Αρχείο για Ιανουαρίου 28, 2013

Jackson Pollock

Ιανουαρίου 28, 2013

pollock.male-femaleMale and Female 
1942 (240 Kb); Oil on canvas, 73 1/4 x 49 in; Philadelphia Museum of Art 

the-tea-cup(1)The Tea Cup 
1946 (230 Kb); Oil on canvas, 40 x 28 in; Collect. Frieder Burda, Baden-Baden

(περισσότερα…)

Πάτρα 1/2/2013: Παρουσίαση του βιβλίου του Βασίλη Λιόση »Ιμπεριαλισμός και εξάρτηση»

Ιανουαρίου 28, 2013

LIOSSIS_PROSKLHSH (1)

5201807933_6bb5be7321_z

Το βιβλίο του Βασίλη Λιόση ‘’Ιμπεριαλισμός και εξάρτηση ‘’,που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΨΜ( έκδοση 3η), ανοίγει μια συζήτηση και θέτει ερωτήματα που έρχονται ξανά στην επιφάνεια στο φόντο της καπιταλιστικής κρίσης.   

Ποιο είναι το περιεχόμενο της έννοιας του ιμπεριαλισμού και της εξάρτησης; Πώς αντιμετωπίστηκαν αυτές οι έννοιες από τους κλασικούς του μαρξισμού; Πώς επηρεάζει η νοηματοδότηση αυτών των εννοιών την τακτική και τη στρατηγική του επαναστατικού κινήματος;

Πώς το εθνικό συνδέεται με το διεθνικό, το εθνικό με το ταξικό, η μεταρρύθμιση με την επανάσταση; Πώς προσδιορίζεται η έννοια του πατριωτισμού στη σύγχρονη εποχή και τι περιεχόμενο πρέπει να έχει η συγκρότηση ενός κοινωνικού και πολιτικού Μετώπου στη σημερινή δύσκολη, για το λαό, κατάσταση; Ερωτήματα σαν τα παραπάνω είναι κρίσιμα για τη σημερινή συγκυρία.

Οι θεωρητικές διαμάχες δεν αποτελούν ακαδημαϊκό ζήτημα μόνο για ειδήμονες. Οι ιδέες μπορούν και πρέπει να μετατρέπονται σε υλική δύναμη και από αυτήν την άποψη, η κατανόηση, η απόρριψη ή η υιοθέτησή τους είναι μείζονος σημασίας για την πορεία του συνδικαλιστικού, του εργατικού, του νεολαιίστικου και του λαϊκού κινήματος.

(περισσότερα…)

Μαθητικές απεργίες το 1911

Ιανουαρίου 28, 2013

Από φυλλάδιο του Dave Marson, που εκδόθηκε από το History Workshop το 1973.Μετάφραση και προσαρμογή της lascapigliata από libcom.org

Το καταπληκτικό φυλλάδιο του 1973 τoυ Dave Marson για τις ελάχιστα γνωστές μαζικές αποχές μικρών μαθητών στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία το 1911, την ίδια χρονιά, των μαζικών αναταραχών και απεργιών. Τα αιτήματα τους περιλαμβάνουν λιγότερες ώρες και το τέλος της σωματικής τιμωρίας, με τη βέργα και τη ζώνη.

 

Οι παιδικές απεργίες του 1911, όπως δείχνει ο Dave Marson στο φυλλάδιο του, ήταν μέρος του μεγαλύτερου ξεσηκωμού της εργατικής τάξης, του σημαδιακού έτους του 1911. Η αναταραχή στη βιομηχανία έχει περιγραφεί αρκετές φορές : οι σχολικές απεργίες είναι ανακάλυψη του ίδιου του Dave Marson. Έπεσε πάνω τους τυχαία, όταν ερευνούσε την ιστορία των δικών του ανθρώπων, τους λιμενεργάτες του Hull. Ερεύνησε το κίνημα σε όλη τη χώρα, και τα έθεσε μέσα σε σχολικό όσο και κοινωνικό πλαίσιο. Ο συγγραφέας είναι ένας εργαζόμενος λιμενεργάτης, που ήταν μαθητής στο Ruskin το 1970-2.

