Η Αλέκα απαντά στην Παπαρήγα

papariga-aleka

 Πηγή: Εργατικός Αγώνας

Ο ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ κατά καιρούς έχει ασκήσει κριτική στην Γενική Γραμματέα του ΚΚΕ, σχετικά με απόψεις που εκφράζει στο πνεύμα της σημερινής πολιτικής γραμμής του κόμματος που εκφράστηκε σταδιακά από το 18ο Συνέδριο και μετά αρχικά με αρθρογραφία στο Ριζοσπάστη, στη συνέχεια με την έκδοση του Β’ τόμου του Δοκιμίου της Ιστορίας του ΚΚΕ και τέλος με τις θέσεις και το Σχέδιο Προγράμματος για το 19ο Συνέδριο.

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε ποιές απόψεις εξέφραζε η ΓΓ σχετικά με το ισχύον μέχρι στιγμής πρόγραμμα του 15ου Συνεδρίου και πώς τοποθετήθηκε σε διάφορα ζητήματα που θίγονται σήμερα με αφορμή το Σχέδιο Προγράμματος. Η ανάλυση που έκανε η ΓΓ στο ζήτημα του ΑΑΔΜ μας εκφράζουν σε γενικές γραμμές.

Κι ασφαλώς αναγνωρίζουμε το δικαίωμα σε οποιονδήποτε, ακόμα και σε ΓΓ, να μεταβάλλει την αντίληψή σχετικά με την στρατηγική και τακτική ενός ΚΚ. Έχουμε, όμως, σοβαρότατες παρατηρήσεις για τον τρόπο που επιβλήθηκε η “νέα αντίληψη” σταδιακά, σιωπηλά, χωρίς να γίνει αντιληπτό από το απλό μέλος, με μεθόδους που δείχνουν ότι οι αλλαγές έγιναν ακριβώς στη βάση της έλλειψης πολιτικής πείρας της κομματικής βάσης. Δείγμα του ότι η σημερινή ηγεμονεύουσα ομάδα υποτιμά συνειδητά και απαξιώνει τα απλά μέλη και βασίζεται στην τυφλή τους υπακοή.

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελείται από απόσπασμα διάλεξης που είχε δώσει η ΓΓ σε στελέχη του κόμματος και δημοσιεύτηκε ολόκληρη στο τεύχος 6/1998 της ΚΟΜΕΠ (η διάλεξη δεν υπάρχει διαθέσιμη στο διαδίκτυο καθώς η ιστοσελίδα της ΚΟΜΕΠ φιλοξενεί κείμενα από το 2003 και μετά. Πάντως, οι αναγνώστες του ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ μπορούν να τη διαβάσουν ολόκληρη σε μορφή pdf από ΕΔΩ). Τα αποσπάσματα που επιλέχτηκαν δεν αλλοιώνουν το γενικότερο νόημα της διάλεξης. Οι υπογραμμίσεις είναι της σύνταξης.

papariga

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΑΑΔΜ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ, ΤΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Το Μέτωπο και ο αγώνας για το σοσιαλισμό, για τη σοσιαλιστική επανάσταση συνδέονται αλλά δεν ταυτίζονται μεταξύ τους. Με άλλα λόγια, δηλαδή, η πάλη του Μετώπου και οι ρήξεις που θα προκαλεί αυτή στο καπιταλιστικό σύστημα δεν θα μας φέρουν νομοτελειακά στο σοσιαλισμό. Η δράση του Μετώπου δημιουργεί δυνατότητες, δεν οδηγεί όμως υποχρεωτικά και αναπόφευκτα στο σοσιαλισμό. Στο Πρόγραμμα του Κόμματος μας, που ψήφισε το 15ο Συνέδριο, αναφέρονται οι πιθανές εξελίξεις στην πορεία της δράσης του Μετώπου. Αν στο μυαλό μας ταυτισθεί η συγκρότηση του Μετώπου με τη σοσιαλιστική επανάσταση, τότε σημαίνει ότι θα πέσουμε αναπόφευκτα σε πολύ σοβαρά λάθη:

Από τη μια μεριά θα περιορίσουμε τη βάση συσπείρωσης του Μετώπου και από την άλλη θα πέσουμε στην αυταπάτη για τις κινητήριες δυνάμεις της σοσιαλιστικής επανάστασης, για τις προϋποθέσεις πραγματοποίησής της. Το Κόμμα μας ενδιαφέρεται βεβαίως και θα δράσει έτσι ώστε ο αντιιμπεριαλιστικός αντιμονοπωλιακός αγώνας να έχει ως έκβαση του την σοσιαλιστική επανάσταση, γιατί διαφορετικά δεν είναι δυνατό να ανοίξει ο δρόμος για να αντιμετωπισθούν, να λυθούν τα προβλήματα που γεννάνε τα μονοπώλια και η ιμπεριαλιστική εξάρτηση. Βεβαίως τα προβλήματα σπς σύγχρονες συνθήκες διεθνοποίησης, με το σημερινό μάλιστα συσχετισμό, δεν λύνονται ριζικά στο επίπεδο μιας χώρας, όταν ο περίγυρος είναι εχθρικός και υπάρχουν τόσοι και τόσοι μηχανισμοί επέμβασης. Ο διεθνής συσχετισμός όμως δεν πρόκειται ούτε καν να βελτιωθεί προς όφελος των λαών, αν σε εθνικό επίπεδο δεν υπάρχει δράση και προετοιμασία για ριζικές ανατροπές.

Χρειάζεται να πεισθεί η εργατική τάξη, γενικότερα η λαϊκή πρωτοπορία, ότι ριζική αλλαγή δεν υπάρχει ως προοπτική χωρίς την κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.

Το Πρόγραμμα του Κόμματος μας αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Ο ελληνικός λαός θα απαλλαγεί από τα δεσμά και τις συνέπειες της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, της ιμπεριαλιστικής καταπίεσης και εξάρτησης, όταν η εργατική τάξη, με τους συμμάχους της, πραγματοποιήσει τη σοσιαλιστική επανάσταση και προχωρήσει στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Οι εσωτερικές εξελίξεις, που μεσολάβησαν στην χώρα, και οι αλλαγές στη θέση της στο σύστημα του ιμπεριαλισμού, στη δεκαετία του ’80 και την πρώτη πενταετία του ’90 συνέβαλαν να ωριμάσουν περισσότερο οι υλικές προϋποθέσεις για το σοσιαλισμό στη χώρα μας. Στην εποχή μας, εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, η πάλη των τάξεων κατευθύνεται στη λύση της βασικής αντίθεσης κεφαλαίου-εργασίας. Η επαναστατική αλλαγή στην Ελλάδα θα είναι σοσιαλιστική…

… Η αντιιμπεριαλιστική αντιμονοπωλιακή δημοκρατική γραμμή πάλης συμβάλλει στη συσπείρωση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, στην αντίσταση και υπεράσπιση των συμφερόντων του από την επιθετικότητα του μεγάλου κεφαλαίου».

