Αρχείο για 12 Ιανουαρίου, 2013

12-01-2013 ΑΘΗΝΑ -Tο ποτάμι της αναρχίας

12 Ιανουαρίου, 2013

Πηγή:Pitsirikos

Η σημερινή πορεία αλληλεγγύης για τους συλληφθέντες της Βίλλας Αμαλίας ήταν εντυπωσιακή σε παλμό και όγκο. Οι αναρχικοί δεν αρκούνται στις αναφορές για ανάγκη αλληλεγγύης· την δείχνουν κιόλας.

Πριν από δυο χρόνια, στο κείμενο «Έχει ρεύμα η αναρχία», έγραφα:

«Πριν από μερικά χρόνια, σε μια πορεία του Πολυτεχνείου, διαπίστωσα με έκπληξη πως το μπλοκ των αναρχικών και των αντιεξουσιαστών δεν αποτελείτο πια από τα συνήθη διακόσια με τριακόσια άτομα – ήταν πια χιλιάδες.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι συλλήψεις και οι καταδίκες –αλλά και η κοινωνικοπολιτική και οικονομική κατάσταση- θα πυκνώσουν κι άλλο τις τάξεις των αναρχικών και των αντιεξουσιαστών.

Είναι λάθος να βαφτίζονται τρομοκράτες, είναι λάθος να φυλακίζονται, είναι λάθος να αντιμετωπίζονται με χιλιάδες αστυνομικούς. Είναι λάθη που θα πληρωθούν ακριβά. Αλλά δεν αρκεί να το λέω εγώ.»

(περισσότερα…)

Καημένε Διαμαντόπουλε, τι σου ‘μελλε να πάθεις – Θανάσης Καρτερός

12 Ιανουαρίου, 2013

Πηγή: ΑΥΓΗ

Καημένε Διαμαντόπουλε, τι σου ‘μελλε να πάθεις! Η παραλλαγή του γνωστού άσματος πάει γάντι με την περίπτωση του βουλευτή Καστοριάς του ΣΥΡΙΖΑ. Με μια διαφορά: Ο Αθανασόπουλος, στον οποία αναφέρονται οι γνωστοί στίχοι, έχασε τα νιάτα του από κακούργα πεθερά. Στην περίπτωση του αριστερού βουλευτή όμως υπάρχει κακούργος πεθερός, ο οποίος ευτυχώς δεν έχει -ακόμα- τη δυνατότητα να ξεπαστρεύει τους ανεπιθύμητους γαμπρούς της εξουσίας.

Τι έκανε ο συμπαθής στους Καστοριανούς -και όχι μόνο- Καστοριανός; Εξήγησε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη τι πρεσβεύει κατά τη γνώμη του η αναρχία -την άμεση δημοκρατία. Εξέφρασε τη συμπάθειά του για τις συλλογικότητες και τις δράσεις τύπου Βίλλα Αμαλίας, αλλά και για τον αναρχικό χώρο. Και επέμεινε -άκουσον, άκουσον- ότι ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν εξέγερση και όχι συνωμοσία της φωτιάς και κουραφέξαλα του γλυκού νερού.

Το αποτέλεσμα ήταν ο κακούργος πεθερός Σίμος Κεδίκογλου να τον βαφτίσει κουκουλοφόρο. Να εγκαλέσει το κόμμα του γιατί δεν τον αποκεφαλίζει. Να μας ενημερώσει ότι η άποψη περί της αναρχίας ως άμεσης δημοκρατίας είναι αντίθετη προς το σύνταγμα και τη δημοκρατική ομαλότητα -την οποία ο πεθερός και το σόι του έχουν κορώνα στο κεφάλι τους. Και να μπλέξει τον βουλευτή με καδρόνια, λοστάρια, μάσκες, που μαζί με την κουκούλα τον στέλνουν τσιφ στην αντιτρομοκρατική.

Και λες τώρα εσύ ο αθώος πολίτης. Βρε αγόρι μου Διαμαντόπουλε, τι τα ήθελες τα πολιτικά μαθήματα αναρχίας και εξέγερσης; Τρώει ο γάιδαρος ανθότυρο; Νογάει ο Κεδίκογλου από ισπανικό εμφύλιο και Βαρκελώνη, από αναρχοσυνδικαλισμό και Σάκο, από αναρχικό κίνημα και Βαντσέτι, από ελευθεριακό σοσιαλισμό και Ντουρούτι; Ο κόσμος καίγεται κι εσύ θα μας μάθεις τις διαφορές ενός ιδεολόγου αναρχικού από έναν χρήσιμο ηλίθιο -ή απλώς χρήσιμο- κουκουλοφόρο; Έλεος!