Πρόλογος: Σεπτέμβριος 2011

Βρήκα τυχαία τις παιδικές απεργίες του 1911. Ερευνούσα την απεργία των λιμενεργατών του Hull το 1911, και διαβάζοντας τις εφημερίδες αυτής της χρονιάς, εντόπισα μια μικρή παράγραφο, σχετικά με την απεργία των παιδιών του Hull, που έλαβε χώρα το Σεπτέμβριο του 1911. Έμοιαζε με ευτράπελο, μια αντανάκλαση της έκτασης της εργατικής αναταραχής εκείνης της εποχής. Αυτό που μου έκανε πιο πολύ εντύπωση ήταν η ιστορία ενός αστυνομικού, που ανέβηκε στο ποδήλατο του και εφόρμησε στη πικετοφορία, που είχαν σχηματίσει οι μικροί μαθητές έξω από το σχολείο.

Ψάχνοντας άλλη μια εφημερίδα του Hull ανακάλυψα ένα πρωτοσέλιδο. Η εφημερίδα απαριθμούσε όλες τις διαφορετικές ομάδες εργατών που απεργούσαν στο Hull εκείνο το καλοκαίρι – εργάτες τσιμέντου, εργάτριες εργοστασίου, ναυτικοί και λιμενεργάτες – και συνέδεε τις σχολικές απεργίες με αυτές. Μια φωτογραφία με επηρέασε πολύ – ήταν μια φωτογραφία των παιδιών που διαμαρτύρονταν με πανό στις πύλες του Δημοτικού Σχολείου της Courtney Street, το ίδιο σχολείο που είχα πάει και εγώ. Ταυτίστηκα με αυτούς τους απεργούς – κάποιοι από αυτούς μπορεί να ήταν γονείς των συμμαθητών μου.

Όταν έψαξα τους Times, βρήκα ότι οι παιδικές απεργίες έλαβαν μέρος σε όλη τη χώρα. Στην αρχή δεν το πίστευα – πώς μπορεί να έγινε τόσο γρήγορα και παντού – πάντα πίστευα ότι οι απεργίες είναι κάτι που πρέπει να οργανωθεί. Ένιωθα ότι αυτά τα παιδιά προσπαθούσαν να πουν κάτι.

Στο τέλος κατάφερα να φτιάξω μια λίστα με 62 πόλεις στις οποίες έγιναν παιδικές απεργίες το 1911.

(περισσότερα…)

Βγαίνουν στους δρόμους οι αγρότες

Ιανουαρίου 28, 2013

agrotes_55

Πηγή: tvxs

Αποφασισμένοι να «παραλύσουν» όλη τη χώρα εμφανίζονται οι αγρότες, μετά τη μακρά συνεδρίαση του Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου του κλάδου στον Πλαταμώνα, Πιερίας. Η πραγματοποίηση ή όχι της μεγάλης κινητοποίησής τους εξαρτάται, ωστόσο, από τις συναντήσεις που θα έχουν με τους Αλ.Τσίπρα, Ευ.Βενιζέλο και Φώτη Κουβέλη.

Συγκεκριμένα, εκπρόσωποι του Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου των αγροτών θα συναντηθούν τη Δευτέρα στις 13:00 το μεσημέρι με τον πρόεδρο της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτη Κουβέλη, ενώ η «ατζέντα» τους συμπεριλαμβάνει επαφές με τον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αλέξη Τσίπρα, το απόγευμα σήμερα, ή αύριο το πρωί, και με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελο Βενιζέλο.

Επιπλέον, σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο της Αυθόρμητης Κίνησης Αγροτών Νομού Ημαθίας, Κ. Λιλιόπουλο, θα γίνει προσπάθεια να υπάρξουν συναντήσεις και με τα επιτελεία των υπουργείων Οικονομικών και Αγροτικής Ανάπτυξης.

«Το αν θα φύγουν τα τρακτέρ από τους δρόμους, θα εξαρτηθεί από τις συναντήσεις που έχουν οριστεί με πολιτικούς αρχηγούς και υπουργούς. Αν δεν είναι ικανοποιητικό το αποτέλεσμα, κλείνουμε τους δρόμους επ’ αόριστον. Θα είμαστε παντού, στις εθνικές οδούς, στα λιμάνια, στα αεροδρόμια, στα τελωνεία, στα βόρεια σύνορα. Είναι θέμα της κυβέρνησης κατά πόσο θα ικανοποιήσει τα αιτήματά μας. Εάν οι συναντήσεις αποβούν άκαρπες δεν θα περάσει κουνούπι», ανέφερε.

Οι Θεσσαλοί αγρότες έχουν ήδη ξεκινήσει από το πρωί να κατευθύνονται προς τον κόμβο της Νίκαιας Λάρισας, στην εθνική οδό Αθηνών -Θεσσαλονίκης και επί τόπου θα αποφασίσουν το απόγευμα εάν θα προχωρήσουν σε κλείσιμο, επισήμανε ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Καρδίτσας, Βαγγέλης Μπούτας.

(περισσότερα…)

Για την αγροτική οικονομία – Γιώργος Π. Τριανταφυλλόπουλος

Ιανουαρίου 28, 2013

20090611174739lavender-row

via Aristero blog

Η παρούσα γενικευμένη κρίση στην Ελλάδα ανέδειξε, πέρα από το δημοσιονομικό πρόβλημα και το πρόβλημα του δημοσίου χρέους,  και τα κατά πολύ σημαντικότερα προβλήματα της παραγωγής και του παραγωγικού μοντέλου που επί μακρά σειρά ετών διαμόρφωσε η ελληνική αστική τάξη και το πολιτικό προσωπικό της. Το εντυπωσιακό μάλιστα είναι πως η καταστροφή της όποιας, στρεβλής κι αυτής, παραγωγικής βάσης της χώρας προβάλλεται ως το κυρίαρχο επιχείρημα  για την αναγκαιότητα των ακολουθούμενων πολιτικών. Πολιτικών που όχι μόνο δε λύνουν το βασικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, το έλλειμμα δηλαδή των τρεχουσών συναλλαγών, αλλά το εντείνουν ακόμη παραπέρα.

Φυσικά δεν κάνουν κάποιο λάθος οι αστοί διαχειριστές της ελληνικής οικονομίας.  Απλά λύνουν το πρόβλημα από τη σκοπιά της εξυπηρέτησης των ταξικών συμφερόντων τους. Το πρόβλημα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών προσπαθούν να το λύσουν με  τη δραματική μείωση της κατανάλωσης των εργαζόμενων, των ανέργων και των συνταξιούχων. Ταυτόχρονα η δραματική μείωση του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου που θα κατευθύνεται προς τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα θα αύξηση την κερδοφορία των κλάδων που επιλέγονται ως πρωταγωνιστές στη νέα πορεία της ελληνικής οικονομίας και τη νέα θέση του ελληνικού κεφαλαίου στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.

Στα σχέδια αυτά οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι δεν έχουν κάποια θέση παρά μόνο αυτή των φτηνών και ευκολοαναλώσιμων εργατικών χεριών και εγκεφάλων. Από τη μεριά των εργαζόμενων και των ανέργων, καθώς και των πολιτικών υποκειμένων που υποστηρίζουν τα συμφέροντά τους, επιβάλλεται η συγκρότηση μιας πρότασης οικονομικού και παραγωγικού συστήματος που θα βρίσκεται στον αντίποδα όσων το κεφάλαιο και οι πολιτικοί εκπρόσωποι του απεργάζονται. Η κατάρτιση μιας τέτοιας πρότασης προϋποθέτει τη γνώση της σημερινής  κατάστασης των επιμέρους τομέων της ελληνικής οικονομίας και την ιστορική διαδρομή τους για  την, όσο το δυνατό, βαθύτερη  κατανόηση των αιτίων που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση. Ένας από τους βασικούς τομείς της οικονομίας, επομένως και της ελληνικής, είναι αυτός της αγροτικής οικονομίας.

(περισσότερα…)

Κώστας Λαπαβίτσας: Πως να μείνετε στο ευρώ.

Ιανουαρίου 28, 2013

theend

costaslapavitsas.blogspot.gr

αρχείο λήψηςΗ πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ δηλώνει ότι η αντιμετώπιση της κρίσης εντός της ΟΝΕ είναι η καλύτερη επιλογή για την χώρα μας, όπως επίσης και για την Ευρωζώνη. Παράλληλα όμως λέει ότι η έξοδος από την ΟΝΕ μαζί με την αθέτηση πληρωμών στο χρέος και την γενική αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας συνιστούν εφικτή εναλλακτική λύση.

Η σύγκριση με το όργιο καταστροφολογίας και λασπολογίας που επιφύλαξαν στην εναλλακτική λύση οι κρατούντες στη χώρα μας είναι εντυπωσιακή. Οι υποστηρικτές της θεωρήθηκαν γραφικοί, περιθωριακοί και αγράμματοι. Βαρύγδουποι δημοσιογράφοι που συγχέουν την κακεντρέχεια με το πνεύμα υπαινίχθηκαν ακόμη και σχέσεις με μυστικές υπηρεσίες, κατά κανόνα αγγλοσαξονικές. Έρχονται τώρα οι ψύχραιμοι τεχνοκράτες του ΔΝΤ να μας πουν ότι, ξέρετε, η εναλλακτική λύση υφίσταται.

Η κυβέρνηση και όσοι νέμονται την εξουσία αποφάσισαν όμως ότι η Ελλάδα θα κρατηθεί πάση θυσία στην ΟΝΕ. Άρα τι μπορούμε να περιμένουμε; Το ΔΝΤ μας το λέει ξεκάθαρα. Το 2013 θα έχουμε ύφεση 4.2%, αλλά από το 2014 ως το 2020 θα περάσουμε σε ανάπτυξη με μέσο ετήσιο ρυθμό περίπου 2.8%. Άρα το 2020 η ελληνική οικονομία θα έχει μεγεθυνθεί κατά περίπου 20%. Με άλλα λόγια, δεν θα έχει καν καλύψει τις απώλειες από την ύφεση του 2008-2013 που θα είναι γύρω στο 25% του ΑΕΠ.

Μήπως όμως η ‘εξυγίανση’ και οι ‘μεταρρυθμίσεις’ μας βάλουν σε καλύτερο δρόμο, οπότε μετά το 2020 η Ελλάδα θα αρχίσει να αναπτύσσεται ταχύρρυθμα; Δυστυχώς όχι. Το ΔΝΤ περιμένει ότι ο ρυθμός ανάπτυξης θα πέσει μετά το 2020. Δηλαδή η Ελλάδα θα καλύψει την απώλεια εθνικού εισοδήματος ίσως το 2022 και μετά θα πηγαίνει ασθμαίνοντας. Θα μεταβληθεί σε μια μικρή, φτωχή κι ασήμαντη χώρα. Στο μεταξύ θα συνεχίζεται η κοσμογονία της ανάπτυξης σε άλλες χώρες και στη γειτονιά μας.

Όλοι βέβαια γνωρίζουμε ότι οι εκτιμήσεις του ΔΝΤ δεν είναι οι πλέον αξιόπιστες. Η έκθεση όμως είναι η βάση πάνω στην οποία εγκρίθηκε η νέα δόση. Συμπυκνώνει ατόφια την λογική του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης και ολόκληρης της παράταξης του ευρώ. Μας λέει, χωρίς περιστροφές, ότι για να έρθει ανάπτυξη πρέπει να συντριβούν οι μισθοί και να συρρικνωθεί ο μικρομεσαίος τομέας. Στο πλαίσιο αυτό θα ανακάμψει η εμπιστοσύνη των κεφαλαιούχων και θα υπάρξει τόνωση των ιδιωτικών επενδύσεων. Αυτή είναι η λογική της, τίποτε βαθύτερο.

(περισσότερα…)

Από το φάσμα του χρέους, στο φάσμα της επανάστασης

Ιανουαρίου 28, 2013

Professor Lord Robert Skidelsky (C. 1953-58) at the opening of the new Art School, 2008

Πηγή: e-cynical

«Η Ευρώπη αυτό τον καιρό έχει στοιχειωθεί από το φάντασμα του χρέους. Όλοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες λιποψυχούν μπροστά του. Και για να το εξορκίσουν, στύβουν τις οικονομίες τους». Αυτά γράφει ο Robert Skidelsky σε πρόσφατο άρθρο του στο Project Syndicate. 

«Παρά ταύτα», συνεχίζει, «οι οικονομίες τους ακόμα παραπαίουν και το χρέος συνεχίζει να μεγαλώνει. Οι οίκοι αξιολόγησης έχουν υποβαθμίσει εννέα χώρες της Ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένης και της Γαλλίας. Είναι πολύ πιθανόν, ν’ ακολουθήσει και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η εξήγηση είναι προφανής. Αν προσπαθείς εσκεμμένα να συρρικνώσεις το ΑΕΠ, τότε ο λόγος χρέος προς ΑΕΠ δεν μπορεί παρά να μεγαλώνει. Ο μόνος τρόπος για να μειώσεις το χρέος είναι να βάλεις την οικονομία σε τροχιά ανάπτυξης».

Κι όμως, παρά το προφανές της συλλογιστικής αυτής και την καταγεγραμμένη αξιοθρήνητη πραγματικότητα, η ΕΖ συνεχίζει αμείλικτα να καταβαραθρώνει τις οικονομίες των περισσοτέρων χωρών που την απαρτίζουν, μέσω περιοριστικών πολιτικών, οι οποίες δεν θα εφαρμόζονταν αν, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν πατούσαν στην αποδοχή των μαζών των χωρών αυτών.

Η συναίνεση αυτή οφείλεται στην προσεκτική καλλιέργεια και διασπορά από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς ενός αφελούς, αλλά αληθοφανούς αφηγήματος, το οποίο εκμεταλλευόμενο την ατομική εμπειρία του νοικοκυριού, όσον αφορά τη διαχείριση του οικογενειακού χρέους, κατορθώνει να το βάζει στο ίδιο πλαίσιο με το κρατικό και κατά συνέπεια να εξομοιώνει τις κρατικές με τις ατομικές πολιτικές αντιμετώπισής του.

Τα διάφορα προπαγανδιστικά σλόγκαν του τύπου «Ξοδεύαμε περισσότερα απ΄ όσα παράγαμε» ανήκουν στην προηγούμενη παραπλανητική, και θα δούμε το γιατί, συλλογιστική. Παρόμοιο προπαγανδιστικό υλικό, με διάφορες παραλλαγές, διακινείται και στις άλλες χρεο-χτυπημένες χώρες από τον διεθνή συνασπισμό προστασίας των ελίτ. Για παράδειγμα ο Κάμερον, όταν απευθύνεται στις μάζες, απαιτώντας απ’ αυτές συμμόρφωση στο κόψιμο των κοινωνικών παροχών, χρησιμοποιεί το παράδειγμα της πιστωτικής κάρτας: «το κρατικό χρέος είναι όπως το χρέος της πιστωτικής σας κάρτας: πρέπει να πληρωθεί». 

(περισσότερα…)