Η σύγκρουση με τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό κάνει συνειδητή και σκόπιμη τη θέληση του λαού να παλέψει ενάντια στην εξουσία των μονοπωλίων, ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

«Σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, ο αγώνας αυτός συνδέεται περισσότερο και εντάσσεται οργανικά στον αγώνα για την ανατροπή του καπιταλισμού. Περικλείει από τη φύση του ρήξεις, οι οποίες υπονομεύουν τα θεμέλια της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Δημιουργεί προϋποθέσεις για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της.

Η ωρίμανση των προϋποθέσεων για τη σοσιαλιστική επαναστατική αλλαγή δεν

θα είναι έργο μιας πράξης, αλλά αποτέλεσμα μιας διαδικασίας με ανοδικές και καθοδικές στιγμές και φάσεις, στροφές και καμπές, οι οποίες θα καθορίζονται: από το συσχετισμό δυνάμεων, την ετοιμότητα και τη θέληση της μεγάλης πλειοψηφίας της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, την ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική προετοιμασία, τη δύναμη και την ετοιμότητα του ΚΚΕ, το βαθμό αναζωογόνησης των ιδανικών του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού».

Πού τεκμηριώνουμε το συμπέρασμα ότι ο αντιμονοπωλιακός αντιιμπεριαλιστικός αγώνας εντάσσεται πιο οργανικά από πριν στον αγώνα για την ανατροπή του καπιταλισμού.

Είναι γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος του λαού, ακόμα και εκείνα τα λαϊκά στρώματα που δεν έχουν εχθρική στάση προς το σοσιαλισμό ξαφνιάζονται όταν σήμερα διακηρύσσουμε ότι ο λαϊκός αγώνας πρέπει να φθάσει ως το τέλος, στην ανατροπή του καπιταλισμού. Συνήθως μας απαντούν όχι με την άρνηση στο σοσιαλισμό αλλά με τη διαπίστωση ότι ο σύγχρονος συσχετισμός είναι εξαιρετικά αρνητικός, ότι μετά το πισωγύρισμα ίσως ο σοσιαλισμός αποτελεί ουτοπία.

Ο χαρακτήρας της επανάστασης δεν εξαρτάται από το συσχετισμό δυνάμεων αλλά από το στάδιο ανάπτυξης του καπιταλισμού. Η δυνατότητα νίκης της σοσιαλιστικής επανάστασης έχει σχέση με το συσχετισμό, ο δρόμος προσέγγισης προς στο σοσιαλισμό επηρεάζεται από τους συσχετισμούς, η αναγκαιότητα όμως της επανάστασης, ο σοσιαλιστικός της χαρακτήρας προκύπτει από το γεγονός ότι ο καπιταλισμός βρίσκεται στο ανώτατο στάδιο του.

Ο ελληνικός καπιταλισμός βρίσκεται στην κρατικομονοπωλιακή του βαθμίδα, ανεξάρτητα με το ότι κατέχει ενδιάμεση και εξαρτημένη θέση στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Ιδιαίτερα μετά την δεκαετία του ’80 η Ελλάδα προσαρμόζεται περισσότερο οργανικά στο σύστημα του ιμπεριαλισμού. Η εξάρτηση από τον ιμπεριαλισμό δεν αποτελεί ένα πρόβλημα εξωτερικής σχέσης αλλά καθορίζει αποφασιστικά την «εσωτερική του ανάπτυξη», την ωρίμανση των αντιθέσεων και των αντικειμενικών υλικών προϋποθέσεων για τη σοσιαλιστική επανάσταση.

Το ελληνικό κεφάλαιο έχει συνδεθεί πιο στενά με το διεθνές μονοπωλιακό. Κυρίαρχη τάση είναι η διασύνδεση μαζί του, η εξάρτηση και η προσαρμογή στους γενικότερους σχεδιασμούς. Η ελληνική ολιγαρχία διατηρεί στενούς δεσμούς και με τα τρία ιμπεριαλιστικά κέντρα. Αφθονούν σήμερα τα αδιάσειστα στοιχεία που επιβεβαιώνουν τις εξελίξεις στον ελληνικό καπιταλισμό, τις αναδιαρθρώσεις που προωθούνται στα πλαίσια της ΟΝΕ, τη διεθνή κρίση και την επίδραση της στην Ελλάδα. Κυρίως επιβεβαιώνεται ότι ο καπιταλισμός σήμερα δεν μπορεί να εξασφαλίσει στοιχειώδη δικαιώματα που είχαν κατακτηθεί με τους εργατικούς, λαϊκούς αγώνες στο παρελθόν, ότι η κρίση του καπιταλισμού και τα βαριά συμπτώματά της δεν εξαλείφονται.

Η αντίθεση ανάμεσα στα μονοπώλια και το λαό θα λυθεί προς τα εμπρός. Το ΚΚΕ απορρίπτει ουτοπικές απόψεις ότι μπορεί ο καπιταλισμός να γυρίσει προς τα πίσω, στο αρχικό προμονοπωλιακό στάδιο ανάπτυξης του.

[…]

Εμείς προβάλλουμε αντιμονοπωλιακά αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα ως άξονες και στόχους πάλης, παράλληλα με τη συνεχή προπαγάνδα και διαφώτιση ότι και το ίδιο το πρόβλημα της εξάρτησης και των συνεπειών του δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί παρά μόνο από την εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, δηλαδή από τη δικτατορία του προλεταριάτου. Ο αντιιμπεριαλιστικός αντιμονοπωλιακός αγώνας αποτελεί σήμερα τη ρεαλιστική γραμμή αντίστασης του λαού μας. Κάνοντας πίσω από μια τέτοια γραμμή δεν υπάρχει δυνατότητα κάποιων αποτελεσμάτων και κατακτήσεων. Στις γραμμές του αγώνα αυτού θα πείθεται η εργατική τάξη, οι σύμμαχοι της για την αναγκαιότητα να προχωρήσουν πιο μπροστά.

