Η ανάγκη ισχυρού ενωτικού εργατικού και λαϊκού κινήματος είναι επίκαιρη όσο ποτέ

assets_LARGE_t_420_54153071_type12128

Και δύο λόγια για την πανελλαδική απεργία στις 20 Φλεβάρη.(…) Πρέπει να αποτελέσει ένα πρώτο και μεγάλο βήμα για την ενωτική δράση, ένα πρώτο μεγάλο σταθμό σε μια πορεία μεγάλης ανάκαμψης του εργατικού κινήματος. Η κατάσταση είναι στα όρια. Χρόνος δεν υπάρχει και η εργατική τάξη δεν είναι διατεθειμένη να περιμένει για πολύ τις ηγεσίες. Αν δεν ανταποκριθούν θα τις απαξιώσει στην πράξη, και η αστική τάξη θα έχει ελεύθερο το πεδίο να οργανώσει τη δράση της και να ελέγξει προς όφελος της τις εξελίξεις.

Η εικόνα των τριών διαφορετικών συγκεντρώσεων και πορειών στο κέντρο της Αθήνας, σχεδόν σε κάθε κινητοποίηση που πορεύονται ανεξάρτητα με τρόπο μάλιστα τέτοιο ώστε να μη συναντηθούν πρέπει να μείνει στο παρελθόν. Οι εργαζόμενοι το περιμένουν.

 assets_LARGE_t_420_54153072_type12128

Πηγή: Εργατικός Αγώνας 

1. Η επίθεση της κυβέρνησης στο βιοτικό επίπεδο και τις κατακτήσεις του ελληνικού λαού παίρνει κολοσσιαίες διαστάσεις. Μετά τις τεράστιες περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις και συνολικά στις αποδοχές έρχεται η τεράστια φορολογική αφαίμαξη του 2013. Η οικονομική δραστηριότητα είναι στο ναδίρ με αποτέλεσμα οι άνεργοι να έχουν φθάσει στο ενάμισι εκατομμύριο.

Το ξήλωμα κοινωνικών κατακτήσεων που ήταν σε σημαντικό βαθμό αποκούμπι για ευρύτερα λαϊκά στρώματα φορτώνει νέα και όλο μεγαλύτερα βάρη στους εργαζομένους. Οι επιπτώσεις στον εργαζόμενο λαό, ιδιαίτερα σε ανέργους, μισθωτούς, συνταξιούχους και ελεύθερους επαγγελματίες είναι τεράστιες. Η πρόσφατα δημοσιευθείσα έρευνα της ΓΣΕΒΕΕ αποτυπώνει ανάγλυφα την τραγική κατάσταση. Το 2012 οκτώ στους δέκα εργαζομένους έχουν περιορίσει τα βασικά είδη διατροφής, ενώ το 94% έχει σταματήσει τις εξόδους αναψυχής, έχει περιορίσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τις δαπάνες ένδυσης και υπόδησης, ενώ το 83% την θέρμανση των νοικοκυριών. Ο μισός πληθυσμός βρίσκεται, ή κινδυνεύει να βρεθεί στο οικονομικό περιθώριο, στην απόλυτη φτώχεια. Το 2013 θα είναι πολύ χειρότερο για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού από κάθε άποψη.

Η ανάγκη να μπει φραγμός σε αυτή την κοινωνική καταστροφή είναι άμεση και επιτακτική. Ο μόνος δρόμος, η μόνη δυνατότητα γι’ αυτό είναι η ανάπτυξη μεγάλων μαζικών ενωτικών και αποτελεσματικών αγώνων με κατεύθυνση την παρεμπόδιση και την ανατροπή αυτής της πολιτικής. Να δοθεί η δυνατότητα στην εργατική τάξη, τον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία να σταθούν αποφασιστικά μπροστά στην κυβέρνηση, την τρόικα και το μονοπωλιακό κεφάλαιο και να πουν ως εδώ και μη παρέκει, ή εμείς, η αυτοί.