(περισσότερα…)

Η Λίστα και ο ΣΥΡΙΖΑ – Γιώργος Σαπουνάς

12 Ιανουαρίου, 2013

A 8036

 Πηγή: rproject.gr  

Ψηλά στην ατζέντα της πολιτικής επικαιρότητας βρίσκεται η λίστα Λαγκάρντ. Στο επίκεντρο της συζήτησης είναι το ερώτημα εάν εκτός από τον Γ. Παπακωσταντίνου –τον οποίο παραπέμπει η πλειοψηφία– θα οδηγηθεί σε προανακριτική επιτροπή και ο Β. Βενιζέλος –όπως προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Σε με­γά­λο τμήμα της κοι­νής γνώ­μης σχη­μα­τί­ζε­ται η εντύ­πω­ση πως αυτή η υπό­θε­ση πε­ριέ­χει μέσα της κάτι από… κά­θαρ­ση. Την πι­θα­νό­τη­τα να τι­μω­ρη­θεί κά­ποιος ή κά­ποιοι πο­λι­τι­κοί και στο πρό­σω­πό τους το ίδιο το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα για τη «μνη­μο­νια­κή» κα­τα­στρο­φή που βιώ­νει η κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία.

Πίσω από το θό­ρυ­βο για τη λίστα και την, όχι αναί­τια, στο­χο­ποί­η­ση των συ­γκε­κρι­μέ­νων προ­σώ­πων, η ίδια η δια­χεί­ρι­ση της υπό­θε­σης αυτής από το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα και τα ΜΜΕ απο­κρύ­πτει επι­με­λώς από τα μάτια της κοι­νω­νί­ας όλη την ουσία. Η υπό­θε­ση ανα­δει­κνύ­ει εξ αντι­κει­μέ­νου τη δια­πλο­κή και τη σύν­δε­ση του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος με τα οι­κο­νο­μι­κά συμ­φέ­ρο­ντα και αυτό είναι ένα ση­μείο απ’ όπου θα μπο­ρού­σε να ξε­κι­νή­σει το ξε­τύ­λιγ­μα του κου­βα­ριού, η απο­κά­λυ­ψη του με­γά­λου σκαν­δά­λου, της λει­τουρ­γί­ας δη­λα­δή του συ­στή­μα­τος γε­νι­κά και συ­γκε­κρι­μέ­να μέσα στην κρίση. Ωστό­σο η επι­κέ­ντρω­ση στις «ποι­νι­κές ευ­θύ­νες», στην προ­α­να­κρι­τι­κή επι­τρο­πή, πε­ριο­ρί­ζει τη δυ­να­τό­τη­τα αυτή στη στο­χο­ποί­η­ση με­μο­νω­μέ­νων πο­λι­τι­κών προ­σώ­πων και μά­λι­στα φθαρ­μέ­νων και προς από­συρ­ση από το σύ­στη­μα.

Φυ­σι­κά μέσα σε συν­θή­κες κρί­σης δεν είναι τα πάντα ελεγ­χό­με­να και οι πι­θα­νό­τη­τες «συ­στη­μι­κού ατυ­χή­μα­τος» που θα μπο­ρού­σε να δη­μιουρ­γή­σει όρους για γε­νι­κευ­μέ­νη απο­στα­θε­ρο­ποί­η­ση της κυ­βέρ­νη­σης και της μνη­μο­νια­κής πο­λι­τι­κής είναι υπαρ­κτές, αλλά δεν τρο­φο­δο­τού­νται αυ­τό­μα­τα από τη νο­μι­κή-κοι­νο­βου­λευ­τι­κή εξέ­λι­ξη της υπό­θε­σης.

Όλες οι πι­θα­νό­τη­τες να συμ­βά­λει η υπό­θε­ση της λί­στας Λα­γκάρντ σε μια μεί­ζο­να πο­λι­τι­κή κρίση με ση­μα­ντι­κές συ­νέ­πειες στην υπό­θε­ση της ανα­τρο­πής της μνη­μο­νια­κής κυ­βέρ­νη­σης και της πο­λι­τι­κής της διαρ­κούς λι­τό­τη­τας,  με ση­μα­ντι­κές συ­νέ­πειες στη διά­θε­ση και τις ιδέες της πλητ­τό­με­νης κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας, στην ενί­σχυ­ση της Αρι­στε­ράς στο ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κό ισο­ζύ­γιο, δεν μπο­ρούν να με­τα­τρα­πούν σε πραγ­μα­τι­κές δυ­να­τό­τη­τες, εάν η πο­λι­τι­κή πάλη και αντι­πα­ρά­θε­ση εγκλω­βι­στεί και κα­τα­νοη­θεί ως πα­ρά­με­τρος του νο­μι­κού πλαι­σί­ου.

(περισσότερα…)

Ανοιχτή εκδήλωση για τη συγκρότηση αντιφασιστικού-αντιρατσιστικού μετώπου

12 Ιανουαρίου, 2013

Mary Marcy: »Οικονομολογικές κουβέντες».

12 Ιανουαρίου, 2013

coverwbv.jpg

Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο εδώ:

Shop Talks on Economics – Mary Marcy

 Πηγή:Μέτωπο Ιστορίας 

(Απόσπασμα άρθρου)

Ένα από τα πλέον διάσημα εκλαϊκευτικά μαρξιστικά βιβλία του Μεσοπολέμου ήταν το “Shop Talks on Economics”, της εργάτριας και στελέχους του Σοσιαλιστικού Κόμματος Αμερικής (Socialist Party of America – SPA), Mary Marcy.

Εικόνα

Το συγκεκριμένο βιβλίο-μπροσούρα αποτελεί πρότυπο εκλαϊκευτικής παρουσίασης των αρχών της μαρξιστικής οικονομικής θεωρίας.  Κυκλοφόρησε στην Αμερική, το 1911 (Charles H Kerr Co-operative) και αμέσως σημείωσε τεράστια εκδοτική επιτυχία. Πουλήθηκαν χιλιάδες αντίτυπα, ενώ μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες (ιαπωνικά, κινέζικα, ρουμανικά, ιταλικά, ουκρανικά, φινλανδικά, κλπ).

Η ελληνική μετάφρασή του έγινε από τον μετανάστη Χρήστο Ρουτσόπουλο, δέκα χρόνια μετά την έκδοσή του στην αγγλική (και ένα χρόνο πριν από τον άδικο θάνατο της συγγραφέως), το 1921. Υπεύθυνη οργάνωση για την έκδοση στα ελληνικά, ήταν το «Εκδοτικό Τμήμα της Ελληνικής Σοσιαλιστικής Ένωσης της Αμερικής».

Η Mary Marcy, εργάτρια και η ίδια, έχοντας κατακτήσει από μικρή αυτό που ονομάζουμε «ταξική συνείδηση», γνώριζε καλύτερα από τον κάθε διανοούμενο το πώς έπρεπε να παρουσιάσει στους εργάτες τον μηχανισμό της εκμετάλλευσης και πώς θα ξεσκεπάσει τις όποιες θεωρίες της ταξικής ειρήνης και συνεργασίας. Πέρα όμως από την περιγραφή του μηχανισμού της εκμετάλλευσης (δεν είναι τυχαίο που το πρώτο κεφάλαιο έχει τίτλο “What you sell to the Boss”), η Marcy με υπέροχο τρόπο δείχνει και το γιατί, έχει δίκιο η εργατική τάξη να κατακτήσει την πολιτική εξουσία. Γιατί πρέπει να απαλλοτριώσει τα μέσα παραγωγής και να οργανώσει την κοινωνική παραγωγή.

(περισσότερα…)

Ημερίδα:»Η καπιταλιστική κρίση, ο ελληνικός καπιταλισμός και η Αριστερά»

12 Ιανουαρίου, 2013

 imagesplanet

Η καπιταλιστική κρίση, ο ελληνικός καπιταλισμός και η Αριστερά

Κείμενο εργασίας του τμήματος Πολιτικής Οικονομίας του Ομίλου Μαρξιστικών Ερευνών.Η πρώτη δημόσια παρουσίαση και συζήτηση επί του κειμένου στην ημερίδα του Ομίλου, την Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2013 στο Ακροατήριο/Auditorium

 Πηγή:aristeroblog.gr  

Α. Η παγκόσμια δομική καπιταλιστική κρίση και η οικονομική θεωρία

1. Η παγκόσμια οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2007-8 έχει βάλει τον παγκόσμιο καπιταλισμό σε μία μακρά περίοδο αναταραχής. Η κρίση αυτή είναι μία βαθειά δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Οι ρίζες της βρίσκονται στην προηγούμενη μεγάλη κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, που εκδηλώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και κράτησε όλη τη δεκαετία του 1970. Η τελευταία ήταν μία κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου (δηλαδή μία τυπική κρίση α-λα-Μαρξ βασισμένη στο νόμο της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους). Ξεκίνησε από την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους λόγω της ανοδικής τάσης της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου, που οδήγησε στην υπερσυσσώρευση του κεφαλαίου (δηλαδή στην αδυναμία επαρκώς κερδοφόρας επένδυσης του διαθέσιμου και κυρίως του πρόσθετου κεφαλαίου) και τελικά στο μπλοκάρισμα και την αναστροφή της μεγέθυνσης του συστήματος που είχε συμβεί κατά τη διάρκεια της «χρυσής εποχής» της καπιταλιστικής συσσώρευσης της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου. Η κρίση αυτή είχε τις ρίζες της, όπως όλες οι μεγάλες καπιταλιστικές κρίσεις, στη βασική σφαίρα λειτουργίας του συστήματος δηλαδή στη σφαίρα της παραγωγής. Τα θεμελιακά αυτά προβλήματα εκφράσθηκαν – όπως πάντα γίνεται – και στη σφαίρα της ανταλλαγής με την εμφάνιση του φαινομένου του στασιμοπληθωρισμού όταν έγινε προσπάθεια η κρίση να αντιμετωπισθεί με τόνωση της ζήτησης από το κράτος. Η κρίση της δεκαετίας του 1970 έβαλε το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα σε μία μακρά περίοδο αναδιαρθρώσεων σε όφελος του κεφαλαίου και σε βάρος της εργατικής τάξης στην προσπάθεια να βρεθεί μία λύση στο δομικό πρόβλημα υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και χαμηλής κερδοφορίας του συστήματος.Τα κύματα αυτά καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων πήραν διάφορες μορφές με κυρίαρχη αυτή του νέο-φιλελευθερισμού. Αντικειμενικός στόχος αυτών των πολιτικών καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης ήταν η ανάσχεση της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους, μέσω της κινητοποίησης όλων εκείνων των δυνάμεων που δρουν ενάντια στο νόμο. Ιδιαίτερα κρίσιμες ανάμεσα σε αυτές ήταν α) η αύξηση της εκμετάλλευσης της εργασίας και η εξεύρεση νέων αγορών και πεδίων εκμετάλλευσης με σκοπό την αύξηση της μάζας της υπεραξίας και των κερδών και (β) η ελεγχόμενη απαξίωση ή καταστροφή υπερσυσσωρευμένων κεφαλαίων έτσι ώστε το σύστημα να απαλλαγεί από μη-επαρκώς κερδοφόρα ατομικά κεφάλαια και να ξαναρχίσει την λειτουργία του από πιο μικρή αλλά ταυτόχρονα εξυγιανθείσα και δυναμικότερη βάση. (περισσότερα…)

Σαμίρ Αμίν:»Το ευρωπαϊκό σχέδιο θα καταρρεύσει…»

12 Ιανουαρίου, 2013

Το άρθρο του Αιγύπτιου βετεράνου μαρξιστή Σαμίρ Αμίν, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από την »Εφημερίδα των Συντακτών» και αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου δοκιμίου με τίτλο  «Η κατάρρευση του ευρωπαϊκού συστήματος» στο οποίο εξετάζεται  η δυνατότητα   μετασχηματισμού της Ε.Ε σε μια δημοκρατική ένωση, ερώτημα στο οποίο ο συγγραφέας δίνει αρνητική απάντηση. Ολόκληρο το κείμενο βρίσκεται αναρτημένο στο σαιτ της εφημερίδα www.efsyn.gr . O Σαμίρ Αμίν γεννήθηκε στο Κάιρο και σπούδασε στη Γαλλία , ενώ σήμερα είναι διευθυντής του Φόρουμ του Τρίτου Κόσμου στο Ντακάρ. Έχει γράψει δεκάδες βιβλία , κάποια μεταφρασμένα στα ελληνικά, και θεωρείται ειδικός στις θεωρίες της ανάπτυξης.

Επιμέλεια: Τάσος Τσακίρογλου

Είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση βιώσιμη;

Η οικοδόμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης – τουλάχιστον από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και, κατά τη γνώμη μου, από πολύ νωρίτερα – και η δημιουργία της ευρωζώνης, έχουν συλληφθεί και σχεδιαστεί ως δομικά στοιχεία για την οικοδόμηση της λεγόμενης φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, δηλαδή το σύστημα το οποίο παρέχει την αποκλειστική κυριαρχία στον μονοπωλιακό γενικευμένο καπιταλισμό. Σε αυτό το πλαίσιο, το αναγκαίο σημείο εκκίνησης θα πρέπει να είναι η ανάλυση των αντιφάσεων, οι οποίες, κατά τη γνώμη μου, καθιστούν αυτό το σχέδιο (και ως εκ τούτου το ευρωπαϊκό σχέδιο) μη βιώσιμο. (…)

Το «ευρωπαϊκό» σχέδιο, όπως το ορίζουν η συνθήκη του Μάαστριχτ και το σχέδιο της ευρωζώνης, προωθήθηκαν στην κοινή γνώμη μέσω μιας προπαγάνδας που μόνο ηλίθια και ανειλικρινής θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Είπαν σε ορισμένους – (σχετικά) προνομιούχους στην πλούσια Δυτική Ευρώπη – ότι η διαγραφή των εθνικών κυριαρχιών θα έθετε τέλος στους πολέμους του μίσους που είχαν αιματοκυλήσει την ήπειρο (η επιτυχία αυτής της εξαπάτησης είναι προφανής). Και πρόσθεσαν τη σάλτσα: τη φιλία της ισχυρής αμερικάνικης δημοκρατίας, τον κοινό αγώνα για τη δημοκρατία στον μεγάλο οπισθοδρομικό Νότο. Στους άλλους – στους ταλαίπωρους φτωχούς της Ανατολής – υποσχέθηκαν τη χλιδή μέσω της προσαρμογής τους στα δυτικά πρότυπα βιοτικού επιπέδου.Οι πλειοψηφίες και των δυο πλευρών κατάπιαν την εξαπάτηση.

Στην Ανατολή πίστεψαν,  ότι η ένταξη στην ΕΕ θα επιτρέψει την περίφημη «προσαρμογή στο δυτικό βιοτικό επίπεδο ». Παρ’ όλα αυτά, το κόστος που αναγκάστηκαν να πληρώσουν ήταν μια οδυνηρή διαρθρωτική προσαρμογή »αρκετών» χρόνων, με αποτέλεσμα την κοινωνική καταστροφή. Έτσι, η Ανατολική Ευρώπη μετατράπηκε σε περιφέρεια της Δύσης.

Εάν η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα στο επίκεντρο της σύγκρουσης, είναι τόσο επειδή είναι μέρος της ευρωζώνης, όσο και επειδή ο λαός πίστευε ότι θα κατάφερνε να ξεφύγει από τη μοίρα των υπόλοιπων (πρώην «σοσιαλιστικών») βαλκανικών χωρών. Οι «Έλληνες», πίστευαν ότι αφού απέφυγαν την ατυχία να κυβερνώνται από τους «κομμουνιστές» (ισχυροί πρωταγωνιστές κατά την διάρκεια του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου) – και χάριν των συνταγματαρχών! – δεν θα έπρεπε να πληρώσουν το κόστος που αναγκάστηκαν να πληρώσουν τα υπόλοιπα Βαλκάνια. Πίστευαν ότι η Ευρώπη και το ευρώ θα λειτουργούσαν διαφορετικά γι’ αυτούς. Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, και ιδιαίτερα των εταίρων της ευρωζώνης, παρ’ όλο που εξασθενούσε αλλού (εκεί όπου το έγκλημα του «Κομμουνισμού» έπρεπε να τιμωρηθεί), εδώ θα μπορούσε να λειτουργήσει προς το συμφέρον τους.

(περισσότερα…)