Αρχείο για Ιανουαρίου 4, 2013

«Προσεχώς. Με τις αφίσες και τα σχέδια για τον κινηματογράφο του Γιώργου Βακιρτζή»

Ιανουαρίου 4, 2013

Μίλλυ από «Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ», 1959 ,Εθνική Πινακοθήκη

Με αφορμή την έκδοση του λευκώματος «Προσεχώς. Με τις αφίσες και τα σχέδια για τον κινηματογράφο του Γιώργου Βακιρτζή» από την «ΙΤΑΝΟΣ» Γραφικές Τέχνες, αναδημοσιεύουμε από το σαιτ της Ένωσης γραφιστών Ελλάδας ,τα κείμενα της  Ειρήνης Οράτη,  ιστορικού της Τέχνης και του Δημήτρη Αρβανίτη, σχεδιαστή, μέλους της AGI από την παρουσίαση του βιβλίου ,το άρθρο της Ιφιγένειας Καλατζή, κριτικού κινηματογράφου από την εφημερίδα  Δρόμος της Αριστεράς  και το βιογραφικό του Γιώργου Βακιρτζή.

A TMHMA 14-3-2012

Βακιρτζής Γεώργιος (1923 – 1988)

της Ειρήνης Οράτη


Το «ντεκόρ» –έτσι ήταν γνωστό το είδος αυτό της διακόσμησης των κινηματογράφων–  πρωτοεμφανίζεται στις προσόψεις των αιθουσών θεάματος του κέντρου της Αθήνας στις αρχές της δεκαετίας του ’20, με τη μορφή σκηνογραφικού διακόσμου. Γίνεται κυρίως από τεχνίτες σκηνογράφους και αυτοδίδακτους ζωγράφους, που αποτελούσαν έναν πολύ περιορισμένο και κλειστό επαγγελματικό κλάδο.

Όπως ήταν φυσικό, οι σκηνογράφοι που δούλευαν στο ντεκόρ δεν ήταν δυνατόν να αποδεσμευτούν από τις συμβάσεις που επέβαλλε η δημιουργία του νατουραλιστικού σκηνικού διακόσμου του θεάτρου. Το θεατρικό σκηνικό ήταν τρισδιάστατο και λειτουργούσε στο χώρο ως συμπληρωματικό στοιχείο της δράσης.

Για τις προσόψεις των κινηματογράφων έπρεπε να δημιουργήσουν σε δύο διαστάσεις, μια εικόνα που όφειλε να λειτουργεί ταυτόχρονα ως φορέας της πληροφορίας, αλλά και ως πρόκληση για το κοινό, ενώ παράλληλα έπρεπε να συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία ενός αυθεντικού δημιουργήματος. Μοναδικό κοινό χαρακτηριστικό ήταν οι μεγάλες διαστάσεις των συνθέσεων.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’30, εμφανίζεται ο Στέφανος Αλμαλιώτης, ο ζωγράφος που δημιούργησε τη λεγόμενη «Σχολή της Αθήνας στο ντεκόρ», δημιουργώντας ένα πρότυπο εργαστήριο και αποκτώντας μαθητές που έγιναν συνεχιστές του έργου του. Έτσι δημιουργήθηκε μια «ομάδα» καλλιτεχνών, η οποία διαμόρφωσε τη φυσιογνωμία αυτής της μοναδικής καλλιτεχνικής έκφρασης που ονομάστηκε «Γιγαντοαφίσα κινηματογράφου».

 1EXOFYLLO (1)

Το κινηματογραφικό σύμπαν του Γιώργου Βακιρτζή

Ο Γιώργος Βακιρτζής αντιμετώπισε την ενασχόλησή του με τη Γιγαντοαφίσα και τη διαφημιστική κινηματογραφική αφίσα, επαγγελματικά και ψύχραιμα, θεωρώντας τον εαυτό του πρωτίστως μάστορα.

Η Γιγαντοαφίσα ήταν ένα λαϊκό είδος, που απαιτούσε σκληρή δουλειά και γρήγορες αποφάσεις. Η παρουσία του Βακιρτζή την μεταμόρφωσε σε ένα είδος κοινωνικής τοιχογραφίας που γέννησε μια «σχολή» μοναδική, η πορεία της οποίας διακόπηκε απότομα με την κρίση των κινηματογραφικών αιθουσών στην Ελλάδα, τη δεκαετία του ’70.

Οι ικανότητές του τον βοήθησαν να δημιουργήσει μέσα σε ένα καθαρά παραστατικό πλαίσιο ένα προσωπικό σύμπαν, στο οποίο ενσωμάτωνε τους πειραματισμούς του, που συχνά ξεπερνούσαν κάθε όριο.

Σήμερα τα περισσότερα έργα του που έχουν διασωθεί, ανήκουν σε συλλογές μουσείων, και έτσι υπάρχει η δυνατότητα να εξεταστούν με κριτήρια καθαρά αντικειμενικά. Πέρα από την εικόνα τους ως αυτόνομων έργων τέχνης, διατηρούν και μια αξεπέραστη δύναμη επιβολής.

(περισσότερα…)

Το UNFOLLOW 13 κυκλοφορεί.

Ιανουαρίου 4, 2013

9f6d22dec5a20bcdd01cd84e98637764_M 

Τα θέματα του UNFOLLOW 13, αναλυτικά:

«ΣΥΡΙΖΑ & ΚΚΕ: Κοινοβουλευτικός σοσιαλισμός & κομμουνιστικός τελεσιγραφισμός», άρθρο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου. Η ιστορικών διαστάσεων κρίση του καπιταλισμού και η τρομερή επίθεση που δέχεται ο κόσμος της εργασίας υποχρεώνουν την Αριστερά να αναζητήσει ριζοσπαστικά καινούργιες απαντήσεις. Ωστόσο, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ κινούνται σε κατευθύνσεις που αποκλίνουν δραματικά μεταξύ τους αλλά και από τις ανάγκες των κοινωνικών δυνάμεων που φιλοδοξούν να εκπροσωπήσουν.

«Η κοινή λογική, το στήθος των επενδυτών και η φέτα της οικουμένης», άρθρο του Δημήτρη Παπανικολάου. Συχνές επικλήσεις του εκσυγχρονισμού και ταυτόχρονες καταδίκες της παλιάς Ελλάδας εμφανίζονται σε έναν δημόσιο λόγο που ευαγγελίζεται τη μεταρρύθμιση και εύχεται την πρόοδο. Αν όμως τον εξετάσει κανείς, ο λόγος αυτός αποκαλύπτεται ως ελληνοφιλελεύθερο κωμειδύλλιο, οι πρωταγωνιστές του οποίου είναι εδώ από παλιά…

«Ο προοδευτικός λαϊκισμός και η κοινωνική αλλαγή», άρθρο του Αντώνη Γαλανόπουλου. Με έναυσμα το βιβλίο «Λαϊκισμός, αντιλαϊκισμός και κρίση» εξετάζουμε τη φύση του λαϊκισμού, το ρόλο του αντιλαϊκισμού ως υποστηρικτή των κυβερνητικών πολιτικών και προτείνουμε έναν προοδευτικό λαϊκισμό που θα μπορούσε να γίνει ένας πραγματικός φορέας δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων.

«Τράπεζες, Σύνταγμα και νόμοι-“κοκτέιλ”», άρθρο του Σταύρου Τσίπρα. Από τη Βουλή εισάγονται και ψηφίζονται σε άσχετους νόμους άσχετες διατάξεις που αφορούν δισεκατομμύρια ευρώ, ενδεχομένως και κατά παράβαση του Συντάγματος. Άραγε οι βουλευτές γνωρίζουν ότι όταν ψήφισαν ένα νόμο που αφορούσε τα ζώα και την κτηνοτροφία, υπήρχε άρθρο που αύξησε κατά 30 δισεκατομμύρια ευρώ τη στήριξη προς το τραπεζικό σύστημα;

(περισσότερα…)

Μαζί τα κάψαμε…

Ιανουαρίου 4, 2013

Εφημ ΑΥΓΗ

του Θανάση Καρτερού

Τέλος δεν έχουν οι μνημονιακοί πειραματισμοί στου κασίδη το κεφάλι. Και αν δεν οδηγούσαν οι ληστρικές ιδέες των εφαρμοστών του μνημονίου σε δράματαθα έβγαζαν πολύ γέλιο. Γιατί αποδεικνύουν ότι οι τύποι αυτοί των λεγόμενων οικονομικών επιτελείων, οιχρυσοπληρωμένοι εκπρόσωποι των δανειστών, οι τεχνοκράτες της συμφοράς, όχι μόνο είναι αδίστακτοι όταν πρόκειται να φορτώσουν τα υποζύγια, αλλά και στην πρεμούρα τους νααρπάξουν όσο περισσότερα μπορούν γίνονται και εντελώς ανόητοι. Βλάκες, ανίκανοι να κατανοήσουν πού οδηγεί η αρπακτικότητά τους.
Πάρτε για παράδειγμα τη φαεινή ιδέα τους για την επιβολή θηριώδους φόρου στοπετρέλαιο θέρμανσης, για να πατάξουν δήθεν το λαθρεμπόριο –στην πραγματικότητα για να μας ξεσκίσουν αν θέλουμε να μην ξεπαγιάσουμε. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Να πέσει κάθετα η αγορά πετρελαίου και να αποδειχτούν άπιαστα πουλιά οι φόροι που προσδοκούσαν. Και ταυτόχρονα, με δεδομένο ότι οι ίδιοι φωστήρες φρόντισαν και για μια χουβαρντάδικη αύξηση στην τιμή του ρεύματος, να καταφύγουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στις σόμπες και στα τζάκια. Για ζεσταθούν κάπως αυτοί και τα παιδιά τους.

Ανακάλυψαν λοιπόν οι πανέξυπνοι ότι τα έσοδα από το φόρο στα καύσιμα μειώθηκαν δραστικά αντί να αυξηθούν. Ανακάλυψαν όμως ταυτόχρονα και πόση ζημιά στο περιβάλλον κάνει η προσφυγή σε πρωτόγονες μεθόδους θέρμανσης. Διότι και τα δάση αποψιλώνονται αλλά και υπάρχουν ώρες και γειτονιές που δεν μπορεί να σταθεί άνθρωπος από την κάπνα –ούτε παράθυρο δεν μπορείς να ανοίξεις. Και τώρα διαπράττουν άλλοι αρμόδιοι συσκέψεις και διαβούλια για το πρόβλημα περιβάλλοντος που έχει δημιουργηθεί. Το τζάκι και η σόμπα βλάπτουν σοβαρά την υγεία, σου λένε.

(περισσότερα…)

Με μια λέξη:«Καπιταλισμός»-Νίκος Μπογιόπουλος

Ιανουαρίου 4, 2013

Martin Herrera Soler - 20120208_MG_6633-pf

 Εφημ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Σύμφωνα με τα προ κρίσης (και υποεκτιμημένα) στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας για το 2008, περίπου 1,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι βίωναν σε όλο τον κόσμο την απόλυτη φτώχεια.

Ζούσαν, δηλαδή, με λιγότερα από 1,25 δολάρια την ημέρα.

Στη μητρόπολη του καπιταλισμού, στην παγκόσμια υπερδύναμη, τις ΗΠΑ, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2010, κάτω από το επίσημο όριο της φτώχειας ζούσαν 46,2 εκατομμύρια Αμερικανοί, πάνω από 52 εκατομμύρια ήταν ανασφάλιστοι χωρίς καμία πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη.

Ειδικά σε ό,τι αφορά τα παιδιά, το ένα στα πέντε παιδιά στις ΗΠΑ ζούσε σε συνθήκες ακραίας εξαθλίωσης.

***

Στην ατμομηχανή της Ευρώπης, στην ηγέτιδα δύναμη της ΕΕ, τη Γερμανία, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2011, το ποσοστό των Γερμανών που βρίσκονταν κάτω από το όριο της φτώχειας ανήλθε στο 20% του πληθυσμού (πέντε μονάδες πάνω από τα ποσοστά του 2007), δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί ζούσαν μηνιαίως με λιγότερα από 450 ευρώ το μήνα.

Οσο για τους ανθρώπους που είχαν εισόδημα ύψους 930 ευρώ, δηλαδή διπλάσιο από τους προηγούμενους, υπολογίστηκε ότι το 30% εξ αυτών αδυνατούσαν να εξασφαλίσουν σε καθημερινή βάση ένα γεύμα.

***

Στο σύγχρονο «οικονομικό θαύμα», στη χώρα της κεντροαριστερής (ή μήπως και «αριστερής»;) διαχείρισης, στη Βραζιλία, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2012 τουλάχιστον 16 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε κατάσταση έσχατης ένδειας, ενώ σχεδόν διπλάσιος αριθμός, δηλαδή περί τα 40 εκατομμύρια άνθρωποι που αντιστοιχούν σε πάνω από το 21% του πληθυσμού, διαβιώνει κάτω από το όριο φτώχειας που ορίζει η Παγκόσμια Τράπεζα.

(περισσότερα…)