Επομένως τις αυταπάτες τις αντιμετωπίζουμε με υπομονή και επιμονή, καθώς προκύπτουν μέσα από την ίδια την κοινωνία και τις συνθήκες πάλης, από το συσχετισμό δύναμης. Εννοείται ότι πρέπει πάντα να προσέχουμε κι εμείς, ώστε να μην καλλιεργούμε αυταπάτες στο λαό και αυτό γίνεται όταν δεν συνδέουμε σωστά την τακτική με τη στρατηγική μας, όταν δεν διεξάγουμε ολοκληρωμένο ιδεολογικό αγώνα.

Να μην ξεχνάμε, αυτό που χαρακτηριστικά υπογράμμιζε ο Λένιν, ότι τα μέλη της καπιταλιστικής κοινωνίας δεν μπορούν να συλλαμβάνουν – σε κανονικές συνθήκες που δεν έχει ωριμάσει η επανάσταση – το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων, μέσα στις οποίες ζουν σαν κάτι το καθορισμένο, το ολοκληρωμένο, σαν κάτι που το διέπει μια ορισμένη αρχή. Αντίθετα η μάζα προσαρμόζεται ασύνειδα σε αυτές τις σχέσεις και έχει σε τόσο μικρό βαθμό ιδέα ότι αποτελούν ιδιαίτερες ιστορικές κοινωνικές σχέσεις.

Η πείρα όλων των επαναστάσεων έδειξε ότι η επαναστατική εξέγερση ωρίμασε σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης, πυροδοτήθηκε μέσα από αντιιμπεριαλιστικούς και δημοκρατικούς στόχους. Η σοσιαλιστική επανάσταση πρόβαλε ως αναγκαιότητα μέσα από την ίδια την πείρα των εξεγερμένων.

Είναι αναπόφευκτο να συνυπάρχουν στο Μέτωπο κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που δεν έχουν την ίδια θέση για τη σοσιαλιστική επανάσταση, το σοσιαλισμό, αναπόφευκτο να συνυπάρχουν διαφορετικές απόψεις, ακόμα και αντίρροπες τάσεις σε κρίσιμες στιγμές και στροφές του αγώνα. Το θέμα δεν είναι να τις αποφύγουμε, είναι αντιρεαλιστικό, αλλά να τις μελετάμε και να τις αντιμετωπίζουμε. Τις δικές μας αδυναμίες και ελλείψεις, τα τυχόν λάθη μας να μην τα φορτώνουμε στην πολιτική συμμαχιών.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

Προκειμένου να κατανοηθεί η θέση μας, γιατί το Μέτωπο δεν μπορεί να ταυτισθεί με τη σοσιαλιστική επανάσταση, γιατί δεν θα μας οδηγήσει νομοτελειακά στο σοσιαλισμό, ας θυμηθούμε τη λενινιστική διδασκαλία για τις αντικειμενικές και υποκειμενικές προϋποθέσεις πραγματοποίησης της σοσιαλιστικής επανάστασης:

Τόνιζε ότι είναι αδύνατο να γίνει επανάσταση δίχως επαναστατική κατάσταση, τα γνωρίσματα της οποίας είναι:

1. Η αδυναμία των κυρίαρχων τάξεων να διατηρήσουν σε αναλλοίωτη μορφή την κυριαρχία τους. Συνήθως για να ξεσπάσει η επανάσταση δεν είναι αρκετό τα «κάτω στρώματα» ναμη θέλουν, μαχρειάζεται ακόμακω οι «κορυφές να μη μπορούν» να ζήσουν όπως παλιά

Βεβαίως κάθε κυβερνητικό αδιέξοδο, κάθε κυβερνητική κρίση, ακόμα και η δυσκολία σχηματισμού μιας σταθερής κυβέρνησης δεν είναι σημάδι πάντα ότι οι «επάνω δεν μπορούν». Γι’ αυτό εμείς δεν υιοθετούμε θέσεις και εκτιμήσεις άλλων κομμάτων που ταυτίζουν τη δυσκολία πχ. σχηματισμού μιας κυβέρνησης με την κρίση του πολιτικού συστήματος ή εμφανίζουν ως πολιτική κρίση τη δυσκολία να λειτουργήσει το πολιτικό σύστημα με το συνηθισμένο τρόπο πχ. μέσω του δικομματισμού. Σε αρκετές περιπτώσεις, όπως πχ. στην Ιταλία τα προηγούμενα χρόνια, εκδηλώθηκαν στοιχεία πολιτικής κρίσης αλλά αυτό δεν σήμαινε επαναστατική κατάσταση, αδιέξοδα στο πολιτικό σύστημα.

Η άρχουσα τάξη βρίσκει μορφές σωτηρίας και διάσωσης του συστήματος σε συνθήκες ευνοϊκού ή σχετικά ευνοϊκού συσχετισμού γι’ αυτή. Ο συσχετισμός γέρνει ακόμα πιο αποφασιστικά υπέρ της άρχουσας τάξης μιας χώρας και λόγω της εξωτερικής στήριξης από τον ιμπεριαλισμό, γεγονός που στη χώρα μας γνωρίζουμε από πρώτο χέρι.

2.Επιδείνωση απότομη και μεγαλύτερη από τη συνηθισμένη, της ανέχειας και της αθλιότητας των καταπιεζόμενων τάξεων.

Το ζήτημα αυτό δεν πρέπει να το βλέπουμε στατικά αλλά σαν πρόβλημα σχετικής και απόλυτης εξαθλίωσης. Να μην ξεχνάμε ότι η αντικειμενική τάση είναι να αυξάνονται οι ανθρώπινες ανάγκες, άρα το μέτρο της συνηθισμένης ή ασυνήθιστης ανέχειας είναι κινητό, έχει ιστορικό χαρακτήρα.

3.Σημαντικό ανέβασμα για τους παραπάνω λόγους της δραστηριότητας των μαζών, που σε «ειρηνική εποχή» αφήνουν να τις ληστεύουν ήσυχα, ενώ σε καιρούς θύελλας τραβιούνται τόσο από όλες τις συνθήκες της κρίσης, όσο και από τις ίδιες τις «κορυφές» σε αυτοτελή ιστορική δράση.

Η άρχουσα αστική τάξη δεν πέφτει από μόνη της, δεν παραδίδεται εθελοντικά, καταφεύγει στη βία κατά του λαού, άρα μόνο ανατρέπεται με την επαναστατική θέληση και δύναμη τών λαϊκών μαζών.

Η επαναστατική κατάσταση δεν οδηγεί αναπόφευκτα στην εξέγερση, στη σοσιαλιστική επανάσταση. Πρέπει οι αντικειμενικές εξελίξεις να συνενώνονται με τις υποκειμενικές. Για να εξελιχθεί σε επανάσταση χρειάζεται και ο αναγκαίος υποκειμενικός παράγοντας, δηλαδή η ικανότητα και θέληση της επαναστατικής τάξης να αναλάβει μαζική επαναστατική δράση, αρκετά ισχυρή ώστε να τσακίσει ή να εξασθενίσει σημαντικά την αστική εξουσία, που δεν πρόκειται να πέσει αν δεν τη ρίξουν. Ισως αποτελεί ένα παράδειγμα η κατάσταση στη γειτονική Αλβανία: κρίση βαθιά υπήρξε, στοιχεία ή και επαναστατική κατάσταση υπήρξαν, εξέγερση έγινε και μάλιστα ένοπλη, όμως η απουσία του υποκειμενικού παράγοντα οδήγησε στον εκφυλισμό της.

Λέμε καθαρά στο λαό ότι ο σοσιαλισμός είναι αναγκαιότητα, ότι αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική προϋπόθεση για ν’ αρχίσουν να λύνονται τα σοβαρά προβλήματα του λαού, για να καταργηθεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για να γλυτώσει ο λαός από τα βάσανα που φέρνει ο καπιταλισμός. Εξηγούμε στο λαό, ότι το ΚΚΕ έχει το σοσιαλισμό σα σκοπό του, ότι δεν πρόκειται στο όνομα κανενός σημερινού συσχετισμού να καλλιεργήσει αυταπάτες ότι μπορούν να λυθούν μεγάλα προβλήματα στα πλαίσια του καπιταλισμού. Αυτό που σήμερα δε μπορουμε να κάνουμε είναι να ρίξουμε σαν άμεσο σύνθημα το σύνθημα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Τέτοιο σύνθημα πρέπει να ριχθεί όταν έχουν ωριμάσει οι γενικοί όροι, όταν υπάρχει επαναστατικό ξεσήκωμα των μαζών, όταν είναι έκδηλη η κρίση.

Χρειάζεται να προσέχουμε, γιατί υπάρχει σύνορο ανάμεσα σε μας που εκτιμάμε ότι σήμερα η επανάσταση δεν είναι στην ημερήσια διάταξη και σε εκείνους που δεν τη θέλουν. Αυτοί δεν είναι ρεαλιστές. Απλά βολεύονται με τις αυταπάτες των μικροαλλαγών και ψευτομεταρρυθμίσεων, επιθυμούν, ακόμα και σε βάρος των μακροπρόθεσμων συμφερόντων τους, να στηρίξουν το καπιταλιστικό σύστημα.

Το γεγονός ότι το Κόμμα μας στοχεύει στο σοσιαλισμό καθορίζει σήμερα, όπως και πάντα, τον επαναστατικό χαρακτήρα λειτουργίας και δράσης του. Εμείς, ανεξάρτητα πότε θα ωριμάσουν οι προϋποθέσεις της επανάστασης, ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΣΗΜΕΡΑ πρέπει να λειτουργούμε επαναστατικά, κομμουνιστικά αλλιώς δε θα δικαιώσουμε το ρόλο μας, ακόμα και την ίδια την ύπαρξή μας. Εμείς δεν είμαστε απλά ένα κόμμα πιο συνεπές και έμπειρο από μικροαστικές δυναμεις που θέλουν αλλαγές, είμαστε κόμμα που παλεύει για την ανατροπή της τελευταίας ταξικής εκμεταλλευτικής κοινωνίας.

Ο Λένιν την περίοδο προετοιμασίας της επανάστασης του 1905 τόνιζε ότι θα ήταν τρομερό λάθος «αν οικοδομούσαμε την κομματική οργάνωση υπολογίζοντας μονάχα σε ξέσπασμα και σε οδομαχίες ή μόνο στην «προχωρητική πορεία της ασήμαντης καθημερινής πάλης». Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα, γιατί πολύ συχνά είναι σχεδόν αδύνατο να προβλέψουμε την εναλλαγή των περιόδων ξεσπάσματος με τις περιόδους ηρεμίας…».

Γι’ αυτό το λόγο το βασικό περιεχόμενο της δράσης της κομματικής μας οργάνωσης, δηλαδή του Κόμματος, πρέπει να είναι μια δουλειά δυνατή και αναγκαία τόσο σε περίοδο των πιο ισχυρών εκρήξεων όσο και σε περίοδο απόλυτης ηρεμίας. Να μη στενεύουμε τα καθήκοντα και τους στόχους μας, στο όνομα του ότι σήμερα δεν έχουν ωριμάσει οι προϋποθέσεις. Να μη δουλεύουμε μεροδούλι-μεροφάι γιατί ακόμα τα μεγάλα γεγονότα δεν είναι κοντά μας. Πάντα πρέπει να βάζουμε πιο ψηλά τον πήχυ των προσπαθειών μας, χωρίς βεβαίως υποκειμενισμό και απόσπαση από τις συγκεκριμένες συνθήκες και δυνατότητες που υπάρχουν.

ΤΟ 15ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ – ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΓΚΛΩΒΙΣΤΕΙ ΣΕ ΣΕΝΑΡΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ – ΔΙΕΓΡΑΨΕ ΤΙΣ ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ: ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

1. Το Πρόγραμμα του ΚΚΕ αναφέρει συγκεκριμένα:

«… Σε συνθήκες κορύφωσης της ταξικής πάλης, επαναστατικής ανόδου του λαϊκού κινήματος όταν η επαναστατική διαδικασία έχει ξεκινήσει, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση, ως όργανο λαϊκής εξουσίας, που έχει την έγκριση και τη συγκατάθεση του αγωνιζόμενου λαού, χωρίς γενικές εκλογές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Αυτή η κυβέρνηση θα ταυτίζεται ή θα τη χωρίζει τυπική απόστα ση από την εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.

Σε συνθήκες ταξικών αναμετρήσεων και μεγάλης φθοράς στην επιρροή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα.

Η δρομολόγηση κυβερνητικών μέτρων, που στοχεύουν στην ανακούφιση του λαού, ενάντια στο πολυεθνικό κεφάλαιο, την εξάρτηση και τη συμμετοχή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, είναι δυνατό να συσπειρώνει και να πείθει για την ανάγκη γενικότερης ρήξης.

Το ΚΚΕ επιδιώκει μια τέτοια κυβέρνηση, με τη δράση της, και τη γενικότερη λαϊκή παρέμβαση, να συμβάλει στην έναρξη της επαναστατικής διαδικασίας. Το διάστημα μέσα στο οποίο θα κριθεί, αν η κυβέρνηση θα προχωρήσει προς τα εμπρός, δεν θα είναι μακρόχρονο. Η πείρα δείχνει ότι θα είναι βραχύχρονο. Αν οι εξελίξεις δεν πάρουν θετική πορεία, τότε η κυβέρνηση θα ανατραπεί, κάτω από την αντίδραση της αστικής τάξης και την ιμπεριαλιστική επέμβαση. Η ανατροπή της δεν σημαίνει υποχρεωτικά συνολικό πισωγύρισμα. Μπορεί να γίνει παράγοντας, για να κατανοηθεί η ανάγκη ριζικής ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος.

Σε κάθε περίπτωση ο αποφασιστικός παράγοντας θα είναι η ενότητα της εργατικής τάξης, η κατάκτηση του ηγετικού καθοδηγητικού της ρόλου, καθώς και του κόμματος της, του ΚΚΕ, στο Μέτωπο…».

ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΡΟΛΟ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΑΔΜ

[…]

2. ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΑΦΩΝΙΕΣ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΑΑΔΜ

Α) ΤΟ ΑΑΔΜ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

Σε τελευταία ανάλυση το ΑΑΔΜ είναι μια προωθημένη κοινωνικοπολιτική συμμαχία που συγκρούεται με τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, που διεκδικεί έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης της ελληνικής κοινωνίας σε βάρος του κεφαλαίου και των καπιταλιστικών κερδών. Η κοινωνική συμμαχία της εργατικής τάξης και των μικροαστικών στρωμάτων είναι το κύριο και καθοριστικό γνώρισμα του Μετώπου και προκύπτει μέσα από τις διεργασίες και θετικές ανακατατάξεις που φέρνει η ταξική πάλη. Βεβαίως ανάμεσα στην εργατική τάξη και τα άλλα στρώματα δε μπορεί να υπάρξει πλήρης ταύτιση και σύμπτωση συμφερόντων. Από εδώ προκύπτουν οι διαφορές και διαφωνίες που θα υπάρχουν και θα επηρεάζουν τη δράση του Μετώπου. Αυτό που τους ενώνει είναι πολύ ισχυρό, αποτελεί βάση για τη συμπαράταξη τους σε ενιαίο μέτωπο σύγκρουσης με την άρχουσα τάξη και τους οργανισμούς του ιμπεριαλισμού. Το εργατικό κίνημα είναι εκείνο που πρέπει να πάρει τις περισσότερες και πιο θαρραλέες πρωτοβουλίες για συμμαχία με τις άλλες κοινωνικές δυνάμεις, η εργατική τάξη είναι που θα παίξει τον πρώτο ρόλο στη συνειδητοποίηση της σύμπτωσης συμφερόντων. Η εργατική τάξη έχει αντικειμενικά τον πρώτο ρόλο, την πρώτη ευθύνη να μη διαταράσσεται η συμμαχία, να απορροφώνται – όσο αυτό είναι αντικειμενικά δυνατό – οι κραδασμοί, οι διασπαστικές ενέργειες που η άρχουσα τάξη θα κάνει, προκειμένου να τραβήξει τα μεσαία στρώματα στη δική της επιρροή, στις δικές της συμμαχίες.

Β) ΑΝΑΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΕΙΣ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΑΑΔΜ

Θα παρακολουθούν το Μέτωπο και θα το επηρεάζουν σε όλη τη δράση τους, δε θα είναι προσωρινές. Θα υπάρξουν θετικές ή αρνητικές αναδιατάξεις ανάλογα με τις συνθήκες, το συσχετισμό.

Το ΑΑΔΜ δε θα είναι μια συμμαχία που θα σχηματισθεί μια κι έξω αλλά θα υπόκειται σε εσωτερικές και γενικότερες αλλαγές, ανάλογα με την πρόοδο της πάλης και τις γενικότερες εξελίξεις. Η γραμμή συμφωνίας για τη συγκρότησή του δεν μπορεί να μείνει ακίνητη. Λογικά θα πρέπει να βαθαίνει στην πορεία, να ριζοσπαστικοποιείται. Θα αλλάζουν οι ιεραρχήσεις στόχων, οι μορφές πάλης, θα εξελίσσεται από το κατώτερο σε ανώτερο επίπεδο οργάνωσης, προσανατολισμού, αποτελεσματικότητας. Από τη στιγμή που μετέχουν κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, σχηματισμοί που δε συμπίπτουν σε όλα, δεν έχουν τις ίδιες ιδεολογικοπολιτικές αφετηρίες και σκοπούς, από τη στιγμή που συμμετέχουν κοινωνικές δυνάμεις που έχουν και διαφορές μεταξύ τους, είναι φυσικό στην πορεία να σημειώνονται αλλαγές και εξελίξεις. Αυτό που έχει για μας σημασία είναι οι αλλαγές και εξελίξεις να κινούνται προς τα εμπρός και θετικά, να ενισχύουν τη δράση του Μετώπου. Να εμπεδώνουν τον πρωτοπόρο και ηγετικό ρόλο της εργατικής τάξης, που είναι η πιο πρωτοπόρα τάξη της κοινωνίας μας, η τάξη που περισσότερο από κάθε άλλο κοινωνικό λάίκό στρώμα έχει συμφέρον από την ανατροπή του καπιταλισμού.

Ιδεολογικοπολιτικές διαφορές που σε μια προηγούμενη ή αρχική φάση δε φαίνονταν οξυμένες μπορεί σε μια άλλη να γίνουν καθοριστικές. Λόγου χάρη η στάση του Μετώπου απέναντι στη συμμετοχή της χώρας μας σε ιμπεριαλιστικό, κατακτητικό πόλεμο, κάτι που λογικά δεν μπορεί να αποκλειστεί αφού η Ελλάδα είναι μέλος του ΝΑΤΟ και το ΝΑΤΟ έχει τέτοια πολιτική. Το ζήτημα είναι πολύ κρίσιμο και δε μπορεί κανείς προκαταβολικά να περιμένει ότι θα συμβεί υποχρεωτικά το λογικό, δηλαδή όλοι οι μετέχοντες να αρνηθούν την ελληνική συμμετοχή και να εργασθούν εναντίον της.

Το ίδιο το Μέτωπο θα υπόκειται στις επιδράσεις των διεθνών εξελίξεων, της παρέμβασης του ξένου παράγοντα που είναι και θα είναι παρών, ώστε στην Ελλάδα να μη απειληθούν τα καπιταλιστικά συμφέροντα. Δεν έχουμε αυταπάτες ότι μηχανισμοί του ιμπεριαλισμού, εσωτερικοί και διεθνείς, δε θα παρέμβουν για να υποσκάψουν την ενότητα του Μετώπου, ότι δε θα επιχειρηθεί να τσακισθεί η δράση του. Εμείς πρέπει κι έχουμε υποχρέωση να βοηθάμε με την πείρα μας στην επαγρύπνηση και στην προετοιμασία να αντιμετωπισθούν τέτοιες επιθέσεις και καταστάσεις.

Θα ασκεί επίδραση ο βαθμός συμφωνίας ή διαφωνίας του ΚΚΕ με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις που μπορεί να υπάρχουν στο Μέτωπο. Θα ασκεί επίδραση η ταλάντευση των μεσαίων στρωμάτων, η επιρροή μικροαστικών αντιλήψεων, η διείσδυση ακόμα και αστικών αντιλήψεων. Σοβαρός παράγοντας επίσης θα είναι η τάση ταλάντευσης και ασυνέπειας σε κρίσιμα ζητήματα που θα δείχνουν μικροαστικές δυνάμεις σε στιγμή ή φάση, που το κύριο και βασικό πρέπει να είναι η αποφασιστικότητα, η σταθερή στάση, η συνέπεια λόγων και έργων.

Άρα:

Το στοιχείο της ενότητας και το στοιχείο της διαπάλης θα εκδηλώνονται και θα αναπτύσσονται ταυτόχρονα στο εσωτερικό του Μετώπου και στη δράση του και ανάλογα με το συσχετισμό μπορεί σε μια φάση το ένα στοιχείο να είναι πιο ισχυρό από το άλλο. Η ίδια η πορεία θα είναι προχωρητική στη γενική της τάση, θα εκδηλώνεται όμως μέσα από τα γνωστά μας ζιγκ-ζάγκ.

Το Κόμμα μας διαθέτει μεγάλη σχετική πείρα από την προπολεμική ακόμα περίοδο, από την περίοδο της κατοχής, από την ΕΔΑ, το Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου που συγκροτήθηκε το 1989. Επομένως αυτή η πείρα πρέπει να είναι παρούσα στη δράση μας, να αξιοποιηθεί δημιουργικά στις θετικές αλλά και αρνητικές πλευρές της. Σίγουρα θα εμφανίζονται και νέες πλευρές. Σημασία έχει τι ετοιμότητα έχει το Κόμμα, τί δύναμη και επιρροή έχει γενικότερα το εργατικό κίνημα, ώστε να συμβάλει να μη γίνει πισωγύρισμα.

Γ) ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥΣ

Για το Κόμμα μας είναι πεντακάθαρο λοιπόν, ότι από τη στιγμή που το Μέτωπο αποτελεί συμμαχία σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο θα περιέχει, από τη συγκρότησή του ακόμα αλλά και στην πορεία του, το στοιχείο του συμβιβασμού. Το θέμα είναι ποιοι συμβιβασμοί επιτρέπονται και ποιοι όχι. Ποιοι διευκολύνουν τη μέγιστη συγκέντρωση δυνάμεων κατά των δυνάμεων και μηχανισμών των μονοπωλίων, των αστικών πολιτικών κομμάτων, ποιοι συμβιβασμοί δε μπαίνουν εμπόδιο στη δυναμική των εξελίξεων.

Συνταγές για το ζήτημα αυτό δεν υπάρχουν, είναι θέμα αντικειμενικής εκτίμησης στη συγκεκριμένη στιγμή. Άλλωστε το όριο των συμβιβασμών δεν μπορεί να είναι το ίδιο σε κάθε φάση, αλλά είναι κινητό με μια έννοια, στα πλαίσια βέβαια της χαραγμένης γενικότερης στρατηγικής. Υπάρχουν λογικοί και αναγκαίοι συμβιβασμοί υπάρχουν και αδικαιολόγητοι, λαθεμένοι και επιζήμιοι. Λόγου χάρη την περίοδο του ΕΑΜ οι γνωστές συμφωνίες με την κυβέρνηση του Καΐρου αποτελούσαν αδικαιολόγητους συμβιβασμούς με βάση το συσχετισμό δυνάμεων.

Γνωρίζουμε ότι πάντα θα υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στους συμμάχους, ότι το ΚΚΕ δεν μπορεί να ζητά πλήρη συμφωνία, όμως αυτός δεν είναι λόγος να δικαιολογείται κάθε συμβιβασμός με ευκολία ή να επιλέγεται η διάσπαση με την πρώτη διαφορά που παρουσιάζεται. Γι’ αυτό και έχει μεγάλη σημασία η στάθμη του Κόμματος, η δύναμή του, η στάθμη του εργατικού και του γενικότερου λαϊκού κινήματος.

Τα πράγματα συνήθως είναι πιο δύσκολα στο επίπεδο της συμφωνίας με πολιτικές δυνάμεις, όπως δείχνει η πείρα. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να κλείνεται μια πολιτική συμφωνία με το πνεύμα και το κύρος της μονιμότητας. Γιατί τότε δένουν τα χέρια τους όλοι. Σημασία έχει περισσότερο για το ΚΚΕ που πάντα σέβεται τις συμφωνίες – άρα πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί στο ζήτημα αυτό – να μην είναι μια συμμαχία που κλείνεται με στατικά κριτήρια.

Είναι αυταπάτη άλλωστε να πιστεύουμε ότι οι συμμαχίες είναι βιώσιμες μόνο και μόνο γιατί συνάπτονται μπροστά στο λαό.

Όταν υποστηρίζουμε ότι οι συμφωνίες για κοινή δράση, για το Μέτωπο πρέπει να έχουν ένα χαρακτήρα προσωρινότητας, δεν το υποστηρίζουμε γιατί εμείς τις βλέπουμε ευκαιριακά, γιατί θέλουμε προκαταβολικά να απαλλαγούμε από δεσμεύσεις, να προχωρήσουμε μόνοι μας. Δεν επιθυμούμε να ξεφορτωθούμε τις δυσκολίες και τις αντιθέσεις που γεννά μια συμμαχία με μικροαστικά κόμματα. Το υποστηρίζουμε από ρεαλισμό αλλά και με τη συναίσθηση της ευθύνης να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας ώστε μια συμμαχία να γίνεται ακόμα πιο αποτελεσματική και προωθητική στον αγώνα για βαθιές αλλαγές.

Γνωρίζουμε ότι πρέπει συνεχώς να κατακτάμε την ικανότητα να παίζουμε αποφασιστικό ρόλο στις συμμαχίες αλλά και να προχωράμε στη λύση των συμφωνιών όταν πρόκειται να ζημιωθεί ο αγώνας, ο λαός ο ίδιος, όπως έγινε στην περίπτωση του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου.

Στο Πρόγραμμα του Κόμματος προβλέπεται η πολιτική συνεργασία να εκφράζεται με τη μορφή συντονισμού, πολλαπλών συσπειρώσεων και κοινής δράσης για ορισμένα συγκεκριμένα προβλήματα. Η εμπειρία της κοινής δράσης θα δείχνει κατά πόσο είναι δυνατή η διεύρυνσή της, κατά πόσο μπορεί να εξελιχθεί σε γενικότερη πολιτική συμφωνία. Είναι λογικό η συνεργασία να ξεκινάει από το μερικό και να τείνει προς το γενικό και όχι το ανάποδο. Η πείρα έχει δείξει ότι μια γενική συμφωνία μπορεί να γίνει σχετικά εύκολα αλλά αυτό καθόλου δεν εξασφαλίζει τη συνέχεια. Μια σωστή συμμαχία μπορεί να δώσει ώθηση, να εμπνεύσει αισιοδοξία, να βγάλει στην επιφάνεια εφεδρείες. Μια λαθεμένη όμως συμμαχία μπορεί να δώσει μεγάλο χτύπημα στο λαϊκό κίνημα, να φέρει ακόμα περισσότερες απογοητεύσεις, αποστράτευση, και παθητικοποίηση.

Οι ταλαντεύσεις και η ασυνέπεια των συμμάχων δεν είναι ζήτημα ηθικής, αλλά προκύπτει από τα συμφέροντα που εκφράζουν, από τις ίδιες τις αντικειμενικές, υλικές συνθήκες. Ταυτόχρονα πρέπει να υπολογίζουμε ότι τα διάφορα κόμματα δεν εκφράζουν με πλήρη αντιστοιχία τις ταλαντεύσεις ή το επίπεδο συνείδησης των στρωμάτων που αντιπροσωπεύουν. Η ταξική πάλη δεν επιδρά υποχρεωτικά μονοσήμαντα πάνω στα μικροαστικά κόμματα. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να δώσει ώθηση στις θετικές πλευρές τους, σε άλλες όμως περιπτώσεις να τα οδηγήσει σε δεξιά στροφή και αποχώρηση, κάτω και από τις πιέσεις του συστήματος ή από το φόβο μήπως οι αλλαγές πάνε πιο μακριά από ό,τι τα ίδια επιθυμούν.

ΤΟ 15ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΕΘΕΣΕ ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ

Συγκεκριμένα αναφέρει ότι «το ΚΚΕ κρίνει τα σημερινά πολιτικά κόμματα από το ρόλο τους στην πορεία ενσωμάτωσης – προσαρμογής της χώρας στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, τη μετατροπή της σε χώρα φθηνών υπηρεσιών, διαμετακομιστικό κέντρο εμπορευμάτων, χώρα-όχημα και αγωγό της ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων στην περιοχή από τα Βαλκάνια ως τον Ευφράτη, στην λεκάνη της Μεσογείου».

Με βάση αυτήν την εκτίμηση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι με τα σημερινά κόμματα δεν υπάρχει βάση πολιτικής συνεργασίας.

Ταυτόχρονα υπογραμμίζει ότι «… στις γραμμές των κομμάτων, στην εκλογική τους βάση υπάρχουν λαϊκές δυνάμεις και κοινωνικοί παράγοντες που προβληματίζονται έντονα από την ίδια τους την πείρα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Γίνονται και στην πορεία θα γίνονται πιο έντονες διεργασίες, διαφοροποιήσεις στη πολιτική τους σκέψη, στη στάση τους στο λαϊκό κίνημα. Με αυτές τις δυνάμεις, το ΚΚΕ είναι διατεθειμένο και αποφασισμένο να δράσει από κοινού, πριν απ’ όλα στα μέτωπα και στις συσπειρώσεις που θέτουν αντιιμπεριαλιστικούς, αντιμονοπωλιακούς στόχους.

Γι’ αυτό πρέπει να εντείνει και να οξύνει την πολιτική του κριτική στα άλλα κόμματα, ώστε να συμβάλει να γίνουν ταχύτερες διεργασίες θετικές και να αποκαλυφθούν τα πολιτικά σενάρια για τη διατήρηση και διαιώνιση της σημερινής τάξης πραγμάτων».

[…]

Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΣΥΜΜΑΧΙΩΝ

Το Πρόγραμμα του Κόμματος υπογραμμίζει ότι το Μέτωπο θα ξεκινήσει «… σα συσπείρωση κοινωνικών δυνάμεων γύρω από αντιιμπεριαλιστικά, αντιμονοπωλιακά αιτήματα και στόχους, από επιμέρους μέτωπα πάλης, που κινητοποιούν διάφορα τμήματα των εργαζομένων προς ένα ενιαίο ισχυρό λαϊκό ρεύμα. Όσο περισσότερο αναπτύσσεται η ταξική πάλη, η οργάνωση και η πολιτική πείρα της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, όσο ενισχύεται η δύναμη του ΚΚΕ, τόσο θα αυξάνονται οι δυνατότητες, το αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό μέτωπο να προκαλεί αντίστοιχες αλλαγές στον πολιτικό συσχετισμό».

Με αυτή τη θέση εκφράζεται η πάγια θέση του ΚΚΕ για τη διαλεκτική σχέση συμμαχιών στο κοινωνικό και το πολιτικό επίπεδο.

Είμαστε το μοναδικό κόμμα που δίνουμε μια τέτοια άποψη για τις συμμαχίες. Διάφορα άλλα κόμματα ανάμεσα στα κυβερνητικά αστικά και το κόμμα της εργατικής τάξης (αστικά, μικροαστικά, οπορτουνιστικά), από τα ίδια τα πράγματα δεν μπορούν να δουν τη συμμαχία στο κοινωνικό επίπεδο, λόγω και των θεωρητικών αντιλήψεων για την ταξική διάρθρωση, τον καπιταλιστικό χαρακτήρα της κοινωνίας μας. Δε μπορούν να αναδείξουν τον αποφασιστικό, καταλυτικό ρόλο του λαϊκού παράγοντα και της ταξικής πάλης ως κύριου παράγοντα των εξελίξεων. Για τα κόμματα αυτά η λαϊκή συμμετοχή ταυτίζεται με τη συναίνεση, με την υποταγή ή στην καλύτερη περίπτωση θέλουν ο λαός να βοηθήσει στην ανατροπή του συσχετισμού δύναμης στα πλαίσια του συστήματος, να βοηθήσει να πάρουν μέρος στη λεία της εξουσίας. Ετσι βεβαίως εξηγείται η αντίληψη ότι η πεμπτουσία της δημοκρατίας είναι η συμμετοχή στις εκλογές.

Η δική μας αντίληψη είναι ξένη προς μια μηχανιστική διαίρεση του κοινωνικού από το πολιτικό. Στο Μέτωπο τον καθοριστικό ρόλο τον παίζει η ταξική πάλη, η συμμαχία της εργατικής τάξης με τα άλλα λαϊκά στρώματα, η θέληση και η αποφασιστικότητα των λαϊκών μαζών να δράσουν για βαθιές, επαναστατικές αλλαγές. Μέσα στην πάλη, στο καμίνι των κοινωνικών και πολιτικών αναμετρήσεων μπορούν να κριθούν τα κόμματα και οι πραγματικές τους διαθέσεις, τα έργα τους δηλαδή και όχι μόνο οι διακηρύξεις τους.

Βεβαίως ούτε η εργατική τάξη ούτε οι κοινωνικοί της σύμμαχοι αναπτύσσουν την πάλη τους ανεπηρέαστα και έξω από τη δράση των πολιτικών δυνάμεων. Με αυτή την έννοια δε μπορεί να υπάρξει διαχωρισμός μεταξύ τους. Η μικροαστική ταλάντευση των ενδιάμεσων κοινωνικών στρωμάτων ανάμεσα στις δύο βασικές τάξεις της κοινωνίας βρίσκει την έκφρασή της στην πολιτική και τις επιλογές των μικροαστικών πολιτικών δυνάμεων και αντίστροφα η δράση αυτών των πολιτικών δυνάμεων ασκεί επίδραση στους προσανατολισμούς των μικρομεσαίων στρωμάτων και της εργατικής τάξης.

Την τάση ταλάντευσης και συμβιβασμού, τη διάθεση προσαρμογής σε μεταρρυθμίσεις εντός του καπιταλιστικού συστήματος, την εξηγούμε με αντικειμενικά κριτήρια και όχι σαν πρόβλημα ηθικής ή συνέπειας. Η επιφύλαξη απέναντι στις θέσεις του ΚΚΕ, ο φόβος ότι μπορεί να «καπελωθούν», δεν είναι τίποτε άλλο παρα η επιφύλαξη, ο φόβος και η προκατάληψη απέναντι στο σοσιαλισμό, στη σοσιαλιστική επανάσταση.

Βεβαίως αυτές οι θέσεις δεν είναι ούτε πρωτότυπες ούτε νέες, ωστόσο έχει σημασία να βλέπουμε την αντικειμενική βάση και αιτία που καλλιεργεί τις δυσκολίες μιας συμμαχίας, τόσο στο κοινωνικό όσο και στο πολιτικό επίπεδο. Πρόκειται για προβλήματα που δε μπορούμε να τα ξορκίσουμε, να τα παραμερίσουμε αποφεύγοντας τις συμμαχίες. Στο πολιτικό επίπεδο βεβαίως μπορούμε να πούμε ναι ή όχι στη σύναψη μιας συμφωνίας με μια πολιτική δύναμη, αν δεν υπάρχει βάση για συμμαχία. Στο κοινωνικό όμως επίπεδο η εργατική τάξη δεν μπορεί παρά να αναζητεί την κοινή δράση και συμμαχία με τα μικροαστικά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου, με τα διάφορα κινήματα που θέτουν αντιιμπεριαλιστικούς και αντιμονοπωλιακούς στόχους. Διαφορετικά θα αφήσει ελεύθερο το έδαφος να πέσουν στην αγκαλιά της άρχουσας τάξης. Η άρχουσα τάξη οργανώνει τις δικές της συμμαχίες με τα μεσαία στρώματα αλλά και τμήματα της εργατικής τάξης, προκειμένου να εμποδίσει τη διαμόρφωση ενός ενιαίου μετώπου πάλης που θα αμφισβητήσει την κυριαρχία της.

Το θέμα είναι, στη γραμμή σύγκρουσης με τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, στην πάλη για το σοσιαλισμό να παραταχθούν όλο και περισσότερες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Πάντα ίσχυε, σήμερα ακόμα πιο πολύ μια και η παραμικρή σύγκρουση μέσα στη χώρα θα γίνει και σύγκρουση με το διεθνή παράγοντα. Το θέμα είναι να περάσουμε από τη δράση των λίγων στη δράση των πολλών. Το Μέτωπο υπηρετεί μια τέτοια ανάγκη, ένα τέτοιο μεγάλο και σοβαρό στόχο.

http://ergatikosagwnas.gr/EA/index.php/2012-02-04-20-01-31/683-2013-02-09-23-29-22

Advertisements
Explore posts in the same categories: Ιδεολογική πάλη, Πολιτική

Ετικέτες: , ,

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: