το 1986. Το ολοκαίνουργιο, μοντέρνας αισθητικής Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας στεκόταν επιβλητικό δίπλα στα γαλάζια φαληρικά νερά σαν βαπόρι έτοιμο να σαλπάρει. Δεν είχαν προλάβει ακόμα να ξεθωριάσουν οι κορδέλες των εγκαινίων μιας εποχής που είχε ήδη αρχίσει να χτίζεται η πράσινη «νέα Ελλάδα», αυτή που στη συνέχεια έγινε «ισχυρή» και πάνω στ’ αποκαΐδια της κυλάει ο καθένας τον τροχό της ζωής του σήμερα. Ένα ζεστό απόγευμα κατηφορίσαμε με την παρέα στο Φάληρο, στη μουσική εκδήλωση που διοργάνωνε το φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή με θέμα το κοινωνικό-λαϊκό τραγούδι. Στο κατάμεστο κλειστό στάδιο εμφανίστηκαν πολλοί σπουδαίοι και καταξιωμένοι καλλιτέχνες και δημιουργοί. Ανάμεσά τους το αχτύπητο μουσικό ζευγάρι Πάνος Γαβαλάς και Ρία Κούρτη. Ήταν η τελευταία εμφάνιση του κυρίου Γαβαλά μπροστά σε μεγάλο κοινό. Από μέρες ξέραμε πως ήταν βαριά άρρωστος και το να εμφανιστεί και να τραγουδήσει  στην εκδήλωση έκανε την συγκίνηση του κόσμου ακόμα μεγαλύτερη. Μετά από πολλά χρόνια διάβασα πως ο γιος του, ο Γιάννης, είχε προσπαθήσει να τον αποτρέψει: «Τελευταία που ήταν άρρωστος δεν τον άφηνα να πάει στο συγκεκριμένο φεστιβάλ. Λέω: πώς θα πας, αφού ήτανε για εγχείρηση, για αφαίρεση λάρυγγα, όχι, μου λέει, θα πάω. Και πήγε. Πήγε γιατί ενδεχομένως θυμότανε τα νιάτα του».

(περισσότερα…)

Οι συγγραφείς ως οργανικοί διανοούμενοι: από την ηθογραφία στην ηθικολογία

1 Ιανουαρίου, 2013

Το κείμενο είναι αναδημοσίευση από το 12ο τεύχος του περιοδικού UNFOLLOW. Είναι το πρώτο από μια σειρά τεσσάρων άρθρων σχετικής θεματολογίας.

 q15117_r1_a

Mια γενιά πεζογράφων που αναδείχθηκαν την εποχή της «πλαστής ευημερίας» και της άνθησης των ιδιωτικών ΜΜΕ εκφράζονται σήμερα με οξύτητα και μένος, ανεξάρτητα από τις θέσεις τις οποίες υποστηρίζουν. Πώς συνδέεται όμως η πολιτική τους ηθικολογία με τη λογοτεχνική τους ηθογραφία;

Της Έφης Γιαννοπούλου και του Θεόφιλου Τραμπούλη

Έχουν περάσει πια τρία χρόνια συνεχούς πολιτικής όξυνσης και επικίνδυνης, ενίοτε και νοσηρής, πόλωσης και θα είχε ενδιαφέρον να δούμε τι εργαλεία έχουν χρησιμοποιήσει για να μιλήσουν για την κρίση οι άνθρωποι του πολιτισμού, ποιες θέσεις έχουν υιοθετήσει κι εάν οι απόψεις τους συνδέονται συστηματικά με τα γνωρίσματα του πεδίου στο οποίο ανήκουν. Και να εξετάσουμε τα δομικά αυτά χαρακτηριστικά ως σταθερές που διατρέχουν το κοινωνικό σώμα για πολύ περισσότερο καιρό από το τελευταίο διάστημα και σε μεγαλύτερο εύρος από τις συγκυριακές και μάλλον εφήμερες συγκλίσεις ή αποκλίσεις των προσώπων που τα εκφράζουν. Για παράδειγμα, υπάρχει κάποιου είδους οργανική σχέση ανάμεσα στη γεμάτη στερεότυπα και μεγαλοστομίες «αντιμνημονιακή» αγωνιστικότητα των περισσοτέρων μουσικών του «εντέχνου» και τις μουσικές ή στιχουργικές μορφές τις οποίες τόσα χρόνια διακονούσαν;

Ή τι σημαίνει για την πραγματική πολιτική και καλλιτεχνική οξύτητα του Μάνου Χατζιδάκι το γεγονός πως τον επικαλούνται ως την κορυφαία τάχα απούσα φωνή κάθε λογιών άνθρωποι για να υποστηρίξουν τις πιο αντίθετες απόψεις; Ή, σε άλλο πλαίσιο, τι προδίδει το γεγονός πως, εκτός από κάποιους πανταχού παρόντες ζωγράφους (και έναν ή δύο γλύπτες) παλαιότερης γενιάς, οι παράγοντες του πεδίου των εικαστικών, το οποίο διακηρύσσει την επίμονή του ενασχόληση με την πολιτική και το πολιτικό, τηρούν ως επί το πλείστον αιδήμονα σιγή; Μια τέτοια έρευνα δεν θα φώτιζε μόνο καλύτερα τις σημερινές θέσεις αλλά και θα βοηθούσε στην επαναπλαισίωση των πολιτικών και ορισμένων καλλιτεχνικών επιλογών της τελευταίας εικοσαετίας. Και ίσως έδειχνε πως απόψεις που μοιάζουν σε πρώτο επίπεδο αντίθετες ή και συγκρουόμενες έχουν στην πραγματικότητα βαθιά δομική συγγένεια. Από τα καλλιτεχνικά πεδία το λογοτεχνικό είναι εξαιρετικά πρόσφορο για συστηματικότερη ανάλυση. Μεταξύ άλλων γιατί ο τρόπος με τον οποίον πολλοί συγγραφείς είναι ιδιαίτερα πρόθυμοι να αναλάβουν κάποιο ρόλο οργανικού διανοούμενου –ο Τ. Θεοδωρόπουλος, ο Χ. Χωμενίδης, ο Π. Τατσόπουλος, η Σ. Τριανταφύλλου κ.ά– προδίδει θεμελιώδη γνωρίσματα τόσο του λογοτεχνικού πεδίου όσο και της μηχανικής του καθεστωτικού λόγου.

(περισσότερα…)

Μποναμάς

1 Ιανουαρίου, 2013

Κώστας Βάρναλης

ΜΠΟΝΑΜΑΣ

Σαράντα σβέρκοι βοδινοί με λαδωμένες μπούκλες
σκεμπέδες σταβροθόλωτοι και βρώμιες ποδαρούκλες
ξετσίπωτοι ακαμάτηδες, τσιμπούρια και κορέοι
ντυμένοι στα μαλάματα κι επίσημοι κι ωραίοι.

Εξήντα λύκοι με προβιά (γι’ αυτούς βαράν καμπάνες)
φάγανε γουρουνόπουλα, στραγγίσαν νταμιτζάνες!
Κι απέ ρεβάμενοι βαθιά ξαπλώσανε στα τζάκια,
κι αβάσταγες ενιώσανε φαγούρες στα μπατζάκια.

Την προσευκή τους κάνανε τα πράματα ν’ αλλάξουν
να ξεπροβάλουν οι κυράδες του Δεκαημέρου
χωρίς καπίστρι και λουρί, πολλές μαζί… (φυλάξου
τα πισινά του μουλαριού τα μπρος του καλογέρου!)

Κι ο Σατανάς τούς άκουσε που πιο καλά τους ξέρει
κι έστειλε τον καθηγητή της ηθικής ξεφτέρι…

Όξω οι φτωχοί φωνάζανε: «Πεινάμε τέτοιες μέρες”
γερόντοι και γερόντισσες, παιδάκια και μητέρες.
Κι οι των επίγειων αγαθών σφιχτοί νοικοκυρέοι
ανοίξαν το παράθυρο κι είπανε: «Φταιν οι αθέοι».

ΓΕΡΒΑΣΙΟΣ Ο… ΘΕΟΕΜΒΑΙΚΤΗΣ
(Διά το γνήσιον Κ. ΒΑΡΝΑΛΗΣ)

(περισσότερα…)