2. Παρά την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η λαϊκή πλειοψηφία το προηγούμενο διάστημα οι εργατικοί και λαϊκοί αγώνες, ιδιαίτερα μετά την ανάδειξη της τρικομματικής κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη είναι πολύ υποτονικοί. Θα ήταν λάθος να μιλήσουμε απλά για λαϊκή αδράνεια και απραξία με ελαφριά καρδιά. Επιτακτική ανάγκη είναι οι συνδικαλιστικές και πολιτικές ηγεσίες να αναζητήσουν του λόγους και τις αιτίες αυτού του φαινομένου. Τι δεν εμπνέει τους εργαζόμενους, τι δεν τους προσελκύει και δεν τους κινητοποιεί; Γιατί η λαϊκή αισιοδοξία είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο; Πώς θα διαμορφωθούν όλοι εκείνοι οι όροι που θα ξεσηκώσουν και θα κινητοποιήσουν τους εργατοϋπαλλήλους και όλο το λαό, θα δώσουν αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση ότι οι αγώνες μπορούν να έχουν αποτελέσματα; Φυσικά δεν αρνούμαστε τις αντικειμενικές δυσκολίες, τις δυσχέρειες που πηγάζουν από τον αρνητικό συσχετισμό και τις τεράστιες δυσκολίες της επιβίωσης. Όμως η κατάσταση μπορεί να αλλάξει, μπορεί να αναπτυχθούν ισχυρότατοι μαζικοί και ενωτικοί αγώνες που θα βάλουν σφραγίδα στις εξελίξεις.

3. Τελευταίο διάστημα αναπτύχθηκαν μια σειρά αγώνες σε εργασιακούς κλάδους με σημαντική δυναμική. Πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι η πολυήμερη απεργία των ναυτεργατών και των μέσων μαζικής μεταφοράς της πρωτεύουσας, που με τη μαζικότητα και την αποφασιστικότητά τους ανάγκασαν την κυβέρνηση να τους επιστρατεύσει. Παράλληλα έχουμε αγώνες για διάφορα λαϊκά προβλήματα, καθώς και τις κινητοποιήσεις της αγροτιάς που βρίσκονται σε εξέλιξη. Το χαρακτηριστικό στοιχείο αυτών των αγώνων είναι ο ενωτικός χαρακτήρας τους στη βάση. Οι αγώνες αυτοί οργανώνονται από τις ομοσπονδίες και τα μαζικά όργανα και συμμετέχουν ενιαία όλες οι δυνάμεις του κλάδου, όλοι οι εργαζόμενοι. Τι σημαίνει αυτό; Ότι κατά βάση το ΠΑΜΕ, για άλλες δυνάμεις θα το δούμε στην πορεία, τροποποίησε και τακτική και τις μορφές που χρησιμοποιούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα και κυρίως την ξεχωριστή κινητοποίηση, τακτική που συνέβαλε στον διαχωρισμό των εργαζομένων, δεν προωθούσε την ενότητά τους στη βάση των άμεσων ζωτικών διεκδικήσεων τους και ήταν σε ένα βαθμό υπεύθυνη για την πολυδιάσπαση των εργαζομένων και την αναποτελεσματικότητα των αγώνων τους.

Δεν χωρά αμφιβολία ότι αν είναι μια γενικότερη εξέλιξη και όχι περιστασιακό γεγονός, αν είναι η μορφή των αγώνων που θα έχουμε το επόμενο διάστημα και όχι ένας προσωρινός ελιγμός λόγω των δυσκολιών, αν είναι δηλαδή το πικρό μάθημα της ξεχωριστής δράσης αρκετών χρόνων πρόκειται για ένα θετικό γεγονός. Μόνο που τόσο σημαντικές αλλαγές και όταν καθιερώθηκε η ξεχωριστή δράση και τώρα που αίρεται αν όντως αυτό ισχύει, δεν μπορεί να γίνονται με αυτόν τον τρόπο. Τις αποφάσεις για τόσο μεγάλα θέματα και με τόσο σημαντικές επιπτώσεις δεν μπορεί να τις παίρνει μια ολιγομελής ομάδα και μάλιστα στο παρασκήνιο, αλλά δημόσια. Και όταν υπάρχει αλλαγή κατευθύνσεων και αποφάσεων αυτό πρέπει να γίνεται με διαφάνεια και απόλυτα αιτιολογημένα. Μόνο τότε οριστικοποιείται, πείθει και συσπειρώνει, αλλιώς παραμένει κίνηση ημιτελής και προσωρινή κάτω από την πίεση των δυσκολιών και με την πόρτα της υποχώρησης μισάνοιχτη. Φυσικά γι’ αυτή την υποχώρηση υπάρχουν δυνάμεις που πασχίζουν και στις οποίες πρέπει να φραχτεί ο δρόμος.

Πρέπει να εξηγηθεί στους κομμουνιστές και στο λαό ποιοι λόγοι οδήγησαν σε αυτή την αλλαγή γραμμής, ώστε να συνειδητοποιείται η ανάγκη ευρύτερα στο κόμμα και την εργατική τάξη. Να συνειδητοποιηθεί καταρχήν από την ηγεσία του κόμματος ότι η απομάκρυνση από τις λενινιστικές αρχές και παραδόσεις του κομμουνιστικού κινήματος γι’ αυτό το ζήτημα και για πολλά άλλα είχε και θα έχει και στο μέλλον τεράστιες επιπτώσεις στο κομμουνιστικό κόμμα και το εργατικό κίνημα. Η απόρριψη της εναιομετωπικής γραμμής δράσης μέσα στις μάζες, προσθέτουμε και στο πολιτικό επίπεδο όπου διαμορφώνονται προϋποθέσεις, είναι ουσιαστικά διαζύγιο με τον λενινισμό και την Κομμουνιστική Διεθνή. Τις ελάχιστες περιπτώσεις που τα κομμουνιστικά κόμματα κάτω από το βάρος των δυσκολιών που δημιουργούσαν οι αντίπαλοι του και κυρίως η σοσιαλδημοκρατία ξέφυγαν από αυτή την τακτική το πλήρωσαν πολύ ακριβά. Αυτό συμβαίνει και στο ΚΚΕ τελευταία.

4 Τίθενται όμως μια σειρά άλλα ζητήματα που σχετίζονται με αυτή την εξέλιξη και τα οποία πρέπει να απαντηθούν και να αποσαφηνιστούν και τα οποία αφορούν πρώτα -πρώτα τα όρια και τις προϋποθέσεις αυτής της τακτικής. Ως που αυτή φθάνει; Ισχύει για όλα τα επίπεδα, πρωτοβάθμιο, δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο του συνδικαλιστικού κινήματος; Ισχύει για την εργατική τάξη και τους μισθωτούς, ή για όλα τα κοινωνικά κινήματα; Στην ενιαία δράση περιλαμβάνονται συνολικά οι τριτοβάθμιες οργανώσεις και οι ηγεσίες τους; Είναι μέσα σε αυτή και οι πλειοψηφίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ που ακολουθούν αστική και όχι εργατική γραμμή και οι τριτοβάθμιες ηγεσίες των αγροτικών οργανώσεων και των επαγγελματοβιοτεχνών; Και εάν όχι με αυτές τι περιθώρια και σε ποια ζητήματα υπάρχει δυνατότητα κάποιας κοινής δράσης; Ποια θα είναι η βάση και το πλαίσιο των αιτημάτων και οι στόχοι αυτών των αγώνων; Θα είναι μόνο ορισμένα άμεσα οικονομικά αιτήματα, αιτήματα ανακούφισης των εργαζομένων, ή θα μπαίνουν πιο ολοκληρωμένα οικονομικά αιτήματα, το 35ωρο κ.λπ. τα οποία στην θα διευρύνονται, θα τίθενται επίσης πολιτικά αιτήματα και στόχοι ώριμοι και επίκαιροι που οι εργαζόμενοι είναι έτοιμοι να αγκαλιάσουν και να αγωνιστούν για αυτούς και στην πορεία θα ολοκληρωθεί το πλαίσιο αυτό; Εδώ εννοούμε την άρνηση πληρωμής του χρέους της χώρας, το ρόλο των τραπεζών, τη σχέση Ελλάδας – Ε.Ε., την ανάγκη ενός προοδευτικού φορολογικού συστήματος, αιτήματα υπεράσπισης και διεύρυνσης των δημοκρατικών κατακτήσεων και ελευθεριών κ.λπ. Χωρίς ένα τέτοιο πλαίσιο η δράση θα μένει μόνο στο οικονομικό, που παρά τη μεγάλη σημασία του δεν μπορεί να απαντήσει ολοκληρωμένα και να δώσει τις προϋποθέσεις ώστε οι αγώνες να ξεφύγουν από τη συγκυρία και τα άμεσα, να αποκτήσουν ευρύτερες διαστάσεις και δυναμική, συνέχεια και αποτελεσματικότητα, να επιδράσουν στις σκέψη και στις αντιλήψεις και εν τέλει στο συσχετισμό δύναμης.

5 Η τακτική αυτή, έστω και ανολοκλήρωτη, πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν είναι σε αρμονία με πολλές θέσεις και αποφάσεις του ΚΚΕ Είναι σε αρμονία με τη γραμμή του 15ου συνεδρίου, η οποία καταργείται, αλλά σε αντίθεση με τις θέσεις που κατέθεσε η κεντρική επιτροπή του κόμματος για το 19ο συνέδριο. Αυτή η αντίθεση πώς θα λυθεί; Με δεδομένο το γεγονός ότι η κεντρική επιτροπή του κόμματος πρόσφατα κατέθεσε τις θέσεις για το 19ο συνέδριο, οδηγούμαστε στη σκέψη ότι περισσότερο πρόκειται για μια προσωρινή αλλαγή, για ένα ελιγμό, παρά για σταθερή απόφαση και πεποίθηση. Πάντως, η ανάγκη να δημιουργηθεί ένας ισχυρός πόλος συσπείρωσης πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων συνδικάτων και σε αντιστοιχία κάτι ανάλογο στην αγροτιά και στα μικροαστικά στρώματα της πόλης και στα υπόλοιπα κινήματα είναι πολύ μεγάλη. Μια τέτοια εξέλιξη είναι εξαιρετικά αναγκαία και επίκαιρη.

Η ιστορική πείρα έχει δείξει ότι η δράση από τα κάτω είναι μισή δουλειά, ακόμη περισσότερο αν πρόκειται για κοινή δράση μόνο μέσα στο μαζικό κίνημα, η οποία δημιουργεί περιορισμένα και πρόσκαιρα αποτελέσματα. Η ανάπτυξη ισχυρών αγώνων και ισχυρού κινήματος προϋποθέτει συμφωνίες και κοινή δράση και στο πολιτικό επίπεδο. Η ενωτική δράση και οι ισχυρές ενωτικές διαθέσεις στη βάση θα είναι το γόνιμο έδαφος και το θεμέλιο για μια κοινωνική και πολιτική συμμαχία της εργατικής τάξης και των υπολοίπων καταπιεζόμενων τάξεων και στρωμάτων, η οποία θα δώσει διέξοδο στους αγώνες και θα ανοίξει δρόμο για το σοσιαλισμό.

Και δύο λόγια για την πανελλαδική απεργία στις 20 Φλεβάρη. Δεν πρέπει να εξαιρεθεί από τη δράση σε αυτή την κατεύθυνση, αντίθετα η ζύμωση και η διεξαγωγή της πρέπει να ακολουθεί την ίδια πλατιά ενωτική γραμμή. Πρέπει να αποτελέσει ένα πρώτο και μεγάλο βήμα για την ενωτική δράση, ένα πρώτο μεγάλο σταθμό σε μια πορεία μεγάλης ανάκαμψης του εργατικού κινήματος. Η κατάσταση είναι στα όρια. Χρόνος δεν υπάρχει και η εργατική τάξη δεν είναι διατεθειμένη να περιμένει για πολύ τις ηγεσίες. Αν δεν ανταποκριθούν θα τις απαξιώσει στην πράξη, και η αστική τάξη θα έχει ελεύθερο το πεδίο να οργανώσει τη δράση της και να ελέγξει προς όφελος της τις εξελίξεις. Η εικόνα των τριών διαφορετικών συγκεντρώσεων και πορειών στο κέντρο της Αθήνας, σχεδόν σε κάθε κινητοποίηση που πορεύονται ανεξάρτητα με τρόπο μάλιστα τέτοιο ώστε να μη συναντηθούν πρέπει να μείνει στο παρελθόν. Οι εργαζόμενοι το περιμένουν.

Π. Μ

http://ergatikosagwnas.gr/EA/index.php/2012-02-04-20-01-31/688-2013-02-13-21-07-27

Advertisements
Explore posts in the same categories: Πολιτική

Ετικέτες: , , ,

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: