Αρχείο για 11 Ιανουαρίου, 2013

Θεσσαλονίκη:Παρουσίαση του βιβλίου του Δημήτρη Κωτσάκη »3 και 1 κείμενα».

11 Ιανουαρίου, 2013

Το βιβλίο του επ. καθηγητή στην Πολυτεχνική σχολή του ΑΠΘ Δημήτρη Κωτσάκη με τίτλο “3 και 1 κείμενα”Εκδόσεις των συναδέλφων”, παρουσιάζεται το Σάββατο 12 Ιανουαρίου, στις 7μμ, στο συνεδριακό κέντρο της ΕΣΗΕΜ-Θ (Στρατηγού Καλλάρη 5).

Ομιλητές θα είναι ο επ. καθηγητής στο τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του ΠΑΜΑΚ Δημήτρης Σταματόπουλος, ο δοκιμιογράφος, συντονιστής του Κέντρου Διαπολιτισμικών Σπουδών Φώτης Τερζάκης και ο συγγραφέας του βιβλίου.

(περισσότερα…)

Τα Κοινωνικά Κέντρα στην Ιταλία

11 Ιανουαρίου, 2013

1340728046-fire-destroys-social-center-corto-circuito_1300347

Το Corto Circuito καταστράφηκε από φωτιά στις 26 Ιουνίου 2012.

Πηγή://ΠαραλληλοΓράφος//

μανικακος

31722KV9pxL__SL500_AA300_Από το βιβλίο  της Naomi Klein “Φράχτες και Παράθυρα”(Αϊ στο διάολο, ΔΝΤ).

Σε ανακτημένες αποθήκες ανοίγονται παράθυρα στην Δημοκρατία.

Ιούνιος 2001                                    

Μια γυναίκα με μακριά καστανά μαλλιά και φωνή βραχνή απο το τσιγάρο ρώτησε μέσω ενός διερμηνέα: “Πώς σας φαίνεται αυτό το μέρος; Ως ένα άσχημο γκέτο ή κάτι όμορφο;”

 att_798677_0

Ήταν μια ερώτηση παγίδα. Βρισκόμαστε σε ένα ερειπωμένο κατειλημμένο κτίριο, σε ένα από τα γραφικά προάστια της Ρώμης. Οι τοίχοι του κτιρίου ήταν καλυμμένοι με γκράφιτι, τα δάπεδα ήταν λασπωμένα και τριγύρω μας υπήρχαν ογκώδεις απειλητικές πολυκατοικίες. Αν κάποιος από τα είκοσι εκατομμύρια τουρίστες που συνέρρευσαν στην Ρώμη πέρυσι είχε στρίψει στον λάθος δρόμο και είχε καταλήξει εδώ, θα συμβουλευόταν τον ταξιδιωτικό οδηγό του και θα έφευγε αμέσως για να πάει να επισκεφθεί κάποιο από τα κτίρια με τις αψιδωτές οροφές, τα σιντριβάνια και τις νωπογραφίες. Ενώ όμως τα απομεινάρια μιας από τις πιο συγκεντρωτικές και ισχυρές αυτοκρατορίες στην παγκόσμια ιστορία διατηρούνται σε άριστη κατάσταση στο κέντρο της Ρώμης, εδώ, στις φτωχογειτονιές της πόλης μπορείς να διαισθανθείς ότι γεννιέται μια νέα, ζώσα πολιτική.

Η συγκεκριμένη κατάληψη ονομάζεται Corto Circuito και είναι ένα απο τα πολλά centri sociali της Ιταλίας. Τα κοινωνικά κέντρα είναι εγκαταλειμμένα κτίρια- αποθήκες, εργοστάσια, στρατώνες, σχολεία που καταλήφθηκαν και μεταμορφώθηκαν από τους καταληψίες σε εστίες κουλτούρας και πολιτικής, απαλλαγμένες από τον έλεγχο τόσο των αγορών όσο και του κράτους. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις υπάρχουν 150 κοινωνικά κέντρα στην Ιταλία.

(περισσότερα…)

Καουτσούκ

11 Ιανουαρίου, 2013

Πηγή:Pitsirikos

Τα όπλα που εκτοξεύουν τις σφαίρες από καουτσούκ είναι γαλλικής κατασκευής και χαρακτηρίζονται από την γαλλική φινέτσα και ευγένεια, ενώ κάνουν πολύ χαριτωμένα ζιγκ-ζαγκ.

Μπορούν να εκτοξεύσουν πέντε σφαίρες σε λιγότερο από πέντε δευτερόλεπτα και χτυπάνε ανθρώπινους στόχους με ταχύτητα 112 μέτρων το δευτερόλεπτο, προκαλώντας έντονο πόνο που ικανοποιεί τους μαζοχιστές που διαδηλώνουν.

Σύμφωνα με τον υπουργό Δημόσιας Τάξης Νίκο Δένδια, αν ο Κορκονέας είχε πυροβολήσει τον Γρηγορόπουλο με σφαίρες από καουτσούκ, δεν θα τον είχε σκοτώσει και το πολύ-πολύ να του είχε βγάλει κάνα μάτι, οπότε δεν θα είχε καεί η Αθήνα.

Οι σφαίρες από καουτσούκ είχαν χρησιμοποιηθεί στην Κερατέα και στη Χαλκιδική αλλά φυσούσε δυνατός αέρας που τους άλλαζε πορεία, με αποτέλεσμα να μην πετυχαίνουν τους διαδηλωτές και να την πληρώσουν οι αγελάδες και οι μπεκάτσες.

Η Ελληνική Αστυνομία ήθελε να χρησιμοποιήσει τα όπλα που εκτοξεύουν σφαίρες από καουτσούκ εναντίον των αντιεξουσιαστών που έκαναν κατάληψη στη Βίλλα Αμαλίας, για να τους προκαλέσει και να τους αναγκάσει να χρησιμοποιήσουν τα μπαζούκας και τα Καλάσνικοφ που κρύβουν ανάμεσα στα άδεια μπουκάλια μπύρας, ώστε η Αστυνομία να χρησιμοποιήσει εναντίον τους τους πυραύλους S-300.

(περισσότερα…)

»Η Αγία Ιωάννα των Σφαγείων»

11 Ιανουαρίου, 2013

wΕφημ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Γράφει ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

«Κοιτάζω αυτό το σύστημα, και επιφανειακά μου φαίνεται γνώριμο, αλλά όχι και ο μηχανισμός του! Υπάρχουν αυτοί οι λίγοι επάνω και οι πολλοί άλλοι κάτω, και οι επάνω φωνάζουν στους κάτω: ελάτε επάνω για να είμαστε όλοι επάνω, αλλά όταν κοιτάξεις προσεκτικά βλέπεις κάτι κρυμμένο ανάμεσα σε αυτούς επάνω και στους άλλους κάτω.

Κάτι που μοιάζει με δρόμο, αλλά δεν είναι δρόμος. Είναι μια σανίδα. Τώρα φαίνεται ολοκάθαρα. Είναι η σανίδα μιας τραμπάλας. Ολο αυτό το σύστημα είναι μια κούνια με δύο άκρες που εξαρτώνται η μία από την άλλη. Και αυτοί επάνω κάθονται επάνω, επειδή οι άλλοι κάθονται κάτω και μόνο όσο θα κάθονται οι άλλοι κάτω. Οι επάνω δεν θα κάθονταν πια επάνω, αν οι κάτω άφηναν τη θέση τους κι ανέβαιναν. Επομένως, αυτοί επάνω θέλουν, να κάθονται οι άλλοι κάτω αιωνίως και να μην ανεβούν ποτέ επάνω.

Και οι κάτω πρέπει να είναι κατά πολύ περισσότεροι από τους επάνω για να μην αλλάξει θέση η τραμπάλα. Ετσι είναι οι τραμπάλες.

(…)

Τους κάτω όμως τους κρατάνε κάτω για να μείνουν επάνω οι επάνω.

Η ποταπότητα αυτών επάνω δεν έχει μέτρο.Ακόμα κι αν βελτιώνονταν, σε τίποτα δεν θα ωφελούσε, γιατί είναι άψογο το σύστημα που έχουν κατασκευάσει:

Εκμετάλλευση και αταξία: κτηνώδες και συνεπώς ακατανόητο.

(…)

Και αν σας πει κάποιος ότι μπορείτε να ανυψωθείτε πνευματικά, μένοντας κολλημένοι στο βούρκο, πιάστε τον κι αυτόν και σπάστε του το κεφάλι στο λιθόστρωτο. Μόνο η βία ωφελεί όπου εξουσιάζει η βία, μόνο οι άνθρωποι ωφελούν όπου υπάρχουν άνθρωποι».

*

262655_388357264587223_495641468_nΗ μιαρότητα – που αποπνέει το δίχως άλλο από την ανατρεπτικότητα – του ως άνω κειμένου είναι αδιαμφισβήτητη.

Εδώ, κύριε Δένδια, κύριε Σαμαρά, κύριοι της κυβερνήσεως, κύριοι του «Mega», κύριοι του ΣΚΑΪ, κύριοι γενικώς, τίθενται εμπρηστικοί μηχανισμοί στα θεμέλια της κοινωνίας μας!

Η στήλη, εμφορούμενη από το δόγμα «καρφώστε και σώστε», ενημερώνει τας Αρχάς ότι το άνωθεν αποτελεί απόσπασμα θεατρικού έργου υπό τον τίτλο «Η Αγία Ιωάννα των Σφαγείων»

(που, σημειωτέον, παίζεται αυτόν τον καιρό στο θέατρο «Ακροπόλ» σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη)

και έχει συγγραφεί από κάποιον ονόματι Μπέρτολτ Μπρεχτ. Πιάστε τον!

(περισσότερα…)

Ζίγκμουντ Μπάουμαν:»Ας ανοίξουν τα φτερά της πεταλούδας»

11 Ιανουαρίου, 2013

0008b

Ιδέες παλιές και νέες

από τον Θανάση Γιαλκέτση

Ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν γεννήθηκε το 1925 στο Πόζναμ της Πολωνίας από Εβραίους γονείς. Είναι ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας στα Πανεπιστήμια του Λιντς και της Βαρσοβίας και ένας από τους σημαντικότερους μελετητές της σύγχρονης κοινωνίας. Το ακόλουθο κείμενό του δημοσιεύτηκε στην ιταλική περιοδική επιθεώρηση Vita e Pensiero.

*

Σε ποιον κόσμο θα θέλατε να ζείτε; Αληθινά, δεν μπορώ να πω πολλά γι” αυτό. Κι αυτό γιατί, πριν απ” όλα, στα 60 χρόνια ενασχόλησής μου με την κοινωνιολογία ποτέ δεν υπήρξα καλός στις προφητείες. Δεύτερον, στο τέλος μιας ζωής ασυγχώρητα μακράς, ο μοναδικός ορισμός καλής κοινωνίας που βρίσκω λέει ότι μια κοινωνία είναι καλή αν πιστεύει ότι δεν είναι αρκετά καλή.

Γι’ αυτό προτιμώ να συγκεντρώνω την προσοχή μου, όχι τόσο στον κόσμο στον οποίο θα θέλαμε να ζούμε, αλλά στον κόσμο στον οποίο είμαστε υποχρεωμένοι να ζούμε, απλώς επειδή δεν έχουμε άλλους κόσμους στους οποίους να αποδράσουμε.

Αναφέρομαι σε ένα απόφθεγμα του Καρλ Μαρξ, ο οποίος υποστήριζε ότι οι άνθρωποι φτιάχνουν οι ίδιοι την ιστορία τους, αλλά σε συνθήκες που δεν έχουν επιλέξει. Κάθε φορά που το ακούω θυμάμαι και μια ιρλανδέζικη ιστοριούλα που μιλάει για έναν οδηγό, ο οποίος σταματάει το αυτοκίνητό του και ρωτάει έναν περαστικό: «Με συγχωρείτε, κύριε, θα μπορούσατε παρακαλώ να μου πείτε πώς μπορώ να φτάσω από δω στο Δουβλίνο;».

Ο περαστικός σταματάει, ξύνει το κεφάλι του και μετά από λίγο απαντάει: «Αγαπητέ κύριε, αν θα έπρεπε να πάω στο Δουβλίνο δεν θα ξεκινούσα από δω». Αυτό είναι το πρόβλημα: Δυστυχώς, εμείς ξεκινάμε από δω και δεν έχουμε κανένα άλλο σημείο από το οποίο να ξεκινήσουμε. Θέλω ωστόσο να υπογραμμίσω ότι ο κόσμος από τον οποίο ξεκινάμε «κατευθυνόμενοι προς το Δουβλίνο», ό,τι και αν σημαίνει το Δουβλίνο, είναι γεμάτος προκλήσεις και επείγοντα καθήκοντα που δεν επιδέχονται αναβολή.

(περισσότερα…)

Zygmunt Bauman: Πόλη των Φόβων, Πόλη των Ελπίδων

11 Ιανουαρίου, 2013

 Πηγή:κομπρεσέρ

κατεβάστε το pdf εδώ

βρείτε το πρωτότυπο εδώ

Ο ρώσος ποιητής Vladimir Mayakovsky είχε προειδοποιήσει του σύγχρονούς του για την όχι απλά μάταια και ανόητη, αλλά και ενδεχομένως επικίνδυνη συνήθεια του να βγάζεις συμπεράσματα για την κατάσταση του κόσμου και την κατεύθυνση που αυτή παίρνει: «μη ζωγραφίζετε επικούς πίνακες κατά την διάρκεια επαναστάσεων, θα σκίσουν τους καμβάδες σε κομμάτια». Ο Mayakovsky ήξερε καλά τι έλεγε. Όπως και τόσοι άλλοι ταλαντούχοι σοβιετικοί συγγραφείς, γευόταν ως την τελευταία σταγόνα την ευθραυστότητα της μοίρας και την πονηριά των φαρσών της. Το να ζωγραφίζεις επικούς πίνακες στη δική μας εποχή, ίσως να είναι μια ασφαλέστερη απασχόληση για τους ζωγράφους απ’ ότι ήταν την εποχή του Mayakovsky, αλλά αυτό δεν καθιστά πιο ασφαλές και το μέλλον που έχουν αυτοί οι πίνακες. Οι επικοί πίνακες ακόμα σκίζονται σε κομμάτια και πετιούνται σε σακούλες σκουπιδιών.

Η καινοτομία της εποχής μας είναι ότι τα διαστήματα συμπυκνωμένης και επιταχυνόμενης αλλαγής που ονομάζονται «επαναστάσεις», δεν είναι πια «διαλείμματα από τη ρουτίνα», όπως μπορεί να θεωρούσε ο Mayakovsky και οι σύγχρονοι του. Δεν είναι πια σύντομα χρονικά διαστήματα τα οποία διαχωρίζουν τις περιόδους που χαρακτηρίζονται από σταθερότητα, επαναλαμβανόμενες καταστάσεις της καθημερινής ζωής, μακροπρόθεσμες προβλέψεις, σχέδια για το μέλλον, και τη σύνθεση σημαντικών «έργων ζωής». Σήμερα ζούμε σε μία συνθήκη μόνιμης επανάστασης. Σήμερα η επανάσταση είναι ο τρόπος με τον οποίο ζει η κοινωνία. Η επανάσταση έχει γίνει η τροφή της σύγχρονης κοινωνίας. Και έτσι στην εποχή μας, περισσότερο απ’ ότι σε άλλες χρονικές στιγμές, οι επικοί πίνακες ρισκάρουν ότι θα σκιστούν σε κομματάκια, ίσως πριν προλάβει καν να στεγνώσει το χρώμα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σήμερα οι καλλιτέχνες προτιμούν τις εγκαταστάσεις (installations) που προορίζονται για την περιορισμένη διάρκεια μιας έκθεσης, σε αντίθεση με τη μονιμότητα των έργων που συντηρούνται στα μουσεία έτσι ώστε μελλοντικά να φωτίσουν τις επόμενες γενιές, αλλά και να κριθούν από αυτές…

Ό,τι έχουμε πει μέχρι τώρα θα ήταν ίσως αιτία για ένα μικρό δισταγμό κάθε φορά που προσπαθούμε να προβλέψουμε το μέλλον –το οποίο όπως μας εφιστά την προσοχή ο Emmanuel Levinas είναι το «απόλυτο άλλο» – άγνωστο και απροσπέλαστο, όπως τείνει να είναι το «απόλυτο άλλο»[1]. Ακόμα και αυτές οι, χωρίς αμφιβολία, μικρές εκτιμήσεις φαίνονται αδύναμες όταν πρόκειται να προβλέψει κανείς τη μελλοντική μεταμόρφωση του χώρου και της ζωής της πόλης.

(περισσότερα…)

Ο αλληλέγγυος σκορπιός δαγκώνει την ουρά του

11 Ιανουαρίου, 2013

Ω Αλληλέγγυε, Πού Είσαι;

»Αναγνώστη, μπερδεύτηκες; Τι δεν καταλαβαίνεις από όσα ακατανόητα συμβαίνουν γύρω μας; Γιατί όλοι οι φίλοι σου είναι μπλόγκερ και όλες οι σκιές μενεξεδένιες; Τι σε βασανίζει πέντε η ώρα το πρωί; Γιατί είσαι μόνος; Γιατί αυτοί που γράφουν σε blogs είναι περισσότεροι από εκείνους που τους διαβάζουν; Μοιάζει η αλήθεια μας πελώριο ψέμα ή είναι; Μπορείς να το ψάξεις στο google για μένα;»

Πηγή: www.mao.gr

Αλληλέγγυε/αλληλέγγυα, γιατί είσαι εδώ; Τι θέλεις; Πεθαίνεις να μάθεις τα τελευταία νέα για την πορεία απελευθέρωσης των συλληφθέντων και των κοινωνικών χώρων; Βάδισες μαζί μας τα τελευταία χρόνια; Παρατήρησες πόσοι πολλοί αριστεροί στήριξαν ηλεκτρονικά το κάλεσμα συμπαράστασης στους συλληφθέντες αλλά πόσο λίγοι βρέθηκαν στην πραγματικότητα χθες το βράδυ έξω από τη ΓΑΔΑ;

Επίδοξε αντιφασίστα/αντιφασίστρια. γιατί είσαι μαζί μας; Τι ψάχνεις; Μια αφορμή για να βγεις από το κελί σου ή μια αφορμή να κουρνιάσεις για τα καλά μέσα σε αυτό;

Και αν δεν ήσουνα μαζί μας, μήπως ανεχόσουν τόσα χρόνια τον μπαμπά σου που προσπαθούσε να επικοινωνήσει με τον βουλευτή από την Καλαμάτα για να σου βρει μια δουλίτσα; Εχει σημασία;

Διάβασες μήπως την ανακοίνωση του ΚΚΕ; Συμφωνείς ότι η κατάληψη στην Αγίου Κωνσταντίνου, στα γραφεία της αριστερά της ευθύνης (που τη φτύνεις), ήταν απαράδεκτη; Μήπως ο Περισσός φοβάται κατάληψη και στα δικά του γραφεία από τους απολυμένους του 902 και του Ριζοσπάστη; Μήπως φοβάται ότι δεν έχει πια το μονοπώλιο της αντίστασης; Χρειαζόταν να πει ότι την «καταδικάζει»; Δεν αρκούσε να πει ότι δεν συμφωνεί; Συμφωνείς ότι αυτές οι ενέργειες δίνουν προσχήματα και επιχειρήματα στην κυβέρνηση να κλιμακώσει τον αυταρχισμό κατά του λαϊκού κινήματος; Τι ενοχλεί τον Περισσό; Το ότι τα παιδιά στρέφονται στην αναρχία, ενώ σήμερα το ΣΑΣΑ (Συντονιστικό Αγώνα Σχολείων Αθήνας) είναι ένα φάντασμα του παλιού εαυτού του; Θυμάται κανείς τον μικρό Γαβρήλη που έλεγε «εμείς δεν θα κάνουμε συμφωνία της Βάρκιζας;» Ξέρει κανείς τι κάνει σήμερα; Και ο Περισσός το κάνει από τη μικροπρεπή και ιδιοτελή σκοπιά της μικρής ιδιοκτησίας και του κομματικού πατριωτισμού ή από την αλτρουιστική σκοπιά της υπεράσπισης των μακροπρόθεσμων συμφερόντων της εργατικής τάξης, ακόμα και εκείνων που δεν συμφωνούν μαζί του;

(περισσότερα…)